integrujecie sie...

[zapalniczka]

...w jakis sposob z osobami niepelnosprawnymi? umowilibyscie sie z kims kto
ma np porazona reke albo jezdzi na wozku? mam kolege ktory jest gluchoniemy
od urodzenia i wiem jakie to ciezkie, zreszta mu sie nie dziwie... jest
strasznie nerwowy, niecierpliwy i porywczy... ma tez duze powodzenie...
przystojniaczek chyba zadna dluzej z nim nie wytrzymala jak 2, 3 miesiace
niestety...

[beate1]

aż się zdziwiłam, bo właśnie zdałam sobie sprawę, że nie znam nikogo
niepełnosprawnego w moim przedziale wiekowym (nawet szeroko pojętym)

[pauli7]

kurcze, ja w swoim wieku tez nikogo nie znam...
ale znalam faceta na wozku - tata mojej bardzo dobrej kolezanki jeszcze z
podstawowki... to byl (niestety, juz nie zyje) zajebisty facet! byl tak pelen
zycia i energii jak malo kto dawal sobie swietnie rade ze wszystkim, plywal
nawet na zaglowkach inna sprawa, ze nauczyli go wszystkiego za granica -w
komunistycznej Polsce nie mialby mozliwosci, a gdzies w skandynawii nauczyli go
zyc na nowo; korzystal z tego na maksa
dzieki niemu juz jako mala dziewczynka zrozumialam, ze on nie jest inny, po
prostu nie moze chodzic

Pauli

a propos

[beate1]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=29&w=22882988

[zapalniczka]

tak mi sie tez to przypomnialo, przegladalam "s@motnosc w sieci" i dla bohatera
nie byl to problem... milosc zwycieza wszystko krotkomowiac... odleglosc to
nic, niepelnosprawnosc, co jest w tej milosci? nigdy jej nie zaznalam tak
naprawde, a wiem ze istnieje, czy bedzie zle gdy napisze ze tez takiej pragne...

[zoskaanka]

nie, nie integruję się
bo nie uważam niepełnosparwnych za inny gatunek człowieka, z którym należy
postępować w szczególny sposób
znam kilka osób niepełnosprawnych, zarówno fizycznie jak i psychicznie i nie
integruję się z nimi, ja się z nimi przyjaźnię

[zapalniczka]

moze to zle napisalam... to przez te "zintegrowane klasy"... ale i tak kazdy
wie o co chodzi... czy sprawiaja Wam takie znajomosci trudnosci... bo ja
przyznaje szczerze ze balam sie na poczatku ze moge komus zrobic krzywde, ze
bedzie go cos bolalo, ze cos niestosownego powiem...(jedzilam na kolonie z
niepelnosprawnymi)...

[zoskaanka]

jeszcze raz powtórzę
nie
jeśli będziesz się bała, bo urazisz, bo coś źle powiesz albo zrobisz, to
zapewne tak się to skończy - niezręczną sytuacją
może tak potraktować niepełnosprawnych NORMALNIE

[zapalniczka]

zoska ja napisalam ze tak na poczatku bylo, mialam takie obawy, a to ze nie
chce kogos urazic i sprawic komus bol to jest wlasnie NORMALNE! bardzo milo
wspominam tamte wakacje

[zoskaanka]

sorry
reaguję gwałtownie, bo nauczono mnie normalnego traktowania ludzi
niepełnosprawnych
nie postrzegać ich jako odmieńców, którym się należy delikatne, specjalne
traktowanie, bo na wózku, bo niewidomy itp
każdy ma swoje słabe punkty, które można urazić, a jednak nie zastanawiamy się,
że komuś sprawimy przykrość złym zachowaniem bądź słowem, jeśli jest sprawny

[zlosnik5]

masz racje ,ja też znam takich ludzi ,jeżdziłam z nimi jako opiekun i poznałam
ich blisko ,słowo integrowac nie pasuje ,przyjażnić jak najbardziej

[zapalniczka]

przyjazn to tez zle slowo... miec wielu przyjaciol to nie miec zadnego... dla
mnie slowo przyjaciel jest zarezerwowane dla niewielu... nie pisze ze nie mozna
sie przyjaznic z osoba niepelnosprawna ale gdyby kazdego chorego potraktowac
jako przyjaciela... predzej zakolegowac sie

[zapalniczka]

ja bylam wtedy mloda i to bylo cos nowego, moja szkola wspolpracowala z takim
osrodkiem i bylam bardzo przejeta tym wszystkim, tymbardziej ze mowiono nam na
sucho co wolno czego nie wolno i ja zamiast byc otwarta i spontaniczna myslalam
w pierwszych dniach "a co jak nie moge?" pozniej wszystko sie zmienilo, nie
myslalam w tych kategoriach bo po prostu sie nie dalo tak bylo fajnie

[zoskaanka]

no i to był największy błąd, mówić "na sucho, co wolno, a czego nie wolno"
co za debil taką pogadankę z wami przeprowadził???

[zapalniczka]

osoby z osrodka...

[zlosnik5]

tak osoby niepełnopsrawne ruchowo i umysłowo,zreszta moj sasiad jest
niepełnopsrawny ,mnie to nigdy nie odrzucało zeby pomoc.Przepraszam nie
powinnam uzywac słowa przyjazń ale w tym wypadku troche tak jest,mam znajomą
dziewczynke z kotra jedziłam na wyjazdy -teraz juz nie jedze ale zdarza mi sie
wejsc do niej pogadac z nia i z rodzicami jakoś tak zostało.Mnie nikt nie mowił
na sucho ja stanełam przed faktem zaopiekowania sie<przepraszam za
przechwalanie sie ale te 3tygodnie dały mi do wiwatu ale warto było>

[zoskaanka]

szkoda gadać

[lucide]

znowu "mój" temat

Zapalniczko, niepełnosprawność to jest bardzo szerokie pojęcie. Niepełnosprawny
to nie tylko osoba na wózku, bez ręki czy niewidoma. Znam trochę takich ludzi
(w moim wieku także), kiedyś jeździliśmy razem na wakacje.

Mam siostrę z zespołem Downa. Nie muszę chyba nikomu tłumaczyć co to za forma
niepełnosprawności - upośledzenie umysłowe. Jest to coś zupełnie innego niz
niepełnosprawność fizyczna. Dlatego nie będę się rozwodzić na temat
upośledzenia umysłowego, bo pytasz o stosunek do osób niepełnosprawnych ruchowo.

Jeździłam z mamą i moją siostrą na turnusy rehabilitacyjne - dla dzieci
niepełnosprawnych ruchowo, umysłowo i "dwa w jednym". Znam takich ludzi
naprawdę sporo. Nie mam żadnych problemów, żeby z nimi pogadać, pobawić się czy
zaopiekować. Ale nie spotykam się z nimi na piwo, nie chodzimy razem do kina.
Każdy ma swoje zajęcia, swoich znajomych, kontakty się pourywały.

Na początku podchodziłam do nich trochę niepewnie - wiadomo - nowa sytuacja, ja
miałam coś około 10 lat. Później nie stanowiło to dla mnie problemu. Miałam
koleżankę na wózku. Była w pełni sprawna umysłowo, chodziła do normalnej szkoły.

Pamiętam, że na wyjazdach prowadziłam jej wózek po miejscowych uliczkach,
śmiałyśmy się i wygłupiałyśmy jak zwykłe nastolatki. Na jednym ze spacerów
stało się coś, co według was może być karygodne i niedopuszczalne. Nagle wózek
z Ewą wywrócił się. Nie zauważyłam dziury w chodniku... Oczywiście zebrał się
tłum gapiów, zaczęli się drzeć, że jaka ja jestem nieodpowiedzialna, kto mi w
ogóle na to pozwolił itd itp. Ewie nic się nie stało. Jedynie starła sobie
lekko łokieć i kolano, ale wiecie jak mogą niektórzy zareagować...

Ktoś pomógł mi ją posadzić z powrotem na wózku, przybiegła jej mama. Nie
nakrzyczała na mnie, powiedziała, że nic się nie stało. Pojechałyśmy do pokoju,
żeby przemyć ranę. I wtedy Ewa powiedziała coś bardzo ważnego: Dziękuję, że
mnie wywróciłaś. To moje pierwsze starte kolano w życiu. Nawet nie wiesz jak
się cieszę.

[zapalniczka]

rozbeczlam sie...

[lucide]

ee tam, Zapalniczko, nie ma co beczeć <przytul>

[zapalniczka]

ale to ze wzruszenia