kryzysowo..

[altu]

dałam się wciągnąć w dyskusję na innym forum o kryzysie wieku średniego..
bo przypomniała mi się pewna zima sprzed kilku lat, kiedy będąc w związku czułam się sama.. bo wiedziałam, że czas mi przez palce ucieka, bo wiedziałam, że to co robię nie ma sensu, bo wiedziałam, że związek tamten nie miał sensu, bo wiedziałam, że czegoś mi brakuje..

takie kryzysy mam od czasu do czasu,
bardziej egzystencjalne one są..
ale pozwalają na twórcze zmiany..
po takim mini-kryzysie wiem, co chcę i co mogę zmienić,
gdzie mogę coś urozmaicić..

i to takie twórcze jest..

też tak macie? chociaż czasami??

[boruta_wwa]

kryzys wieku średniego?
mam taką mantrę:
nie myśleć o tym, nie myśleć o tym, nie myśleć o tym, nie myśleć o
tym, nie myśleć o tym, nie myśleć o tym
b,

[alo_ha]

altu napisała:

> też tak macie? chociaż czasami??


tak a kryzys po którym wie się czego się chce jest najlepszy ze
wszystkich, grunt to wyciagać wnioski i do przodu

jaki średni wiek, altu????

[tanger.soto]

za 20 lat możemy podyskutować...

Trójka z przodu nie kojarzy mi się ze średnim wiekiem, albo uprawiam
jakąs gigantyczną autohipokryzję....

[altu]

dzisiaj nieco inaczej, ale kryzysik też mnie dopadł.
moze to i chodzi o wiek.
ale bardziej o całokształt.
czuję się.. wypalona.. albo wysuszona, jak trawa na pustyni..
ech..

[emica79]

Choć nie ma jeszcze 3 z przodu to o kryzysach wiem dużo...skromność nie pozwala
powiedzieć, że wszystko

A z czego wynika dzisiejszy kryzysik?

[sorrento_8]

Altu, nie wzdychaj , ale spójrz na swojego pierwszego posta może i
ten kryzysik podziała twórczo.

[altu]

ech.. chyba mam dosyć wszystkiego. swiata i ludzi.
nie wiem, co sie dzieje. jedyne na co mogę zrzucić winę - to hormony.
mam nadzieję, że to przejdzie bezboleśnie.
bo jak tak dalej pójdzie, to nikt juz nie będzie chciał ze mną rozmawiać. bo ze mnie złość wulkaniczna wypływa

ten kryzysik twórczy chyba nie będzie.
jakoś wszystko ostatnio pod górkę

[alo_ha]

to na pewno tylko przesilenie
Ponoć pomaga woda z minerałami i witaminy z żeń-szeniem taki Maxivit
albo Bodymax - mi pomaga no chyba że się załapałam na efekt pacebo

[juicyblue]

mnie pomaga wysiłek fizyczny, ABT, TBC a potem dobicie się sauną.
Człowiek wtedy taki zmaltretowany wychodzi, że nawet poziom agresji
mocno spada.

Jednak to o czym piszesz kojarzy mi się z pewnym podsumowaniem etapu
życia. Czy będąc singlem, pomimo, że rodzimy się i umieramy sami,
można być do końca na każdym poziomie spełnionym?
Jest również teoria zakładająca, że rozwój odbywa się poprzez
kryzys, że co jakiś czas kwestionujemy to w co wierzyliśmy, to do
czego dążyliśmy i burzymy te fundamenty, po to aby zbudować na nowo
siebie i swój cel życia.

Nie wiem czy czytałaś książkę „jedz, módl się i kochaj” tam właśnie
główna bohaterka zrobiła taki manewr i zaczęła poszukiwać odpowiedzi
na pytania, które zdawać by się mogło nie zadają sobie ludzie
dorośli. Dochodząc trochę do puenty znowu wrócę do pytania, czy
żyjąc w pojedynkę możemy do końca czuć się spełnieni? Bohaterka
pomimo, że szczęście odnalazła nie w relacji, to jednak związała się
na końcu z mężczyzną….

[stacja.kosmiczna.zbawienie]

najlepsza jest woda kranowa

[mmilky11]

raczej nie mysle o tym...chociaz czasami jak mi sie przypomni , to
szkoda kazdego dnia

[grzespelc]

Sporo moich znajomych teraza osiąga 30kę. Ja na swoją zaprosiłem mnóstwo ludzi,
wypilismy, pobawiliśmy się i generalnie miałem w tym czasie okres
niezahamowanego hurraoptymizmu - szkoda, że minął...

[mumuja]

trzeba zrobić 31-kę....

[mumuja]

no więc czekamy na ogłoszenie nowych planów ))

kryzysowo i frustracyjnie

[sorrento_8]

Będę mędzić, więc co wrażliwsi na mędzenie niech nie czytają
dalej.

Jestem mądrzejsza niż 15 lat temu, wyglądam dużo lepiej niż 10 lat
temu, mam więcej czasu i większe możliwości finansowe niż 5 lat
temu, ale jakbym mogła cofnęłam bym się gdzieś pomiędzy te lata.
Wiem, że życie nie składa się tylko z godzin, dni, tygodni, lat
dobrych, że zawsze musi przyjść jakieś załamanie, jakiś kryzys.
Jestem w wieku gdzie na wielu płaszczyznach mam ogromne potrzeby i
największe możliwości, a na tak wiele rzeczy nie mam wpływu, tak
wielu planów nie wykonałam, zbyt dużo czasu przepuściłam przez palce
i na dodatek sfrustrowana jestem jak stara baba
Wiem, że dużo zależy ode mnie, nie chcę zganiać wszystkie na „układy
na górze” , ale mam obawy, że to początek biblijnych 7 lat
chudych…
Czy frustracja może być w jakikolwiek sposób motywująca, kiedy
zakładane cele rozmywają się zamki z piasku na plaży?

[czarny.onyks]

trzeba podejść do tematu inaczej...
gdy nadchodzą lata chude albo tak nam się wydaje to nie mysleć,że będzie ich 7...lecz tylko rok
zreszta rzeczywiście duzo zalezy od nas...

frustracja czasem potrafi zmotywować do zmian
a czasem nie
może za dużo celów?
a może trzeba spróbowac małych kroczków?
a czasem realnie spojrzec na problem...bo nie wszystko mozemy osiągnąć
czasem obniżyć barierkę....


a może nalezy zacząc myśleć tak...
że skoro teraz jest lepiej niż kiedyś...to za parę lat będzie jeszcze ciekawiej?
my kobiety czasem nie doceniamy wielu rzeczy
i lubimy marudzić, a potem nam przechodzi

[sorrento_8]

Podchodzę do tematu z wielu stron i nic... z żadnej strony nie daje
się ugryźć.
Jeżeli to rzeczywiście miałoby trwać rok, to powinno zaraz się
skończyć, a światełka w tunelu brak.
Poprzeczka nie jest wysoko, wbrew pozorom nie oczekuje wiele.
Staram się doceniać wiele rzeczy i wiem kiedy marudzę bez sensu...

[fiambala]

W ciągu ostatniego roku o kryzysie dowiedziałam się już chyba
wszystkiego. Przynajmniej mam taka nadzieję.

[juicyblue]

no właśnie brać życie takim jakim jest liczyć na boski plan i
opatrzność czy stać się kowalem własnego losu? ponoć kwestii
uczuciowych nie da się zaplanować...

[sorrento_8]

Nie liczyć na opatrzność, dla wielu nie jest zbyt przychylna.

Nie ponoć, z pewnością kwestii uczuciowych nie można zaplanować, ale
można mieć plan na siebie w pewnym okresie życia, przez ileś lat
realizować ten plan, może nie za dokładnie bo z różnymi przyjemnymi
niespodziankami oraz mniej przyjemnymi kopniakami od nazwijmy to
ogólnie losu i w pewnym momencie wypaść zupełnie z toru. I to
dotyczy zarówno spraw zawodowych, uczuć i emocji jaki i "myśli
spokojnych".