MOja rodzina ma mi za złe

[mysz.orek]

Co robić>jestem w trakcie rozstania z mężem, trwa to już 4 miesiące,
pewnie w styczniu wystąpię od rozwód.Od czasu kiedy powiedziałam o
tym mojej rodzienie nie dają mi żyć.Prawie maltretują
psychicznie.Zawsze uważalam moja mamę za cudowną , wyrozumiałą
kobietę.Ona teraz wysyła mi kilka0kilkanaście smsów dziennie z
tekstami" wtyd mi za Ciebie, żałuję że żyję, zadajesz ból i
cierpienie wszystkim, jak Cie wychowałam"tak samo reszta rodziny,
ojciec, brat , teściowie.mam już tego dosyć.NIe umiem im tego
przetłumaczyć.Najpierw się starałam, mówiłam, że chce być
szczęśliwa, że na to zasługuję.Ich zdaniem powinnam trwać w związku
bez miłości skoro raz się na to zdecydowałam.Jak tłumaczyć, co robić?
Po jakim czasie rodzice, rodzina przestają rozwód trakotwać jak ich
osobistą porażkę i powód do wstydu?

[krezzzz100]

A to zależy od Ciebie- od tego, KIEDY i JAKIE postawisz granice cudzej
ingerencji w Twoje życie.

Jesteś dorosła? Nigdy nie pozwoliłabym (mój eks też) na wnikanie w nasze sprawy
nikomu poza nami.

To naprawdę działa))))

[pokopanka]

przykre jest takie traktowanie, naprawdę
moja mam mi powiedziała, cokolwiek zrobisz - będę po Twojej stronie
(mówiła to też w dniu obawy, że mi się zachce wycofać papiery)

pewnie tak jak i u mnie, zamiatałaś wszystko pod dywan, i na
zewnątrz było "super" i potem otocczenie się ddziwi, że przecież
było dobrze i nagle co sie stało
daj mamie do przeczytania trzepot skrzydeł grocholi
nawet jesli nie ma u Was przemocy (fizycznej czy psychicznej) to
jest książka o udawaniu
mnie po niej resztki klapek spadły

[sonia_30]

Nie tłumaczyć - to Twoje życie, ani mama ani tata ani ciocia go za
Ciebie nie przeżyją, Ty podejmujesz decyzje, Ty ponosisz ich
konsekwencje i basta.

[mysz.orek]

Tak jestem dorosla, ale mam też dopiero 25 lat, znam męża lat 5 , po
ślubie jesteśmy 2,5 roku.
Przykre jest to, ze do mojej rodziny nie trafiały takie argumenty
jak nie kocham, chce być szczęścliwa, to moje życie. Mówiłam im od
początku, że to ja podejmuję tą decyzję i ja będę ponosiła jej
konsekwencje, nawet jeśli jest zła-to jest moja.
MOi rodzice są po ślubie 30 lat ich jedynym problemem są finanse, w
związku z tym, że mój mąż dawał mi materialnie wszystko (mieszkanie,
samochód, wakacje) nie potrafią zrozumieć dlaczego rozwód.

[triss_merigold6]

Luzik, nie muszą rozumieć. Trzeba przywyknąć, że nie wszystko ludzie
rozumieją. Przestań się tłumaczyć jak dziecko, odizoluj trochę
rodziców. jak zatęsknią to przestaną się rzucać.

[mysz.orek]

Tak robię, od miesiąca nie odpowiadam na smsy, nie odbieram
telefonów.Myślałam, że to przejdzie.Ale czas pokazuje , ze jest bez
zmian.Telefon wyłaczyłam, żeby się tym nie stresować.To nic nie
wnosi.A wpływu na moją decyzję nie ma, to nie ich sprawa.Jedynie
przez to tracę chęć kontaktu z rodziną i wiem, że nigdy nie zapomne
tego, że w sytuacji kiedy potrzebuję wparcia bliscy ludzie ranią
jeszcze bardziej.

[edik.0]

Nie martw się przejdzie im, tylko musisz postawić na swoim. Miałam i
mam taką samą sytuacje.Czasem też nie wiem co robić, jeśli chcesz
chętnie ci pomoge i wespre bo czasem sama tego potrzebuje. trzymaj
się

[panda_zielona]

Po pięciu latach stwierdziłaś,że nie kochasz i nie jesteś
szczęśliwa.Wyszłaś za mąż z rozsądku bez miłości?Czy może na
horyzoncie pojawił się ktoś,kto Cię bardziej zafascynował?Jaka nie
byłaby to zresztą przyczyna,to decyzja należy do Ciebie,a rodzice
kiedyś się z tym pogodzą.Powodzenia

[triss_merigold6]

Wyjątkowo wredna i chamska próba manipulacji. Sms-y kasuj. Nie boj
się, mamusia nie wyląduje na OIOM-ie z zawałem dlatego, że sie
rozwodzisz, nic jej nie będzie. Nie tłumacz się.

[kawamija]

Pozwolę sobie jedynie dopisać, żę zgadzam się z powyższymi
postami....Jak juz wiesz, to zrób tak jak czujesz.....

Niedawno rozmawiałam z Moją Mamą, o moim zyciu ponad 2 lata po
rozwodzie i powiedziała.........nie rozumiałam córciu, nie
akceptowałam, dziś widzę.....że bywa i lepiej, i gorzej ale
UCZCIWIE...

trzymaj się

[dorata351]

Wszystko ładnie, pięknie, dobre rady w stylu olej ich może i są
dobre tylko na jak długo? A próbowałas im wytłumaczyc dlaczego
chcesz się rozwieść/ Pewnie, że nikomu nie musimy się tłumaczyc,
ale ... No własnie ale na świecie nie jesteśmy sami, żyjemy wśród
swoich bliskich. To jest Twoja decyzja i zrobisz jak zechcesz, ale
ja uważam że należy się zastanowić nad tym co mówią bliscy. A Twój
mąż też zgadza się na rozwód, może razem im wytłumaczcie?. Ja
osobiście nie "odważyłabym" się nie odebrać telefonu od mojej mamy,
za bardzo ją szanuję. Też jej się nie podobało, że się rozwodzę i
też długo musiałam tłumaczyć, mimo tego że mój ex kłamał, zdradzał.

[triss_merigold6]

Musiałaś czy miałaś wkodowane, że musisz?

[krezzzz100]

Dorato, moja mam nie odważyłaby się wchodzić z buciorami w moje życie. I to jest
NORMALNE. Ja zaś, gdyby się jednak odważyła, odcięłabym ją natychmiast od
kontaktu ze mną.

[kasper254]

Roszcząc sobie prawa do czegoś, czy wolności, żądając zaniechania w
sferę przyznanych Ci praw/wolności, dlaczego innym to odbierasz?
Widocznie w świecie norm etycznych Twoich krewnych nie mieści się
pojęcie rozwodu, jako wyabstrahowanego od realiów i oparte na
całkowicie subiektywnych imponderabiliach. Krezz mówi, co jest
normalne, gdy sama nie rozumie, co to jest normalność, gdy nie
rozumieli tego Kant, Spinoza, Rawls i inni. (Pomijając już fakt, że
normalność czy nienormalność ewoluuje). Ma taki obyczaj. Jej mama
nie odważyłaby się wchodzić buciorami w jej życie, no!no! Jeśli
uznaje daną etykę, jak wyżej, to każda mama powinnna tolerować, że
kradniesz, oszukujesz itd.?Zdumiewające!

[krezzzz100]

Kasprze, rozwód to nie kradzież ani inne przestępstwo.
Za normalne uważam nie wchodzenie w czyjeś życie osobiste, nawet osób bliskich,
jeśli sobie tego nie życzą.
Mam wrażenie, że moje poglądy są normalne)))))

[kasper254]

1. Jesteś zbyt bystrą dziewczyną, aby rozumieć, że najczęściej dla
kogoś, choćby jednej osoby, partnera czy dziecka,rozwód, podobnie
jak i kradzież, czy "inne przestępstwo", narusza normy moralne. Jest
więc godny potępienia.
2. Normalną więc rzeczą wobec tego, że bliscy osoby, która popełnia
dany naganny czyn, reagują tymże potępieniem, odrzuceniem,
ostracyzmem. Biorąc to pod uwagę Twoje poglądy, krez, są
nienormalne. Ale pocieszę Cię; "dewiacje" nie zawsze mają charakter
naganny, często przyczyniają się do szybszego rozwoju, np.
powstawania małżeństw okresowych, wynalezienia pigułki szczęścia
itd. Dostojewski był na swój sposób dewiantem.
3. Bliski mi człowiek wyparł się syna, który porzucił żonę i dzieci
dla innej, dla szczęścia. Była to najwspanialsza matka, jaką znałem.
I solidaryzowałem się z Nią
4. Życzenie bliskich, żeby nie wchodzili w czyjeś życie osobiste,
gdy mamy do czynienia ze złem, są także nienormalne, a przy tym
niemoralne.

[krezzzz100]

1. Powtarzam, rozwód nie narusza norm moralnych. I nie jest godny potępienia.
Rozwód jest prawem, z którego można skorzystać.
2. Dziękuję za porównanie z Dostojewskim, tylko nie rozumiem płaszczyzny
porównania. Ani ja piszę jak Dostojewski, ani on rozwodnik))))
3. Czy przyczynię się do postępu społecznego- mam nadzieję)))
4. Na swój sposób, to każdy jest dewiantem))))
5. Porzucona żona bliskiego Ci człowieka ma się nijak do bycia dobrą matką.
Chyba nie rozstali się z tego powodu, że była dobrą matką? gdyby była dobrą
żoną (a Ty tego nie mógłbyś ocenić) to co innego))))

No dobrze, Kasprze, pogadalim se wesoło, ale więcej nie musim, bo temat nie
najweselszy(((((

[kasper254]

Pogadalim sobie, krez, pogadalim, chociaż wesołość tematu nie
limituje jakości i ilości treści, ale Ty niewiele rozumiesz, albo
chcesz rozumieć. Wg Ciebie rozwód nie narusza norm moralnych, wg
mnie i nauki - tak. Rozwód jest instytucją prawną, ale nie prawem.
To duża różnica. Z Dostojewskim i koryfeuszami Cię nie porównuję,
ale jeśli już tak dopuszczasz - to masz dość wysokie wyobrażenia o
sobie.
Po drugie - dość składnie myślisz, aby nie rozumieć, iż rodzina
ma prawo oceniać, gdyż m.in. normy moralne niosą pewne wartości
ponadczasowe, znamienne dla danej wspólnoty, jej zwartości itd.

[dorata351]

No i tym sie róznimy, ja bym mojej nie odcięła, bo wiem, że wtrąca
się w moje życie tylko wtedy gdy uważa, że jest to uzasadnione. I ja
jej zdanie szanuje, nie dlatego, że musze, tylko dlatego, że chcę.

[takajuzpo]

Moi rodzice zachowali sie na poziomie choc jak nie zawsze. Oczekiwalam tego co
Ty masz a mialam pelne poparcie cokolwiek zrobie. Byly drobne sugestie czy dam
rade, czy aby napewno tego chce i czy moze jednak jakos udalo nam sie dogadac.
Ale zadnych takich tekstów w stylu wstydze sie za Ciebie i nie wiem po co Cie
mam córko - nie bylo. Wiem ze musieli to sobie przetrawić, przemyslec i wiem ze
to jakos zaakceptowali. Wiem ze bylo im ciezko przejsc od " u nas wszystko w
porządku" do "rozwodzimy sie". Powiedz im ze robią ci krzywde piszac i mowiąc w
ten sposob i jako rodzice myslalas ze beda Cie wspierac. Moze to pomoze im sie
zastanowić nad swoim zachowaniem? Albo moze jest tak ze ta Twoja decyzja z
jakiegos powodu jest dal nich nie do konca jasna? Ja bym pogadala z rodzicami a
juz napewno nie udawala gluchą. Bo tak moga Cie ranic jeszcze dlugo mysląc ze to
na Ciebie nie dziala.

[handra]

Tak! - idz w dluga.

Strasznie cieka byla ta Twoja milosc i krotka. Rodzice pojmuja
odpowiedzialnosc za rodzine troche inaczej jak Ty.

Nie zycze wszystkiego dobrego. Uwazam, ze przewrocilo Ci sie w glowie
i powinna doswiadczyc w przyszlosci odwrotnej sytuacji,ktos bedzie
kochal Cie krotko a potem odejdzie lakonicznie stwierdzajac-nie
kocham.Jakie to plytkie, jakie banalne, jakie niedojrzale.

Jestes na etapie nastolatki jezeli chodzi o dojrzalosc psychiczna.
Tam sa randki, rozstania itp.ale Ty masz juz rodzine do diabla.

[mysz.orek]

być może masz rację jeszcze nie jestem na tyle dojrzała aby być w małżeństwie ,
popełniłam błąd myślałam, że będzie "fajnie".Obiadki, praca taka zabawa w
dorosłość.ale po 5 latach razem stwierdziłam, że nie dorosłam.On chciał dzieci,
kredyt na 30 lat.a ja chce studiować, podróżować,być niezależna i najważniejsza
dla siebie.I tak chce randek, zakochania.bo jestem młoda.I nie chce
unieszczęśliwiać jego, bo jest dobrym facetem.Popełniłam błąd, nie możemy płacić
za niego do końca życia.I może miłość była cienka, bo o miłość trzeb dbać, a my
nie dbaliśmy.I pewnego dnia nic z niej nie zostało.drogi się rozeszły i została
pustka.MOżesz mnie oceniać jak chcesz.

Handra to do mnie?

[takajuzpo]

handra napisała:

> Tak! - idz w dluga.
>
> Strasznie cieka byla ta Twoja milosc i krotka. Rodzice pojmuja
> odpowiedzialnosc za rodzine troche inaczej jak Ty.
>
> Nie zycze wszystkiego dobrego. Uwazam, ze przewrocilo Ci sie w glowie
> i powinna doswiadczyc w przyszlosci odwrotnej sytuacji,ktos bedzie
> kochal Cie krotko a potem odejdzie lakonicznie stwierdzajac-nie
> kocham.Jakie to plytkie, jakie banalne, jakie niedojrzale.
>
> Jestes na etapie nastolatki jezeli chodzi o dojrzalosc psychiczna.
> Tam sa randki, rozstania itp.ale Ty masz juz rodzine do diabla.

Po drzewku patrząc wydaje mi sie ze piszesz do mnie a to sie jakos nijak ma do
tego co napisalam. Wydaje mi sie?

[handra]

Nie, nie do Ciebie.

Do autorki watku. Teraz jest jasne poznala innego i chce swoje
szczescie budowac na nieszczesciu swojego meza. Bardzo to zalosne.

[mysz.orek]

moja sytuacja ma jeszcze jeden aspekt.z moim mężem nie byłam szczęśliwa już od
dawna tzn było dobrze, jak z kumplem, ale nie tak jak z facetem.i poznałam
kogoś.Między nami nic nie było, aż do momentu w którym mąż się wyprowadził,
wtedy wiedziałam , że tak naprawdę ten etap muszę zakończyć więc weszłam w
znajomość, najpierw platoniczną, potem okazało się, że zakochaliśmy się w
sobie.mamie powiedziałam o tym, że mąż ze mną nie mieszka po 3 miesiącach,
zapytała czy kogoś mam, odpowiedziałam prawdę.NIestety potem nie mogłam jej
przetłumaczyć, ze to nie jego wina, ze nawet jeśli nie będę z nim rozwód i tak
wezmę.ona nie rozumie.sama przez chwile miała kogoś, kogoś kochała, nie ył nim
mój ojciec.została.być może teraz obudziły się w niej lęki, że może źle zrobiła,
może powinna walczyć o szczęście..nie wiem.NIe oczekuję, że mi pogratuluje.cała
sytuacja jest trudna.

[takajuzpo]

Zajażylam do kogo byl post Handry
mysz.orek jestes dziecinna i niedojrzala do malzenstwa albo ten drugi mocno Ci
zawrocil w glowie.
Wiec po co byl ten temat? Skoro juz wiesz dlaczego tak Cie inni traktują? A ja
myslalam, ze to rodzice nie dorosli Ehh..

[triss_merigold6]

A daj spokój. Sama pod wpływem impulsu wzięłam ślub mając 24 lata,
znajomość była krótka, nie mieszkaliśmy wczesniej razem i była to
gigantyczna pomyłka. Obydwoje sie męczyliśmy a rozwód nie był żadną
traumą, zero dzieci, zero wspólnego majątku, szybka sprawa w sądzie.
Nie widzę powodu dla którego należałoby tkwić w błędzie młodości
tylko dlatego, że nazywał się małżeństwem.

[mysz.orek]

po co był ten temat?bo nadal nie rozumiem tego.co ma rozwód, nowy związek do
moich rodziców?czy to ich życie >czy oni za mnie je przeżyją?czy to oni będą
odpowiadali za moje błędy?nie.tylko ja.a co jeżeli po czasie okaże się, że to
była najlepsza decyzja w naszym życiu, nikt nie cofnie już słów, które ona już
powiedziała.

[krezzzz100]

> po co był ten temat?bo nadal nie rozumiem tego.co ma rozwód, nowy związek do
> moich rodziców?

I słusznie nie rozumiesz. Ja natomiast rozumiem Twoje rozczarowanie ich postawą.
To nie jest dojrzała postawa. Powinnaś móc liczyć na ich dyskretne wsparcie.
Ale, skoro nie możesz, i już to wiesz, to się postaraj od nich na ten czas
emocjonalnie odciąć.

uciekaj

[zbitejajo]

Poki nie ma dzieci, poki jestes niedojrzala, poki kochasz randki i
zerwania.
Chcesz byc odpowiedzialna czy musisz byc odpowiedzialna?

Jesli nie musisz, to zmykaj.

Malzenstwo to wstep do rodziny, rodzina to dzieci. Nie ma dizeci, na
wstępie sie konczy. Gorzej jak zacznie sie od dzieci..

Ja w tej chwili nie wiem co robić. 3 dni temu mialam zalamanie, a
dzisiaj przywalałam sie kolegi..
Mam 24 lata!

Czuje sie stara, zgrzybiała, a ja chce tanczyc. Nie mam arytmi,
alchajmera..

Zabieraj zabawki i lec. Czy to do innego, czy do singielstwa. Nie ma
to nzaczenia.

Nie łam mu życia. Nie pakuj sie w kredyty, zobowiązania. W
dzieci!!!!!

Ja do teraz na malzenstwo sie nie zdecydowałam! Nigdy nie kojrzaylo
mi sie z czym fajnym, jak Tobie... Fajna to mogla byc ceremonia, ale
zwiazek to praca, to poświecenie. Mam 3 latka w domu!!!! I dla mie
jest on obciązeniam, a za plecami słyszę.. ''chciałbym mieć
corke''.. brrrr!!

Wyszłaś za maz za moda, tak jak ja za malodo urodzilam dziecko...
Zdceydowalam sie urodzić. Do ''30dziechy'' nie ma co myslec o
dzieciach, o ślubach. Psychika wysiada.

[sonia_30]

To ja mam Zbitejajo pytanie: czy gdyby Twój partner wziął się w
garść i tak jak piszesz 'uniósł z Tobą ciężar życia', byłoby OK?
Przestałabyś się czuć stara i zgrzybiała? Czy to w nim tkwi główny
problem?

[emma_ja]

zmartwie cie.to moze trwac b.dlugo.

znajomy( po 30tce) po podjeciu decyzji o rozwodzie zostal zlinczowany niemal
przez rodzine. bliska i dalsza.smsy, rozmowy, żądania,utudnili co sie tylko dalo
utrudnic.
histeria zbiorowa.obraza trwa do dzis. rodzice ostentacyjnie demnostruja
kontakty z była juz zona. ojciec nie podchodzi do telefonu kiedy on dzwoni.i to
juz 3 lata.

zamiast pomocy i wsparcie w trudnej decyzji-odrzucenie, psychiczne molestowanie,
grozby, straszenie smiercia biednej mamusi z nerwow facet nabawil sie nerwicy,
poczucia winy na kolejnych 20lat,bal sie rozwiesc choc tego chcial.zostal
sam.swieta spedza u znajomych.
sredniowiecze
a to tacy porzadni polscy katolicy...w imie boga i nierozerwalnosci malzenstwa
niszcza czlowieka...

[daolina]

U mnie jest identyczna sytuacja, tyle,że jest tez dziecko. 10 lat po ślubie
minęła, ja mam prawie 30. znaliśmy się 2 miesiące nim zaszłam w ciążę, zaraz się
okazało,że mąż bierze narkotyki. Przez wszystkie lata robił to mniej lub
więcej.rodzina mi nie pomagała w tej kwestii, chodx wiedzieli, nigdy go nie
lubili. Postanowiłam odejść, potem kogoś poznałam, to wszystko było bardzo
trudne i jest nadal. Nie kocham go od dawna , chce się rozwieść i tu odezwała
się rodzina. Telefony, zawały i nagłe uwielbienie do męża , miesiąc temu
strasznie mnie zaszczuli, masakra. Bałam się złożyc pozew, nadal się boję, ale
trudno, to jest moje życie, chcą go leczyć , zyc z nim, niech sobie go wezmą i
żyją z narkomanem.Wiem co przeżywasz, wiem,że to jest straszne, ale to nasze
życie i same musimy podjąć decyzje, tyle,że ja musze jeszcze o dziecku myśleć.

[dorata351]

A nie przyszło Ci do głowy, ze wpływ tego biednego człowieka w swoje
zniszczenie tez jest dość wyraźny. gdyby on zniszczył to byłoby ok,
a pewnie w jakims tam sensie zniszczył.

[zbitejajo]

Nie, w nim nie tkwi glowny problem.
Dzisiaj to odkryłam.

Oczywiście on mnie w czymś utwierdza, umacnia, ale to nie jego wina
i tak jak napisaliście: zaczynam od siebie.

Mma kilka alternatyw, zanim wygłosze ostateczny osąd. Trudno mi
jednak wziąc się w garść.

[bogusiamaria]

Poszłaś już dalej ..poza małżenstwo,odeszłaś emocjonalnie(a jeśli pokochałaś
kogoś innego..)-sama musisz sobie odpowiedzieć czy jest możliwy powrót.
I dla jakiej idei?
Powiem ściślej: czyjej?
Stawiasz sobie uczciwe pytania-odpowiedz sobie uczciwie i nie oglądaj się na
zdanie innych.

To, co dobre dla ciebie

[kicia031]

Noekoniecznie jest dobre dla innych. Pisesz:
Do ''30dziechy'' nie ma co myslec o
> dzieciach, o ślubach. Psychika wysiada.


a ja chce tanczyc

Ja tez urodzilam dziecko w wieku 21 lat. i chociaz nie prztrwalo
moje pierwsze malzenstwo, to moj syn - teraz juz stary kon jest ta
rzecza, ktora sprawia, ze warto w ogole zyc ( no i oczyywiscie
mlodszy syn, ale nie o tym teraz). to ze ciebie przerasta
macierzystwo w wieku 20paru lat, to nie znaczy, ze wszystkich
przerosnie.

[cojakco]

Bo dla Twoich rodziców małżeństwo to nie zabawa w dom, to nie piękna
sukienka w dniu ślubu, to nie głupotka młodej dziewczynki. To
odpowiedzialność za drugiego człowieka, to poważna decyzja na całe
życie. Nie tak Cię wychowali żebyś się zabawiła, a potem przesiadła
na nowszy model, mówiąc mężowi "koniec balu panno lalu". Twoi
rodzice mieli nadzieję, że w dniu ślubu jesteś dojrzałą osoba, która
rozumie sens małżeństwa, a nie chce się pokazać przed koleżankami w
białej kiecuszce. Jak widać - bardzo się mylili, udowodniłaś im to.
Weszłaś w nowy związek nie kończąc starego. Twoja mama wychodząc za
mąż była pewnie w Twoim wieku, w życiu napotykała różne przeszkody i
pokusy, a jednak wytrwała w małżeństwie. Dlatego nie jest w stanie
zrozumieć Twojego postępowania. Udowodniłaś swoją niedojrzałość a
Twoja rodzina wyraźnie Ci to wytyka.

[mysz.orek]

Tylko po co to wytyka, jaki jest sens tego.Przeciez to nic nie
zmieni.Tak byłam niedojrzała.Tak byłam za młoda.Tak, tak tak.ale
teraz wiem , ze popełniłam błąd i co dojrzałym jest trwanie w tym
stanie rzeczy?dojrzałością jest pakowanie się w dzieci jak się kogoś
nie kocha?byliśmy na terapii, regularnie jestem u psychologa,
próbowalam i nic.I teraz mam jak większość ludzi kiedy są problemy
starać się je uciszyć dzieckiem żeby ratować małżeństwo..to jest
prawdziwa dojrzałość według Ciebie.MOi rodzice wychowali mnie na
osobę , która chce być szczęśliwa, która jest silna, potrafi
podejmować nawet najtrudniejsze decyzje mimo wszystko, na osobę
niezależną.a wiesz dlaczego moja mam wytrwała w małżeństwie?ze
strachu , że sobie nie poradzi i tyle.Ja sie nie boję i to nas różni.

[rybak]

Sprawa jasna - nie kochasz męża - i pewnie już nigdy nie pokochasz. Dzieci nie
masz - na szczęście dla dzieci.
Pakuj się i wychodź w świat. Jeśli tego rzeczywiście chcesz i masz odwagę
próbować... ZANIM przyjdą dzieci.
Rodzice... to twoje życie. Ale pamiętaj - oni z racji wieku i doświadczen
życiowych już NIE MAJĄ złudzeń i uważają, że związek, w którym jesteś, da ci
dobrobyt i spokój. A to dla nich widać ważne, więc ich zrozum, nie pmusząc się
przecież podporządkowywać.
Za 10-15 lat spojrzysz za siebie i powiesz - dobrze że to zrobiłam, albo...
zrobiłam największy błąd mjego życia.
Ale to twoje życie. Ani rodzice, ani my Ci go nie ustawimy.
Taaa, jeśli naprawdę chcesz odejść - zrób to teraz, zanim pojawią się dzieci...

[cojakco]

Staram się zrozumieć postępowanie Twoich rodziców - ich sposób
patrzenia na świat i powód dla którego potraktowali Cię tak a nie
inaczej. Może mają wyrzuty sumienia, że zbyt mało rozmawiali z Tobą
przed ślubem, że potraktowali Cię jak osobę świadomą swoich decyzji.
Nie jest dojrzałością trwanie w nieszczęśliwym związku.
Unieszczęśliwiłaś faceta (swojego męża) i robiłabyś to nadal będąc z
nim. Nie mówię już o horrorze jaki byś zgotowała ewentualnemu
dziecku powołując je do życia w rodzinie bez uczuć. Ale czy dojrzałe
jest pakowanie się w nowy związek przed zakończeniem starego. Moim
zdanie Twoje postępowanie świadczy, że nadal jesteś niedojrzała.
Zabawa w małżeństwo się znudziła, chcesz być szczęśliwa więc
znajdujesz sobie nową zabawkę - romans. Najpierw zakończ jedno, daj
emocjom, myślom odpocząć, uporządkuj swoje życie a dopiero potem
zacznij budować nowy związek. Rozpad małżeństwa to nie jest nic
dobrego, ale też i nie koniec świata. Trzeba umieć dorośle
zakończyć, to co gówniarsko się zaczęło. Wyciągnij wnioski z
popełnionych błędów a nie zachowuj się jak smarkula. Z Twoich
wypowiedzi odnoszę wrażenie, że liczy się tylko Twoje szczęście, po
trupach - tak Cię wychowali rodzice?

[mariola.maria]

Przeczytałam wypowiedzi i troche nie rozumiem:
1. Dyskusje czy mysz.orek postapiła odpowiedzialnie czy nie
decydując sie na slub i rozwód - nie pozostaje w związku z jej
postem.
2. w związku z postem jest odpowiedź na pytanie :
Po jakim czasie rodzice, rodzina przestają rozwód trakotwać jak ich
osobistą porażkę i powód do wstydu?
moja obserwacja z zycia : najczęściej nidgy.


W komentarzu do tego co napisałaś :
NIe umiem im tego przetłumaczyć.

nasuwa mi sie pytanie : A po im chcesz przetłumaczyć? Twoje zycie,
Twoja sprawa, Twoje zdanie.
Chcesz, żeby szanowali Twoje zdanie to nie staraj sie zmienic ich
zdania...

A co Cie obchodzi co Twoja mama, ciotka itp myśli o Twoim
małżeństwie? To ty ślub z matka brałaś?
Jezeli masz zaufanie do mamy i czujesz sie przy niej bezpiecznie to
podyskutuj, weź pod uwagę jej argumenty i podejmij SAMODZIELNĄ
rozsądną decyzję, jeżeli tego zaufania nie masz to po cholere
dyskutujesz ?
O ślubie /rozwodzie rodziców sie INFORMUJE a nie dyskutuje
(szczególnie jak zyczliwości nie widać ani na lekarstwo..)

[mysz.orek]

Dziekuję Wam za mądre slowa te które krytykują i te , które
doradzają.
Wtej sytuacji chyba najtrudniejsze jest to, że się zawiodłam.Na
dzień przed tym jak jej powiedziałam mówiłam pewnej osobie, że moja
mama mnie kocha i pomimo, ze mi nie pogratuluje,może ją rozczaruje
to da mi wsparcie. Okazało się , że sytuacja jest inna.I nie chodzi
o wsparcie typu:robisz dobrze.Chodzi o wsparcie- nie rozumiem twojej
decyzji, ale kocham cię i jeśli będzie ci ciężko zawsze możesz na
mnie liczyć.Tyle.

[mariola.maria]

Chodzi o wsparcie- nie rozumiem twojej decyzji, ale kocham cię i
jeśli będzie ci ciężko zawsze możesz na mnie liczyć.Tyle.

Rozumiem, że tego chcesz.
Najczęściej tego od rodziców nie dostajemy. Staram sie szanować, że
rodzice po prostu nie chca/nie moga/nie uwazaja za słuszne? tego dać.

Bez tego też można sobie świetnie poradzić, ostatecznie jak sie
popatrzysz w lustro, to chyba całkiem fajna Cie rodzice zrobili?
czasem to musi wystarczyć

a ja myślę tak

[wielbicielnaruto]

1. na SMSy mamusi - odpowiedź prosta i szczera - nie zawracaj mi
dupy swoimi złotymi myślami, bo mi się życie rozpada, a ty nie
pomagasz, a wręcz przeszkadzasz".
2. rozwód - w miarę szybki bez orzekania, skoro on nie zabiega a ty
go nie kochasz to bye. Było, minęło.
3. Brak dzieci i decyzji o nich - tu duża pochwała ode mnie. Tak
jak mówisz dziecko nie jest remedium na kłopoty.
4. Bierzemy papierki rozowodowe z sądu i se la vie!

[krezzzz100]

Mariolo.Mario,
cieszę się, że ktoś jeszcze nie napada na autorkę wątku i nie wypowiada się w
kwestii, która nie była przez nią poruszana.

Mysz.orku, nie bierz do siebie krytyki Twojej osoby w kwestii rozpadu Twojego
małżeństwa. Ludzie, którzy Cię personalnie krytykują, nie mają żadnych
szczegółowych danych poza samym faktem. Fakt jest faktem i niczym więcej, z
gołego faktu nie sposób wnioskować na takim poziomie, na jakim oni wnioskują.
Tylko Ty wiesz, jakie było Twoje małżeństwo i co Tobą powoduje. Tylko Ty wiesz,
czy nawaliłaś, czy nie. Czytaj te wypowiedzi jako projekcje własnych emocji i
nierozwiązanych problemów.
Ale nawet gdybyś nawaliła, to Twoje prawo do błędu, i dobrze, że chcesz
rozwiązać problem TERAZ, zanim pojawiły się dzieci. Jeżeli nie kochasz męża,
odejdź, i to jak najszybciej. Dobrze napisała Tris, przeczytaj jej wypowiedź raz
jeszcze.

Nie dyskutuj z rodzicami, jeśli nie masz od nich wsparcia. To Twoje życie, Twoje
decyzje, Twoje błędy czy cokolwiek innego. Postaw granicę, i to szybko. Powiedz
im, dlaczego.

Gdybyś miała potrzebę porozmawiać, służę privem.

[dorata351]

Pewnie, ze zrobisz to co według Ciebie jest najlepsze. Ale nie
odwracaj sie od swojej rodziny, nawet wtedy kiedy oni Twoim zdaniem
odwrócili się od Ciebie. Jak to powiedziała mi moja stara ciotka,
kiedy obraziłam się przez chwile na moja mame, bo powiedziała cos co
mnie zabolało, męża dzis masz, jtro możesz nie mieć, ale matka
zawsze będzie, niezmiennie taka sama, dlatego uważam że mimo
wszystko trzeba starać się wytłumaczyć swoją decyzję, może nigdy jej
nie zaakceptuje, ale kochać Cię nie przestanie. Może daj swojej
rodzinie trochę czasu na przyzwyczajenie sie do nowej sytuacji.

[ktozgadnie]

ja jestem przed rozwodem.rodzina jeszcze nie wie.tak czytam i myslę że dowiedzą
się dopiero jak będzie po wszystkim,nie wiem czy to dobrze,ale tak przynajmniej
nikt się nie wtrąca.

[krezzzz100]

W sytuacji, kiedy z dużym prawdopodobieństwem można przewidzieć, że stwarzaliby
problemy (a decyzja i tak już podjęta), NIE MÓWIĆ.
My tak zrobiliśmy. Dowiedzieli się kilka miesięcy PO.

[crazyrabbit]

No cóż, doskonale rozumiem autorkę wątku, ponieważ moi rodzice
również długo nie mogli zaakceptować mojej decyzji.
Cholernie mi ich wsparcia brakowało, czekałam, że powiedzą mi
właśnie: Nie zgadzamy się z twoją decyzją, ale będziemy z tobą, bo
jesteś naszą córką. To nie nastąpiło.

Jestem już kilka lat "po". Moim rodzicom "pomogło" zerwanie czy
mocne ograniczenie kontaktów przez dłuższy czas, wyłaczanie
telefonu, kiedy moja matka dzwoniła i zaczynała mnie obrzucać
stekiem inwektyw, metoda "zdartej płyty"... Sposoby brutalne, ale
skuteczne.

Teraz dalej "szału ni ma", ale jest poprawnie. Nie ;pozwoliłam sobie
wejść na głowę, zrozumieli w końcu, że to moje zycie i moje decyzje,
a po jakimś czasie dotarło do nich, że ex nie był takim cudem, za
jakiego go uważali.

Rodzice, czy nie rodzice, musisz walczyć o siebie, bo to tylko ty
ponosisz konsekwencje swoich wyborów.
I dobrze, że dzieci nie masz, mądra decyzja.

Pozdrawiam
Królik