wady opieki naprzemiennej

[ania1ooo]

Zainspirowana wpisami o negatywnych efektach opieki naprzemiennej, opisywanych
w wątku MEDIACJE, przeczytałam kilka artykułów oraz przejrzałam wymienione tam
książki. Nie znalazłam jednak informacji, że metoda ta się nie sprawdza. Ma
ona oczywiście swoje wady, tak samo jak wychowywanie dziecka przez jednego
rodzica, z drugim dochodzącym. Czy ktoś może mi podać jakąś fachową literaturę
mówiącą o jej destrukcyjnym wpływie na psychikę dziecka?

[z_mazur]

No ja też pogrzebałem trochę i jakoś nie znalazłem informacji
potwierdzających tezę o destrukcyjnym wpływie opieki naprzemiennej,
szczególnie w porównaniu do destrukcyjnego wpływu jaki ma wychowanie
dziecka przez tylko jednego rodzica (nawet z opcją weekendową
drugiego rodzica).

Nie znalazłem również źródeł potwierdzających rzuconą w wątku
Michszyba informację, jakoby odchodziło się od opieki naprzemiennej
w krajach w których jest stosowana, właśnie ze względu na jej
destrukcyjność. Wręcz przeciwnie, w informacjach które znalazłem
jest (co mnie zaskoczyło) mowa o zwiększaniu orzeczeń o takiej
opiecie właśnie ze względu na jej mniej niekorzystny wpływ na dzieci.

[limonka69]

Witam w Polskiej literaturze mało jest publikacji na temat opieki
Naprzemiennej ale polecam niektóre poradniki anglo języczne gdzie
jest opisany wpływ na rozwój dziecka. Tylko czytając Wasze
wypowiedzi mam wrażenie ze niektórzy z Was nie rozumieją
terminologii bo toczą walkę o „mieszkanie dziecka czy spanie” a tu
chodzi o wewnętrzne poczucie dziecka że mimo rozwodu wychowują je w
równym stopniu oboje rodzice którzy się szanują i rozmawiają ze sobą
a przede wszystkim słuchają co ma do powiedzenia dziecko. Ono ma
poczucie że może liczyć w równym stopniu na ojca jak i matkę że
rodzice „nie zabiegają o jego względy” (rywalizują między sobą)
tylko „służą pomocą” i są RODZICAMI.
Nie można przedstawiać wad i zalet metody bo u każdego ona będzie
sprawdzała się w inny sposób co u innych będzie wadą u nas może być
zaletą. To wszystko zależy jakie MY mamy priorytety czy wychować
nasze dzieci czy dopiec byłemu małżonkowi i pokazać JA tu żądze
tylko zadajmy sobie pytanie co dalej? Czemu ma to służyć dobru
dziecka czy poprawieniu naszego samopoczucia.
To samo się tyczy kontaktu dzieci z dziadkami. Babcia i dziadek mogą
mieć uraz do nas ale nie mają do dzieci. Pewnie darzą wnuczki
miłością i pozwólmy dzieciom kochać dziadków.
Ja sama jestem mamą dwójki maluchów i wiem że wychowując dzieci
nigdy nie starałabym się zastąpić im ojca czy dziadków dzieciom. Po
prostu jestem MAMĄ i aż Mamą

[sbelatka]

zmobilizowana przez z_mazura postanowiłam zajrzeć - do mocno juz
przykurzonej- literatury6
i znalazłam jakies 10 stron " Rozwód, a co z dziećmi?"
J.Wallerstein i S. Blakeslee

wydaje sie, ze ci ktorzy sie zastanawiają nad takim rozwiązaniem -
powinni tam zajrzec - bo babki podaja analizie rózne rozwiązania
opieki; żdanego nie faworyzują
raczej pokazują plusy i minusy. szanse i zagrożenia..

no i tak mi wygląda, ze kazda dezyja o tym jak opiekowac sie dziećmi
po rozwodzie - powinna być szyta na miare...

na miare potrzeb i mozliwości - rodziców i dzieci...

gdybym dzisiaj musiała - po lekturze - odpowiedziec na pytanie :
jestem za czy przeciw
odpowiedziałabym : nie wiem...

[pyzz]

> Ono ma
> poczucie że może liczyć w równym stopniu na ojca jak i matkę że
> rodzice „nie zabiegają o jego względy” (rywalizują między sobą)
> tylko „służą pomocą” i są RODZICAMI.
Jak napisałem: ten model niekoniecznie chroni dziecko przed graniem uczuciami
dziecka przez jednego rodzica przeciw drugiemu. To rodzice muszą być odpowiednio
dorośli, co właściwie się rzadko zdarza, bo mówiąc wprost, przeciętny człowiek
jest po prostu złym człowiekiem.

[tully.makker]

oczywiste wady i zalety tego systemu sa podsumowane np tu:
adrr.com/adr4/joint.htm

[scriptus]

Ja jestem zwolennikiem tego systemu, zwłaszcza w jego wersji, że o rodzice mają
się dostosować do potrzeb dziecka. Życie po rozwodzie nie może byc "szyte" dla
wygody rodziców, bo to oni sa winni zaistniałej sytuacji, tylko na potrzeby
dzieci. Nie potraficie, ludkowie żyć, jak Pan Bóg przykazał, w szczęśliwych
rodzinach, to życie wasze będzie skomplikowane.
Uważam, że nie powinno sie patrzeć na wygodę osób rozbijających rodzinę, czy też
na postawę ich nowych partnerów, którzy de facto rozbijają rodziny,
najwazniejszy jest los dzieci. Może, gdyby zasądzenie opieki naprzemiennej było
obligatoryjne, nie byłoby tylu rozwodów, a na pewno nie rozwodziłyby sie osoby,
którym sie coś "odwidziało"

co ty bredzisz

[tully.makker]

Życie po rozwodzie nie może byc "szyte" dla
> wygody rodziców, bo to oni sa winni zaistniałej sytuacji, tylko na
potrzeby
> dzieci. Nie potraficie, ludkowie żyć, jak Pan Bóg przykazał, w
szczęśliwych
> rodzinach, to życie wasze będzie skomplikowane.

Nie ponosze zadnej odpowiedzialnosci za to, ze moj ex okazal sie
kurwiarzem pieprzacym wszystko, co sie rusza i nie ucieka na drzewo.
Nie przejawial takich sklonnosci podczac naszej 3 letniej znajomosci
i 2 letniego zwiazku przedslubnego.
mam jedno zycie i mimo milosci dla moich dzieci nie zamierzam go
podporzadkowac wylacznie ich wygodzie, ale zachowac zdrowa rownowage
miedzy ich i moimi potrzebami, w tym emocjonalnymi.

Wiesz scriptus, ze ty jestes chory? potrzeba udupienia zony, ktora
ma cie dosc, przeslonila ci caly swiat, a dziecko jest tu tylko
narzedziem, ktorego uzywasz - dla szkody tegoz dziecka. Ale tego w
swym zaklamaniu nigdy nie zobaczysz, dopoki twoj syn nie spieprzy
swojej rodziny.

[z_mazur]

Tully, na tym forum forma również ma znaczenie, prosiłbym o
delikatniejsze formułowanie swoich myśli.

[scriptus]

tully.makker napisała:


> Nie ponosze zadnej odpowiedzialnosci za to, ze moj ex okazal sie
> kurwiarzem pieprzacym wszystko, co sie rusza i nie ucieka na drzewo.
> Nie przejawial takich sklonnosci podczac naszej 3 letniej znajomosci
> i 2 letniego zwiazku przedslubnego.

Mylisz się, ponosisz za to również odpowiedzialność. Podobnie, jak ja ponosze
odpowiedzialność i każdy, kto dopuścił do rozpadu rodziny. Podobnie jak fakt
braku doświadczenia nie zwalnia Cię z winy spowodowania wypadku drogowego, to
fakt, że nie znałaś sie na ludziach, nie potrafiłas prawidłowo wybrać i ocenić
partnera, z którym założyłaś rodzinę, prawidłowo kształtować relacji z nim w
warunkach kryzysowych, nie zwalnia Cię z odpowiedzialności za rozpad rodziny.
Takie myślenie, to próba ucieczki przed odpowiedzialnością za wypadek, w którym
sie ponosi winę, a nie stawienia czoła odpowiedzialności, próby zadośćuczynienia
za zło, które sie spowodowało. I nie oglądaj sie na innych - a tamten (były mąż,
była żona) próbuje uciec z miejsca wypadku. Honor nakazuje naprawić zło, które
się wyrządziło, chcący, czy niechcący innym, niezależnie od tego, czy pozostali
sprawcy wypadku się poczuwaja do odpowiedzialności, zresztą tym się w
ostatecznym rachunku zajmują sądy. W życiu rodzinnym nie ma polisy od
odpowiedzialności cywilnej, kiedy się zrobiło szkodę, trzeba niestety albo
honorowo ponieść całe koszty samemu, niezależnie od ich wysokości, albo, jak
czyni niestety większość, zwalić konsekwencje swojego postępowania na ofiarę
wypadku, czyli dzieci. Mam na myśli koszty życiowe, a nie pieniądze, oczywiście.
Dla mnie w pojęciu opieki naprzemiennej zajmowanie się dzieckiem, to przywilej,
a nie obciążenie, a jeśli jeden z byłych małżonków to szmata, a nie człowiek,
rezygnuje z przywileju opieki nad swoimi dziećmi, tym lepiej dla drugiego, ma
wygodniejszą sytuację, nie musi się umawiać co do terminów i spraw, może działać
we wszystkich sprawach związanych z dzieckiem na własną rękę. Jeśli zaś jedno z
mażonków nie dopuszcza do opieki nad dziećmi drugiego, powinno to być po prostu
z mocy prawa surowo karane.

[lima]

> jesli jedno mażonków nie dopuszcza do opieki nad dziećmi drugiego, >powinno to
być po prostu> z mocy prawa surowo karane.


Odniosę się do tego, bo mi chodzi temat po głowie.
dziewczyna w innym wątku napisała cos takiego, że ojciec się z dzieckiem nie
chciał widywac,
żeby tego od niego nie wymagała to udowadniał jej, że się nie nadaje na opiekuna
np robiąc herbatę z wrzątku nad głową dziecka. Więc matka zajowała się
dzieckiem sama.
Teraz ojciec przyjechał, chce się pochwalić dzieckiem przed rodziną i żąda
wydania mu dziecka "na wizytę".
I co? Matka ma zostać surowo ukarana jesli dziecka nie pozwoli ojcu zabrać i jak
małpki w cyrku pokazać rodzinie, rozpalić nadzieje dziecka i za chwilę zostawić
z tęsknotą za znowu nieobecnym ojcem?
Podobnych sytuacji jest mnóstwo, pamiętam wątek gdzie ex po rozstaniu dzieckiem
się nie interesował a potem nagle chce wziąć dziecko i wręcz awanturuje się o to
prawo, okazało się że poznał kobietę z dzieckiem i swoje dziecko było mu
potrzebne do towarzystwa dla dziecka nowej kobiety na wakacjach. Związek mu się
rozleci, to dziecko znowu nie będzie potrzebne?
Ja współczuję rodzicom-opiekunom, którzy muszą patrzec jak dzieci cierpią w
przypadku takich niestabilnych zachowań drugiego rodzica, którego chcą kochać a
trafiają na manipulację sobą na zmianę miłośc na pokaz i odrzucenie, lub
rodzicom którzy muszą podejmowac decyzję czy wydać dziecko jeśli ex ma
zaburzenia psychiczne lub problemy z agresją, alkoholem ale przecież jest
rodzicem, więc lepszy kontakt z nim czy brak kontaktu. Nie pozwolą zabrać
dziecka "jak sobie ex przypomni że dziecko istnieje"- są złymi rodzicami bo
ograniczają, pozwolą i stanie się coś -tez są złymi rodzicami bo jak mogli komuś
takiemu dziecko dać.

[scriptus]

To akurat jest człowiek o skłonnościach do zbrodni (zagrożenie okaleczeniem
dziecka), do reedukacji psychiatryku, albo w zakładzie karnym. Komuś takiemu,
owszem, należy odebrać prawa rodzicielskie. Ja mówię o ludziach normalnych,
którzy nie dopuszczaja się zachowań ocierających sie o zbrodnię.

[lima]

Jak chcesz takiemu odebrać prawa rodzicielskie? za co, że żona jakieś brednie o
nim opowiada? w sądzie jest słowo przeciwko słowu, resztę znają 4 ściany, pan
nie opiekował się dzieckiem bo pracował daleko a żona robiła awantury jak
przyjeżdzał, jakie grożenie wrzątkiem-urojenia chorej kobiety z obsesją
nienawiści do exa, ojciec chce się opiekować? chce. Dopóki nie zostanie
potajemnie nagrany, albo żona nie pokaże siniaków swoich lub dziecka - nie ma za
co praw odbierać.

[scriptus]

Wiem, że z tym dowodzeniem to nie jest takie proste.
Gdyby o było proste, to nie sądziłbym się trzy lata, tylko juz dawno by było po
sprawie.
Ale z zasady powinno być tak, ze psychopata do psychiatryka, zbrodniarz do ZK, a
normalni ludzie żyją spokojnie.
Prawo chroni niestety tych przegiętych, a nie ich ofiary. Na szczęście, ci
przegięci to jednak margines, tak przynajmniej sądzę, bo nie znam nikogo takiego.

prawa rodzicielskie

[wiosenka.pl]

lima napisała:

> Jak chcesz takiemu odebrać prawa rodzicielskie?

Odebrać - rzeczywiście ciężko. Ale ograniczyć to niemal z urzędu teraz można,
jeśli rodzice się nie dogadują. Kiedyś dziwił mnie ten przepis, ale teraz widzę
w nim sporo racji. Bo statek też daleko nie popłynie z 2 nawet najlepszych (z
osobna) kapitanów mających w temacie odrębna zdania i kłócących się non stop;
jeden na czele stać musi.

[pyzz]

Jeżeli:
> Nie przejawial takich sklonnosci podczac naszej 3 letniej znajomosci
> i 2 letniego zwiazku przedslubnego.

To dlaczego uważasz:
> Nie ponosze zadnej odpowiedzialnosci za to, ze moj ex okazal sie
> kurwiarzem pieprzacym wszystko, co sie rusza i nie ucieka na drzewo.
?

> Wiesz scriptus, ze ty jestes chory? potrzeba udupienia zony, ktora
> ma cie dosc, przeslonila ci caly swiat, a dziecko jest tu tylko
> narzedziem, ktorego uzywasz - dla szkody tegoz dziecka.
Prawdę mówiąc, to potrzeby "udupienia" byłego współmałżonka, to akurat z twoich
postów się wręcz wylewa. A argument, że "to dla dobra dzieci i tylko ich dobro
Ci w głowie, kiedy Z NIM walczysz", to jest klasyczne i najczęstsze
usprawiedliwienie matki, dla której właśnie "dziecko jest tu tylko narzedziem".

[sbelatka]

scriptus,
teoria twoja i sugestia żeby mieć w nosie wygoda rodziców,
szczegolnie odchodzących i ich partnerów nowych - choc moze sie
wydawac na pierwszy rzut oka bardzo świtena - ma zdecydowanie drugie
dno... i to malo korzystne dla dzieci..

a otóz takie - że ludzie, ktorzy są do czegos PRZYMUSZANI, ktorzy
żyją w zdecdowanie NIEWYGONDYCH ukladach - się robią nieprzyjemni,
wredni i takie tam..

i ja tam wolałabym żeby mojemu exowi i jego żonie PASOWALO i bylo
WYGODNIE w jakimkolwiek układzie z moim dziećMi!

bo tylko wtedy mogę miec nadzieje - że moim dzieciom będzie z nimi
przez iles tam czasu dobrze! i bezpiecznie!
i to zarówno fizycznie (co łatwiejsze do osiągnięcia) jak i
emocjonalnie...

a na siłe, nie zwracając uwagi na to jak mu z tym jest - to moge sie
zgodzic żeby więźień łupał kamienie pzry drodze

bo juz nie chciałabymn żeby mi kopał w moim ogrodzie - chyba, ze
miałby do przekopania dopiero miejsce na ogród

a tego żeby miał ex i jego nexia OBLIGATORYJNIE sie zajmować moimi
dziećmi, bez względu na to co o tym myslą...nie biore nawet pod uwagę

obligatoryjne powiadasz???
no, to byś zrobil dobrze wielu dzieciom...
każąc im mieszkac z zachlanym ojcem/matka - zamiast z tym drugiem...

a w twoim pomysle nie wiedzę kierowania sie "dobrem dzieci" - a
jedynie chęcia dowalenia tym złym.. rodzicom i szczegolnie tym obcym
rozbijającym rodziny...

[z_mazur]

Większość wad wymienionych w tym artykule wiąże się nie tyle z samą
wadliwością tej formy opieki ile z dojrzałością rodziców do jej
zastosowania.

Inaczej mówiąc, przy dojrzałych i skupionych na dobru dziecka
rodzicach, ta forma jest zdecydowanie lepsza od tradycyjnego
pozostawienia dzieci matce.

[sbelatka]

języki obce - sa mi obce;
więc nie moge sie odneiśc do artykulu powyżej wskazanego

ale czy jestes pewien z_mazur, ze to jest ZDECYDOWANIE lepsza forma?

bo jesli tak ejste - to może sie warto zastanowic nad zmiana
istneijącego stanu zreczy - np. w moim ukladzie
ktory mi sie wydaje dośc dobry.. ale może może byc lepszy..

i mówie to zupelnie poważnie

[z_mazur]

Przeciwnicy podnoszą głównie jeden argument - brak poczucia
stabilizacji.

Podoba mi się ta odpowiedź na ten argument.

"Przeciwnicy naprzemienności wskazują przede wszystkim brak poczucia
stabilizacji. Trudno tu wyrokować, jedno jest pewne, dzieci z
rozwiedzionych domu tak czy owak mają małe poczucie stabilności
życiowej. Pytanie nasuwa się takie, czy zyski z naprzemienności są
wyższe niż zmniejszenie poczucia niestabilności. Przecież
nawet „tradycyjna forma” – weekendowych odwiedzin u ojca też zaburza
poczucie stabilności. A do tego mniej uprzywilejowany rodzic nie
zawsze wie, jak traktować dziecko – normalnie, czy jako gościa, Może
narzuca się odpowiedź, że oczywiście normalnie, ale ryzykujemy wtedy
rolę niedzielnego rodzica, który nie jest z dzieckiem na co dzień,
nie wspiera go, tylko co miesiąc nadrabia zaległości wychowawcze –
istna karykatura wychowania."

[sbelatka]

musze sie nad tym poważnie zastanowic...

[bramstenga]

A do tego mniej uprzywilejowany rodzic nie
> zawsze wie, jak traktować dziecko – normalnie, czy jako gościa,

Tak, ale to jest problem dorosłego - wypracowanie relacji. A przy opiece
naprzemiennej cały ciężar przerzucony jest na dziecko. Dlatego dla mnie taki
model jest dopuszczalny wyłącznie w sytuacji, gdy dziecko ma jeden stały dom, a
niedogodności (psychiczne i fizyczne) związane z przeprowadzkami biorą na siebie
dorośli jako osoby, które "zgotowały mu ten los".
~bramstenga

[z_mazur]

Nie zgodzę się. Dziecku porównywalnie zaburza życie oczekiwanie na
rodzica i spędzanie z nim czasu, jak z gościem, zamiast normalnego
życia. Im większe dziecko, tym ta nienaturalność większa.

[bramstenga]

Ale masz jakieś wsparcie?
~bramstenga

znow zzarło mi tekst

[to.ja.kas]

wiec jeszcze raz.

Chetnie zapoznam sie z tymi danymi na które panie sie powoływały
gremialnie. Gdzie moge poczytac o tym, że opieka naprzemienna jest
niekorzystna i sie od niej na zachodzie odchodzi? Serio. Interesuje
mnie to.

Moja koleznka (a "stara" juz jest) powiedziała, ze ona miała w zyciu
szczescie bo wokół siebie miała dużo ludzi którzy ją kochali. Miała
i matke z ojczymem i ojca z nowa partnerka i dziadków u których
spedzała ogromna ilosc czasu. I wszedzie czuła sie jak w domu,
chciana i pożadana bo wszedzie był jej dom. I kiedy mieszkała u ojca
matka nie robiła z tego problemu, kiedy mieszkała z matka dla jej
taty tez nie stanowiło to stresa. Jej zycie toczyło sie w dwóch
domach gdzie ja kochano i czuła się ważna. Do tej pory dzieli
wigilie miedzy rodzine własna w postaci domu matki, domu ojca i
rodzine męża, czasem w którys dzien swiat robi przyjecie grupowe u
siebie, byłam raz i wygląda to całkiem niezle. Taka forma kochania
mimo jej prawie 40-tu lat sprawdza sie juz od ponad trzech dekad,
kiedy w Polsce o opiece naprzemiennej nikt nie mówił.
Moja druga kolezanka która pracuje czesc roku zagranica zostawia
dzieci na kilka miesiecy eksiowi i neksi, wraca dzieci sa z nia i
jej dzieci tez wszedzie czuje sie u siebie...i u ojca i u matki w
Polsce i tam gdzie pracuje gdy jada do niej na całe wakacje.
Na "własnoreczne" oczy widziałam jakie sa otwarte, szczesliwe i
radosne dzieciaki. A rzucanie sie eksiowi na szyje kiedy po nie
przychodzi do jej domu było az dla mnie wzruszające...bo moje
dziecko tego niestety nie zna. Kwestia dojrzałosci rodziców jak
poukładaja sobie opieke i czy wazne jest dziecko czy ich ambicje i
chec dokopania byłemu partnerowi.

Nie zgodze sie tym razem ze Scri. Moim zdaniem wazne jest
samopoczucie wszystkich w nowopowstałej sytuacji. A zwłaszcza wtedy
kiedy chce sie umozliwic dziecku korzystanie z domu obojga rodziców.
Zwłaszcza tam, gdzie pojawiaja sie nowi partnerzy i dzieci z nowych
zwiazków - RÓWNIE WAZNE. Moja córka jest dla mnie najwazniejsza, ale
nie jest jedynym celem mojego istnienia. I nie tylko ona i jej
potrzeby licza sie w zyciu.
Taka postawa jaka prezentujesz Ty Scri uczyc moze dziecko albo
skrajnie egoistycznego podejscia do zycia, albo pokazywac, że własne
potrzeby sa zupełnie nieistotne. A to duzy bład.

[bramstenga]

> Większość wad wymienionych w tym artykule wiąże się nie tyle z samą
> wadliwością tej formy opieki ile z dojrzałością rodziców do jej
> zastosowania.


Podstawowa wada: brak "przynależności", korzeni, poczucie życia na walizkach,
pogłębienie rozwodowej utraty pewności to immanentna cecha opieki naprzemiennej,
niezależna od poziomu dojrzałości rodziców.
Da się to wyeliminować tylko poprzez rozwiązanie, że to nie dziecko, ale rodzice
się przenoszą. Ktoś chętny?
~bramstenga

[to.ja.kas]

a jakies materiały zródłowe?

[bramstenga]

> a jakies materiały zródłowe?

Naprawdę potrzebny Ci podpis jakiegoś profesora, żeby wczuć się w sytuację
osoby, która musi się co tydzień przeprowadzać?
~bramstenga

[z_mazur]

Jeśli w obu domach jest u siebie, to o jakiej przeprowadzce mowa?

[bramstenga]

Po pierwsze, to, czy będzie się czuło "u siebie" nie zależy od rodziców, tylko
od dziecka. Raczej "podstawowym" domem już zawsze będzie ten, w którym się
dziecko wychowało. A mówiąc o przeprowadzce, mam na myśli przedmioty - ubrania,
komputer, przytulanki, rzeczy szkolne, książki. Jest tego cała masa, zwłaszcza
że nie nie mówimy o zabraniu podstawowych rzeczy, jak na wyjazd wakacyjny. Nie
da się wszystkiego zorganizować x 2 (biorąc pod uwagę ilość niezbędnych
drobiazgów, ważnych dla dziecka, nie dla dorosłego).
~bramstenga

[dorata351]

Wszystko fajne z ta opieka naprzemienna, ale możliwe tylko w sytuacji kiedy
rodzice po rozwodzie mieszkają niedaleko od siebie. Bo przecież dzieci muszą
chodzić do jednej szkoły, mieć kolegów itd. A co w sytuacji kiedy tatuś poznaje
panią, do pani się wyprowadza, mieszka w okolicy swojego dawnego domu. Matka
dziecka tez chciałaby normalnie funkcjonować i postanawia się przenieść do
innego miejsca odległego np o 500 km, bo tam ma rodzinę, która pomoże, lepszą
prace i nowe możliwości. Powinna się przenieść, czy zostać, dlatego żeby jej
dziecko miało stały kontakt z ojcem? I jak w takiej sytuacji rozwiązać problem
opieki naprzemiennej?

[to.ja.kas]

To proste...kiedy rodzice zamieszkuja od siebie daleko opieka
naprzemienna staje sie niemożliwa.
A co bedzie dla rodzica wazniejsze...czy przeprowadzka tam gdzie
jemu lepiej czy pozostanie na tyle blisko by dziecko miało kontakt w
drugim rodzicem to juz powinien rozwazyuc w swoim sercu.

[tarantula007]

Ojciec dziecka mieszka z kobietą mocno po 30-tce, która nie ma i nie
bedzie miała swojego dziecka, to dobrze dla naszego dziecka jesli
kochanka ojca chce traktowac nasze jak swoje? To jak jest wtedy?
Opieka naprzemienna? zeby obie mogły nacieszyć się dzieckiem?

[to.ja.kas]

Ale jak ma sie macocha zachowywac by było dobrze? Traktowac jak
obce? Stawiac talerz w trakcie posiłków dziecku w kuchni z daleka od
rodziny? Sama jesc lody a dzieci niech patrza? Zabronic kupowania
biletów do kina czy basen bo zbytek? A moze je bic i krzyczec na
nie? Wtedy bedzie lepiej?

Ja mam nadzieje, ze wszystcy ludzie z jakimi zetknie sie moja Młoda
w tym jej tesciowa beda traktowac ja dobrze i jak rodzinę, wtedy ja
bede spokojna, ze krzywda jej sie nie dzieje...ale ja dziwna
jestem

[tarantula007]

Inaczej być mówiła gdyby Twoje dziecko miało 5 lat i ojciec zbierał
je do bezdzietnej kobiety o której po powrocie do ciebie twoje
dziecko mówiłoby mama zosia na przykład a o tobie mama Kasia.
zastanów się nad tym.

[z_mazur]

Takie rzeczy jak forma zwracania sie do innych osób można omówić,
może dziecko sobie samo tak wymyśliło.

Tak mnie zawsze zastanawia jak to jest Ojciec podobno zawsze
pozostanie ojcem i każdemu ojcu ciągle jest to powtarzane, że nie
musi się bać utraty dziecka, bo zawsze będzie ojcem, nawet jeśli
widuje dziecko w dwa weekendy w tygodniu.

Dlaczego matki nagle boją się, że przestaną być dla dziecka matkami
jak będą spędzały z dzieckiem połowę czasu?

[tarantula007]

Z_mazur , ja napisałam o bardzo specyficznej sytuacji. Gdyby obie
matka i druga partnerka ojca miały dzieci nie widziałabym problemu,
bo każda byłaby matką swoich a dla dzieci drugiej mogłyby być hmm..
ciociami czy jak tam. A tak nowa kobieta ojca realizuje się w
macierzyństwie na dzieciach drugiej kobiety. Dlaczego ojcom sie mówi
inaczej, bo to kobiety mają silnie rozwiniety instynkt macierzyński,
szczególnie kiedy nie moga mieć swoich dzieci, faceci raczej nie
chcą ojcować cudzym dzieciakom.

[michszyb]

Strzał w dziesiątke. Genialny argument.

[sonia_30]

Istotne jeszcze dlaczego tak mówi - czy samo z siebie czy też
sugestia dorosłych...

[tarantula007]

Jeśli samo z siebie, to jeszcze gorzej. Ma dwie matki? Bo tatuś tak
zdecydował? Jakim prawem zakłóca relacje matka -dziecko! Dzieciak ma
miec dwie matki, żeby next mogła zrealizowac swoje pragnienia???

[to.ja.kas]

tarantula007 napisała:

> Jeśli samo z siebie, to jeszcze gorzej. Ma dwie matki? Bo tatuś
tak
> zdecydował? Jakim prawem zakłóca relacje matka -dziecko! Dzieciak
ma
> miec dwie matki, żeby next mogła zrealizowac swoje pragnienia???

Model opieki naprzemiennej napewno nie jest dla Ciebie

[tarantula007]

Gdybym była w takiej sytuacji a moja następczyni u boku mego męża
miała swoje dzieci - no problem, ale gdyby było tak jak opisałam, że
chciałaby byc matką na 1/2 etatu dla mego dziecka - to wara, niech
se urodzi i wychowa swoje.

[z_mazur]

I Twoje "wara" to jest branie pod uwagę dobra dziecka?
Czy może jednak Twojego?

Od razu przypomina mi się historia z Salomonem i jego wyrokiem.

[dorata351]

Co za różnica, czy miałaby swoje dzieci czy nie? Może powiedz ex, żeby
wytłumaczył, że ta pani to najwyżej ciocia Zosia. Chyba niepotrzebnie sie
martwisz, myślę, że dziecka Ci nie zabierze.

[sonia_30]

Tatuś związał się z drugą partnerką, to zatem niewątpliwie jego
decyzja. Ta traktuje dziecko jak własne, czyli rozumiem najlepiej
jak potrafi. Dziecko ma lat 5 i stosuje swoje własne nazewnictwo,
niezdrowa sytuacja miałaby miejsce gdyby druga partnerka ojca i on
sam, narzucali dziecku taki sposób zwracania się. Jeśli natomiast
dziecko samo z siebie tak określa next, można z nim porozmawiać i w
przystępny sposób wytłumaczyć różnicę.

[tarantula007]

A co jeśli kobieta sama o sobie mówi do dziecka "mama" ?

bardzo jestem ciekawa, która z was w rzeczywistości zgodziłaby się
na takie relacje własnego małego dziecka z BEZDZIETNĄ kobieta
realizująca swoje braki na waszym dziecku ...

[a1ma]

tarantula, ale Ty zazdrosna jesteś?
To chyba dobrze, że dziecko czuje się u swojego ojca jak w domu, że lubi jego
nową partnerkę i ma z nią dobre relacje. Nie ubędzie Ci jego miłości od tego.

[michszyb]

Tak dla ciebie model opieki naprzemiennej nie jest dobry. Człowiekowi tak
egoistycznemu i zapatrzonemu w swoją nienawiść nie powinno się powierzać żadnych
dzieci.

[to.ja.kas]

Ja nie musze sie zastanawiać. Jesli ja jestem złym przykładem to
moja kolezanka juz rewelacyjnym. Bo kiedy ona od kwietnia do
pazdziernika (z dwoma miesiacami na wakacje kiedy dzieci sa u niej)
pracuje zagranicą, to jej dzieci sa z eksiem i neksia u nich w domu.
Dzieci trójka. I wiesz co powiedziała mi kiedyś? Że bardzo jej
zależy by traktowała je jak rodzinę, bo wtedy ma gwarancję, że nie
dzieje się im krzywda. Ale ona nie traktuje dzieci jak swojej
własności.

Kiedy przeprowadziłam sie do Wawy moje dziecie lat 7 zostało z moimi
rodzicami. Widziałam je w weekendy. Moi rodzice stworzyli dziecku
dom, Młoda czasem smiała sie, ze ma dwie mamy. Była u nich
szczesliwa, chodziła do szkoły, własciwie cały trud codziennego
wychowania spadł na moich rodziców, bo nie ukrywajmy ja byłam daleko
i budowałam naszą przyszłosc. I tak pod koniec czwartej klasy
powiedziałam, że kupuje mieszkanie i chciałabym by Młoda ze mna
zamieszkała i co oni na to? Zapytałam sie, bo 4 lata oni stwarzali
jej dom. Zaczał sie dramat. Nie, nie z oddaniem mi córki, ale
widziałam jak bardzo cierpią i jakie to dla nich trudne. I
rozumiałam ich i jednoczesnie sie cieszyłam. Ale nigdy nie byłam i
do tej pory nie jestem zazdrosna o wiez Młodej z babcia, nawet kiedy
w złosci Młoda mowi "zobaczysz wróce do dziadków, ono mnie bardziej
rozumieli". Na tyle JA SAMA miałam wyrobioną WŁASNĄ więź z Młoda, że
wiedziałam iz kiedy zapytamy ją czy chce sie do mnie przenieśc
powie "tak", wiedzałam że mnie kocha i to nie zasługa tego że
ograniczone ma mozliwosci kochania innych ale ze nasza własna wiez
jest na tyle silna, ze NIC I NIKT nie jest w stanie jej zerwac.
I Młoda przeprowadziła sie do mnie, mimo iz w dniu przeprowadzki,
wisiała na dziedkach i wołała, ze bedzie tesknic, ze kocha, ze
uwielbia i ze sa dla niej najwazniejsi. Ojciec powiedział wtedy cos
za co byłam mu wdzieczna. Powiedział "Pamietaj Paulusiu, jesli
kiedykolwiek bedzie ci zle zawsze u nas masz swój dom". I wtedy
pomyslałam, że gdyby mi nie daj Boże cos sie stało sa ludzie którzy
ją kochaja i na których moze liczyc.
Kiedy moja bratowa podejrzewała u siebie nowotwór, zadzwoniła do
mnie (mimo iz nie przepadamy za soba) i poprosiła, bym pomogła bratu
wychowywac jej syna, bo on mnie kocha.
A ja jako młoda dziewczynka do kolekcji babc i dziadków miałam
takich przyszywanych których kochałam bardziej niz
rodzonych...natomiast do mojej mamy pracujacej w szpitalu jako
pielegniarka dzieci bardzo czesto mówiły "mamo Irenko" albo "ciociu
Irenko"...i wierz mi nie oznaczało to iz nie kochały swoich
rodziców. Ot, kilkuletnie dzieci czasem tak sobie układaja w głowie
świat i wyrastaja z tego

[tarantula007]

Kaś z toba jak z dziadem do obrazu ja jedno ty drugie. Nie rozumiesz
że dziadkowie, siostra to ktoś zupełnie inny niż bezdzietna kochanka
ojca?? Naprawdę nie rozumiesz czy udajesz?

[to.ja.kas]

Nie, to Ty nie rozumiesz. Nie rozumiesz, ze Twoje dobre relacje z
dzieckiem nikt i nic nie jest w stanie zburzyc. Tylko Ty sama. I że
dziecko doskonale wie kto jest jego mamą. I nie rozumiesz, że Twoje
fobie maja wpływ na dziecko i jego relacje z ojcem.
Dla mnie EOT. I nie dlatego, że masz inne zdanie.
Ale dlatego, że jestes agresywna.

[dorata351]

A matka żyjąca prawie w sąsiedztwie ojca z kochanką, lub odwrotnie oczywiście,
nie mająca szansy na lepsze życie, to dla dziecka lepiej niż dojeżdżający tatuś?
Żadne wyjście nie jest dobre, to że jedno z rodziców opuszcza dziecko dla
własnego szczęścia, to jest podstawa problemu. I podziwiam tych z Państwa,
którzy wybrali w pewnym momencie swojego życia kochanka lub kochankę, za to że
jeszcze uważają się za takich kochających rodziców. Wy już daliście swoim
dzieciom dowód miłości.
Kiedy ludzie naprawdę nie mogą się z sobą żyć, to razem podejmują decyzje o
rozwodzie i chyba w takiej sytuacji nie ma między nimi walki. Natomiast kiedy
pojawia się kłamstwo i zdrada z jednej strony to nie ma się co dziwić, że
poszkodowana strona nie zgadza się na opiekę naprzemienną, bo ona przy dzieciach
trwała i trwać będzie. I tego żadne argumenty nie zmienia.

dodam jeszcze

[tully.makker]

ze w artukule zktory znalazlam na stronie w strone ojca jest
wyraznie napisane, ze nei jest forma sprawowania opieki nad dziecki
zupelnie mamymi i ze wszedzie jest mowa o dzieciach w wieku
szkolnym. I ze zgoda i wola dziecka jest istotnym czynnikiem.

Co stawia w innym swietle propozycje michszyba.

[z_mazur]

A kto tu pisze o michszybie?

Panie chyba mają tu jakąś obsesję na jego punkcie.

[scarlet.secret.sky]

Ten wątek jest zainspirowany wątkiem Michszyba - Mediacje, więc chyba można się
też do niego odnieść, nie będąc posądzanym o obsesję...

[to.ja.kas]

z_mazur napisał:

> A kto tu pisze o michszybie?
>
> Panie chyba mają tu jakąś obsesję na jego punkcie.


Ale pewnie o nim pomyslałes jak pisałes

Opieka naprzemienna w przypadku kłócących się

[lima]

rodziców, którzy nie potrafią się ze sobą porozumieć i uważają, że to oni mają
monopol na sposób wychowywania dziecka i zrobią to lepiej niż małżonek.
Dwa tygodnie u ojca dziecko chodzi spać o 22giej a wstaje o 10tej, dwa tygodnie
u matki w łóżku jest o 20tej a wstaje o 7ej.
Dziecko małe i chore na pograniczu wymiany tygodni. Każdy z rodziców oddzielnie
pójdzie do lekarza bo wściekłość na małżonka nie pozwala wyartykułować jakie
antybiotyki dziecku podawać, a jeśli jedno wyartykuuje, to drugie uzna że to
głupota bo on lepiej wie co dziecku potrzebne i ma mądrzejszego lekarza?
Dziecko większe, rodzice chodzą na wywiadówki oboje siadając każde w innym końcu
sali, by coś o postępach dziecka się dowiedzieć albo planie zajęć? Nie
przekazują sobie podstawowych informacji by dopilnowac dziecko?
itd itp
Opieka na zmianę jest stosowana,nawet bez postanowień sądu, co na forach się
czyta, w przypadku mądrych rodziców, którzy rozstali się w spokoju i szacunku do
siebie i mają do siebie jako rodziców zaufanie oraz dogadują się co do kierunku
wychowywania dzieci. Bo oboje rodzice wcześniej w małżeństwie udowodnili, że
są dobrymi rodzicami, zrównoważonymi opiekunami, można im dziecko powierzyć i
obecnie nie są wrogo nastawieni do drugiego rodzica, nie walczą o większy wpływ
na dzieci ale swoją wyważoną postawą matkują i ojcują. Były tu juz wątki, że
dziecko kilkuletnie w przypadku daleko mieszkających rodziców wychowywała matka
a kilkunastoletnie zamieszkało z ojcem. Za obopólną zgodą.

Literatura jest piękna szczególnie ta piękna,
nie wystarczy przeczytac "na gwałt" poradnika "na temat" by się uznawać za
mądrego w temacie i na dzieciach od razu testować nieudolnie zalecenia z jakiejś
ksiązki. Empatię by wypadało mieć najpierw.
Kiedyś uczonymi publikacjami wyrzucono z półek sklepowych naturalne masło jako
szkodliwe, w zamian półki zapełniły się smarowidłami-mieszankami kiepskich
olejów i chemii, jakoś masło od krowy wraca na półki z powrotem jako rarytas a
organizmy wychowane na chemii lądują u lekarza.

I jeszcze w sprawie "destrukcyjnego wpływu na psychikę dziecka".
Najbardziej destrukcyjny wpływ na psychikę dziecka mają rodzice KŁÓCĄCY SIĘ I
AGRESYWNI WOBEC SIEBIE, bez względu na to czy dziecko mieszka z nimi czy osobno.

[wiosenka.pl]

Lima, bardzo mądrze napisane

[ania1ooo]

Dziękuję wszystkim za odpowiedzi.

Jeśli dobrze Was zrozumiałam, to ta metoda, jak każda inna, ma swoje wady i
zalety. Nie ma jednak żadnych doniesień naukowych, że wychowując dzieci w ten
sposób, robimy im krzywdę. A niektórzy z Was opisując swoje doświadczenia lub
znajomych, mówią o jej pozytywnym wpływie na dzieci.

Nie taka więc opieka naprzemienna straszna, jak ją malują

[chalsia]

warto przeczytać:

www.justice.gc.ca/eng/pi/fcy-fea/lib-bib/rep-rap/2004/2004_5/pdf/2004_5.pdf
oraz

www.justice.gc.ca/eng/pi/fcy-fea/lib-bib/rep-rap/2004/2004_3/pdf/2004_3e.pdf

[pyzz]

Kiedyś brałem udział w dyskusji na ten temat i ktoś podlinkował jakieś
kanadyjskie państwowe opracowanie badań na temat. Potem link przestał działać,
ale była tam konkluzja, że nie ma dowodów, jakoby ten model opieki był gorszy od
tradycyjnego.
Właściwie jedyną wadę, jaka naprawdę występowała w modelu opieki naprzemiennej
jest taka, że w takim wypadku ustalenia dot. opieki są statystycznie bardziej
narażone na
zerwanie. Niestety, mogę to potwierdzić na podstawie doświadczeń z mojego
otoczenia. Dziecko wychowywane wg tego modelu, które znam padło ofiarą matki,
która zażądała podwyższenia alimentów (całkiem pokaźnych jak na sytuację, w
której ojciec wychowywał przez prawie pół czasu) i stwierdziła, że dopóki się
nie zgodzi nie zobaczy dziecka.
Tu się pokazuje jeden brak zalety tego modelu, o którym się nie mówi: taki model w
rzeczywistości NIE CHRONI dziecka przed próbami grania nim przez jednego rodzica
przeciw drugiemu.
Z drugiej strony tekst ten skomentował, że właściwie sztandarowa rzekoma wada -
jakoby katastrofą dla dziecka było posiadanie dwóch domów - nie ma na razie
potwierdzeń naukowych, bo o dziwo brak badań. Autorzy podali, że znają tylko dwa
takie badania i to na małych
próbach, w których właściwie wyszło podobnie, ale konkluzje były przeciwne. W
jednym straszono, że ok. 40% dzieci nie lubi koniecznosci przeprowadzania się,
natomiast w drugim stwierdzono, że ponad połowa wręcz lubi mieć dwa domy (mam
nadzieję, że dobrze pamiętam, choć podaję tylko z pamięci). W każdym razie ten
argument na pewno nie ma podstaw naukowych (właściwie, to twierdzenie, jakoby
dziecko z dwoma domami nie miało "swojego miejsca" nawet nie wydaje mi się
logiczne. Jeżeli w
każdym z domów ma swój pokój, gdzie nikt mu nie interferuje, to ono ma DWA
"swoje miejsca", zamiast jednego).

[bramstenga]

Jeżeli w
> każdym z domów ma swój pokój, gdzie nikt mu nie interferuje, to ono ma DWA
> "swoje miejsca", zamiast jednego).

Ale to nie chodzi tylko o pokój! (Bo wyszłoby na to, że zamiast w domu można by
równie dobrze funkcjonować w hotelach - tam też ma się swój pokój). Dzieci
obrastają w rzeczy - przytulanki, książki, ubrania, komputer - naprawdę dużo
tego jest. Pozostaje albo powielenie niemal WSZYSTKIEGO razy dwa albo
cotygodniowe przenosiny z wielką walizą.
~bramstenga

[z_mazur]

Wszystkiego pewnie nie, ale wielu rzeczy tak i ten argument jest
jedynym racjonalny. Koszty opieki naprzemiennej są wyższe, ale czy
dla dobra rozwoju dziecka, gdy oboje rodzice wyrażają taką wolę to
ma jakiekolwiek znaczenie?

[lampka_witoszowska]

mylisz się
koszty opieki naprzemiennej są niższe

[z_mazur]

A jakieś argumenty na tą tezę?

Uwielbiam dyskusje z Tobą, więc podejmę polemikę.

Mylisz się, że ja się mylę, są wyższe.

[chalsia]

pyzz napisał:

> Kiedyś brałem udział w dyskusji na ten temat i ktoś podlinkował jakieś
> kanadyjskie państwowe opracowanie badań na temat. Potem link przestał działać,
> ale była tam konkluzja, że nie ma dowodów, jakoby ten model opieki był gorszy o
> d
> tradycyjnego.

ani dowodów na to, że jest lepszy
w tym tutaj wątku wczesniej podałam linki aktualne działające