Jak powiedzieć 6-letniej córeczce

[kategemi]

Witajcie, prosze o radę doswiadczonych.
Rozwód nieunikniony, starsza córeczka 14-lat wprowadzona w temat,
radzi sobie bardzo dzielnie, ale młodsza jescze nie wie...
Wszyscy się boimy jej powiedzieć, a czas goni...
Pyta mnie czasem Mamusiu, a dlaczego masz buzię w podkówkę, ojca nie
widywała za często , bo bardzo dużo pracował poza domem , często
wyjeżdżał, więc nieobecność jego nie jest na razie dla niej problemem
Zbliżają się wakacje, będzie spędzać je z ojcem też
Przecież jej nie powiem , że tata nie kocha mamy? A może jednak
tak..... właśnie tak?

[tautschinsky]

kategemi napisała:

> Pyta mnie czasem Mamusiu, a dlaczego masz buzię w podkówkę


6letnie dziecko używa takiego słownictwa?
Jakoś nie chce mi się wierzyć.

A do sytuacji można przygotować powoli. Nie zaraz
wszystko na raz. Jeśli nie będziesz grała dziećmi,
utrudniała im kontaktów z ojcem, wywierała emocjonalnego szantażu - jest szansa, że jakoś to
się wszystko się ułoży. Na pewno będzie gorzej, bo już
nie będzie pełnej rodziny, ale przecież z tego powodu nie będziecie czekać aż dziecko podrośnie?

Nie "walić kawy na stół" - tylko wyjaśniać, co to
znaczy i że to NIE dziecka wina. Jeśli nie będziesz grać
dziećmi ("dla ich dobra") powinno być dobrze.

[eutherpe]

Proszę Pana a co Pana tak zadziwiło?6 latka a takie słownictwo?
Moja córcia- lat 2 i 8 miesięcy podeszła do mnie i powiedziała- Mamo, masz być
szczęśliwa, nie smutna.

[tautschinsky]

Zdziwiło, bo w ustach dziecka pewne słowa brzmią po prostu dziwacznie, sztucznie. No ale dziecko nasiąka
tym, co słyszy w domu i to po prostu powtarza. I tak
dobrze, że to nie wulgaryzmy. Miałem wątpliwą przyjemność czytać jak pewna matka nie mogła się nachwalić się swojego 4letniego dziecka, które do ojca
zwracało się jak ta matka: "ty stary chu..."

[aneta-skarpeta]

to doczekałam sie ze słowa " buzia w podkówkę" w ustach 6latki
to "dobrze ze nie wulgaryzmy"

moj syn tez mowi czasem dziwacznie i bardzo sie ciesze- bo grunt to
barwny jezyk i fantazja

[tautschinsky]

aneta-skarpeta napisała:

> to doczekałam sie ze słowa " buzia w podkówkę" w ustach 6latki
> to "dobrze ze nie wulgaryzmy"



Nie - to doczekałaś się stwierdzenia, że lepsze
takie dziwactwo językowe w ustach 6latki aniżeli
wychwalana pod niebiosa przez matkę odzywka 4letniego
dziecka: "ty stary chu..." - że powtórzę, bo widać
trzeba. Czy takiej matce nie powinno się z automatu
odebrać dziecko? Tej od wstrętnej odzywki? Odnieś się
do tego a nie przekręcaj co napisałem wyrażając ulgę.
No bo na jaką patologię wyrośnie to dziecko skoro już
teraz mając 4 lata tak mówi a matka nie tylko to toleruje,
ale wręcz wychwala!


A to, że dzieci chwytają co usłyszą to wiem i bywa to
często śmieszne bo jest przekręcone albo sam fakt użycia często trudnego sformułowania przez takiego brzdąca budzi życzliwy uśmiech.

[jarkoni]

tautschinsky napisał:

> aneta-skarpeta napisała:
>
> > to doczekałam sie ze słowa " buzia w podkówkę" w ustach 6latki
> > to "dobrze ze nie wulgaryzmy"
>
>
>
> Nie - to doczekałaś się stwierdzenia, że lepsze
> takie dziwactwo językowe w ustach 6latki aniżeli
> wychwalana pod niebiosa przez matkę odzywka 4letniego
> dziecka: "ty stary chu..." - że powtórzę, bo widać
> trzeba. Czy takiej matce nie powinno się z automatu
> odebrać dziecko? Tej od wstrętnej odzywki? Odnieś się
> do tego a nie przekręcaj co napisałem wyrażając ulgę.
> No bo na jaką patologię wyrośnie to dziecko skoro już
> teraz mając 4 lata tak mówi a matka nie tylko to toleruje,
> ale wręcz wychwala!

Dlaczego Pan się denerwuje Panie T?
Rozmowa jest spokojna, a Pan wprowadzasz elementy prawie kłótni.
Spokoju życzę i wyważonego języka...

[tautschinsky]

jarkoni napisał:

> Dlaczego Pan się denerwuje Panie T?
> Rozmowa jest spokojna, a Pan wprowadzasz elementy prawie kłótni.
> Spokoju życzę i wyważonego języka...




Język jest jak najbardziej wyważony. Wykropkowuję
wulgaryzmy - na innym forum gazetowym, skąd posiadłem
tę wiedzę bynajmniej nie było tych kropek po "k...".

I nie denerwuję się. W pierwszym poście odpowiedziałem autorce, co według mnie powinna zrobić:

- stopniowo 6latkę uświadamiać, że teraz będzie inaczej, że ojciec nie będzie razem z nimi mieszkał

- przestrzegałem też przed graniem na uczuciach dzieci w przyszłości i apelowałem o nieograniczanie prawa dzieci i ojca do kontaktów.

Poza tym wyraziłem luźną uwagę, zdziwiło mnie, że dziecko użyło takiego a nie innego określenia, które dość śmiesznie brzmi w ustach kogoś tak małego. Przy okazji wyraziłem zadowolenie, że dziecko nie używa wulgarnego języka (jak rzeczony 4latek z innego wątku z innego forum, choć gazetowego). Zupełnie bezsensu zrobiono z mojej wypowiedzi misz-masz i tyle. O nerwach nie ma jednak mowy

[aneta-skarpeta]

buzia w podkowke nie jest zadnym dziwactwem jezykowym- dzieci czesto
tak mowia

ja sama mowilam synowi- a co to za podkowka na buzi? czemu jestes
smutny?

co do Ty stary ch,ju- oczywiscie to naganne, ale jakbysmy mieli za
to zabierac dzieci to wiecej byloby domow dziecka niz blokowisk

pozatym ja tej sytuacji nie znam, moze sie wkurzyla na meza i jej
sie wyrwalo, a moze to jakas masakryczna patologia? ja tego nie wiem
na podstawie tej historyjki
moze dla ojca dziecka jest starą rurą, ale dla dziecka jest dobrą
matką?

nie popadajmy w skrajnosci

zreszta nie o tym jest wątek

[tautschinsky]

aneta-skarpeta napisała:

> buzia w podkowke nie jest zadnym dziwactwem jezykowym- dzieci czesto
> tak mowia



A mnie się to dziwne wydało w przypadku takiego
małego dziecka Może nie tyle jako dziwactwo,
ale obrazowe porównanie, które wymaga jakiejś jednak
wyobraźni i umiejętności posługiwania się językiem,
a u 6latka słownictwo co by nie mówić nie jest
za szerokie i skomplikowane. Choć wiadomo - wyjątki się
zdarzają.

[aneta-skarpeta]

nie przesadzaj, w swiecie przedszkoli, kólek zainteresowan, bajek
itd dzieciaki maja pole do manewru

jakby powiedziała " mamo, zalezy mi zebys nie była taka
nostalgiczna" to wtedy byłoby to dziwne i lekko chore

[ichi51e]

dzieci czesto mowia w sposob ktory doroslym nie majacym dzieci wydaje
sie dziwny. Odruchowo uzywa sie "dzieciecego jezyka" mowiac do dzieci.
np. wlasnie buzia w podkowke - no zabijcie mnie w zyciu tego nie
uzylam i od co najmniej 20 lat nie slyszalam. ("Stary, co masz taka
buzie w podkowe?" Zart) Takie wyrazenia tez czesto pojawiaja sie w
ksiazeczkach dla dzieci - jak czytam cos siostrzencowi nie moge wyjsc
z podziwu kto to pisze i skad takie rozne frazy wygrzebuje... Ale
budowa slownika to tez element edukacji.

[sonia.2009]

tautschinsky piszesz nie na temat

wprowadzasz zamieszanie
zajmij sie robota i zmien watek

chyba, ze mas cos inteligentnego do napisania - wyjatkowo

[lia.13]

Tautschinsky jak najbardziej napisał na temat. To cała reszta się tu na niego
rzuciła, że się teraz tu biedaczek musi tłumaczyć ze swojego światopoglądu dot.
dzieci, a także tego czy jest zdenerwowany czy też nie jest co już faktycznie
na temat nie jest Ale nie jest to jego winą, że się go czepiają, a bronić się
ma prawo.

Dzieci i ich język

[olala_29]

Moja trzylatka ma tak bogate słownictwo, że większość osób jest zaszokowana,
kiedy słyszy ją mówiącą. Powtarza trudne słowa ale w odpowiednim kontekście i
buduje długie zdania. Dziecko to nie papuga powtarzająca bezrozumnie to, co
usłyszy. Jeśli dużo czytasz i rozmawiasz z maluchem jest szansa, że będzie
ładnie i elegancko (dziwnie?) mówić.
Pozdrawiam

[eutherpe]

I to samo dotyczy ojca dzieci.Jeżeli nie będzie nastawiał dzieci przeciwko matce
ani stosował emocjonalnych manipulacji.Powiedz córci,że czasami pomiędzy
dorosłymi nie zawsze się układa i dla "dobra" całej waszej trójki podjęliście
decyzję o rozstaniu ale dziewczynki zawsze będą miały kontakt z ojcem.

[tautschinsky]

Co będzie W TRAKCIE rozstawania się - to jedno.
Drugie, jak później będą się stosunki układać.
Czy matka nie grała dzieckiem i pod dziecko:
"Zobacz jakiego masz tatulka, gdyby cię kochał
to byś miała... to i tamto" - narasta ta matczyna
miłość zwłaszcza gdy dziecko mimo że ex to świnia
i "gnój" (częste na tym forum określenie na ojca)
według exowych, dla dziecka jest kochanym ojcem, z
którym chcą - ku wściekłości matki - się spotykać.
Traktują to jak zdradę dziecka wobec siebie. Takich
matek niestety jest wiele. I przed tym przestrzegałem
Ta małość i chęć zemsty to błąd, który najbardziej
uderza w samo dziecko.

[eutherpe]

Dlaczego jesteś stronniczy i piszesz nie znając sytuacji, mogła nastawiać
dziecko? Uważasz,że ojciec robić tego nie może? To działa w obydwie strony i
bądź obiektywny.Przynajmniej staraj się.

[tautschinsky]

eutherpe napisała:

> Dlaczego jesteś stronniczy i piszesz nie znając sytuacji, mogła nastawiać
> dziecko?



A czytać umi czy nie umi?
Gdzie napisałem, że coś robi?
Napisałem, żeby NIE ROBIŁA
tego, co wiele kobiet robi
- prościej się już chyba nie da.

Dlaczego?

[billbordowy]

Cóż, można nabrać takich obaw po lekturze końcówki Twojego wpisu. "Przecież jej
nie powiem , że tata nie kocha mamy? A może jednak
tak..... właśnie tak?". Mów o faktach i swoich emocjach, a nie o cudzych
uczuciach. Czyli np. powiedz "Ja i tata nie możemy dłużej być razem" zamiast
oznajmiać dziecku, że jego ojciec nie kocha CIEBIE.

[bramstenga]

>ale dziewczynki zawsze będą miały kontakt z ojcem.

Tego akurat mówić nie radzę, bo to nie zależy od matki. Ona może obiecywać tylko
rzeczy, które sama może spełnić. Taką deklarację (a dokładnie o CHĘCI, GOTOWOŚCI
podtrzymywania kontaktu) powinien złożyć wyprowadzający się ojciec.
~bramstenga

[kategemi]

Buzia w podkówkę, to znaczy u niej smutek, tak jak emotikon w
internecie
Nie gram dziećmi, nie zabraniam ojcu kontaktów i wielokrotnie milczę
na temat ojca, żeby nie powiedzieć nic złego. Wiem ,że dzieci go
kochają i cholernie staram się to rozgraniczyć od swoich emocji
Stąd pytanie o radę, chce pogadac z małą i chce się do teg o
przygotować, tak żeby jej było jak najlepiej

[fifi28v]

Powiedz jej, że się nie dogadujecie z tatą, nie będziecie już
małżeństwem ale zawsze będziecie jej rodzicami i będziecie ją
kochać. Ja w okresie rozwodu korzystałam z pomocy psychologa, ja
opowiadałam co w domu a pani radziła mi jak rozwiązywać problemy i
tłumaczyć dzieciom. Zapytaj może czego się boi, bo mój syn np bał
się, że tata nie będzie go odwiedzał.

[nangaparbat3]

Najlepiej nie cudowac i za duzo nie gadac. Powiedzialabym: tatuś juz nie bedzie
z nami mieszkac, rozwodzimy sie. Na pewno nie ma sensu mowic, że tato juz nie
kocha mamy - lepiej ze Wy nie umiecie się z sobą dogadac. Podobnie w ogole bym
nie mowila o winie - jesli jej powiesz, ze to nie jej wina, moze paradoksalnie
własnie szukac winy w sobie.
Też nie skladałabym deklaracji co do spotkań z ojcem - chyba ze spyta, powiedz
konkretnie, jak to zamierzacie ułozyc. I przy najblizszej sposobnosci - ze tato
ja kocha.
Poza tym - nie słowa sa najwazniejsze, tylko Twoje nastawienie. Im bardziej
naturalnie i spokojnie jej to powiesz, tym lepiej.

[aneta-skarpeta]

moj, mimo ze rozeszlismy sie jak byl malutki, to w wieku tak okolo 5
lat zaczal pytac czemu nie mieszkam z tatą. powiediałam, ze nie
zawsze mozna razem mieszkac i zyc itd i zrozumial. za duzo nie
gadalam. wystarczyly mu ogolniki

[marta-mamadwojga]

mam 7 latkę, rozwód zacząłą się jak miała 6 lat.
a ja po tłumaczeniu, ze się wyprowadzamy, że tato ja kocha, że mamusia też, że
jak będzie chciałą będzie mogła do taty dzwonić, spotykać się znim itp.
słyszałam z jej ust "a kiedy się będziecie razem", na torcie dmuchała świeczki i
miała życzenie, żebyśmy byli razem - i widzę tu mój błąd, nie powiedziałam jej
otwarcie, że jej tatusia już nie kocham i on mnie też nie i że już nigdy nie
będziemy razem
czasem trzeba powiedzieć prawdę i nie owijać w bawełnę.

dziecko zawsze chce aby rodzice byli razem...

[mediator.org]

... dlatego należy rozgraniczyć pewne rzeczy - powiedzenie, że tata już nie
kocha mamy, czy też mama taty nie spowoduje, że dziecko straci nadzieję, iż
rodzice kiedyś, być może jednak się zejdą
i będzie "jak dawniej".
Za to po rewelacji, że tata już nie kocha, tylko krok do myśli "skoro mamy już
nie kocha, to mnie zaraz może też przestanie...".
Należy dzieciom mówić o sytuacji rozwodowej nie w kategoriach emocji, lecz
raczej rzeczywistości, która się dla nich zmieni.
I nie nasze, lecz dziecka emocje i uczucia należy tu chcieć zauważyć, nazwać,
wyjaśnić, uspokoić.

[tully.makker]

Uwielbiam takie kretynskie uogolnienia. A moj starszy syn nie chce i
nigdy nie chcial, ojciec wisi mu kalafiorem. Mimo moich wysilkow, by
tak sie nie stalo.

[magdalaena1977]

mediator.org napisała:

> Za to po rewelacji, że tata już nie kocha, tylko krok do myśli
> "skoro mamy już nie kocha, to mnie zaraz może też przestanie...".\
A dlaczego taka obawa jest fałszywa ?
Jeśli facet kiedyś kochał żonę, a teraz mówi, że nie kocha i chce rozwodu, to
dlaczego jego uczucia do dziecka nie miałby się zmienić ?
Zwłaszcza, że małżeństwo czy związek to zobowiązanie, które dobrowolnie wziął na
siebie, żoną sam wybrał. A dzieci mogły pojawić się bez jego bezpośrednich
zamiarów.

[nangaparbat3]

Kocha/nie kocha - tak naprawdę nie wiadomo, gdzie są granice, kiedy jeszcze
trochę "tak" (ale juz absolutnie nie na tyle, by kiedykolwiek razem mieszkac), a
kiedy juz zupelnie i calkowicie "nie" - nawet kiedy wiążemy się, z wielkim
przekonaniem i nieraz uczuciem, z nową partnerką/nowym partnerem.
Dorosłym trudno się rozeznac w tych niuansach, a co dopiero dziecku. I tu się
całkowicie zgadzam z Mediatorem. Informacja, że tato już nie kocha mamy, a mama
taty, jest niepotrzebna, a może byc bardzo szkodliwa.
Za to jasno trzeba mówic: nie będziemy już razem mieszkac.

[der1974]

Ja powiem z doświadczenia z rozmowy z 7-latką: naturalnie i prosto z
mostu, że rodzice się rozwodzą i nie będą mieszkać razem. Popłakała
się, przyjęła do wiadomości.

uczciwie i bez krętactw

[chubbba]

wbrew temu co radzi tutaj większość forumowiczów ja doradzałabym powiedzieć
prawdę nawet bolesną, oczywiście w sposób dostosowany do wieku dziecka. omijanie
tematów niewygodnych, obchodzenie faktu, że tata mamy już nie kocha, stosowanie
eufemizmów powoduje, że dziecko nie ma pełnego obrazu sytuacji i jest
zdezorientowane co do planów rodziców, często oczekuje że cała sytuacja jest
przejściowa i żyje nadzieją na powrót taty.moim zdaniem należy jasno powiedzieć,
że rodzice się nie kochają i nigdy już nie będą razem, ale też podkreślić, że
brak miłości nie dotyczy dziecka. i nie obiecywać też niczego za tą drugą
stronę, bo nigdy nie wiadomo jak się będzie tata zachowywał po rozwodzie, więc
raczej ostrożnie mówić o przyszłych kontaktach, niech ojciec zrobi to sam ze
swojej strony. i jeszcze jedna sprawa: jeżeli ojciec był draniem, zaniedbywał
rodzinę, zdradzał, pił, bił czy urządzał awantury, to też powiedzieć o tym
dziecku, że jest to powodem rozwodu, bo dzieci widzą więcej niż wydaje się
rodzicom, zwłaszcza inteligentne i wygadane kilkulatki, które wiedzę o rodzinie
przynoszą np. z przedszkola - one często rozumieją co jest grane, a jakieś uniki
ze strony rodziców, nie mówienie prawdy traktują jako brak zaufania albo wręcz
reagują agresją, np. oskarżają matkę o rozwód, bo skoro "tatuś był dobry to ty
musiałaś być dla niego zła i dlatego odszedł" - jest to dziecięca próba
porządkowania sobie świata dorosłych, o którym nie mają pełnej wiedzy. dlatego
sugeruję aby takie tematy też delikatnie poruszać i nie chować głowy w piasek,
tylko nazywać rzeczy po imieniu. opłaci się długofalowo w postaci zaufania
dziecka i wdzięczności, że nie ukrywano przed nim faktów o własnej rodzinie. i
nie ma to nic wspólnego z nastawianiem przeciwko ojcu, do tego aby był ciągle
obecny w życiu dziecka należy dążyć o ile druga strona zechce współpracować, co
nie jest regułą, panowie po znalezieniu nowej partnerki mają tendencje do
zapominania o dziecku i skupianiu się na nowej rodzinie. i wtedy też nie należy
dziecka oszukiwać ukrywając fakt braku zainteresowania ojca - dziecku po prostu
należy się w tym temacie prawda.

[nonameuno]

Ponieważ sam jestem dzieckiem rozwiedzionych rodziców, więc z całą mocą chcę
poprzeć powyższy post: mówić prawdę, nawet bolesną, nie utrzymywać latami
złudzeń co do stosunków między rodzicami, co do intencji strony odchodzącej, co
do przyszłej sytuacji życiowej dziecka. Moja matka nie miała odwagi powiedzieć
mi jak jest naprawdę z ich rozwodem, więc latami żyłem nadzieją że ojciec wróci,
że przyjedzie, zadzwoni, że tylko zapomniał o moich urodzinach bo ma dużo pracy
- matka nawet kupowała prezenty rzekomo od niego! A on po prostu miał mnie w
głębokim poważaniu i mam do matki pretensje, że pozwoliła mi się tak długo
łudzić co do tego faceta - po co, dlaczego? Dlaczego skazała mnie na te bolesne
oczekiwanie, na życie iluzjami, na zadawanie sobie pytań co ze mną nie tak skoro
tatuś mnie tak rzadko odwiedza? Gdyby jasno mi powiedziała: twój ojciec nas
porzucił, bo spotkał inną kobietę, ma z nią nowe dziecko i nie interesuje się
nami byłoby mi w życiu dużo łatwiej i nie zaliczyłabym tylu rozczarowań.

hola hola, Chubba

[nangaparbat3]

To cale gadanie o "bolesnej prawdzie", "nieowijaniu w bawelnę" i "nazywaniu
rzeczy po imieniu" ma jedną zasadniczą wadę: kiedy ludzie sie rozwodzą czy
rozstają, są dwie prawdy, kazda z nich skrajnie subiektywna.
Przedstawianie dziecku tylko jednej z nich jest zwyczajnie nieuczciwe - nawet
jesli staramy sie byc obiektywni, w tak oczywiscie angazujacej nasze emocje
sprawie nie mozemy.
Opowiadajac o wadach i grzechach "tego drugiego" automatycznie domagamy sie od
dziecka, by stanęlo po naszej stronie, wiklamy je w konflikt lojalnosci.
A dzieci są znakomitymi obserwatorami - "uszy jak radary i oczy jak teleskopy" -
nic sie przed nimi i tak nie ukryje. Ale co innego, kiedy samodzielnie dochodzą
do jakichs wnioskow, co innego kiedy my im je narzucamy.
Dziecko trzeba jasno, krotko i uczciwie informowac o tym, co najważniejsze. A
opowiesc o tym, ze "tatus już nie kocha mamusi" jako baza dla przekonania
dziecka, ze juz razem nie bedzie sie mieszkac, mialaby jeszcze moze jakikolwiek
sens, gdyby wiekszosc mieszkajacych razem par sie kochała. Wiec nie czarujmy ani
się, ani dzieci, OK?

[tangerka]

wiesz, i tak prawda tego rodzica, który z dzieckiem zostaje, będzie mu
sprzedawana tak czy owak na zasadzie codziennej osmozy a prawda rodzica
odchodzącego zawsze ma pod górką i raczej trudno coś z tym zrobić, prawda?
ciężko przez całe życie udawać, że mama nie czuje się skrzywdzona przez tatę
(jeżeli faktycznie tak jest, to przecież nie jest reguła), nie rozmawiać z
dzieckiem o tym co nas boli, stale robić dobrą minę do złej gry - to są właśnie
te małe kłamstewka, które dziecko świetnie wyczuwa i ocenia. nie trzeba od razu
żądać od dziecka deklaracji po jedynie słusznej stronie ale każdy ma prawo
przedstawić dziecku swoją wersję wydarzeń a wnioski niech wyciągnie samo.

[nangaparbat3]

ciężko przez całe życie udawać, że mama nie czuje się skrzywdzona przez tatę
> (jeżeli faktycznie tak jest, to przecież nie jest reguła), nie rozmawiać z
dzieckiem o tym co nas boli, stale robić dobrą minę do złej gry - to są właśnie
te małe kłamstewka,
Nie wolno klamac ani udawac, że nic sie nie dzieje. Ale wystarczy powiedziec
"smutno mi, ze juz nie mieskzzkamy razem, i nic na to nie moge poradzic" - nie
ma zadnego powodu, by rozwodzic się wobec dziecka nad przyczynami rozpadu
malżeństwa i swoimi przezyciami. Od tego sa przyjaciele/przyjaciołki, a
obarczanie tym dzieci to zwyczajne naduzycie.



które dziecko świetnie wyczuwa i ocenia. nie trzeba od razu
> żądać od dziecka deklaracji po jedynie słusznej stronie ale każdy ma prawo
> przedstawić dziecku swoją wersję wydarzeń a wnioski niech wyciągnie samo.

To prawda, że dziecko świetnie obserwuje, wyczuwa i ocenia - i dosc.
"Przedstawianie mu swojej wersji wydarzeń" silą rzeczy za plecami exa czy exi to
kolejne naduzycie, niepotrzebne i szkodliwe. Dziecko nie ma byc ani nnnaszym
powiernikiem, ani naszym obrońcą.

[chubbba]

zupełnie się z tym nie zgadzam - to wersja odpowiednia dla ludzi, dla których
dziecko jest jakimś obcym kosmitą zamieszkującym ich dom, któremu trzeba
zapewnić jeść, spać i coś na grzbiet a rozmawia się wyłącznie o tym co w szkole.
ale jak ktoś ma dobry kontakt z dzieckiem i dziecko mu się zwierza, rozmawia się
o bolączkach wszystkich domowników, nie przemilcza trudnych spraw - a wszak taki
model wychowania jest polecany - to nie można dziecka zbyć suchymi komunikatami
typu: tatuś już z nami nie mieszka i koniec! jak dziecko jest przyzwyczajone do
tego że jest partnerem do rozmów w domu, to samo będzie zadawać pytania i nie
wolno ich zbywać. więc lepiej od razu powiedzieć prawdę - swoją wersję, zgadzam
się, ale jednak prawdę - niż kręcić i unikać tematu. w moim wydaniu i moich
dzieci to po prostu niemożliwe, żeby je tak zbyt, nie pozwolą na to.

[nangaparbat3]

Czy identyczne prawo przyznajesz swemu exowi?

[chubbba]

tak, to działa w obie strony, ex też ma oczywiste prawo rozmawiać ze swoimi
dziećmi i przedstawiać im swoją wersję, to dla mnie normalne że z dziećmi się
rozmawia, po rozwodzie zmienia się tylko to, że teraz już nie uzgadniamy wersji
a każdy ma swoją.

[nangaparbat3]

To mysmy mieli na odwrót - póki bylismy razem, nie uzgadnialismy wersji, po
rozstaniu owszem. Żeby była i prawdziwa, i do przyjęcia przez każde z nas, i
żeby nie robić dziecku wody z mózgu.

[alza73]

A dlaczego trzeba od razu powiedzieć wskazując na winnego tatusia. Moze
wersja łagodnieszja, ze mamusia i tatuś już nie lubią przebywać razem,
ale bardzo kochają dzieci. Nie powinnaś mówić, że to tatuś jest winny,
nawet jeżeli tak jest.

[milkapilka]

Dzień dobry,
Zgadzam się z Mediatorem oraz z opiniami osób, które twierdzą, że trzeba 6-letniemu dziecku powiedzieć o rozwodzie prosto i konkretnie. Ale nie za dużo na początek, bez emocji.
Z doświadczenia wiem, że dziecko może jeszcze przez wiele lat zadawać pytania dotyczące rozstania się rodziców, typu: "Tato, czy ty kochasz mamę?". Może to nastąpić zupełnie niespodziewanie, w nieoczekiwanym dla rodzica momencie. Dziecko na pewno będzie pytać o różne rzeczy w odstępach czasu, bo nie wszystko jest w stanie sobie od razu wyobrazić - jak zmieni się jego życie, wyjazdy na wakacje, święta, sytuacja ekonomiczna (może być mniej pieniędzy na zabawki, ubrania) itp. I na te pytania rodzice (różnie, czasem matka, czasem ojciec powinni zawsze odpowiadać). I to jest całkowicie naturalne.
Dziecko też będzie marzyło o tym, by rodzice znowu byli razem - i to też jest naturalne. Wtedy rodzic musi dziecku odpowiadać, że mama z tatą już nie będą razem mieszkać, ale je bardzo kochają. I tak w kółko, aż czas zagoi rany (czego życzę

Ja polecam materiały informacyjne (niektóre broszurki można ściągnąć za darmo) ze strony: www.mediacja.org/info.php/do,poczytania,a3c152d185ef813c901aaef17f50ee96.html
Rady i informacje w nich zawarte bardzo mi pomogły - jak zostałam macochą, pomogły mojemu partnerowi i samemu dziecku (bo jest jedna broszurka skierowana do dzieci).
Polecam też książkę: "Rozwód, a co z dziećmi?" J.S.Wallerstein, S. Blakeslee GWP.

Sama pochodzę z rodziny zrekonstruowanej (mam macochę i ojczyma + przyrodnie rodzeństwo z obydwu "stron"); jestem macochą (tzw. weekendową) i przyszłym pedagogiem. Interesuję się tematyką rozwodów i r. rekonstruowanych - wydaje mi się że moje doświadczenia i obserwacje mogą komuś pomóc
Kategemi - życzę Ci odwagi, dużo siły i wsparcia najbliższych.

[tade-k53]

Polecam dzisiejsze czytania w Kościele posoborowym.

[hegemon123]

Typowa sytuacja dla współczesnych czasów. Facet, aby zapewnić najlepszy byt rodzinie, zasuwa jak tylko może (co autorka postu podkreśla), wszystko OK i nagle... kobieta mówi 'nie tak to sobie wyobrażałam...'I oczywiście rozwód. Rzecz jasna z winy faceta!!! Nic dziwnego że przez pseudo_feministyczne podejście rodzą się takie problemy. I rozbijają najlepsze rodziny. Autorko, ogarnij się i SZANUJ SWOJEGO MĘŻA, bo jak sama piszesz zapomniałaś o tym.

[roterro]

Oszukiwanie dziecka krzywdzi je, krzywdzi ukrywanie prawdy. Dziecko
musi wiedziec w jakiej znajduje sie sytuacji, dla wlasnego zdrowia
psychicznego.
wazne mu powiedziec ze to sie zdarza, ze to nie koniec swiata, ze
czasami rodzice sie rozstaja, przestaja sie kochac i mieszkac razem
- ale rozstajac sie, dalej sa jego rodzicami, dalej tak samo kochaja
dziecko, i dziecko nadal jest dla nich najwazniejsza osoba - jesli
oczywiscie to prawda.
Dziecko czuje lek twoj lek, czuje ze cos jest nie tak, ale nie wie o
co chodzi - wyobrazasz sobie jakie to moze byc przerazajace? Jesli
dziecko jest zapewnione ze rozstanie rodzicow nie oznacza ze
przestaja byc jego rodzicami, ze to ze rodzice przestaja kochac
siebie nie oznacza ze przestaja kochac dziecko, ze milosc do dziecka
jest inna miloscia, ktora nie przechodzi z czasem tylko bedzie
zawsze, dziecko potrafi poradzic sobie z sytuacja czasem lepiej niz
dorosly. Chociaz oczywiscie bede trudne uczucia, ale to tez czesc
zycia, oby tylko dziecko mialo prawo je przezywac
Trudno zaakceptowac bol swojego dziecka, ale to zdrowsze niz
oszczedzanie mu tego bolu, ktory i tak bedzie czul tylko nie wiedzac
o co chodzi

[stawonog]

mówić, że rodzice ją kochają, że dziecko jest dla nich bardzo ważne
i to okazywać. Niestety i tak będzie wiele traumy i wiele do łatania
i cerowania....

prawda zawsze się sprawdza

[framp]

nawet w stosunku do dzieci, kłamstwa, wykręty i zaciemnianie prawdziwych motywów
zawsze się mści. dziecko, nawet małe, trzeba traktować poważnie i nie ściemniać
mu, że wszystko będzie dobrze i wszyscy się nadal kochają, bo wtedy zaczyna
podejrzewać, że dzieje się coś okropnego a dorośli nie chcą mu powiedzieć co i
wyobraża sobie rzeczy gorsze niż się w rzeczywistości dzieją. wiele dziecięcych
traum wynika właśnie z niedoinformowania albo wręcz wprowadzania w błąd, lepiej
nawet dla dziecka znać bolesną prawdę niż żyć w złudzeniach, nierealistycznych
oczekiwaniach lub w strachu o przyszłość. więc powiedz jest jak jest i na czym
stoi, jak będzie wyglądać dalsze życie, czego może się spodziewać ze strony ojca
i innych ludzi, jak to na nią może wpłynąć. i nie - nie jest na to za mała,
widzi, czuje, rozumie i ma prawo zostać uświadomiona o wszystkim co się dzieje z
jej rodziną.

[nangaparbat3]

więc powiedz jest jak jest i na czym
> stoi, jak będzie wyglądać dalsze życie, czego może się spodziewać ze strony ojc
> a
> i innych ludzi, jak to na nią może wpłynąć.


To ja bardzo proszę konkretnie: czego może sie spodziewac? Jak to moze na nia
wpłynąc?

[katiko]

Nie musisz mowic, ze tato nie kocha mamy jesli Ci sie to wydaje okrutne. Ale mow
prawde.
Mow, ze juz sie nie dogadujecie. Ze nie jestescie razem szczesliwi i ze z tego
powodu bedziecie sie rozwodzic. Obojetnie jaki jest tato zapewnij ja, ze On ja
kocha i nawet jak wy juz nie bedziecie malzentwem to tym tata bedzie.

Najgorsza rzecz to jakiekolwiek duze i male klamstwa. Lepiej powiedz, ze nie
wiesz. Ze tez wszystkiego nie rozumiesz. Ale nie klam.

Dziecko w trakcie rozwodu rodzicow tak naprawde potrzebuje zapewnienia, ze wciaz
jest kochane przez mame i tate i ze bedzie nawet gdy rodzice nie beda juz
malzenstwem; i ze to nie ono jest przyczyna rozwodu. Bardzo wiele dzieci wmawia
sobie/wierzy ze to przez nich rodzice sie rozwodza.
Wytlumacz w prostych slowach ze miedzy toba a tata sie nie uklada. Ze Ci smutno
z tego powodu stad Twoja twarz w podkowke. Ale ze Ona i jej siostra to wciaz
najwazniejsze osoby w waszym zyciu.

[milena9]

Najlepiej powiedziec o tym dziecku we dwoje,zrobcie mini spotkanie
rodzinne i wytlumaczcie im ze tata i mama beda teraz mieszklac
osobno,nie mowcie ze sie wiecej nie kochacie bo to moze zachwiac
emocje w waszym dziecku,wystarczy ze wy o tym wiecie,powiedzcie ze
niepotraficie mieszkac juz razem ale bedziecie sie czesto widywac-
np przy odbierze dziecka od drugiego rodzica ,itp.wazne aby wasze
relacje byly zdrowe: trudno, milosc sie czasem konczy ale to nie
oznacza ze musicie sie nienawidzic i np.grac dziecmi na szkode
drugiej osoby.zaznaczcie ze bardzo je kochacie i nawet czasami
mozecie sie przeciez kiedys jeszcze umowic na wspolne lody.Wazna
abyscie chcieli dobra swoich dzieci,i podeszli do tego
odpowiedzialnie.a dzieci niech spedzaja u ciebie i u taty tyle czasu
ile chca i kiedy chca.Zycze powodzenia i spokojnego podejscia do
sprawy.

[rozalio]

Porady prawne w zakresie prawa rodzinnego w Lublinie kontakt mail:
[e-mail]

[echfranka]

>Poczytałam trochę i na Twoje pytanie nikt nie odpowiedział,wszyscy
uczepili się podkówki.Ja w tym słowie nie widzą nic złego.

>Dzieci są bystre i szybko zauważają ,że coś jest nie tak.
>Po prostu mała zauważyła smutek i już dłużej nie mogła udawać i
zapytała delikatnie.
>Mogła zapytać wprost, dlaczego jesteś smutna?

>Powinnaś dziecku powiedzieć.
>Powiedz jej ,że rodzice się rozwodzą,ale dzieci zawsze będą ich
dziećmi.
>Zmieni się tylko to ,że tato nie będzie z wami mieszkał.
>Zapewnij je ,że będą miały kontakt z ojcem,z dziadkami itd.
>Takie kontakty pomagają dzieciom przejść ten trudny okres.
>Możesz powiedzieć,że rodzice się już nie rozumieją,lub nie
kochają,ale dzieci będą zawsze kochać.
>To jest sprawa między dorosłymi i dzieci nie mają z tym nic
wspólnego.
>Co do starszej córki to poświęć jej też trochę czasu ,bo może ona
swój smutek ukrywać.
>Ja nie mam własnego doświadczenia w tej sprawie ,ale czerpie tę
wiedzę z doświedczeń mojej córki.

[borru]

Wielu z Was pisze że radzicie dziecku w takich przypadkach powiedzieć
prawdę..Ale czyja to będzie prawda?
Kilka dni temu miałem okazje wysłuchać opinii rozwodzących się przyjaciół.
zapewniam Was iż w opinii każdej ze stron to właśnie strona przeciwna jest
wyłącznie winna rozpadu małżeństwa.

Uważam że w każdych decyzjach najważniejsze jest dobro dziecka i celowi temu
powinniśmy poświęcić swój egoizm. Oczywiście- rozwód jest konieczny jak mamy do
czynienia z patologiami- ale " bo on nie spełnia moich oczekiwań" lub " konflikt
charakterów" to możecie sobie darować. O tym powinniście myśleć zanim zapadła
decyzja o dziecku- a teraz kiedy już jest cel i sens waszego życia to tyłki w
troki, mordy w kubeł i pracować na rzecz rodziny.
Taki jest ( przepraszam za dosadność tego truizmu) Wasz psi ...i suczy obowiązek.

[sauber1]

borru napisał:

> Wielu z Was pisze że radzicie dziecku w takich przypadkach powiedzieć
> prawdę..Ale czyja to będzie prawda?
> Kilka dni temu miałem okazje

A, że ja już mam to zasobą, pofatygowałem się specjalnie by odszukac co kiedys
było mi dane zamiścić na tym ulubiomym forum -
forum.gazeta.pl/forum/w,24087,94348624,94604354,Re_a_moze_by_tak_o_skutkach.html
- może zbyt szczerze podszedłem do sprawy, albo żle zostałem odczytany, ale
wiem, że często dzieci wszystko rozumieją dokładniej i wiek jest bez większego
znaczenia. Kolejny raz zaskoczył mnie w tym roku kiedy dość poważnie przedstawił
mi problem swoich znajomych rówieśników Kuby i Franka kiedy zmarł im ojciec.
www.fakt.pl/Dramat-bylej-zony-Piotra-Polka,artykuly,62709,1.html

[sauber1]

sauber1 napisał:

> borru napisał:
>
> > Wielu z Was pisze że radzicie dziecku w takich przypadkach powiedzieć
> > prawdę..Ale czyja to będzie prawda?
> > Kilka dni temu miałem okazje
>
> A, że ja już mam to zasobą, pofatygowałem się specjalnie by odszukac co kiedys
> było mi dane zamiścić na tym ulubiomym forum -
> forum.gazeta.pl/forum/w,24087,94348624,94604354,Re_a_moze_by_tak_o_skutkach.html
> - może zbyt szczerze podszedłem do sprawy, albo żle zostałem odczytany, ale
> wiem, że często dzieci wszystko rozumieją dokładniej i wiek jest bez większego
> znaczenia. Kolejny raz zaskoczył mnie w tym roku kiedy dość poważnie przedstawi
> ł
> mi problem swoich znajomych rówieśników Kuby i Franka kiedy zmarł im ojciec.
> www.fakt.pl/Dramat-bylej-zony-Piotra-Polka,artykuly,62709,1.html
>



Czasem bardzo głupio kiedy człowiek widzi z dużym wyprzedzeniem i co ja mam
małemu powiedzieć dzisiaj - prawdę ?

powiedz ze mama jest winna

[redakcja_v]

alez oczywiscie - nie powiesz, bo jak to, kobieta winna?

[sauber1]

redakcja_v napisała:

> alez oczywiscie - nie powiesz, bo jak to, kobieta winna?

Myślę, że dla dzieci nie jest istotne kto czego winien ?

"tata nie kocha mamy"

[leew1]

te cztery słowa świadczą, że zamierzasz prowadzić z byłym bezpardonową
walkę uczuciami swoich dzieci.ucierpią na tym najbardziej Twoje dzieci,
chociaż uważasz, że w ten sposób ukarzesz męża. w takich sytuacjach
dziecku niczego nie trzeba tłumaczyć, bo ono samo już doskonale wie
mimo młodego wieku, tylko Ty nie chcesz tego zrozumieć i chcesz
zgotować dodatkowe piekło swoim najbliższym, tak, jak czyni to wiele
kobiet w podobnej sytuacji.

[sauber1]

leew1 napisał:

> te cztery słowa świadczą, że zamierzasz prowadzić z byłym bezpardonową
> walkę uczuciami swoich dzieci.ucierpią na tym najbardziej Twoje dzieci,
> chociaż uważasz, że w ten sposób ukarzesz męża. w takich sytuacjach
> dziecku niczego nie trzeba tłumaczyć, bo ono samo już doskonale wie
> mimo młodego wieku, tylko Ty nie chcesz tego zrozumieć i chcesz
> zgotować dodatkowe piekło swoim najbliższym, tak, jak czyni to wiele
> kobiet w podobnej sytuacji.


Tylko co do ostatniego zdania. Kiedyś wydawało mi się to niemożliwe, nie jestem
pewien, ale być może nas wychowano na zbyt tendencyjnej literaturze i wielkich
pobożnych wzniosłościach? I nie to że moja natura złośliwa, ale daje się
zauważyć, że coraz wiecej kobiet, które by zniszczyć totalnie, kiedyś
najbliższego a dziś przeszkadzającego faceta, gotowe poświęcić wszystko włacznie
ze niszczeniem przyszłości własnym dzieciom.
Nie wiem czy to juz można nazwać zezwierzeceniem, ale sytuacja jest bardzo
niewesoła i dla isnienia porządku świota groźna, ciekawe też czy prowadzone są
już w tym kierunku badania, oby tylko za lat kilka nie okazało się że to już za
późno jest !!!

[adaria38]

> zauważyć, że coraz wiecej kobiet, które by zniszczyć totalnie, kiedyś
> najbliższego a dziś przeszkadzającego faceta, gotowe poświęcić wszystko właczni
> e
> ze niszczeniem przyszłości własnym dzieciom.


Tak samo ma wielu facetów. Więc?

a jeżeli to prawda?

[chubbba]

jeżeli to prawda, że tata nie kocha mamy i znajduje sobie inną panią zostawiając
mamę i dziecko (to dość stereotypowy scenariusz, prawda? znacznie rzadziej mama
odchodzi, tata w jakichś 80 %), to co? mama ma kłamać i oszukiwać dziecko aby
uratować wizerunek ojca w oczach dziecka? dlaczego ojciec o to nie dba? gdyby
dbał o dziecko to może podejmowałby inne decyzje? jestem przeciwna niszczeniu
relacji ojca z dziećmi ale jestem też przeciwna tworzeniu dzieciom fałszywego
obrazu stosunków rodzinnych, zresztą dziecko i tak samo oceni jak jest w
rzeczywistości.

[malgolkab]

hm, myślę, ze dziecku wystarczy informacja, ze rodzice nie umieli
sie dogadać, że się kłocili, nie musi znać powodów...

[laura_fairlie]

Myślisz, że dziecku bedzie łatwiej, jeśli dowie się, że tata nie
kocha mamy i ma nową panią? To nie jest ratowanie wizerunku ojca, tu
chodzi o to, jak oszczędzić dziecku traumy...

[malgolkab]

dokładnie. mama powie, że tatuś ma nową panią, a tata, ze ma nową
panią, bo mama nie chciała z nim do łóżka chodzić) przejaskrawiam
oczywiście, ale po prostu uważam, że są rzeczy, o których dziecko
niekoniecznie musi wiedzieć, a do takich należy wg mnie pozycie
rodziców lub związane z nim problemy...

[nangaparbat3]

Wiesz co - jak ex się zakochał - co po prostu było widać po nim - natychmiast
powiedziałam o tym córce.
Ale nigdy nie powiedziałam jej, że jej tato już mnie nie kocha.
To dwie różne rzeczy.

[malgolkab]

nangaparbat3 napisała:

> Wiesz co - jak ex się zakochał - co po prostu było widać po nim -
natychmiast
> powiedziałam o tym córce.
> Ale nigdy nie powiedziałam jej, że jej tato już mnie nie kocha.
> To dwie różne rzeczy.
a ja informację o tym zostawiłabym byłemu do zakomunikowania. jak
będzie chciał młodemu powiedzieć, że kogoś ma lub poznać go z tą
osobą to jest w jego gestii...

[nangaparbat3]

To odkladanie ad calendas graecas.
Ja zreszta wtedy mialam nosa, bo niedlugo potem córka wrociła ze szkoły bardzi
zdenerwowana, gdyz usłyszała od nielubianej koleżanki: twoj tato sie spotyka z
kolezanką mojej mamy.
Kolezanka to oznajmila w sposob wredny, nie kryjąc złośliwej satysfakcji -
gdybym wcześniej nic córce nie powiedziala, w dodatku w sposób, ktory jasno
przekazywał: ja to akcetuję - rozmowa z kolezanka byłaby o wiele trudniejsza i
bardziej bolesna.
Oczywiscie natychmiast zadzwonilam do Exa z awanturą - ma oczywiste prawo
spotykac się z kim chce, ale corka powinna cos o tym wiedziec, a nie byc
zaskakiwaną rewelacjami przez osoby z zewnatrz, w dodatku źle usposobione.
Teraz myśle, ze przesadziłam z tą awantura, ex mogl sądzic, ze to za mało
powazna relacja, by przedstawiac pania dziecku, że juz nie wpsomnę, ze sie po
prostu bał (to wiem).

[malgolkab]

mój jeszczemąż wyniósł sie w środku nocy, więc pytania syna padły
jak byłam sama. odpowiadałam mu wprost (ma 4 lata), ale też nie
uprzedzałam jego pytań. powiedziałam, że tatuś nie bedzie z nami
mieszkał, bo się kłóciliśmy bardzo, ale, że dalej jest jego tatą, że
jak tylko będzie chciał się spotkać czy porozmawiać to możemy do
taty zadzwonić i się umówić. Teraz (minęło 10 miesięcy) czasem tez o
coś pyta i zawsze mu wszystko tłumaczę.

[prezesik_1]

sauber1 napisał:

> borru napisał:
>
> > Wielu z Was pisze że radzicie dziecku w takich przypadkach powiedzieć
> > prawdę..Ale czyja to będzie prawda?
> > Kilka dni temu miałem okazje
>
> A, że ja już mam to zasobą, pofatygowałem się specjalnie by odszukac co kiedys
> było mi dane zamiścić na tym ulubiomym forum -
> forum.gazeta.pl/forum/w,24087,94348624,94604354,Re_a_moze_by_tak_o_skutkach.html
> - może zbyt szczerze podszedłem do sprawy, albo żle zostałem odczytany, ale
> wiem, że często dzieci wszystko rozumieją dokładniej i wiek jest bez większego
> znaczenia. Kolejny raz zaskoczył mnie w tym roku kiedy dość poważnie przedstawi
> ł
> mi problem swoich znajomych rówieśników Kuby i Franka kiedy zmarł im ojciec.
> www.fakt.pl/Dramat-bylej-zony-Piotra-Polka,artykuly,62709,1.html

Rózne ludzi dotykają problemy. czasem duże, a często tylko maluczkie
urastajacece do ragi wielkich i rzeczywiście jak to małym dzieciom mądrze
wytłumaczyć ?
--
www.policja.waw.pl/portal/pl/1/8118/Zadali_bilionow_zdobyli_ponad_milion.html

[wybraniec_losu]

To może trochę z innej beczki, jak powiedzieć ośmiolatce o tym że mamusia
zmieniła cele życiowe, zostawia ją z tatą oraz jej trzyletnią siostrę. Małżonka
spotyka się z dziećmi, oraz swoim nowym facetem. Uważam że chowanie głowy w
piasek przez małżonkę nic tu nie da i samo stwierdzenie że "mama musi się
wyprowadzić i są to sprawy dorosłych" jest tylko robieniem z dziecka idioty.
Jako że dzieci zostają z ojcem (co w naszym społeczeństwie nadal wywołuje szok,
a już córki to zaskoczeniu nie ma końca). jestem przeciwnikiem oszukiwania
dzieci, sam byłem oszukiwany i zamiast dowiedzieć się od rodziców dowiadywałem
się od osób trzecich. Oczywiście że stwierdzenie mama już nie kocha taty wydaje
się banalnie proste lecz jest w nim zawarta jakaś niszcząca siła która nie
pozwala mi wyrazić się w ten sposób.

[enesta]

Sama mam dylemat, jak powiedzieć cztero-letniej córce że tata już
nie będzie z nami mieszkał. Jestem umówiona z psychologiem
dziecięcym i mam nadzieję że to mi pomoże, bo na razie mała przyjęła
do wiadomości że tata pracuje i wyjeżdża na tydzień- co było prawdą
pół roku wstecz.
Nie wiem czy to Twoja historia którą tu przytaczasz, dla mnie ważne
są fakty- czy dzieci odebrane matce i dlaczego, czy porzucone przez
matkę- wtedy można określić co jest prawdą i jak to powiedzieć
dziewczynkom. W tym drugim przypadku trzeba chyba uważać, bo
dziewczynka zawsze utożsamia się z matką (zła matka to i ja
jestem/będę zła).
Ale to tylko moje zdanie, myślę że psycholog rozwieje Twoje
wątpliwości.

[bogdanekb]

kategemi napisała:

> Przecież jej nie powiem , że mama nie kocha taty? A może jednak
> tak..... właśnie tak?


Z uzasadnieniem !

[nangaparbat3]

W zyciu bym nie mowila, ze "mama juz nie kocha taty" lub na odwrot. Tak jak
napisal Wybraniec: jest w tym jakas niszcząca siła. Niszcząca dla dzieci. Jasny
komunikat: nie bedziemy juz mieszkac razem, mama bedzie mieszkac osobno (czy z
panem Jackiem, jesli dzieci juz wiedzą), a wy ze mną. Dlaczego? Bo mama tak woli.
Prawdę, ale najprosciej i najkrócej. Troche jak z rozmowami z malutkimi dziecmi
o seksie.

[bogdanekb]

A pieprzyc pana Jacka !

A' propos słownictwa dzieci

[czerwony.poll74]

Jedzie ok. 5 letni chłopiec na rowerku i mówi pod nosem "lowelku jedź", "lowelku stój" i zatrzymuje się, "lowelku jedź i rusza", obok chłopca przechodzi starsza pani i mówi "ojej taki duży chłopiec i R nie wymawia", na co chłopiec "SPIERDALAJ STARA KURWO!", a ty lowelku jedź.