ponoc co mnie nie zabije to mnie wzmocni...

[brel_grl]

...tylko mysle, ze zamiast tej kolejnej juz lekcji nabierania sily
wolalabym byc zwyczajnie szczesliwa. witam wszystkich na forum, od
jakiegos czasu podczytuje sobie rozne watki i zdecydowalam sie takze
dodac swoj. koniec czerwca to czas mojego rozstania z wieloletnim
partnerem. kompletnie sobie z tym wszystkim nie radze, na razie
dalej mieszkamy i pracujemy razem (prowadzimy firme), a ja
codziennie przezywam to rozstanie. zrobila sie ze mnie okropna
placzka, potrafie przeplakac pare godzin non-stop, nie moge spac,
mam bole placow na tle nerwowym, rozmaite problemy z jedzeniem.
najgorsze jest to, ze nie wiem czy decyzja o rozstaniu byla
wlasciwa. wydaje mi sie, ze wciaz kocham mojego bylego.
pisze 'wydaje mi sie', bo jestem w tak okropnym stanie psychicznym,
ze nie jestem juz niczego pewna. dodatkowo rozstanie to oznacza dla
mnie takze zmiane pracy i powrot do polski czyli nie tylko zmiane
domu ale i kraju. zanim to jednak nastapi, trzeba bedzie wyprostowac
wszystkie nasze wspolne zawiklane sprawy, a w miedzyczasie dalej
mieszkac i pracowac razem. ja nie moge nawet z nim normalnie
porozmawiac, od razu zaczynam plakac, kiedy mysle o tym, ze
nadejdzie dzien, w ktorym zobacze go po raz ostatni, a potem juz
nigdy wiecej, mam ochote wyc...
do tego glupia jestem jak noga stolowa, bo wciaz gdzies na dnie
serca mam nadzieje, ze cos jeszcze miedzy nami sie wydarzy.
zdaje sobie sprawe z tego, ze ten ogromny balagan w zyciu mam w
duzej mierze na wlasne zyczenie, ale to nie zmienia faktu, ze to
boli tak cholernie, ze nie wiadomo, co robic. mam zamiar wybrac sie
do jakiegos psychologa, ale mam nadzieje, ze ktos z was wesprze mnie
dobrym slowem, podpowie jak to wszystko ogarnac, bo normalnie nic,
tylko bic glowa w sciane...

Breloczku

[podroznie]

Zycie codzienne zawarte jest w szczegole. Ty probujesz
w swojej glowie myslec o wszystkim naraz.
Ustaw problemy wg. waznosci i na malych kroczkach sie skup.

pozdrawiam

[potwor_z_piccadilly]

Ty szukasz porad czy jedynie pragniesz sie wyzalic.
Jesli oczekujesz od doswiadczonych forumowiczow rady to laskawie napisz czy
powodem rozstania jest slona zupa, czy mlaskanie meza przy jej jedzeniu.

[brel_grl]

ok, napisze. na pewno czesciowo chce sie wyzalic, z drugiej strony jesli
ktos jest w stanie dac mi jakakolwiek rade co do sposobu myslenia czy
postepowania, ktora choc troche mi pomoze przetrwac te dni, bede bardzo
wdzieczna.

dlaczego sie rozstalismy?... dzieli nas bardzo duzo - narodowosc, wiek,
wyksztalcenie, styl zycia, podejscie do pewnych spraw. problemy narastaly
od pewnego czasu, w sumie albo sie unikalismy albo klocilismy, nawet
pewien majowy weekend, ktory mial byc w zamierzeniu odskocznia od
problemow i romantycznym wypadem skonczyl sie wielka awantura. do tego
niepewna sytuacja finansowa i odkladany slub i decyzja o dziecku... ja,
widzac narastajace problemy, chcialam najpierw sytuacje 'wyprostowac', a
dopiero potem brac slub i decydowac sie na dziecko. moj byly stwierdzil
(juz po rozstaniu), ze moj brak entuzjazmu w stosunku do slubu sprawil,
ze poczul sie tak, jakby tylko jemu na tym slubie zalezalo i jakby to
prawie na mnie wymuszal, co go bardzo sfrustrowalo. do tego pewien piatek
rano i awantura zaczeta przez niego, a ze oboje nerwy mielismy napiete,
to dalej juz poszlo samo. nie tyle zupa byla za slona, co pewna
lazienkowa podloga niemal okazala sie za brudna. opanowal sie facet
naprawde w ostatniej chwili, ale mi nerwy puscily i stwierdzilam, ze
starczy mi tego wszystkiego i chce z tym skonczyc. wiec oficjalnie to ja
zerwalam. przed ta klotnia mialam wrazenie, ze jemu juz nie zalezy. po
tym majowym weekendzie rozmawialismy troche, ale gorzka byla to rozmowa,
same zastrzezenia co do mnie, myslalam sobie, ze malo, ze juz nie kocha,
to wyglada na to, ze nawet mnie nie lubi. klotnia w piatek rano byla dla
mnie ostatnia kropla. zerwanie jako rezultat silnych emocji i myslenia: w
koncu trzeba zachowac te resztki godnosci.

jakis czas po zerwaniu wyjechal na pare dni odwiedzic rodzine. po jego
powrocie mielismy jedna powazna rozmowe. padly tam takie stwierdzenia,
jak to ze bylam kobieta jego zycia, nigdy nikogo nie kochal tak jak mnie
nawet jesli nie umial tego okazac itp. podczas wizyty u rodziny nikomu
nie powiedzial, ze zerwalismy, bo mial nadzieje, ze jakos to sie da
skleic po powrocie. tymczasem ja - wg niego - przestalam nosic
pierscionek zareczynowy i zupelnie go ignorowalam, wiec dal sobie spokoj.

na drugi dzien po tej powaznej rozmowie zaproponowal wspolne wyjscie do
kina i obiad, bo to lepsze niz siedzenie w domu i placz. zapytalam w
jakim charakterze: dwojga bylych, jako przyjaciele - jako kto? on mi na
to, czy to ma znaczenie. odparlam, ze tak, bo jako ex i exowa nie chce
nigdzie isc razem. a on - a to przepraszam, ze proponowalem, wycofuje, to
sie juz nie powtorzy. niestety po prostu sie rozplakalam i stwierdzilam,
ze myslalam, ze ta jego propozycja cos znaczy, a byla to zwykla litosc
(siedzi sierota sama w pokoju i placze), ze ja nie litosci od niego
chcialam i zeby sie tak moimi uczuciami nie bawil, bo ja tego nie zniose.
i to tyle jak na razie. bez zmian .

wiem, ze dlugi mi ten post wyszedl, ale nie umialam zwiezlej tego opisac
bez wypaczania calosci.

Brel

[podroznie]

Może jest tak że już wsiąknęłas w obecny kraj
i nie musisz wszystko wywracać do góry nogami i od razu wracać
do kraju. Po prostu zmienić tylko miejsce.

Pomyśl, gdzie finansowo masz większe szanse stabilizacji po odejsciu.

Co do rozważań emocjonalnych w Twoim poście, czytając mam widok
Breloczka jakiegoś podstarzałego cudzoziemca,
co to właśnie zdobywa się na samodzielność, wybacz.

Jeszcze są wakacje; pomyśl, czego tak naprawdę chcesz.
Lepiej się wyprowadzić teraz, niż robić to w jesiennej aurze.

pozdrawiam

[brel_grl]

Dziekuje za dobre slowo.

Na pewno wroslam juz w ten kraj, bo mieszkam tutaj i pracuje juz
ponad 5 lat. Nie bedzie mi latwo stad wyjechac, zycie jest latwe
(przynajmniej w porownaniu do tego, co bywa w Polsce), ale jedyna
przyczyna mojego wyjazdu z Polski byl moj byly partner. W Polsce
bedzie mi teraz trudniej jesli chodzi o prace, chociaz mysle, ze
sobie rade dam, bo rozne rzeczy w zyciu robilam, jestem
wyksztalcona, znam jezyki no i mam doswiadczenie. Moja motywacja do
powrotu jest przede wszytkim to, ze bede miec znowu prawie codzienny
kontakt z rodzina i przyjaciolmi, a ludzie sa dla mnie najwazniejsi.

Na razie musze tu zostac, bo likwidacja/sprzedaz firmy zajmie
przynajmniej jeszcze pare miesiecy, nie mam wiec wyjscia. Poki co
mam rozmaite zobowiazania finansowe i prawne, ktore mnie tu trzymaja.

Co do bylego... Nie do konca zrozumialam, o co Ci chodzilo. Mozesz
rozwinac to, co napisalas/es?

Nawiasem mowiac, dopiero po jakims czasie od napisania pierwszego
posta, zorientowalam sie, ze moze nie jest to odpowiednie forum, bo
my malzenstwem nigdy nie bylismy, dzieci tez nie mamy. Mam nadzieje,
ze nikt nie pomyslal: z czym do ludzi? W porownaniu do historii
innych uczestnikow forum, moja sytuacja to pikus, nie bylo
alkoholizmu, bicia, zdrad, do tego dzieci nie mamy, wiec nie
powinnam sie nad soba uzalac. Tyle, ze dla mnie nasz zwiazek byl jak
malzenstwo, a ja tkwie w samym srodku sytuacji i nie jest mi wesolo.
A pocieszanie sie tym, ze inni maja o wiele gorzej, choc prawdziwe,
jest dosc, hmmm..., specyficzna forma pocieszania.

Brel

[podroznie]

Ot, po prostu gra pierwszych skojarzen po przeczytaniu.
Bez sensu rozwijac i wciagac w jalowe rozwazania o
Twoich motywacjach, Twojego partnera.

Moderatorka tego forum bez slubu sie rozeszla z partnerem,
czuj sie wiec i Ty tutaj swobodnie.

Po prostu pomysl ze jeszcze kwarta wakacji, taki darowany
czas na przemyslenie swoich spraw.

pozdrawiam

[esteraj]

Wydaje mi się, że chcecie tego samego, tylko w inny sposób. Patrzycie w tym
samym kierunku i widzicie coś innego. Przecież on wyraźnie Ci powiedział, że
jesteś i byłaś dla niego najważniejszą kobietą w jego życiu, nie powiedział
przecież o Waszym rozstaniu, ciągle mając nadzieję. Ty widać też nadal go
kochasz. Nie potraficie tylko się w siebie wsłuchać stawiając ciągle swoje JA na
pierwszym miejscu.
Dwóch egoistów, z czego większą egoistką zdajesz się być TY. Duma, honor i
godność nie pozwalają Ci się przełamać. Chyba nie tędy droga.

[brel_grl]

Dziekuje za wypowiedz, chociaz nie do konca sie z Toba zgadzam.
Tak dla scislosci (choc trzeba brac pod uwage, ze rozmowa sie
odbywala w innym jezyku), to moj byly mowiac o naszym zwiazku caly
czas uzywal czasu przeszlego. Jesli "bylam" i "kochal", to nie
znaczy, ze dalej jestem i kocha. Poza tym, milosc w sferze
deklaratywnej to nie to samo, co milosc wyrazana czynem. Jest takie
powiedzenie, ze czyny mowia glosniej niz slowa. Jesli ktos ci sklada
piekne deklaracje, a na codzien czynem pokazuje, ze ta milosc gdzies
sie chyba rozmyla po drodze, to mozna zaczac watpic w te deklaracje.

Nie stawialabym znaku rownosci miedzy duma i honorem a egoizmem. Moj
ex juz kiedys ze mna zerwal - co prawda w gniewie, bo jest
cholerykiem, ale tak czy inaczej zerwal, i to w okolicznosciach, w
ktorych raczej oczekuje sie od partnera wsparcia szczegolnego. A ja
i tak zostalam, chociaz z duma to nie mialo przeciez nic wspolnego.
Bo wierzylam jeszcze, ze mnie kocha i bardzo chcialam w to wierzyc,
mimo rozmaitych sytuacji, ktore wskazywalyby na to, ze moze jednak
nie. A teraz juz chyba po prostu nie wierze. Trzeba w koncu spojrzec
prawdzie w oczy, niezaleznie od tego, jak brzydka i niewygodna dla
nas ona bedzie.

[esteraj]

Ciągle miotają Wami emocje i brak porozumienia.Przybieracie różne pozy,
odgrywacie różne role, po to tylko by w jakikolwiek sposób wpłynąć na siebie i
zmienić drugiego. Jeżeli mówicie do siebie, to mówcie o sobie i nie
dopowiadajcie słów niewypowiedzianych przez partnera/kę. Ty nie jesteś nim, a on
Tobą. Pozwólcie sobie na szczere wyznanie Waszych uczuć. Nie wciskaj mu słów,
których nie powiedział, twierdząc, że lepiej wiesz co on czuje.
Ta ciągła niepewność jest dla Was niszcząca.

Nie wiem, co więcej powiedzieć, bo lepiej siebie znacie. Dobrze byłoby określać
jasne zasady Waszego związku. Postarajcie się odrzucać emocje, bo one są złymi
doradcami.

[esteraj]

Piszesz, że czyny bardziej przemawiają niż słowa. To nie prawda i Ty o tym
dobrze wiesz. Przecież rezygnujesz z pracy i wyjeżdżasz do Polski, choć tego nie
chcesz. Chcesz z nim przebywać, a uciekasz... Chcesz spędzić z nim romantyczny
wieczór, a wypowiadasz przykre słowa i wszystko psujesz...
Bądź wreszcie prawdziwa i nie graj na jego uczuciach. Może on wtedy też będzie
mógł się przed Tobą otworzyć...

Pytanie

[brel_grl]

Pozwol, ze zapytam w takim razie: czy uwazasz, ze nalezy byc z kims w
zwiazku niezaleznie od wszystkiego, od tego, co sie w nim dzieje?
niezaleznie od tego, ze oboje sie miotacie, ze sa klotnie, ze jest coraz
gorzej, ze od ciaglego stresu siada ci kompletnie zdrowie?

Rodzice wychowywali mnie w wierze, ze ludzie i relacje miedzy nimi naleza
do najwazniejszych rzeczy w zyciu, ze liczy sie przede wszystkim milosc i
przyjazn. Obawiam sie, ze na wlasnym przykladzie ucze sie, ze moze sama
milosc nie zawsze wystarcza, ze potrzebna jest jeszcze wola i chec do
budowania i cementowania tego zwiazku i oprocz kochania dobrze jeszcze jest
przynajmniej lubic osobe, z ktora sie jest.

Nasz zwiazek byl romantyczny, burzliwy i bardzo intensywny, a bylismy ze
soba ok. 10lat. ALE zawsze mialam wrazenie, ze to ja bylam ta bardziej
zaangazowana niz on. Po jakims czasie wykielkowalo we mnie poczucie
odrzucenia i z czasem sie nasilalo. Dlaczego? Podam Ci przyklad. Po naszym
zerwaniu moj partner stwierdzil, ze wykorzysta okazje i pojedzie do swojego
kraju odwiedzic rodzine, a przy okazji zacznie sobie tam zony szukac (Dla
wyjasnienia - zegar biologiczny tyka mu bardziej niz niejednej kobiecie i
bardzo chce miec dziecko, uwaza ze sie starzeje i to ostatni moment).
Zazyczyl sobie, zebym sie wyprowadzila najszybciej jak sie da. Stwierdzil,
ze nie wie, kiedy wroci i zostawil wszystko na mojej glowie (firma).
Powiedz mi, bedac na moim miejscu - z krwawiacym sercem, ale nie zaczelabys
sie szykowac do powrotu do Polski? A po powrocie, w trakcie powaznej
rozmowy mowi mi, ze mial nadzieje, ze sie jeszcze zejdziemy. Mialam to
wywnioskowac z jego zachowania przed wyjazdem, kiedy to nawet 'czesc' mi
nie mowil, czy z tego tekstu o nowej zonie?

[tully.makker]

idzcie na terapie. Naprawde warto w waszej sytuacji.
Dziecinniscie oboje. Kryzysy, klotnie, konflikty sa normalna zescia
bycia w zwiazku.

[esteraj]

Odpowiadam na podstawie dostarczonych przez Ciebie informacji.

czy uwazasz, ze nalezy byc z kims w
> zwiazku niezaleznie od wszystkiego, od tego, co sie w nim dzieje?
> niezaleznie od tego, ze oboje sie miotacie, ze sa klotnie, ze jest coraz
> gorzej, ze od ciaglego stresu siada ci kompletnie zdrowie?

Jeżeli zaszło to tak daleko, że więcej jest nieporozumień, że tylko się ze sobą
męczycie, to nie ma to sensu.
Ważne jest wyznaczenie sobie priorytetów.
Chcieliście tego samego, tylko w inny sposób. Każde z Was chciało przeforsować
swoje racje, i przestaliście siebie nawzajem słuchać. Trudno było Wam osiągnąć
kompromis. To co Was łączyło to przywiązanie i nadzieja, że coś się zmieni.
Musisz jasno określić czy liczy się dla Ciebie On jako On, czy święty spokój,
poczucie bezpieczeństwa i akceptacji.
Jeśli on nie może Ci tego dać, to warto dać sobie spokój.

[ekscytujacemaleliterki]

Nie "ponoć" tylko naprawdę
Czuj się tutaj jak u siebie, skoro ja "nie ślubna" się tak czuję , jak to
napisała/napisał Podroznie.

Wiesz, lubię kredo tego forum.
Należy się rozejść kiedy zniknie ostatni powód do bycia razem.

A boli zawsze, czy masz kościelne czy urzędowe potwierdzenie związku czy też nie.

Pozdrawiam

Oj, litery, nie zgadzam się...

[maheda]

Niejednokrotnie to, co nas nie zabiło, zostawia nas z przetrąconym kręgosłupem
czy innym kalectwem.

[ekscytujacemaleliterki]

Mi to mówisz?
Co nie zmienia faktu, że "dychasz"...mimo wszystko.

[maheda]

Owszem, dycham

Ale nie zmienia to faktu, że jestem kaleką, zamiast osobą wzmocnioną. Mocniejsza
i sprawniejsza byłam przed tym, co mnie nie zabiło.

Nie narzekam, coby nie było. Cieszę się tym, co jest, i umiem czerpać
przyjemności z życia również w takiej formie
Niemniej jednak nie zgadzam się z Twoim stwierdzeniem, że co nie zabije, to
wzmocni, bo niestety, nie zawsze się to sprawdza.

[ekscytujacemaleliterki]

Nie oszukuj, Ty się nawet uśmiechasz!
Widzisz Maheda, ilu ludzi tyle doświadczeń, przeżyć, odczuć.

Mnie moja wywrotka życiowa wzmocniła, mimo wybitych jedynek

A i myślę, że mówisz o zupełnie innej sytuacji niż autorka wątku, której
rozsypał się związek.

psycholog

[brel_grl]

Dzieki wszystkim za wypowiedzi. Na razie staram sie wyjsc ze stanu tego
rozedrgania emocjonalnego, w ktorym jestem. Wymyslilam sobie, ze pojde do
psychologa, moze pomoze mi uporzadkowac moje zycie. Znajomi tutejsi
chodzili, ubezpieczenie pokryje prawie w calosci - to dobrze, bo to droga
impreza jest, a z pieniedzmi krucho. Niezaleznie od tego, co bedzie, nie
chce skonczyc z 'przetraconym kregoslupem'.

Dzis pierwszy dzien bez placzu. Az mi dziwnie z tego powodu. Jestem
podejrzliwa. Na poczatku zaraz po zerwaniu bylam w takim szoku, ze prawie
mnie to nie ruszylo, zaczelam robic plany na przyszlosc i tyle. Pare dni
pozniej tak mnie dopadlo, ze do dalej sie nie moge pozbierac. Za kazdym
razem, kiedy czuje sie ciut lepiej, boje sie, ze to tylko zmylka.

Spotkalam dzis bylego przy robieniu obiadu. Mieszkamy w jednym domu,
podzielilismy sie przestrzenia tak, ze mi przypadla gora, jemu dol (lacznie
z kuchnia). Jedyne co mial mi do powiedzenia, to sarkastyczne zapytanie czy
skoro juz sie wzielam za sprzatanie lazienki, to czy to za trudno umyc
takze podloge. Nawiasem mowiac, nie skonczylam jeszcze sprzatania tej
nieszczesnej lazienki, zeszlam na dol po to, by nastawic sobie warzywa na
obiad i chwycic mopa ze skladziku przy kuchni. Od razu stres taki, ze siadl
mi kregoslup, okolice krzyza kamnienieja i nie moge sie normalnie ruszac.
Wiem, ze powyzej opisana scena to zadna tragedia. Po prostu boli mnie to,
ze jedyny kontakt jaki mamy, pomijajac sprawy zawodowe, polega na wsadzaniu
mi szpil, ze taki jest jego stosunek do mnie, niechetny, agresywny, tak
jakby szukal okazji do wszczecia klotni.

[psychoanalityk_freud]

Psychiatra i szpital psychiatryczny,
to nie miejsca dla Ciebie!

Leki nie leczą zaburzeń psychicznych,
a jedynie wygaszają objawy,
które i tak prędzej czy później powrócą.

Leczenie psychologiczne ma miejsce tylko
i wyłącznie wtedy, kiedy dochodzi się do
nieświadomych, wypartych przyczyn zaburzeń.

Takie leczenie oferuje tylko psychoanaliza.

Czas rozpocząć pracę nad sobą!

.....................
Zapraszam serdecznie!

Najtańsza* konsultacja psychologiczna i sesja psychoterapeutyczna!
Pomoc psychologiczna powinna być dostępna dla każdego bez względu na status materialny!

25 min / 20,00 zł
55 min / 40,00 zł

.....................
*Promocja ograniczona w czasie.

www.konsultexpert.pl/expert/DamianD.Brela-1088?ref_id=1141&code=281b1435447a7d34fe60bd14470712