aberia
25.02.11, 17:31
Jestem na rozdrożu, nie wiem co dalej.
Mam lekko ponad 40, od niepamiętnych czasów ten sam mąż. I o niego, o ten związek tu chodzi.
Nie mamy dzieci, ale nie w tym rzecz, może kiedyś opowiem dlaczego.
Mówią o mnie, że niby jestem rozsądna, że energiczna, że mam szczęście w życiu. Hmmm
Nie wiem z iloma takimi stwierdzeniami sama się zgodzę; teraz już nie wiem nic.
Wyszłam za mąż na studiach, Mąż parę lat starszy, odbierany jako spokojny i dobry człowiek. Bo w sumie nie mogę nie powiedzieć, że jak złamałam nogę to na rękach mnie nosił i woził gdzie trzeba było... jak miałam zwyczajnego lenia- zrobił za mnie cośtam... jak trzeba było przyjechać po mnie po babskich plotach- zawsze czekał i nie pozwalał samej wlec się po nocy autobusem... no i wiele takich.
Nie lubił prasować, ja dziergałam koszule na blachę. Nie umiał sobie znaleźć pomysłu na życie, na pracę- szukałam aż znalazłam, on wykonywał swoją pracę, ale sam wymyśleć nie umiał. Cóż, nie każdy jest taki zaradny; ważne że nie jest leniwy, pracować chce, ale trudno że zamiast wynalazcy trafił mi się odtwórca... Nikt nie jest bez wad, prawda?
Tak się toczyło nasze wspólne życie, bez wielkich ochów i achów, ale zawsze myślałam, że błędy błędami a jemu na nas zależy. Bo mnie chyba zależało...
Powinnam się obudzić po pierwszym romansie, kiedy zakomunikował mi, że chciałby spróbować życia z naszą znajomą ( okazało się, że mieli romans), ale ja- powiedziałam mu, żeby wybrał jak uważa, w sumie zostaliśmy razem, tamtą znajomość zerwał. Toczy się dalej...
Prowadzi firmę, różnie się toczy; jak ma kasę w kieszeni, to ta tam pozostaje... nie, nie powiem żeby nie łożył na dom, ale powiem tak- nie dba o wspólne oszczędności. Jego- są tylko do jego a moje- jak się trafi krach- idą na łagodzenie skutków.
Wpada w długi- ja wyciągam zaskórniaki i dokładam; on dziedziczy mieszkanie- sprzedaje je i wkłada kasę na lokatę. Na remont naszego mieszkania dokładają mi rodzice...
Widzę, że potrzebuje nowego ciucha- wchodzę do sklepu i kupuję; mamy rocznicę ślubu, taką okrągłą- kupił mi kwiatka, no dobra, nie jestem przecież taka...rozumiem, podatki, zusy, srusy..
Pracuję za granicą, kasa na konto, tak na starość, przecież dzieci nie mamy i muszę czuć się bezpiecznie, prawda? Ale bywa niebezpiecznie, mogę mieć jakiś wypadek, cokolwiek- upoważniam go do tego konta ( na starość...). Po kilku latach ciągłych stresów i wyjazdów wracam i zastaję konto wyczyszczone. Dlaczego?- ano miał kłopoty, nabrał kart kredytowych, takie tam bzdety, odsetki i inne go zjadły i musiał się ratować. No to pytam gdzie kasa z lokaty, kasa za mieszkanie... ano też poszła w tym kierunku...
Teraz piszę już spokojnie, ale wyobrażacie sobie już jak usiadłam z wrażenia? ZAMUROWAŁO mnie. Ale nadal myślę, kurcze, każdemu się może zdarzyć, ale dlaczego ja nic nie wiem o takich posunięciach? Ano, mówi, nie chciałem cię martwić.... ( aż mnie gotuje, ale postaram się skończyć ten wywód na spokojnie).
Ale to nie koniec, on musi wziąć nowy kredyt, bo ma jeszcze długi do pilnej spłaty. Nosz... I pewnie bym i tego nie wiedziała, gdyby nie to, ze bank zażądał mojej zgody lub rozdzielności majątkowej. Dostał rozdzielność, ale co, mieszkanie mamy wspólne; jak się zaczną kłopoty ze spłatą, to pewnie bank wejdzie na jego część...
Jestem zdruzgotana. Większość wtajemniczonych radzi wystawić walizki i rozwód. Być może i tak się stanie, bo już nie mogę znaleźć powodu aby tkwić w tym dalej. Ale... wciąż pamiętam tamtego faceta, kiedy mnie nosił na rękach, kiedy marzył i miał tyle cierpliwości do mnie...
Na razie muszę się zabezpieczyć, muszę podzielić nasz majątek, nie zniosę tego gdyby przyszło mi wylądować na ulicy. On się zgadza przekazać mi całe mieszkanie, a ja nie wiem czy kiedyś go z niego nie wywalę. Teraz nie mam siły, teraz myślę o tym, że mnie oszukał i właściwie okradł jak jego ojciec matkę, że niedaleko pada jabłko...
Dziś się przeraziłam, budzę się rano w nawet niezłym nastroju, ale jak sobie przypominam co wokół mnie- wolałabym już się nie obudzić.
Czuję żal, wściekłość i rozczarowanie. Nie wiem co zrobię dalej, ale jakbym mogła żyć dalej wiedząc, że jak go wyrzucę- stoczy się na samo dno. Tak, ponoć ofiara uzależnia się od oprawcy, tyle że ja już nie wiem kto tu kim jest.
I wiecie co? Żeby nie było nieporozumień- ja też nie jestem święta. Ale kiedy spotkałam zagranicznego księcia na białym rumaku, pomyślałam o mężu, jakby było mu smutno i źle gdybym go tak zostawiła... jakbym ja się czuła i... książę odstawiony. Teraz już nie wiem czy tak samo bym postąpiła, gdyby nie te klapki na oczach, może wygodnictwo? Nie wiem nic, wiem jedynie, że wszystkie moje zasady i ideały nie miały sensu, a może raczej- pokrycia w rzeczywistości.
czy go kocham? Tak- jak się kocha bliskiego, ale już nie tak jak się powinno kochać męża.
Pewnie będzie rozwód, ale co dalej?
Wiele w życiu popełniłam błędów, nie widzę teraz światełka w tunelu, ale może się jeszcze podniosę? Boję się samotności, ale czy tym mogę tłumaczyć tkwienie w czymś, co może mnie doprowadzić do... ostateczności.
