Dzieci bez ojców

[sloggi]

Zdarza się, że samotna kobieta wiedziona obudzonym instynktem macierzyńskim
postanawia mieć dziecko. Za wszelką cenę. A zatem przelotny romans zakończony
ciążą, o której ten pan nic nie wie.
Czy taka kobieta zaślepiona egoizmem myśli o dziecku?

[kolczatka]

Uważasz, że lepiej dla dziecka jeśli dwoje ludzi decyduje się na bycie ze sobą
tylko "dla dobra dziecka"?? To już chyba z dwojga złego lepiej mieć jednego
rodzica, byle szczęśliwego...

[emluka]

Jasne, najlepiej być ze soba dla dobra dziecka, ale ale: tylko wtedy kiedy
panuje zgoda, nikt sie nie kluci, razem dwoje ludzi dbaja o potomka (sytacja
rzadka)nie pija etc. ale wystarczy dwoje inteligentnych, mądrych cieplych
ludzi którzy nie kochaja sie tak ale dogaduja... każdy przypadek jest inny, ale
od razu przekreslanie takiej mozliwosci tozto hedonizm i egoizm pozdro for all

na siłę "wymyślasz" tematy ?

[aankaa]

są "rozbite" rodziny, które się lubią
są dzieci, którym żadne z rodziców "nie truje za uszami" ani nie stara
się "przebić" w prezentach/sposobem na te dni/miłymi chwilami

smutno się Was czyta ...

skoro na Święta nie zdążyłam, w nowym roku życzę tolerancji, zrozumienia, próby
polubienia "wroga"

[sloggi]

Nie muszę, spotkałem "poszukiwaczkę zapładniacza".

[woolare]

Taka kobieta myśli tylko i wyłącznie o sobie. Pewnie o tym, zeby kogoś mieć lub
tak jak sie wyraziła przelotna panienka mojego faceta, która oszukała go co do
antykoncepcji - "żeby mieć coś tylko dla siebie". NIe zazdroszcze takiemu
dziecku... Cieawe co będzie myślało o swojej matce, gdy już bedzie dorosłe i
będzie potrafiło ocenić stan rzeczy.. Egoizm w skrajnej postaci..

[k_gasior]

hehe w pewnym sensie takie dziecko moze byc tylko wdzieczne temu matczynemu
egoizmowi, gdyby nie on to ono nigdy by sie nie urodzilo ciekawe spojrzenie
nieprawdaz? odpowiedz na dylemat czy lepiej nie istniec, czy istniec w niepelnej
rodzinie, jest prosta acz pelna goryczy

[your_and]

Znam taki przypadek wśród przyjaciółek żony. Facet nawet nie wie ze jest ojcem,
a kobieta po 30tce nic od niego nie chce... Chciała byc matka i jest. To swego
rodzaju poszukiwanie sensu w życiu i kogos naprawde bliskiego.

[jendza1]

your_and napisał:

> Znam taki przypadek wśród przyjaciółek żony. Facet nawet nie wie ze jest
ojcem,
> a kobieta po 30tce nic od niego nie chce... Chciała byc matka i jest. To swego
> rodzaju poszukiwanie sensu w życiu i kogos naprawde bliskiego.

To skrajny egoizm((((
Sens zycia jest gdzie-indziej.
Dziecko nie jest wlasnoscia zadnego z rodzicow.
Decyzja o tym, by sprawic SOBIE dziecko, by nadalo sens MEMU zyciu
jest obciazaniem dziecka odpowiedzialnoscia za taka matke jeszcze przed
poczeciem tego dziecka.
SKORA CIERPNIE NA GRZBIECIE NA SAMA MYSL...

[your_and]

W powszechnej świadomości macierzyństwo wyklucza egoim i kojarzy się odwrotnie,
z poświeceniem. Ale jak widać w życiu nie wszystko jest takie znowu oczywiste.

Obowiązkiem rodziców jest przygotować dziecko do samodzielnego życia, a wokół
nas mnóstwo mamisynków którzy emocjolnie matce zastępuja partnera, to ciśnie sie
pytanie czy to macierzyńskie poświecenie czy wyrafinowana forma egoizmu
doprowadza do takich relacji? Ale przecież "poświeciła" się dla dziecka...

[sloggi]

Nie wspominasz, że ten egoizm jest dwustronny - bo z drugiej strony maminsynkom
jest tak wygodnie, uprane, uprasowane i ugotowane.

[your_and]

No bo tak zostali ukształtowani i wychowani.
Ale czy to jest przygotowanie do samodzielnego dorosłego życia czy do życia w
uzależnieniu?
I jak trafiaja na dziewczyny które ocekuja partnerstwa są zaskoczeni i
rozczarowani że nikt na świecie nie chce traktować ich jak mamusia i wyręczać we
wszystkim...

[jendza1]

A j

[jendza1]

Kurde, wyslal sie wczesniej, prosie jedno...
Tera bedzie calosc, mam nadzieje...

A ja sie upieram, ze 'maminsynek' tez ma glowe na karku, znaczy, powinien miec.
CHyba czlowiek myslacy, zyjac w tym swiecie, to i owo widzi i stara sie
zrozumiec, prawda?
Ilu z nas nie 'zostalo przygotowanych do samodzielnego doroslego zycia'
wlasciwie, a tak zyje? Albo przynajmniej sie stara?
Moim zdaniem - trzeba zrozumiec drugiego, przynajmniej probowac zrozumiec...
ALe 'zrozumiec' - nie oznacza, nie powinno oznaczac 'przestac wymagac' od tegoz
drugiego...
Bo przestajac wymagac, mozna tylko zrobic krzywde... albo tez kontynuowac ja
robic.
Nalezy oddac czlowiekowi jego godnosc, znaczy, jego odpowiedzialnosc za siebie.
Nawet jesli to maminsynek...
Albo moze 'zwlaszcza' wtedy?

Scsik!
j

[emluka]

FUCK!! polacy pija jeżdza po pijaku, co jeszcze okazuje sie ze zamiast pogadac
z kims zaufanym, rodzina ksiadz psycholog etc plodza sobie potomka.. ratunku co
za brak odpowiedzilnosci=miłosci... Dziecko jest bezbronne to juz ktos je
traktuje jak rzecz.... Zle dziala szkoła, nauczyciele powinni byc pomocnikami i
powiernikami, ksieza ksiezmi (tak sie dzieje, tylko nie wszedzie, nie zawsze,)
wady duzego city....chyba i nietylko

[akacjax]

A odpowiedzialność ojca-który atawistycznie sieje geny na prawo i lewo...nie pomyśli nawet o dziecku.

[your_and]

świadome samotne macierzyństwo EDIPRESSE

Od początku nie była przekonana do tego związku, ale liczyła na to, że może
wszystko się ułoży. Dziewczyna z popegeerowskiej wsi jest w kolejnej ciąży. Nie
wie na pewno, kto jest ojcem dziecka, ale wierzy, że dzieciaki jakoś się
wychowają przy jej rodzicach i licznym rodzeństwie. Trzydziestosiedmioletnia
kobieta sukcesu po kilku nieudanych związkach decyduje się na ciążę z
przypadkowym partnerem i urodzenie dziecka „tylko dla siebie".

Niegdysiejsze stwierdzenie polityka, że samotne macierzyństwo to patologia
wywołało burzliwą dyskusję, w której powoływano się na opinię psychologów. W tej
akurat sprawie zdecydowana większość psychologów ma podobne zdanie, co więcej,
ich opinia zgadza się ze zdrowym rozsądkiem i społecznymi odczuciami.
Przypomnijmy rzeczy oczywiste. Dziecko pojawia się w rezultacie bliskiego,
intymnego związku kobiety i mężczyzny. Gdy jest małe, opiekuje się nim jedno z
rodziców (częściej matka), a drugie (częściej ojciec) pomaga w tym i troszczy
się o oboje – na przykład zapewniając środki utrzymania. Aby te funkcje były
dobrze pełnione, potrzeba zaangażowania obojga rodziców – w stosunku do dziecka
i do siebie nawzajem. Optymalne środowisko rozwojowe dla dziecka to dwoje
heteroseksualnych rodziców w stabilnym, emocjonalnie pozytywnym związku.
Samotne macierzyństwo jest zatem odstępstwem od tego wzorca. Oczywiście
odstępstwem jest również związek pełen nienawiści małżonków syczących na siebie
przez zęby nad głowami dzieci; odstępstwem jest rodzina, w której normą jest
katowanie dziecka. Wychowanie tylko przez matkę nie jest ani jedynym, ani
największym utrudnieniem rozwojowym, jakie może przytrafić się dziecku.

Są tu dwa skrajne stanowiska: tradycyjne i awangardowe. Tradycjonaliści głoszą,
że największą wartością jest rodzina pełna. Rodzicom należy się szacunek,
niezależnie od tego, jacy są, a kobieta ma zrobić wszystko, by utrzymać męża
przy sobie, bo bez ojca dziecko się nie wychowa. Zgodnie z tym stanowiskiem,
państwo nie powinno wspierać akcji zwalczających przemoc w rodzinie ani pomagać
samotnym matkom, bo prowadzi to do destabilizacji instytucji małżeństwa. Wedle
poglądu awangardowego samotne macierzyństwo to pomysł tak samo dobry jak inne
rozwiązania. To suwerenna decyzja kobiety. Państwo powinno wspierać samotne
matki, a gdyby system opieki społecznej byłby dobrze zorganizowany, rodzina
złożona z matki i dziecka (dzieci) byłaby nie gorszym środowiskiem rozwojowym
niż rodzina pełna.
Stanowisko tradycyjne wraz ze zmianą pokoleniową systematycznie traci
zwolenników i odchodzi w przeszłość. Więcej uwagi warto zatem poświęcić
awangardzie. Niepokoi mnie banalizacja samotnego macierzyństwa w środkach
masowego przekazu, gdyż może ona być odczytywane jako przyzwolenie na coś, co
zawsze jest osobistym dramatem, wyrazem trudności lub obciążeniem wymagającym
niezwykłej świadomości i uwagi.
Jest różnica między matką osamotnioną z wyroku losu (śmierć męża, rozstanie z
poważnych powodów po latach dość udanego związku) a matką, której sytuacja jest
skutkiem pozornie świadomej decyzji („urodzę sobie dziecko") lub błędu (ciąża z
nieodpowiednim do roli ojca partnerem). Ta pierwsza potrafiła wybrać
odpowiedniego partnera, zbudować i utrzymać z nim, choćby przez pewien czas,
dość dobry związek. Dzieci mogą zachować pozytywny obraz ojca – mężczyzny, mimo
jego fizycznej nieobecności.
Dziecko kobiety, która nie zbudowała dobrej i w miarę trwałej więzi z mężczyzną,
jest w trudnej z punktu widzenia psychologii sytuacji. Takie samotne
macierzyństwo nie jest świadomym wyborem, ale wyrazem niemożności albo
niedojrzałości. Można się zastanawiać, czy osoba, która boi się, nie może albo
nie potrafi wytrwać w bliskim związku, będzie dobrą współtwórczynią więzi ze
swoim dzieckiem. Kobieta nie musi żyć z mężczyzną – mężem czy konkubentem. Jeśli
jednak jej psychiczna konstrukcja uniemożliwia taki związek, najprawdopodobniej
zaburzy ona również jej matczyne zachowanie wobec dziecka, które jest w końcu
owocem związku mężczyzny i kobiety, a nie klonowania.
Gdy kobieta jest wroga mężczyznom i nie potrafi (często woli myśleć, że „nie
chce") z żadnym być, jej dziecko będzie się musiało zmierzyć z wyjątkowym
wyzwaniem. Jeśli jest chłopcem – musi stać się dla swojej mamy dziwnym,
„niemęskim” rodzajem mężczyzny, bo zwykłych mężczyzn mama nie lubi. Jeśli jest
dziewczynką – na złość mamie ukrywa lub przesadnie wyolbrzymia swoje naturalne
zainteresowanie chłopcami. W obu przypadkach musi poradzić sobie emocjonalnie z
faktem, że począł je mężczyzna.
Dziecko samotnej matki z jednej strony bywa przez nią traktowane nadopiekuńczo
(„przecież to wszystko, co mam"), z drugiej zaś jak dorosły partner. Może stać
się stałym towarzyszem matczynych kontaktów kulturalnych i towarzyskich,
powiernikiem nieodpowiednich dla siebie sekretów. Mama może chcieć chodzić z
dorastającą córką na jej imprezy („bo jesteśmy ze sobą tak blisko"). Tym samym
naruszona zostaje niezbędna w rozwoju dziecka granica międzypokoleniowa.
W innej sytuacji jest dziecko matki, która popełniła błąd życiowy i zdecydowała
się na dziecko z mężczyzną nieodpowiednim na ojca. Często słyszy się, że nie ma
co mówić, bo był to jedynie niefortunny przypadek – ale przecież uprawianie
seksu bez odpowiedniego zabezpieczenia to także decyzja, choćby przelotna i
nieprzemyślana. W rezultacie takiej błędnej decyzji kobieta zostaje samotną
matką. Co ma robić, aby macierzyństwo nie stało się katastrofą dla niej i jej
dziecka?
Dobra samotna matka dostrzega swoją odpowiedzialność za to, co jej się
przydarzyło, nie obwinia wyłącznie ojca dziecka lub całego świata. Nie żywi
niechęci i uprzedzenia do innych ludzi, w tym do mężczyzn; dba o to, żeby jej
dziecko miało jak najlepszy(zważywszy okoliczności) obraz ojca i kontakt z nim.
Ma bliskich ludzi i dopuszcza możliwość kolejnego związku, ale nie zadaje się z
mężczyznami niszczącymi. Nie traktuje dziecka ani jako swojej własności, ani
jako dorosłego partnera, nie zamyka się z nim w symbiotycznej klatce.
Brzmi to tak, jakby cały ciężar trudnej sytuacji spadał na matkę. Co z
nieodpowiedzialnymi ojcami? - mógłby ktoś zapytać. Biologia powoduje, że to
kobiecie, a nie mężczyźnie, przysługuje ryzykowna decyzja urodzenia dziecka
„tylko dla siebie"; to kobieta jest w ciąży, to ona na ogół zajmie się
przypadkowo poczętym dzieckiem. Dlatego więcej sensu ma namawianie kobiet (matek
i kandydatek na matki) do odpowiedzialności za swoje życie niż perswadowanie
mężczyznom, że powinni poważnie podchodzić do ojcostwa. Warto zwracać się przede
wszystkim do kobiet, bo ich stan świadomości w tej sprawie jest znacznie ważniejszy.

Powyższy tekst stanowi fragment najnowszej książki autorstwa znanej psycholog i
psychoterapeutki Zofii Milskiej-Wrzosińskiej "Para z dzieckiem", wydanej przez
wyd. Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza.


Zofia Milska-Wrzosińska "Para z dzieckiem", wyd. Jacek Santorski & Co Agencja
Wydawnicza, Warszawa 2005

[skir.dhu]

Dlaczego nazywacie "egoizmem" (majac przeciez swiadomosc negatywnej konotacji
tego slowa) to, co dla wielu kobiet jest zwyczajnie wolaniem hormonow? Jak
czlowiek jest glodny, szuka pozywienia. Gdy kobieta czuje tykanie biologicznego
zegara, szuka "samca" - jestesmy przeciez czescia natury
Powiedzmy sobie szczerze, na wielka milosc i zwiazek z mezczyzna mozna czekac
do 70-tki czy 80-tki albo i dluzej, na to by byc matka (z tym ukochanym
czlowiekiem) nie da sie czekac bez konca. Sa kobiety (nie wszystkie!), dla
ktorych macierzynstwo jest sprawa tak zasadnicza jak jedzenie, picie czy
oddychanie.
Naprawde uwazacie, ze jedyne, co mozna powiedziec to je potepic?
Prawde mowiac, spotkalam wiele samotnych matek, ktore sa i byly zdecydowanie
lepszymi rodzicami niz matki (i ojcowie) razem wychowujacy swoje dzieci.
Oczywiscie, spotkalam tez i takie, ktore dobrymi rodzicami nie byly i nie beda.
Jak to w zyciu - zadne generalizowanie nie sprawdza sie na dluzsza mete.
Osobiscie jestem zdania, ze jest to wspanialy postep w naszej swiadomosci, ze
nie potepiamy kobiet, ktore samotnie wychowuja swoje dzieci i ze nie obrzucamy
takich dzieci epitetami. Jeszcze tylko musimy nauczyc sie wystrzegania
generalizacji
I tak w ogole - kto nie jest "egoista", palec do gory (byle nie srodkowy)! ))
Skir Dhu

[dimanche]

To nie jest w porządku, wykorzystać sobie faceta jako reproduktora...ani wobec
niego - przyszłego ojca ani wobec dziecka...

[skir.dhu]

dimanche napisała:

> To nie jest w porządku, wykorzystać sobie faceta jako reproduktora...ani
wobec
> niego - przyszłego ojca ani wobec dziecka...

Co rozumiesz przez "wykorzystywac"?
Jesli dorosly mezczyzna ma seks bez prezerwatywy, dokladnie wie, ze moze stac
sie ojcem. Jesli chce tego uniknac, wklada gumke. Jesli chce byc lub bierze pod
uwage, ze moze byc ojcem, utrzymuje kontakt z kobieta, z ktora kochal sie bez
prezerwatywy. Jesli gumki nie wklada, kontaktu nie utrzymuje i znika zadowolony
w sinej dali to gdzie tu jest "wykorzystanie"?????
Skir Dhu

egoizm

[myszka_194]

kiedy czytam artkuły oraz wypowiedzi "samotna matka z wyboru" poprostu czuje
pewną niesprawiedliwość.. zagubienie.. Zastanawiam się co dziś znaczy wychowanie
dziecka dla Polskiego społeczeństwa? Dziecko to zabawka?! czy ono nie ma prawa
wychowywać się w pełnej rodzinie? odrazu jest skazane na takie życie.. Prawdziwa
rodzina to matka i ojciec, kazde dziecko odczuwa brak któregoś z rodziców, i juz
na samym początku takie matki odbierają dziecku szansę na prawdziwie szczęśliwe
życie. Chciałabym aby takie matki pomyślały najpierw o życiu tego dziecka zanim
zdecydują się na samotne macieżyństwo.. ale obawiam się że one nie zdają sobie
sprawy z powagi tej sytuacji... o tym wiedzą tylko osoby wychowane bez ojca..
Takim dzieciom całe życie czegos brakuje... Moja mama nie jest samotna z
wyboru.. Mój ojciec umarł kiedy miałam trzy miesiace.. dlatego przeraża mnie
egoizm dzisiejszych matek...

Życie to nie teatr

[bazylkai]

Kto powiedział, że życie ma być tylko szczęśliwe, wszyscy mają być piękni,
zdrowi, bogaci, mieć żyjącą wspaniałą matkę i ojca, do tego babcie i dziadków.
To jest ideał! Od dawnych wieków były niepełne rodziny i dzieci sobie z tym
radziły.

[anetina]

to nie jest egoizm
mało która kobieta świadomie decyduje się samodzielnie wychowywać dziecko
ja wolałam sama być z dzieckiem niż sprawić gehennę w życiu dziecka przy ojcu
gdyby tata był taki wspaniały, nie odszedłby i nie zostawiłby dziecko