za szybko

[anja_pl]

tak sobie czytam Wasze wypowiedzi i dochodze do wniosku, że za szybko
podejmujecie decyzję o rozwodzie,
rozumiem przypadki, gdy jest przemoc, znęcanie sie, ale w innym przypadku?
potem żal ,że za szybko, że nie tak, że...

ale czy kochani próbowaliście dogadać się między sobą? pójśc do psychologa,
na terapię małżeńską? dać sobie jeszcze jedną szansę ?( nie kolejną, ale
jeszcze jedną)

bo mam czasem wrażenie, że decyzje o rozwodzie sa podyktowane emocjami,
głupia dumą, zawziętością,

przecież nie musicie się na rozwód zgadzać, jeśli nie macie ochoty, jeśli Go
kochacie,

jak ktoś tu napisał, że zdrada to nie powód do rozwodu,

sama już nie wiem,

może, żeby sie uwolnić, ale to jest wolność za bardzo wysoką cenę,
a czy chcecie tej wolności ?

pytałam mojego męża co zyskam zgadzając się na rozwód, nie dostałam żadnej
odpowiedzi,
w szukaniu kogoś innego nie przeszkadzało Mu to, że był moim mężem, to teraz
jak ma, tym bardziej nie powinno przeszkadzać,

a wszystkie nieprzyjemności w sądzie, w urzędach są poza mną,
i co najważniejsze, jestem w zgodzie z własnym sumieniem i przekonaniami,
wiem, zamykam sobie drogę na poznanie kogoś, ułożenie z kimś życia na nowo,
ale na razie nie jestem gotowa, nie mam na to chęci

zostaje tylko tęsknota, a na to nie ma skutecznego lekarstwa

[zuzka323]

aniu wiesz ja przeciągałam sprawę 3 lata, wierzyłam że coś się zmieni, ze coś
do niego trafi. A teraz bardzo tego żałuje. Trzeba było to szybko skończyć i
zamknąć raz na zawsze. Szkoda czasu i zdrowia. Przekreśliło mi to także nowy
związek(

[mindsailor]

ja zrobiłam to za szybko. ale wiem, że odwlekanie tej decyzji nie byłoby dobre
dla nikogo. nie chciałam uwiązywać męża nadziejami, że może wrócę, może nie.
nie jestem pewna (nie wiem, czy kiedykolwiek nabędę tej pewności), czy bym
wróciła - serce mówi "tak", rozum - "nie". ktoś napoisala, że zdrada to nie
powód do rozwodu. dla mnie tak. nie mogłabym mu patrzeć w oczy, to by wracało,
dręczyło i mnie i jego. u psychologa nie byliśmy, nawet nie próbowałam tego
ratowac, bo uważałam, że to i tak nie ma sensu. nie mogłabym z nim chyba po tym
wszystkim żyć. co z zaufaniem, miłością???
mój rozwód to konsekwencja mojego zachowania, zdrady. nie potrafiłam inaczej
żałuje, że nie spróbowałam tego ratować, może by sie udało. a z drugiej strony
sumienie, wspomnienia i blizna po zdradzie? ja tak nie umiem((

[e.mes]

anja_pl napisała:

> ale czy kochani próbowaliście (...) dać sobie jeszcze jedną szansę ? (nie
> kolejną, ale jeszcze jedną)

Anja, nawet najlepszy psychoterapeuta świata niczego nie zdziała, jeśli pacjent
nie będzie współpracował. Nawet najsilniejszy pies nie uciągnie sań, jeśli jego
kumpel w zaprzęgu będzie mu przeszkadzał.

Próby napraw za wszelką cenę przynoszą czasem odwrotny skutek. Mój mąż
zdecydował się na to, by nie podejmować walki i odejść. Ot...

[anybody1]

może masz rację.... ja szybko podjęłam decyzję, bardzo szybko.
ale dałam mojemu exowi szansę, z której skorzystał, owszem, tylko w sposób
zupełnie dla mnie nie do przyjęcia - uznał że skoro daję mu czas o który
prosił, to może "przetestować" nowy nabytek...

[e.mes]

anybody1 napisała:

> uznał że skoro daję mu czas o który prosił, to może "przetestować" nowy
> nabytek...

Uch... urwać nie powiem co...

[bursztynowe]

Ludzie powinni być razem tak długo jak tego chcą.
I ani chwili dłużej.

Jeśli związek jest areną wojny emocjonalnej, lub co gorsza rękoczynów, jeśli
dwojga ludzi nic juz nie łączy i nie mają sobie nic do powiedzenia - jest
tylko cisza i chłód. Jeśli nie potrafią (nie chcą) dawać sobie wzajemnie
szczęścia.
Jeśli związku już nie ma, zostało tylko wspólne mieszkanie, konto, strach przed
samotnością, przyzwyczajenie, kwit z USC...

Czy dzieci, jeśli są, mają utrwalać sobie taki właśnie obraz związku i relacji
międzyludzkich?

Nie tylko choroby ciała są dziedziczne, duszy również... Takie chcemy dać im
wyposażenie na dalszą podróż?

[bezecnymen]

jaką szansę i na co?
jeśli partner nie chce z nami zostać to niech sobie idzie w siną dal...po co to
ciągnąć?

[mindsailor]

własnie!!! czasem nie mozna czekać w nieskończoność i wisieć w próżni. skoro
partner nie zdecydował szybciej, czy chce być, czy nie, trudno

Proszę nie generalizować!

[e.mes]

bezecnymen napisał:

> jaką szansę i na co?
> jeśli partner nie chce z nami zostać to niech sobie idzie w siną dal...po co
> to ciągnąć?

Jeszcze ktoś skorzysta z tej rady...
A przecież czasem jest tak, jak śpiewał Ciechowski: "Zaopiekuj się mną, nawet
gdy nie będę chciał"...

[bezecnymen]

rozumiem że jak np exio podczas kolejnych podbojów załapie francuska chorobę to
należy go przyjąc i zająć się leczeniem, wystrzegając się jak ognia komentarzy
w stylu...i źle ci było ze mną?

[bursztynowe]

oczywiście, bo to mogłoby źle wpłynąć na dalsze pożycie

[scriptus]

bladzenie jest rzecza ludzka
zemsta rozkosza bogow

a przebaczenie? .....

Przebaczenie

[akacjax]

Przeprosiny i przebaczenie nie są potrzebne, gdy sprawa zostaje załatwiona,
wyjaśniona, rozwiązana...Powstaje sytuacja w typie: nie ma sprawy, nie było
sprawy.

Gdy zostają niedomówienia musimy liczyć na przebaczenie.

[scriptus]

Niektorych spraw nie da sie zalatwic, czy rozwiazac. Nie da sie tez wymazac.
Mozna wiele wyjasnic, ale nie wszystko do konca. Czesto ludzie sami nie wiedza,
dlaczego jakos postapili, co wtedy moga wyjasnic partnerowi? Za pewne szkody
nie da sie tez zadoscuczynic.

Pozostaje wtedy przebaczenie, lub jego brak.

[akacjax]

W tych właśnie wypadkach jest ono potrzebne, w pozostałych nie ma zastosowania.
A talent przebaczania nie każdemu dany.

Czy sądzisz, że ktoś musiałby coś Ci przebaczyć, żeby wyprostować ścieżki?
A czy Ty umiałbyś przebaczyć, nawet to, że nie przebaczono Ci?

[scriptus]

akacjax napisała:


> Czy sądzisz, że ktoś musiałby coś Ci przebaczyć, żeby wyprostować ścieżki?
> A czy Ty umiałbyś przebaczyć, nawet to, że nie przebaczono Ci?

To są już sofizmaty. Odpowiedź brzmi: nie wiem

[bezecnymen]

widocznie jestem boski...częściowo przynajmniej

Aż się za głowę złapałam, bezecny!

[e.mes]

bezecnymen napisał:

> rozumiem że jak np exio podczas kolejnych podbojów załapie francuska chorobę to
>
> należy go przyjąc i zająć się leczeniem, wystrzegając się jak ognia komentarzy
> w stylu...i źle ci było ze mną?

Aż się za głowę złapałam, bezecny!

[e.mes]

> bezecnymen napisał:
>
rozumiem że jak np exio podczas kolejnych podbojów załapie francuska chorobę to
należy go przyjąc i zająć się leczeniem, wystrzegając się jak ognia komentarzy w
stylu...i źle ci było ze mną?
>

Ty tylko o jednym...

A ja mówię, że czasem ludziom wydaje się, że chcą uciec, a tak naprawdę
potrzebują stabilizacji. Czasem jest tak, że mówisz: "Odejdź sobie, nie chcę
Cię", a myślisz, że dobrze by było, gdyby ktoś przy Tobie został.
Jeny...

[bezecnymen]

wchodzimy juz w tak teoretyczne rozważania że sie na wszelki wypadek
przymknę....

[czekolada72]

Wiesz co Bursztynowe? Moj ciaglejeszcze wyposazyl wlasnie nasze dziecko w
informacje, ze jak w malzenstwie pojawia sie najmniejsze problemy - to sie
zmalzenstwa rezygnuje. Ze cos takiego jak odpowiedzialnosc, lojalnosc,
uczciwosc, honor, przysiega - nie istnieje, mozna wsadzic miedzy bajki, ze
nalezy myslec tylko o sobie, isc po trupach, uczucia innyxh nalezymiec w
d..... ; liczy sie tylko wlasne "ja"

A ja nadal bede idiotka, ktora uwaza, ze jezeli dwoje doroslych ludzi
odpowiedzialnie decyduje sie na zalozenie rodziny - to trzeba ponosic
konsekwencje, nie szukac nowej panienki/faceta, tylko zajac sie wlasna rodzina
i zycie to nie jedna wielka bezproblemowa randka, to nie ganianie z kawiarni do
pubu i na odwrot, to rowniez szara codziennosc - zakupy, szkola, praca,
choroby, remonty itd Ze dwoje ludzi moze w milej, kochajacej atmosferze dozyc
wspolnie starosci, z dziecmi, wnukami i psami u boku

[bezecnymen]

czekolado... a gdzie tu padły slowa o rozwodzie przy ''najmniejszych
problemach''?
i jak sobie wyobrażasz ta rodzinę za lat 20 powiedzmy skoro juz teraz nie da
się z tym kims żyć? na wszystko przymknąć oczy, wszystko wybaczyć w imię czego?
by dożyć tej wspaniałej starości??? z tym kimś kto ma nas głęboko w
niepoważaniu??? ja wolałbym już teraz zdechnąć niż gdybym miał tak żyć
dalej.....

[bursztynowe]

Jak najbardziej, tylko jesli strony nie chcą/nie potrafią, to na siłę nic z
tego nie wyjdzie.

To po co się męczyć...

[czekolada72]

Co innego jak jest tylko maz i zona - ok, cierpia tylko oni. Ale jezeli
istnieja dzieci - to tu niestety nie mozna myslec tylko o wlasnym "chceniu".
Moze warto wlaozyc troche wysilku i ratowac? Zgadza sie na sile nic sie nie da,
nikogo nie przywaiazemy do siebie, do rodziny.
Ale trudno, mnie sie w glowie nie miesci, ze mozna sobie zmieniac rodzine, bo
stara zabawka sie znudzila.

Juz mowie - duzeproblemy to sytuacja patologoczna typu przemoc fizyczna,
psychiczna, alkocholizm, narkomania itd Zakonczenie takiego malzenstwa,
rozwiazanie takiej rodziny uwazam za jak najbardziej wskazane.
Natomiast zakladanie nowej rodziny dlatego, ze stara sie opatrzyla, ze zaczela
sie proza zycia, ze trzeba dokonywac wyborów miedzy przyjemnosciami a
koniecznosciami, obowiazkami itd - to jest wlasnie "przy najmniejszych
problemach"

[bursztynowe]

1. Niestety nie. Nie tylko odorośli się wtedy męczą. Dzieci również.
Dzieci to bardzo spostrzegawcze istoty. Bardziej niż się to wydaje dorosłym.
Widzą drobne kłamstwa, hipokryzję. Widzą, gdy dorośli co innego mówią, a co
innego robią. Widzą chłód, czy wrogość między rodzicami - bo można zagrać teatr
wobec znajomych, nawet rodziny, lecz dzieci nie oszukasz. A one nie chcą matki
nieszcześliwej i zgorzkniałej, udającej że wszystko jest OK...

Wolę by moje dzieci nie oglądały kłótni swoich rodziców, by nie były narzędziem
we wzajemnej walce byłych małżonków. By nie musiały być rozjemcami i
pośrednikami nie potrafiących się skomunikować ze soba dorosłych.

[bursztynowe]

Czekoladko,
Zdefiniuj proszę, czemu ludzie łączą się pary, najlepiej w punktach...

A potem odhacz, co w związku występuje, a co nie. Jeśli wykreślisz wszystko, to
niechybny znak, że pora się rozejść.

[czekolada72]

Niezly pomysl, wypisuje wlasna prywatna liste i widze jedno....

umnie odpadło jedno, dwa, natomiast dosc duzo nieakceptowalnych
zostało "dodane".......

[scriptus]

bursztynowe napisał:

> Czekoladko,
> Zdefiniuj proszę, czemu ludzie łączą się pary, najlepiej w punktach...
>
> A potem odhacz, co w związku występuje, a co nie. Jeśli wykreślisz wszystko,
to
>
> niechybny znak, że pora się rozejść.
>
>

Taaak, jezeli wykreslisz wszystko, to na pewno pora sie rozejsc.
Pomijam cala liste przyczyn, dla ktorych ludzie lacza sie w pary, a ktore moga
zaniknac nawet w 10 minut po slubie, jest jedna, WSPOLNE WYCHOWANIE DZIECI. To
jedyny punkt, ktory nie da sie ot tak sobie wykreslic, chyba tylko u par, ktore
dzieci nie maja, albo maja juz dorosle. U par, ktore maja dzieci w przedziale
wiekowym wymagajacym ich wychowywanie, nie dochodzi do wykreslenia wszystkich
przyczyn, jedna zostaje.

Punkty punktami

[e.mes]

bursztynowe napisał:

> Zdefiniuj proszę, czemu ludzie łączą się pary, najlepiej w punktach...
> A potem odhacz, co w związku występuje, a co nie. Jeśli wykreślisz wszystko,
> to niechybny znak, że pora się rozejść.

Hm...
To jest bardzo dobry pomysł...
Ale przed odejściem należałoby przygotować sobie listę pt. "Dlaczego tak się
stało i co możemy jeszcze razem zrobić, aby było lepiej?"

[e.mes]

czekolada72 napisała:

> Wiesz co Bursztynowe? Moj ciaglejeszcze wyposazyl wlasnie nasze dziecko w
> informacje, ze jak w malzenstwie pojawia sie najmniejsze problemy - to sie
> zmalzenstwa rezygnuje.
>

Choroba! Nie ma to jak przykład ze strony rodziców. A czasem trudno się
pozbyć jakiś zachowań nabytych w dzieciństwie...

[bursztynowe]

I to też jest coś co trzeba zaakceptować. Nie da się kogoś "udojrzalić" na
siłę. Jeśli do tej pory to się nie udało, to raczej już się nie uda...
Po prostu niektórzy tak mają...

I czy w związku z tym Twoje dzieci mają mieć nieszczęśliwą matkę?

PS. Znam związki, które utrzymywały fikcję swojego małżeństwa ze względu
na "dobro dzieci". Dzieci dorosły, powiedziały "tatusiu, mamusiu, to wasz
problem, nas w nie mieszajcie, papa"... Ani one nie były szczęśliwe, że
wychowały się w takiej rodzinie, ani poświęcenie rodziców nie zdało się na
nic...

[czekolada72]

bursztynowe napisał:

> I czy w związku z tym Twoje dzieci mają mieć nieszczęśliwą matkę?
>

Oczywiscie, ze nie

Dochodzimy tu do wielokrotnie poruszonego hasla - rany sie zagoja tylko nieraz
jadzą i wtedy boooooooooli

PS
Znam kilka malzenstw ktore majac dzieci w wieku +- 10 lat planowaly rozwod,
bo "sie zakochałem/am, a zona/maz niedobra/y".Z rozmaitych wzgledow rozwod nie
doszedl do skutku i po latach 10, 20, 30 - sa nadal razem, wychowali dzieci,
urodzily im sie kolejne, sa szczesliwymi dziadkami, zrealizowali swoje plany
zawodowe, realizuja marzenia i chyba nie zaluja, ze wtedy nie poszli po trupach
do tego rozwodu.

[scriptus]

Blizszy jest mi sposob myslenia Anji niz Zuzki, czy Mindsailor. Wydaje mi si,
ze Jej rozumienie zwiazku malzenskiego jest podobne do mojego i bardzo Ja
podziwiam ze wzgledu na Jej rzeczywista pogode ducha, serdecznosc, pomimo
doznanego zawodu i urazu. Podziwiam ja rowniez dlatego, bo ja jakos nie
potrafie sobie tak poradzic ze swoimi uczuciami, jak Ona sobie poradzila,
przynajmniej tak mi sie wydaje .
W odroznieniu od Anji meza, moja zona mnie nie jeszcze zdradzila, albo
przynajmniej o tym nie wiem. Jednak potrafie sobie wyobrazic, co bym czul,
nieraz juz odczuwalem odrobine zazdrosci przy nieco bardziej zazylych
kontaktach zony z innymi mezczyznami. Nie przekroczyla jednak tej granicy, poza
ktora ... bylaby to naprawde zdrada. Zakladam, ze np. nieco bardziej smiale
figury w tancu z innym mezczyzna zdrada jeszcze nie sa...
Zdrada partnera / partnerki na pewno bardzo rani, moze byc nawet powodem konca,
czyli smierci zwiazku, jednak kazda rana, nawet ta po amputacji, moze tez sie
zabliznic. A z roznymi bliznami zyje chyba wiekszosc ludzi... Osobiscie wole
zyc z blizna niz nie zyc.
Nie mialem jeszcze do czynienia ze zdrada, wiec nie wiem, jak bardzo to moze
miec wplyw na decyzje o rozwodzie, wyobrazam sobie jednak, ze moglbym
przebaczyc. Nie rozwazalem takze jeszcze na serio ani rozwodu, ani tworzenia
nowego zwiazku, odpedzam od siebie takie mysli, choc po tym, jak moja zona
zlozyla wniosek rozwodowy (wycofala go potem) sprawa rozwodu weszla w krag
moich zainteresowan. W zasadzie wkrotce potem znalazlem i zaczalem czytac to
forum.
Nie jestem szczesliwy w moim zwiazku, ktorego wlasciwie niemal nie ma. Gotow
jestem niemal na wszystko, zeby go naprawic i odbudowac. Ja sie nie zmienilem,
jestem wciaz taki sam. nie czuje sie winny rozpadowi zwiazku, choc, na pewno,
jak zawsze obie strony maja sobie cos do zarzucenia, ja rowniez mam. Mysle
jednak, ze nie sa to rzeczy tak bardzo istotne, choc na pewno byly przykre dla
zony, ale takie sie chyba zdarzaja w kazdym zwiazku. Zona nadal mnie fascynuje,
zarowno jako osoba, jak i jako kobieta, jednak mam do niej ogromny zal za to,
ze wybudowala taki mur miedzy nami. Wciaz jednak odrzucam mysli o rozwodzie,
raczej pragne likwidowac ten mur, pragne ratowania i odbudowy naszego zwiazku.
Kiedy rozwazalem, co by sie stalo, gdyby jednak do rozwodu doszlo, jakos w
ogole nie wyobrazam sobie, zebym mogl stworzyc nowy zwiazek. Wiem ze moja
optyka jest w tej chwili inna, niz czlowieka, ktory faktycznie nie jest zonaty,
ale patrzenie przez optyk singla zostawie sobie na wypadek, jak bym zostal
singlem.

[bursztynowe]

Więc walcz, Scriptus.
Ale w pewnym momencie, być może, czego Ci nie życzę, będziesz musiał
zaakceptować rzeczywistość, pogodzić się z tym, że Twoja walka nie zakończyła
się sukcesem. Nie dlatego, że Ty jesteś zły, a Ona "to zła kobieta", lecz
dlatego, że dwoje ludzi może po prostu do siebie nie pasować. W efekcie będą
się unieszczęsliwiać, ranić, krzywdzić.

Nie można się obrażać na Słońce, że praży i wysusza na wiór, a czasem i zabija.
Po prostu tak jest.

[zuzka323]

scriptusie a jak myślisz co ja robiłam przez 3 lata? zgadzam się z bursztynowym
i dlatego teraz pisze że nie warto było...czasami trzeba się pogodzić ze stanem
faktycznym

[bursztynowe]

a tak "nie za szybko" to właściwie jak?

[anybody1]

jak jest sie pewnym że nie chce sie być z ta osobą

[anja_pl]

bursztynowe napisał:

> a tak "nie za szybko" to właściwie jak?
>

nie ma to reguły, czasami całe życie jets za krótkie,
mam wrażenie, że trzeba by pomyśleć, na chłodno zrobić Twoja listę, a już na
gorąco wykreslać poszczególne punkty, kiedy lista będzie pusta, to wtedy
jeszcze raz się zastanowić, we dwoje,

nie mówie tu o sytuacjach ekstremalnych...

[bursztynowe]

Brak decyzji też jest decyzją. Można latami rozważać za i przeciw. I obudzić
się kiedyś, z bolesnym poczuciem zmarnowanego nieodwracalnie czasu...

[phokara]

Wiecie co,
chyba tylko ludzie potrafia sie tak przeceniac.

Zyja zyciem zona/meza, dzieci, innych ludzi, a nie potrafia swoim wlasnym. Absurd.

[bursztynowe]

Już po spotkaniu? Tak wiele siebie chyba nie straciłaś?

[phokara]

Mala chwila przerwy. kropelka tylko...
Ide sie tracic dalej.

Czy czasem tracimy czas by sie uratowac przed strata glowy?

wieczorem sama sobie odpowiem
w ramach pracy domowej

[anja_pl]

>

[bursztynowe]

la la

[phokara]

Sens zycia wedlug Monty Phokary
la la la la
to bedzie przeboj

"what the fucking, is?"!!!
spadam, skoro mnie boss tak czule prosi.

[bursztynowe]

czy to nie podpada pod sexual harrasment?
Będzie proces, jak nic...

[anja_pl]

> Odetchnij więc, zastanów się, znajdź jego sens
[ciach]
> Bierz życie takim jakie jest
> I zmieniaj je i ciągle walcz, przed siebie idź


ale zmianiaj na lepsze
i nie poddawaj się podpisując bez zastanowienia zgode na rozwód

[mindsailor]

Aniu, a dlaczego, mam takie wrażenie, trzymasz się kurczowo małżeństwa?
Przecież Twojego męża nie ma przy Tobie, jak wnioskuję z Twoich wypowiedzi.
Przepraszam, jeśli Cię uraziałm - nie to mam w domyśle. Ciekawi mnie po prostu
takie podejście do rozwodu.

[anja_pl]

Mindsailor nie trzymam się kurczowo małżeństwa
ale swojego sumienia: ślubowałam miłość, wierność i uczciwość małżeńska i żenie
opuszczę aż do śmierci
ja do tego podchodzę bardzo serio,
wg mnie, gdbym chciała rozwodu, to złamałabymn przysięgę małżeńską, która mnie
ciągle obowiązuje, to że mój mąż ją złamał, mnie nie zwalnia od jej dochowania,

czy dlatego, że zaczęły się trudności, mam iść po najmniejszej linii oporu i
uciekać w inne ramiona?

poza tym uważam ,że każdy ma prawo popełniać błędy i jeśli powie przepraszam w
takim znaczeniu, jak ja to rozumiem, należy spróbowac przebaczyć,

uważam też, że nie wszystkie możliwości ratowania naszego związku, były
wykorzystane, tylko w tym cały jest ambaras, żeby dwoje chciało naraz,

i jeszcze jedno, myśmy się nigdy nie kłócili, raczej się dogadywaliśmy, nie
robiliśmy sobie żadnych złośliwości, i dzieci pamietają nas jako kochających
się rodziców, kiedy synek był załamany, że rodzice się rozwodza (tak zrozumiał
odejście Taty), to oboje niezależnie od siebie zaczęliśmy Mu tłumaczyć, że my
sie nie rozchodzimy

a tak na koniec 1Kor 13, 1-13 i to wyjaśnia wszystko

[phokara]

czapki z glow.
Podziwiam Cie kobieto.
Nie rozumiem -
- zupelnie nie moje myslenie, ale Cie podziwiam.

[anja_pl]

i tutaj wykonałam bardzo skromny usmiech, po czym spłonełam ogromnym,
czerwonym rumieńcem

[scriptus]

anja_pl napisała:

> Mindsailor nie trzymam się kurczowo małżeństwa
> ale swojego sumienia: ślubowałam miłość, wierność i uczciwość małżeńska i
> żenie opuszczę aż do śmierci
> ja do tego podchodzę bardzo serio,
> wg mnie, gdbym chciała rozwodu, to złamałabymn przysięgę małżeńską, która mnie
> ciągle obowiązuje, to że mój mąż ją złamał, mnie nie zwalnia od jej dochowania,
>

Aniu, też już gdzieś na forum pisałem podobne słowa do Twoich, podobnie jak Ty
staram się być rzecznikiem takiej postawy. Fakt, że ktoś źle postąpił nie
upoważnia mnie do tego samego.
Bardzo Cię szanuję za Twoją postawę, imponujesz mi. Nie jestem chyba aż taki
silny jak Ty, targają mną depresje, huśtawka emocjonalna, od entuzjastycznej
wiary, że da się przywrócić mojemu małżeństwu dawny blask, po skrajne
zwątpienie, że to wszystko nie ma sensu. Nie jest mi obca myśl o zdradzie. Dumny
jestem z siebie, że na razie udało mi się trzymać przyjętych zasad.

Ja owszem, kurczowo staram się utrzymać nasz związek w całości. Co więcej jestem
aż takim anarchistą, że nie uznałbym ewentualnego orzeczenia sądowego rozwodu,
bowiem to nie sądowi ślubowałem miłość, wierność i uczciwość małżeńska i że nie
opuszczę aż do śmierci i to nie sąd może mnie z tej przysięgi zwolnić.

Jeżeli tak się zdarzy, że żona uzyska w sądzie jakiś certyfikat o nieważności
naszego małżeństwa, czyli rozwód, ja nie muszę go uznać za uprawniający, czy
zobowiązujący mnie do czegokolwiek, nie muszę się nawet ponownie żenić, dla mnie
pozostanie Ona żoną na zawsze.

Mam obowiązek utrzymania mojej rodziny, niezależnie od tego, co orzekłby sąd.
Przecież to żadna faktyczna róznica, czy te środki, które wkładam na utrzymanie
rodziny nazywają się czy nie nazywają alimentami. Są to te same pieniądze. Nie
jestem w stanie dac więcej i na pewno nie dam mniej.

Mam prawo do wychowywania mojego syna, i żaden sąd mi go chyba nie odbierze. Nie
jestem w stanie, ani nie mam zamiaru zmuszać żony do kochania mnie, ani do tego,
by była ze mną , niezaleznie od orzeczenia sądu.

Właściwie jedyną sferą, na którą może wyrok sądu mieć wpływ, to sprawy
majątkowe. Ale nad tym na razie nie myślę, to nie jest obecnie aktualne. Wazne
dla mnie jest odtworzenie naszej więzi i odbudowa rodziny.

Chociaż nie potrafię z nią dojść do porozumienia, wierzę że ktoś mi pomoże,
umawiam się z terapeutą rodzinnym, próbuję znaleźć sposób na nowe ustalenie
jakichś zasad w naszym związku.
Nie wiem, co mi z tego wyjdzie, działania , które podjąłem dla odbudowy naszego
związku przyniosły niewspółmiernie mały rezultat.

[mindsailor]

rozumiem ale czy są szanse na to, że jeszcze będziecie razem? bo jesli nie,
to czy jest sens tak trwać przy małżeństwie, skoro i tak jest ono martwe? tak,
jak napisał ktoś wyżej, nie przysięgałaś sądowi, tylko mężowi, więc przysięga i
tak będzie ważna, nikt i nic nie jest w stanie Cię z niej zwolnić. osobiście
wolałabym się odciąć od związku, który i tak już nim nie jest
nie chodzi mi tez o to, abyś rzucała się w obce ramiona. ale skoro męża nie ma
przy tobie, nie lepiej zerwać te więzi i pozwolić żyć jemu i sobie? dla mnie to
takie trzymanie się na siłę papierka. przecież można żyć zgodnie z sumieniem
bez papierka. tego nie rozumiem
co do Biblii-skoro tylko Ty tak czujesz, a on nie, to chyba już nie małżeństwo?

[anybody1]

Aniu, przy całej mojej sympatii, to mi wygląda na wymówki. żeby mieć pretekst
trzymania się kurczowo przeszłości. żeby nie musieć zaczynać od nowa.
tylko że cokolwiek zrobisz/nie zrobisz, już nigdy nie będzie tak samo...

[mindsailor]

właśnie, tak jakbys się bała zerwac więzi, których de facto i tak juz nie ma

[scriptus]

Moja sytuacja jest w jakims sensie podobna do sytuacji Anji, mam zwiazek w
stanie kompletnego rozpadu, ale nie daze do jego formalnej likwidacji ...

Zatem zadam Ci pytanie

co masz na mysli piszac "zaczynac od nowa"?
Czy tworzenie nowego zwiazku?


Powiem Ci, ze owszem boje sie samotnego zycia po ewentualnym rozwodzie, ale
tworzenia nowego zwiazku sobie jeszcze w ogole nie potrafie wyobrazic. Zatem do
niczego nie potrzebuje rozwodu, nawet w wypadku, ze uznam, ze juz nigdy z tego
nic nie moze byc.

Czy moze zaczynanie od nowa, to zaczynanie samotnego zycia? do tego nie
potrzeba decyzji, to po prostu zycie dalej tym samym zyciem...

[anybody1]

"(...)do tego nie potrzeba decyzji, to po prostu zycie dalej tym samym
zyciem..."

chcesz żyć tak jak teraz??? zawsze? do końca?
to nie sztuka zmarnować swoje zycie, nawet w imię zasad. cholera, masz jedno
życie. na prawdę chcesz takiej wegetacji? takiego napięcia?

poza tym podkreślam: nie namawiam do rozwodu. tylko do konfrontacji. do
wyjaśnienia sytuacji raz na zawsze. żebyś wiedział czy jest jeszcze sens
walczyć, czy juz wszystko umarło i trzeba dać sobie spokój, odetchnąc wreszcie
i poczuc że się żyje.

Anybody

[mindsailor]

zgadzam się z Toba w 100%!

[scriptus]

A w czym sie moze zmienic moje zycie, gdybym sie rozwiodl?
Czy przestane byc samotny, przestane odczuwac cokolwiek , tesknic?
Czy ten papier cokolwiek zmieni w moim zyciu?
Czy daje mi jakies uprawnienia, ktorych nie mam teraz, poza mozliwoscia brania
slubu, ktora jest mi obecnie zupelnie obojetna i niepotrzebna?
Zycie w napieciu jest zwiazane z tym , ze ciagle jeszcze nie zrezygnowalem,
jezeli zrezygnuje, bedzie to akt jednorazowy, jak wypuszczenie powietrza, nie
wymagajacy zadnych dalszych czynnosci, Tak, wtedy przestane zyc w napieciu i
pogodze sie z istniejaca sytuacja. Prawdopodobnie, jezeli nie uda mi sie
naprawic nasz zwiazek, taka rezygnacja nastapi. czy poczuje ulge? Moze tak,
moze nie, moze nastapi tylko zobojetnienie, nie wiem.
A jezeli chodzi o poczucie, ze zyje, zapewniam, zyje bez watpienia i czuje
to... caly czas. I nie uwazam, ze marnuje zycie, mam wspaniale dzieci, mam je
dzieki mojej zonie, za co jestem Jej naprawde wdzieczny. I cokolwiek by sie nie
wydarzylo, to uczucie wdziecznosci nie minie. Nic nie zmieni faktu, ze je dla
mnie urodzila.

[scriptus]

Dodam jeszcze, niewykluczone,ze pokona mnie natura, tak jak pokonuje niektorych
ludzi zyjacych w celibacie z wyboru, a nie z przymusu, jak ja, jednak, tu tez
urzedowy papier o rozwodzie, lub jego brak nic nie zmienia. Nie jestemaz taki
silny, nie mam az takich motywacji, ktore slabna dodatkowo przy depresji,
spozyciu alkoholu, itp. Przytrafia sie to zonatym mezczyznom, a rozwiedzionym
nic nie utrudnia czy nie ulatwia ich brak statusu malzenskiego. Po prostu
zdarza sie to, co ma sie wydarzyc.

[akacjax]

Nie sądzę, że tu ktokolwiek namawia Cię do rozwodu. Właśnie osoby skazane na
rozwód bardzo ostrożnie podchodzą do szybkich decyzji w tym temacie.
Raczej wiele osób proponuje Ci spojrzenie na związek z dystansu, nie po to by
zobaczyć jego pustkę, lecz by znaleźć wyjście z trudnej sytuacji.

Ale takie osoby jak ja wiedzą, że życie ułudą to nie jest najlepsze zwłaszcza
dla dzieci. One wiedzą, że jest nie tak jak powinno być. Pokazujesz synowi, że
jeżeli spotka kobietę, która będzie robić co chce, milcząco pomijać obecność
kochajacego, a on będzie z tego powodu cierpieć, to tak ma być. Nie wiem, czy
masz córkę, ale sądzę, że w takim przypadku jak Twój dziewczyna mogłaby nauczyć
się manipulowania mężem itd.
Dla mnie to, jak radzimy sobie z kłopotami jest najważniejszym przekazem dla
dzieci. Osobiście żałuję, że za długo przymykałam oko na to, co prezentował
jeszcze-m. również w zimnych relacjach z synami.

[anybody1]

Scriptus, poczytaj uważnie, co najmniej 3 razy pisałam że nie mówię że
powinieneś się rozwieść!
uważam za to, że powinieneś wiedzieć na czym stoisz. a dowiesz sie tego TYLKO
od niej. mam wrażenie że nie chcesz tej konfrontacji, że boisz sie tego co
możesz usłyszeć, bo to Cie pozbawi Twoich złudzeń.

[bursztynowe]

tu nie chodzi o zgodę na to czy tamto.
Rozpad związku się dokonał albo nie, sąd co najwyżej może to wyrazić w języku
Kodeksu Rodzinnego i nic więcej. Brak rozwodu nie oznacza powszechnego szczęścia
i błogostanu...
Ale czy ten rozpad rzeczywiście miał miejsce (oraz czy jest nieodwracalny)
wiedzą tylko te dwie zainteresowane osoby...
Jeśli tylko da się naprawić, to naprawdę TRZEBA walczyć o związek, ale jeśli nie
ma nadziei to też trzeba być na tyle silnym by to powiedzieć i udźwignąć...
Oszukiwanie siebie i innych nic nie zmieni... będzie tylko oszukiwaniem...

Anja_pl, naprawdę, wierz mi...

do anybody1, maidsailor i bursztynowe

[anja_pl]

ja uważam ,że trwały i całkowity rozpad związku jeszcze nie nastąpił
i że mamy szansę byc znowu razem
myślę, że jeszcze można naprawić i sam bursztynowe piszesz,że TRZEBA,
a skąd maidsailor taki wniosek, że moje małżeństwo jest martwe?
mamy bardzo wiele tego, co nas ciągle łączy,

wiem ,że nigdy nie będzie tak samo, ale przecież nawet jeśli stoisz w rzece, to
cały czas jest to inna rzeka, woda cały czas płynie, nie stoi w miejscu, woda,
która dotykasz jest pierwszą, która przychodzi i ostatnią, która odchodzi,

maindsailor sama zprzeczasz sobie: "nie przysięgałaś sądowi, tylko mężowi, więc
przysięga i
tak będzie ważna, nikt i nic nie jest w stanie Cię z niej zwolnić."
jeśli tak to tym bardziej po co mam brac rozwód?
to nie o papierek chodzi, bo gdybym mogła to ślubu cywilnego bym nie brała,
tylko kościelny, bo ten ma dla mnie znaczenie,

tam w Piśmie, nie jest nigdzie napisane, że jest to miłość ze wzjajemnością
tylko jaka jest prawdziwa Miłość

[anybody1]

Anju, ja też uważam że jak już się przysięgało, zwłaszcza przed ołtarzem, to
trzeba zrobić WSZYSTKO, żeby przysięgi dochować.
jednak druga strona może nas od tej przysięgi zwolnić.
poza tym, jeśli sie kogoś na prawde kocha, to niestety czasem trzeba pozwolić
mu odejść...

[mindsailor]

tak myślałam, po tym, co piszesz. skoro męża nie ma przy Tobie, to co to za
małżeństwo? a jesli sa szanse, że jeszcze będzie dobrze, to warto walczyć. a po
co rozwód? aby nie utrzymywac fikcji. dla mnie, skoro jesteś sama, mąż gdzieś
indziej, może lepiej byłoby zerwać te więzi i żyć nieuwiązanym? przysięgę
rozumiem. rozumiem, że dla Ciebie to ważne, ale rozwód sądowy a przysięga to
dwie różne sprawy i mając rozówd cywilny i tak możesz dalej zyć z przysięgą
temu jedynemu
co do miłości, skoro nie jest z wzajemnością, to dziwna ta miłość. ja tak nie
umiałabym kochać

[bursztynowe]

Nie można przysięgać miłości - to nie możliwe, miłośc to nie jest coś nad czym
panujemy. To po prostu fikcja.

Można przysięgać wyłączność w zakresie seksu, bycie z kimś niezależnie od
okoliczności, szacunek, lojalność, wsparcie (ekonomiczne, duchowe) dla drugiej
osoby i całą masę innych rzeczy itp.

[anybody1]

no ale jednak ślubowaliśmy miłość...

[bursztynowe]

tak samo możesz przysięgać - "będę zawsze wesoła....", "obiecuję, że zawsze
będzie swiecić słońce"

nie można obiecywać czegoś co nie jest możliwe do dotrzymania

[anybody1]

oczywiście masz rację.
co nie zmienia faktu że takie są słowa przysięgi małżeńskiej.

[phokara]

"wiedza daje wladze ale unieszczesliwia"

[akacjax]

Sąd ma jednoznaczną odpowiedź, na pytnie, czy już można rozwodzić: zupełny i
trwały rozkład...
Zupełny- nietrudno zdefiniować, ale trwały?
Gdy pojawiają się tak silne emocje, gdy mówi się o ex (pomijam oczywiście
zachowania przestępcze), czy to trwały rozkład? Nawet złe emocje świadczą o
pewnej więzi...
Z czystym sumieniem mówię, że już nic do mojego jeszcze-m. nie czuję,
gospodarujemy osobno(znaczy on pasożytuje na mnie) i nie wiem, co musiałby
zrobić, by to(trwały i zupełny rozkład) się zmieniło. A łączą nas dzieci-tylko
tym, że są nasze, on z uczestniczenia w ich wychowaniu też się wycofał, czyli
można i ten punkt odpuścić sobie.

Dla sądu sama zdrada nie jest powodem do rozwodu.
Ale osobiście podziwiam osoby, które w przypadku zdrady, czy innych
niewłaściwych zachowań(trochę ogólnie potrafią jednoznacznie powiedzieć: nie
chcę takiego związku, koniec.
Oczywiście nie znaczy, że nie należy próbować naprawy, należy szukać
rozwiązania, rozmawiać, dyskutować, próbować. Ale do tanga trzeba dwojga.

[jarkoni]

mam bardzo mieszane uczucia szczerze mówiąc...To fakr, że czasem emocje biorą
górę nad rozsądnym mysleniem, ze warto wziąć pod uwagę dobro dzieci i wspólny
wkład w ich wychowanie...Ale jesli ojciec mieszka już oddzielnie, tylko
odwiedza, to czyż to jest sensu stricte "wspólne" wychowywanie dzieci?? To
tylko ersatz,namiastka, nie codzienne dbanie i reagowanie na najrózniejsze
sytuacje przydarzające się latoroślom...A co do rozpadu związku to zaręczam, że
nie nagła bomba w postaci zdrady, ale powolne oziębianie się klimatu przez
kilka lat...Najpierw brak czułosci i seksu, poprzez stadia przejściowe, aż po
kompletny brak rozmów (poza co kupić do domowej spiżarni i że wypadałoby buty
dziweciom....to przykład)...I robi się zima do tego stopnia, że już sobie
nawet "cześć" nie mówicie wracając do domu z pracy...Długo tak się nie da i
nawet dobro dzieci nie jest argumentem dla chęci rozstania...Prędzej na zawał
czy wylew można fiknąć szybko w takiej atmosferze codziennej...Nie lepiej
odejść?

[akacjax]

Dobro małoletnich bywa brane pod uwage przy rozwodzie, ale tak naprawdę
lodowata atmosfera może bardziej zaszkodzić dzieciom, niż rozwód.

A wychowywanie na odległość to kwestia osobista. Jedni chcą angażować się w
życie dzieci, wiedzieć o nich to, co mogą się dowiedzieć(niekoniecznie od nich
samych, inni uciekają. Słyszałam o przypadku, w którym ojciec wraz z nową
kobietą zamieszkali blisko domu ex, by dzieci miały łatwy kontakt z tatą i vice
versa. Ale to chyba wyjatek potwierdzający inne reguły

Znam zwiąki, które aż kipią z nienawiści, a nie wpadli na to, że mogą się
uwolnić. Takich ludzi to mi żal i słuchać ich nie można, zieją jadem.
Zastanawiam się, czy zwiekszyłaby sie ilość rozwodów, gdyby ułatwiono procedury
i zmiejszono opłaty?