tatusioweie

[anja_pl]

Znacie te słowa: "odchodzę od Ciebie, a nie od dzieci"? przecież to jest
kłamstwo do n-tej potęgi.
Bzdura totalna, czy tatuś na telefon w godzinach odpowiadająch mu jest
tatusiem?
czy wyłączanie telefonu, gdy dzieci chcą do taty zadwonic jest ok?
czy ciąganie dzieci po lekarzach, bo jedno jest chore, a drugiego nie z kim
zostawić, jest w porządku?
czy zapewnienie opieki dla dzieci przez inne osoby na czas delegacji,
bo "tatuś ma inne plany" jest fair ?
a niepłacenie alimentów, bo nie mam pieniędzy, bo sobie tatus nowy samochód
sprawił, a starego sprzedać jescze się nie udało, to też usprawiedliwienie?

najlepiej wrzucić wszystko na matkę, bo jej dzieci, a samego z doskoku, jak
jest czas i nie ma nic lepszego do roboty.

w ubiegłym roku mój mąż miał ze trzy tygodnie zaległego urlopu i cały bieżący,
ile z tego czasu spędził z dziećmi? 1 tydzień!!!!!!!!!!!

w tym roku miał być z nimi 14 dni, był 11

cieszę się ,że są ze mną, teśkniłam za nimi, ale teraz jest jeszcze na
urlopie, ja w pracy, to nie może dzieci na kapielisko wziąć, na wycieczkę
niedaleko,

wkurzona jestem totalnie,

i prośba to tych wszystkich, co odchdza od wspólmałżonka, a nie od dzieci:
bądźcie uczciwi, nie oszukujcie ani dzieci, ani siebie

mam doła

[hela74]

niestety, tatusiom się tylko wydaje, że są tatusiami, a to o czym piszesz to
niestety chleb powszedni i to jest nie w porządku, większość z nich ani nie
dopilnowuje dzieci w szkole, o niepłąceniu alimentów nie wspomnę, bo to
żenujące

norma?

[akacjax]

Widać taka norma, a wyjątki tylko potwierdzaja regułę. Dawno temu słyszałam od
znajomej takie hasło: tatuś jest ojcem dopóki sypia z mamusią.
I nie wiem czy jest gorzej jeżeli tak jak ojciec moich dzieci w ogóle się nimi
nie interesuje(i w sumie nie interesował odkąd poszli do szkół), czy jeżeli
ojciec wykrzesa z siebie siły na tydzień wspólnego urlopu i miesza dzieciom w
głowie.

To wszystko, co opisałaś...

[tricolour]

... to KONSEKWENCJE rozwodu.

Nie ma takiej możliwości, by decyzja o rozejściu sie odbyła sie bez żadnych
ujemnych konsekwenji. Nie ma mozliwości, by prysnęły złe rzeczy w związku, a
pozostałe dobre. Oczekiwanie tego, to zycie złudzeniami.

Tatuś ma inne plany, bo nie ma obok niego ani dzieci, ani dawnej kobiety.
Kobieta stała sie obcą osobą, a relacje z obcymi cechuje obojętność. Względem
obcych ludzi nie można mieć żadnych oczekiwań, bo niby z czego one mają wynikać?

Tatuś "nie wrzuca" wszystkiego na matkę. To, że matka sama wszystko robi wynika
z tego, że podczas rozprawy rozwodowej prosiła o możliwość samotnego wychowania
dzieci i sąd do tej prośby sie przychylił.

Jeżeli mama ma jakąś sprawę do ojca swoich dzieci, to może o tych sprawach
porozmawiać, ustalić, a potem wymagań konsekwentnej realizacji ustaleń.

[akacjax]

tricolour napisał:

> ... to KONSEKWENCJE rozwodu.

>
> Tatuś ma inne plany, bo nie ma obok niego ani dzieci, ani dawnej kobiety.
> Kobieta stała sie obcą osobą, a relacje z obcymi cechuje obojętność. > ?
>

Czy wraz z rozwodem oprócz matki dzieci(co jest oczywiste) tatuś wyrzuca z
serca dzieci(co jest nieoczywiste)

Nikt nie chce byście utrzymywali bliskie relacje z obcą osobą, dzieci stały się
obcymi? Chyba, że...
>
> Jeżeli mama ma jakąś sprawę do ojca swoich dzieci, to może o tych sprawach
> porozmawiać, ustalić, a potem wymagań konsekwentnej realizacji ustaleń.
>
Mówimy raczej o ojcach, którzy nie reagują na takie próby wspólnego
wychowywania dzieci mimo rozwodu.

>

Rozwód..

[tricolour]

... to rozpad rodziny. Całej rodziny, a nie kawałka.

Jeżeli komus uda sie uratować relacje z dziećmi, to dobrze, ale często jest inaczej.

[akacjax]

Ja chcę rozwieść się z mężem, nie z dziećmi, nawet gdyby mieszkały z nim.

Życzę Ci...

[tricolour]

... by rozwód był jak najmniej bolesny.

Liczyć sie jednak musisz, że zostaniesz sama ze wszystkim.

Serio myślę, że oczekiwanie czegokolwiek podczas rozwodu i po nim, to życie
złudzeniami i niedojrzałość.

[akacjax]

Od lat jestem sama ze wszystkim, chociaż ojciec za ścianą, synowie z każdym
problemem do mnie. To ja włóczę się nocą po szpitalu, gdy była taka potrzeba,
to ja na zebrania(no na szczęście jedno dziecię zakończyło taki etap edukacji,
gdzie rodziców ciągali, ja wyczuwałam, że cos nie tak i tzreba pogadać, ja
muszę wytłumaczyć, że kasa jest określona i trudno ją nagle na mniej ważne
sprawy rozciagnąć, ja tłumaczę, dlaczego ojciec jest na nich obrażony, jeżeli
to ze mną się rozwodzi....
Życzenie mam jedno...by on się wyprowadził...z wieloma sprawami byłoby prościej.
Czy ja dużo chcę?

Nie generalizujmy

[clio11]

Bo takie rozumowanie to podstawowy błąd według mnie. Sytuacje, kiedy ojciec
jest tatą "wekendowym" lu "wakacyjnym" są dość częste, ale właśnie dla tego, że
dzieci są przeważnie z mamą. Tu Tri ma rację. Jeśli chodzi o ocenę zazyłości-
byłabym skłonna polemizować. Kobieta, z którą ma się potomstwo, przezyło pod
jednym dachem kilka lub kilkanaście lat-obca? Nie jestem do końca
przekonana...Uczęszczałam do kilku szkół w swoim życiu i nawet jeśli ktoś tylko
ze mną siedział w ławce i nie widzieliśmy się setki lat-zawsze mam czas, by
przystanąć i wymienić przynajmniej pozdrowieni. Bo ktos, kto miał wpływ na moje
życie nigdy nie będzie dla mnie obcy.
Inną sprawą jest, że takie rozumowanie upraszcza pewne rzeczy, usprawiedliwia
kroki, których nigdy nie podjęlibysmy w stosunku do tej osoby, gdybyśmy dalej z
nią byli...
Nie będę oceniać ojcostwa mojego Ex-a, choć wiele rzeczy nie podoba mi się w
jego postępowaniu. Myślę, że dzieci będąc z nim są najbystrzejszym, choć
subiektywnym, bo przecież go kochają-obserwatorem> Nasze rozstanie postawiło je
w nowej, trudnej sytuacji i choć czasem Exiowe posunięcia wydają mi się typowym
graniem pod publikę-nie jestem w stanie (bez negatywnych skutków ubocznych w
postaci przemilczenia pewnych spraw przez moje dzieci) im zapobiec.
Myślę, że dzieciaki kochają nas oboje z taką różnicą, że wiedzą iż na mnie
można liczyć na co dzień a tata jest ich starszym bratem, o którego komfort
psychiczny należy wyjątkowo dbac-nie denerwować, nie zadawać kłopotliwych
pytań, słuchać się i bezkrytycznie przytakiwać. Przykro mi pisac te słowa, bo
nie są wypadkową wydarzeń ostatnich miesięcy a po prostu opisują pewne Exiowe
cechy, których kiedyś, jako zakochana zona po prostu nie dostrzegałam lub nie
chciałam dostrzegac.
Reasumując-jest dobrze, jak "jest dobrze"...

Odnosząc się zaś przy okazji do tytułu forum-rozwód...i co dalej?
Własnie między innymi to: wzajemne, niedopowiedziane żale, wytykanie sobie
niedoskonałości wychowawczych, wpajania złych nawyków, zaniedbań...
Oprócz niekwestionowanych pozytywów (np ustabilizowana i wyjaśniona sytuacja
prawna) rozwód niesie za sobą całe morze negatywnych emocji i doświadczeń.
Chrońmy przed nimi nasze dzieci.

[czekolada72]

clio11 napisała:
> Odnosząc się zaś przy okazji do tytułu forum-rozwód...i co dalej?
> Własnie między innymi to: wzajemne, niedopowiedziane żale, wytykanie sobie
> niedoskonałości wychowawczych, wpajania złych nawyków, zaniedbań...
> Oprócz niekwestionowanych pozytywów (np ustabilizowana i wyjaśniona sytuacja
> prawna) rozwód niesie za sobą całe morze negatywnych emocji i doświadczeń.
> Chrońmy przed nimi nasze dzieci.

Madrzes to Kobieto napisala Chyba niewiele mozna dodac, a na pewno nic
ujac

[anja_pl]

tricolour napisał:

> ... to KONSEKWENCJE rozwodu.
>
nie mamy rozwodu, a Tatuś się wyprowadził, bo nie może dłużej mieszkać z
Mamusią, ale dzieci kocha, tak im mówi,

> Nie ma takiej możliwości, by decyzja o rozejściu sie odbyła sie bez żadnych
> ujemnych konsekwenji. Nie ma mozliwości, by prysnęły złe rzeczy w związku, a
> pozostałe dobre. Oczekiwanie tego, to zycie złudzeniami.
>
złą rzeczą w związku, gdybym to ja wiedziała.... czas? przyzwyczajenie, cholera
wie co...
nawet pokłociliśmy się, nie przy dzieciach, dopiero wtedy jak szmatę sobie
znalazł...


> Tatuś ma inne plany, bo nie ma obok niego ani dzieci, ani dawnej kobiety.
> Kobieta stała sie obcą osobą, a relacje z obcymi cechuje obojętność. Względem
> obcych ludzi nie można mieć żadnych oczekiwań, bo niby z czego one mają
wynikać
> ?
ze spłodzenie wspólnych dzieci, samemu matką ani ojcem się nie zostaje, nie
jesteśmy wiatropylni !!!!!!!!!!!!

>
> Tatuś "nie wrzuca" wszystkiego na matkę. To, że matka sama wszystko robi
wynika
> z tego, że podczas rozprawy rozwodowej prosiła o możliwość samotnego
wychowania
> dzieci i sąd do tej prośby sie przychylił.
>
nie ma rozwodu, więc nie prosiłam, tatuś stwierdził, że dzieci pewnie mu nie
dam...
ale jak prosiłam by był z nimi jak wyjeżdżam, dwa tygodnie przed terminem
wyjazdu tatuś miał inne plany k...ć,
nie jest to "wrzucanie" na mamę?
jego dzieci, nie pasują mu do życia



> Jeżeli mama ma jakąś sprawę do ojca swoich dzieci, to może o tych sprawach
> porozmawiać, ustalić, a potem wymagań konsekwentnej realizacji ustaleń.
>
wiesz tri, co z tego, że jakieś ustalenia, jak nie chce to go siłą nie zmuszę,
miał ochotę pójść poszedł, miał kupić córce rower, dwa lata kupował, w końcu ja
kupiłam,
ale o zabawki dla siebie dba...
sam ustalił sobie kwotę alimentów i termin płacenia, najpierw zmienił termin,
bez słowa wyjaśnienia, a potem przestał płacić...

ciekawam co dalej...

nadal mam doła

Przykro mi...

[tricolour]

... nic sensownego nie napiszę...

Faceci tacy bywają... podejrzewam, że prawie wszyscy.
(

[hela74]

aniu, a może powinnas wystąpić do Sądu o alimenty ze strony męża na Wasze
dzieci, do tego nie potrzebujesz rozwodu, ja bym tak zrobiła...

[anja_pl]

mnie nie zdołowały tylko alimenty, ale też to, że kurcze po raz kolejny mnie
zawiódł, może nawet nie tyle mnie, ile dzieci, że mając wolne nie spędza z nimi
tego czasu, że one siedzą same w domu, dopóki ja z pracy nie wrócę, fakt, lubią
byc w domu, zwłaszcza w takie upały, w domu zdecydowanie chłodniej,
ale tatuś mógłby pokazać, że mu na nich zależy, że są dla niego ciągle ważne,
mógłby posiedzieć z nimi ... to też jest jego dom i nikt go z niego nie wyrzucił

Ty też jesteś winna.

[tricolour]

Mąz jest, ale go nie ma. Nikt go nie wyrzucił, ale i tak sobie poszedł do innej.

Ty za nim tęsknisz, ale chyba przeczuwasz, że nic z małżeństwa nie bedzie.
Chcesz, by opiekował sie dziećmi, ale on tego nie chce.

Może w koncu zrobicie jakieś ruchy, by Wasza sytuacja była odrobine jaśniejsza,
bo na razie to czeski film.

[anja_pl]

tricolour napisał:

> Mąz jest, ale go nie ma. Nikt go nie wyrzucił, ale i tak sobie poszedł do
>innej .
>

byłoby lepiej gdbym Go wyrzuciła ? z wielkim hukiem ? tak, żeby wszyscy dookoła
słyszeli ?
po co? dla satysfakcji ? czyjej ? sąsiadów ? że moje na wierzchu ?
to dla mnie wielka porażka, a porażki przeżywam sama, może ty jeden z moich
błędów...


> Ty za nim tęsknisz, ale chyba przeczuwasz, że nic z małżeństwa nie bedzie.
> Chcesz, by opiekował sie dziećmi, ale on tego nie chce.
>
to nie takie proste, deklaruje, że chce się nimi zająć, tylko Mu czasu nie
zawsze wystarcza, od pn-czw po południu w roku szkolnym mam czas... tylko te
weekendy, a zwłaszcza długie weekendy...

> Może w koncu zrobicie jakieś ruchy, by Wasza sytuacja była odrobine
>jaśniejsza,
> bo na razie to czeski film.

jest jak jest, On swoje, ja swoje, tylko te nasze oczekowania są zupełnie
odmienne, ja nie mam ochoty by ktoś zmienial moje życie, już raz Mi je zmienił,
nie pytając o zgodę, na natępne zmiany nie wyrażam zgody,

Może przesadzam...

[tricolour]

...

1. Piszesz gościa z dużej litery. Taki szacunek to za co? Za lekceważenie Ciebie
i dzieci? A może za to, że żyje?

2. Dużo lepiej gdybys go wyrzuciła na zbity pysk, bo wiedziałby, że trzeba
szanować Ciebie i dzieci. Za brak szacunku dostaje się w łeb.
Teraz robi co chce bez żadnych konsekwencji.

3. Na dośc złego tłumaczysz go, że facio czasu nie ma. Zdecyduj się - albo
tłumaczenie, albo żale. Jedno i drugie, to jakaś schizofrenia.

4. "Jest jak jest". Świetnie tylko co z tego.
Mąż ma Cię gdzieś, co widać po tym co robi - nic nie robi.
Jak sama o siebie nie zadbasz, to kto ma zadbać?

[anja_pl]

Tri, jakbym siebie słyszała, gdy mówie do innych

Tri, może wiesz?

[akacjax]

Jak się wyrzuca gościa na zbity pysk?

To wg mnie działa tylko wtedy, gdy tenże wie co znaczą słowa: wynocha z mojego
domu (np.) lub podobne.
Ale jeżeli masz pomysł jak to zrobić, to podpowiedz, mam takiego na stanie (do
wyrzucenia) i wszelkie rady są mi potrzebne

Ależ to jest bardzo proste...

[tricolour]

... i zaręczam Ci, że skuteczne.

Zacznijmy od tego, że facieci w większości to "tchórze" w porównaniu do obrazu
jaki o sobie tworzą i wyobrażają. To znaczy, że często wyobrażenia odstają od
rzeczywistości.
Na tym bedziemy bazować w dalszej części instrukcji.

Twój były facet siedzi w domu i nie chce się wynosić. Ma poczucie bezpieczeństwa
wynikające z zasiedzenia i Twojej bierności. Kłótnie i prośby, groźby, płacze
nie pomagają.

Bierzesz dobrego kolegę. Musi być inteligentny oraz mieć jaki taki wygląd.
Inteligencja i wrodzone wygadanie jest najważniejsze, bo nic tak nie deprymuje
faceta, jak gość mądrzejszy.
Taki kolega przychodzi i spokojnie tłumaczy, że czas mija (nie minął, tylko mija
- to ważne, bo mijanie rodzi niepewność, a fakt dokonany trzeba by udowodnić).
Kolega mówi, że czas się wynosić i dzielić majątek, a on jest do pomocy.

Po takiej wizycie dajesz ex deadline. Ustalacie granicę czasową i co trzeba
zrobić. Potem zostaje konsekwentne trzymanie sie ustaleń.
SYSTEMATYCZNOŚĆ jest najważniejsza.

Może to pomoże.
Nie wiem ))))

[akacjax]

Ten post zupełnie do Ciebie nie pasuje....
Jest grzeczno-układny....
A ja pytałam o wywalanie na zbity pysk
Nie o grzeczne proszenie o opuszczenie lokalu, bo czas się skończył.
Zasada jest taka-jeżeli mój jeszcze-mąż jest u mnie zameldowany, to dopóki nie
mam orzeczenia eksmisji(a do tego demolka co najmniej jest potrzeban wg prawa
naszego), to nie mam możliwości wystawić go za drzwi bez jego zgody.
Bo wróci ze strażą miejską i będę musiała go wpuścić

Ale ogólnie uśmiechnęłam się czytając Twoją propozycję. Nasz znajomy próbował
przemówić mojemu j.-m. w ubiegłym roku gdy zaprzestał dawać kasę. Chciał w
ramach negocjacji dobrowolnych otworzyć mu oczy-na własne dzieci nie
dajesz...nie pomogło. Musiał sąd alimenty przyznać...
Nie każdego można na pysk wywalić

[anja_pl]

tricolour napisał:

> ...
przemyślałm Tri co napisałeś i mogę Ci spokojnie odpowedzieć na postawione
pytania:

>
> 1. Piszesz gościa z dużej litery. Taki szacunek to za co? Za lekceważenie
>Ciebie
> i dzieci? A może za to, że żyje?
>
za to,że wybrałam Go kiedyś na ojca moich dzieci, wybrałam Go z tłumu innych
facetów, uważałam, że jest mnie godny (wiem głupio brzmi, ale czujesz o co mi
chodzi?)i gdybym teraz traktowała Go jak gnoja, s...a itp. to kim ja wtedy bym
była? szacunek do Niego , jest szacunkiem dla mnie samej, szacunkiem dla moich
dzieci

> 2. Dużo lepiej gdybys go wyrzuciła na zbity pysk, bo wiedziałby, że trzeba
> szanować Ciebie i dzieci. Za brak szacunku dostaje się w łeb.
> Teraz robi co chce bez żadnych konsekwencji.
>
nigdy nie broniłam mężowi robić co chce, ufałam Mu i liczyłam na Jego
lojalność, odpowiedzialność, przejechałam się , trudno

> 3. Na dośc złego tłumaczysz go, że facio czasu nie ma. Zdecyduj się - albo
> tłumaczenie, albo żale. Jedno i drugie, to jakaś schizofrenia.
>
bo jak się kogoś kocha, to wytłumaczenie się zawsze znajdzie, wnioskuję więc,
że Go jeszcze kocham...

> 4. "Jest jak jest". Świetnie tylko co z tego.
> Mąż ma Cię gdzieś, co widać po tym co robi - nic nie robi.
> Jak sama o siebie nie zadbasz, to kto ma zadbać?

nie ma gdzieś, to na pewno, miałam okazję się przekonać, stara się, wiem, to
wygląda lepiej niż opisałam, miałam doła i wyciągnęłam to co mnie bardzo boli,
ale nie napisałam, że poszedł na wywiadówki do szkoły, przychodził do
przedszkola na przedstawienia, przyszedł na zakończenie roku do szkoły
tylko ta jego sz... ciągle bruździ,

dbam o siebie, o dom, o dzieci, nie czekam na Niego z założonymi rękoma i nie
płaczę, ale robię swoje tak, jakby nie wrócił, ale też tak jakby wrócić miał
dziś wieczorem,
staram się żyć normalnie, własnie wróciłam ze spaceru z psem (zjedliśmy
kalafior)

[biedroneczka33]

...hm....to i tak masz sie lepiej od nas ...bo "nasz" tatus pojawia sie ..przy dobrych okolicznosciach wiatru hi,hi wiejacego w nasza strone z udzialem mobilizacji przez telefon komorkowy ( biedne moje rachuneczki ) srednio 1 raz w miesiacu..przy czym jego pobyt z synem trwa ok.5 minut ..biedactwo zapracowane a herem w jego domu tez dopomina sie o czas dla siebie )) Szczytem wszystkiego byla jego ostatnia wizyta gdy wpadl jak wiatr pochwalic sie bonami jakie zdostal z zakladu placy w ramach zyskow ..( w tym msc 450 zl i w przyszlym to samo )..gdy pokazalam mu wyrok sadowy podwyzszajacy alimenty biedactwo zbladlo ..pozniej szybko zmienilo kolory niczym kameleon bardziej przypomniajac buraczka wyrzucilo z siebie stek wyzwisk ,lacznie z argumentami ze rzuca ta prace bo on na dziecko pracowac nie bedzie ( oczywiscie majac na mysli swoje -bo na syna swej przyjaciolki czemu nie ..ona taka biedna mimo iz pracuje musi posylac pieniazki mezowi bo do dzis jest pewny ze zonka ciezko tyra kilkaset km od domku majac na uwadze ich wspolne dobro ,,wszak w rejonie wielkie bezrobocie) na odchodne powiedzial synkowi ze tatus nie ma pieniazkow bo mama go wykorzystuje do ostatniego centa ))) No coz samo zycie ..tylko jak mozna byc takim oschlym dla wlasnego syna ktoremu i tak jest ciezko walczac z choroba i czesto z tego powodu rezygnujac z wielu przyjemnosci jakie niesie ze soba ten wiek ...

Wrrrr

[scriptus]

Do Twojego "przypadku", Biedroneczko, nic nie potrafię powiedzieć.
Nie rozumiem go i współczuję Wam...

[scriptus]

Anju, nie dołuj, trzymaj się.

Myślę nad tym, co napisałaś, cały zestaw pytań jest niemal retoryczny,
odpowiedź nasuwa się "nie, nie jest w porządku..., nie jest tatusiem," itd.

Nie popieram rozchodzenia się, odchodzenia do innych partnerów, podobnie, jak i
Ty. Współczuję Ci z serca krzywdy, która Cię spotkała. Nie bronię jego
postępowania, ani nie uważam, że to jest w porządku. Wydaje mi się jednak, że
jego stosunek do Waszych dzieci się nie zmienił. Jest prawdopodobnie taki sam,
jak w czasie trwania małżeństwa. On je prawdopodobnie kocha tak samo, tak samo
jest z nich, jako ojciec, dumny, poświęca im TYLE SAMO uwagi, co przedtem.
Wykonuje w stosunku do nich tyle samo obowiązków, co wtedy, gdy byliście razem.
Wtedy, to wystarczało. Kiedy był w domu, reszta wychodziłą niejako sama. Wtedy,
mógł być czymś zajęty w domu, lecz był koło dzieci. Wychodziło to niejako przy
okazji. Tak już mieliście prawdopodobnie ułożone zasady w małżeństwie, że
wielka część jego wychowawczo opiekuńczej roli wynikała z samej jego obecności
przy dzieciach. Teraz, gdy jest gdzie indziej, utracona została ta samoistna
sposobność kontaktów. Kiedy był w domu, sama jego obecność niemal wystarczała,
żeby wypełnić wiele ojcowskich zadań. Teraz to wszystko wymaga z jego strony
większego wysiłku i być może nawet nie dostrzega, że efekty jego działania są
dużo niższe. Za niskie, w stosunku do potrzeb i wymagań.
Nie bronię go, jeżeli odszedł, musi mieć świadomość, że żeby utrzymać
swój "standart ojcowstwa" na poprzednim poziomie, musi w to włożyć o wiele
więcej wysiłku. Wiele, wiele więcej. Możesz dać z siebie dzieciom wszystko, na
pewno dajesz, i to więcej, niż jak byliście razem. Po prostu, on też musi dać z
siebie więcej. Nie tyle samo, czy mniej, ale właśnie więcej. Jeżeli kocha swoje
dzieci, wierzę, że tak, to musi to sobie uświadomić. Musisz mu to uświadamiać z
całym naciskiem. Jeżeli rzeczywiście kocha swoje dzieci i te zaniedbania w
opiece nad nimi są na zasadzie "tak wyszło", na pewno zwiększy swój wysiłek
włożony w ich wychowanie i opiekę nad nimi.

Może to co napisałem, to "wishfull thinking", ale nie załamuj się, próbuj, w
każdym człowieku jest wiele dobra, trzeba je tylko wydobyć. Jestem mężczyzną i
choć nie mam takiego doświadczenia, wierzę, że mężczyźni w większości nie
przestają po rozstaniu z żonami kochać swoich dzieci. Tyle tylko, że nie umieją
sprostać ojcowskim zadaniom będąc osobno, gdy dzieci są z matką. Mam nadzieję,
że się nie mylę. To żadne usprawiedliwienie dla tych, co sami odeszli, jednak,
wystarczy oczekiwać wymagać, i dadzą dzieciom to, co powinni.

Zakładam, że niezapłacenie alimentów, to wpadka finansowa, a nie celowe
działanie, zdarzyć się może zawsze, w małżeństwie i poza nim, mogę się
oczywiście mylić, na pewno mąż wyrówna finasowe loty i będzie płacił w
terminie.

[anja_pl]

wiesz scriptusie, pewnie masz rację,

za wiele na mnie się ostatnio zwaliło i humoru mi brakło,
ale dziś jest już lepiej (z tym dołem),

krótki był i nie tak głęboki, jak poprzednie, i wiele juz czasu upłynęło od
poprzedniego
i to jest powód do RADOŚCI

pytanie do wszystkich:
w którym roku byli "jeźdzcy w burzy"?

chodzi za mną to nagranie i nawet mp3 sobie ścągnęłam

[scriptus]

To na pewno duża zasługa dzieci, ja najgorsze przeżywam, gdy nie ma synka w
domu. Kiedy jest, wystarczy że zajrzę do jego pokoju, on się uśmiechnie i zaraz
się do mnie świat uśmiecha.

Lubię jeźdźców, ale nie wiem , z którego roku są. Na pewno chodziłem jeszcze do
podstawówki, kiedy tego słuchałem.

jezdzcy

[kocur.czarny]

Tez nie pamietam z ktorego roku sa jezdzcy. Najbardziej utkwilo mi wykonanie z
filmu Blues brothers. Pamietacie te scene?

[anja_pl]

znalazłam 1971!!!!!!!!!!!
to wiem czemu u mnie w pracy tego nie znają nie żyli jeszcze

[scriptus]

To żaden powód, ja też nie żyłem, jak Mendelsohn komponował różne marsze, a
jakoś jeden z jego przebojów wciąż pamiętam...

wiedza ogólna

[anja_pl]

ale u mnie co poniektórym nazwisko: Demarczyk nic nie mówi, "Laura i Filon"
kojarzą z jakimś serialem, nie mam pojęcia z jakim
i parę innych takich "kwiatków" mozna spotkac, te akurat pamietam

[kocur.czarny]

Mnie jeszcze trzyma w malzenstwie wlasnie chec bycia tatusiem. Swiadomosc
koniecznosci bycia przeciwwaga dla jej wplywu na dzieci, jej wiecznego
niezadowolenia przenoszonego na wszystkich dookola. Swiadomosc, ze jestem im
cholernie potrzebny. Ale czy to ma sens? Czy to moze byc jedynym uzasadnieniem
zamieszkiwania razem?
Wiem, ze po rozwodzie z wspomnianego tu powodu braku codziennych kontaktow,
bedzie to cholernie trudne. Niekoniecznie na skutek dzialan celowych, jak
sugeruja tu niektore wypowiedzi, ale przede wszystkim z powodu ograniczen
czasowych. Tak sobie mysle, ze moze zasady kontaktow powinny zostac okreslone w
szczerej rozmowie, w ktorej nie traktowaloby sie bylego partnera jako tego,
ktoremu mozna przekazac oczekiwania wprost, a niekoniecznie oczekiwac aby je
odczytywal intuicyjnie. Przy braku codziennego kontaktu to chyba niemozliwe.

[scriptus]

kocur.czarny napisał:

> Mnie jeszcze trzyma w malzenstwie wlasnie chec bycia tatusiem.

Taaak... tu się rozumiemy.
Jakkolwiek ciągle staram się nie stracić złudzeń, wierzę, że kocham moją żonę,
to właśnie... gdyby nie dzieci, pewnie dawno siedziałbym na jakiejś pustelni,
spożywał korzonki i popijał piwem...

[kocur.czarny]

Proponuje ucieczke do Krolestwa Tonga - archipelag na Pacyfiku.

[scriptus]

A korzonki tam można kupić?? Samym piwem pustelnik nie wyżyje ;-(

[kocur.czarny]

na pewno cos tam rosnie. W razie czegomozna zlowic rybe.

[akacjax]

kocur.czarny napisał:

> Mnie jeszcze trzyma w malzenstwie wlasnie chec bycia tatusiem. Swiadomosc
> koniecznosci bycia przeciwwaga dla jej wplywu na dzieci, jej wiecznego
> niezadowolenia przenoszonego na wszystkich dookola. Swiadomosc, ze jestem im
> cholernie potrzebny.

Dziwnie to brzmi, chcesz w ramach bycia ojcem robić za przeciwwagę?
A ja myślę, że powody powinny być inne.


> Wiem, ze po rozwodzie z wspomnianego tu powodu braku codziennych kontaktow,
> bedzie to cholernie trudne.

Będzie trudne, ale możliwe. Znam kobietę, której synowie po rozwodzie mieszkaja
z ojcem. A ona i tak więcej o nich wie niż ojciec i ma dla nich serce. Po
prostu jest nimi zainteresowana.


Tak sobie mysle, ze moze zasady kontaktow powinny zostac okreslone w
>
> szczerej rozmowie, w ktorej nie traktowaloby sie bylego partnera jako tego,
> ktoremu mozna przekazac oczekiwania wprost, a niekoniecznie oczekiwac aby je
> odczytywal intuicyjnie. Przy braku codziennego kontaktu to chyba niemozliwe.

Ustalenia, czemu nie, ale nie jest się ojcem wg ustaleń, ale po prostu się jest.
I to nie oczekiwania ex maja być spełnione li tylko, ale i dzieci, a te
potrzebują pewności, że rozwód nie jest z nimi.
Myślę, że można sobie wyobrazić normalne kontakty z dziećmi, zainteresowanie
ich problemami, szkołą-nie tylko na podstawie wiedzy uzyskanej od nich, ale
samemu wykazując inicjatywę. Bo to jest najważniejsze. Dzieci mają różne
reakcje, ale trzeba je zrozumieć i powoli pracować nad poprawą kontaktów w
razie kłopotów.

[kocur.czarny]

W ktoryms watku zacytowalem fragment rozmowy z dzieckiem. Nie wolno nam
rodzicom poddawac sie emocjom, a w szczegolnosci zlym emocjom, trzeba dzieci
dowartosciowywac, budowac ich psychike, a nie wylacznie poczucie winy.
Zle mnie zrozumialas z "ustaleniami". Chodzilo mi o otwartosc w przedstawianiu
problemow. Zakladajac, ze dziecko nie spedza z ojcem zbyt wiele czasu, skad on
ma wiedziec o jego problemie, o potrzebach. A ambitna mama, bedzie zachwycona
mogac udowodnic brak zaangazowania. To niestety chyba cos, co mamy wpisane w
psychike: Aby nie zwariowac musimy polaryzowac poglady. Wiec ktos musi byc zly -
poniewaz ojciec odchodzi, traci autorytet, wiec niech juz zostanie tym zlym.
Idealem byloby gdyby matka widzac taka potrzebe, zadzwonila do ojca, i po
prostu powiedziala "Wydaje mi sie ze dziecko cie teraz potrzebuje". Ale czesto
ambicje na to nie pozwalaja.

[akacjax]

Szczerze mówiąc nie mam problemów z zobaczeniem w minie i postawie dziecka, że
coś jest nie tak. Nikt tego mi nie mówi, czasem nawet dzieci ukrywają różne
kłopoty i wybryki.
Gdyby mój jeszcze-m. chciał mieć lepszy kontakt z synami to nie pytałby mnie,
co u nich słychać(takie pytanie padło rok temu, gdy synowie byli obok w drugim
pokoju), ale pytałby ich. Poza tym ja od syna się nie dowiedziałam, że był na
wagarach, ale w szkole, gdzie dobrowolnie, z czystego zainteresowania synem
poszłam.
Dzieci potrzebują rodziców nie tylko w konkretnych sytuacjach, ale w ogóle i
ile czasu im poświęcimy to sprawa każdego z nas i oczywiście wieku dzieci.
Trudno bym oczekiwała, że 19-latek chce bym mu czytała choć w jeden wieczór na
dobranoc, ale może 5-latek tak chce.
Dla kobiet najważniejsza jest gotowość ex do pomocy, jego szczere
zainteresowanie dziećmi. A mój j.-m. mysli, że mnie o alimenty chodzi tylko. W
sumie mógłby zaproponować mieszkanie synom ze sobą, ciekawe, czy by poszli.(A
wtedy ja miałbym obowiązek alimentacyjny...tylko, czy miałabym tak dzieci "z
głowy" jak on?

[scriptus]

A może to właśnie ojcom sądy po rozwodzie powinny dawać dzieci do wychowania, a
matki powinny być na przychodne? Ciekawe, czy efekt nie byłby taki: troskliwy
tatuś, a po jakimś czasie, matka ma mało czasu, ważniejsze sprawy... Co z oka,
to z serca ;-( . Mężczyźni więcej zarabiają, mogłoby być bez alimentów.



Kij w mrowisko ;P

[akacjax]

Jeżeli sprawa dotyczy małych dzieci, to psycholodzy udowodnili niezbędność
matki w procesie wychowania.
Jeżeli sprawa dotyczy dzieci powyżej 13 lat mogłyby one same decydować. Ale
polskie prawo jest mało-rozwojowe...

Przykład, o którym pisałam zaprzecza Twojej teorii (gdy dzieci zostają z ojcem).

Mogę mówić za siebie: nawet gdybym nie musiała "zajmować się" ogólnie mówiąc
synami i tak interesowałbym się ich losem aktywnie, a nie tylko proszona o to.

[scriptus]

Nie chciałem o nic umniejszyć Twojej miłości do dzieci, to nie o Tobie... ale
zastanawiam się , na ile to jest regułą... czy ktoś prowadził takie badania?

[akacjax]

Naturalną rzeczą jest że co z oczu, to z myśli, ale czy od razu z serca? I czy
to działa w przypadku dzieci?
Ja też mniej się przejmuję, gdy nie widzę, co się dzieje, jestem daleko i nie
mam videotelefonu
Gdy zobaczę dziecko, wiem, czy jest ok, czy nie do końca...ok

[scriptus]

Masz rację, co z oczu, to z myśli, nie z serca.
Chociaż, nie do końca, przynajmniej w moim przypadku.
W sercu je mam, a w myślach też, choć są daleko...

[kasiar74]

takie rozwodzenie się z dziećmi jest dla mnie niezrozumieałe zupełnie, bez
względu na to jakich argumentów tatusiowie użyją
na szczescie są też porządni faceci, to przywraca wiarę w ludzi
bo jak dla człowieka nie jest ważne jego dziecko, to co w ogóle się liczy?

Ja wiem, że nie można generalizować, ale...

[e.mes]

W psychologii za pewnik bierze się coś, do czego pozytywnie dopasowało się 95 na
100 badanych. Wówczas możemy z całym przekonaniem generalizować.

Nie mam pojęcia, jakie są statystyki rozwodniczo-dzieciate, ale wiem, że w
przypadku 6 rozwiedzionych małżeństw, które znam bardzo dobrze, tylko jeden
ojciec naprawdę dba o kontakt z dziećmi.

Rozumiem, że wyrok sądowy może utrudniać kontakty z dziećmi, ale to, o czym
pisze Anja, jest częste i mogłoby równie dobrze nie mieć miejsca, jeśli tatuś
cały czas poczuwałby się do roli ojca.

[czekolada72]

Na 9 znanych mi (w tym moje wlasne, co prawda w trakcie, ale jednak) - tylko 4
tatusiow (w tym moj byly i jego brat) olewa swoje dzieci.
Hmmmm, nie wiem jak to sie ma do generalizowania?

Chyba ze mam jakies zacmienie i gdziec uciekly mi inne?

[e.mes]

czekolada72 napisała:

>
> Na 9 znanych mi (w tym moje wlasne, co prawda w trakcie, ale jednak) - tylko 4
> tatusiow (w tym moj byly i jego brat) olewa swoje dzieci.
> Hmmmm, nie wiem jak to sie ma do generalizowania?
>
Och, kurczę... 9 to straszna liczba. Dużo tego wszystkiego. Co się dzieje?
Zresztą, wolę nie generalizować

[movisz]

Na 9 znanych mi (w tym moje wlasne, co prawda w trakcie, ale jednak) - tylko 4
> tatusiow (w tym moj byly i jego brat) olewa swoje dzieci.

.....tylko 4....????????
To jest tylko? To jest az! Z twojej statystyki wynika, ze prawie co druga
rodzina "produkuje" okaleczone dzieci czyli co drugi wychodzi ze skaza bo
olewanie wlasnych dzieci przez ojcow jest okaleczaniem ich charakterow i
niszczeniem dziecinstwa, ktore nigdy sie nie wroci bo jest tylko jedno i na
dodatek bardzo krotkie.

[czekolada72]

Z mojej statystyki wynika, ze co drugi rozwiedziony ojciec pamieta, ze posiada
dziecko, stara sie nim nadal interesowac, a moze i w jakis sposob wynagrodzic
fakt rozstania sie z jego matka.
Wg mnie okaleczonym bedzie kazde z dzieci tych 9 rozwiedzionych par

[bezecnymen]

uważam, że niestety takie stwierdzenie jest w 90% przynajmniej nieszczere...
pozostałe 10% też z czasem staje się nieaktualne...coraz rzadsze kontakty,
coraz mniej zrozumienia, brak codziennego kontaktu powoduje, że nawet gdy osoba
odchodząca chce utrzymać kontakt z dziećmi, to przestaje je podtrzymywać z
rozmaitych względów, nawet, jeśli nie jest w nowym związku... a dzieci rosną,
przyzwyczajają się, że mają w domu jednego rodzica, ten weekendowy, lub jeszcze
rzadszy i coraz rzadszy staje sie pomału znajomym, a nawet kimś zupełnie obcym

[clio11]

A moja córa wróciła dziś z odwiedzin u taty. Chyba jednak nie jestem w nastroju
do dzielenia się wrażeniami z jej opowieści. Jest mi cholernie smutno. Do
jutra.

[czekolada72]

Wyspij sie dobrze