pierwsza sprawa - jak wygląda

[an.ex]

dostałam właśnie wezwanie na pierwszą rozprawę. proszę, uświadomcie mnie jak
to wygląda. troche sie boję tego, czy oboje bedziemy przesłuchiwani, w
obecności drugiego. Jak to wygląda. wdzięczna bedę gdyby mi to ktos opisał.

[ladyhawke12]

Pierwsza rozprawa nazywa sie pojednawcza, beda was obydwoje przsluchiwac i
oczywiscie ze w obecnosci drugiej strony, najpierw osobe ktora sklada pozew,
pozniej druga strone. To stres, ale ta pierwsza jest najprostrsza, oni chca
ustalic czy nie da sie juz nic zrobic, i wyznacza termin kolejnej sprawy.

[an.ex]

dlaczego pierwsza jest najprostsza? co jest później, ze jest gorzej?

pierwsza sprawa - jak wygląda

[ladyhawke12]

To zalezy co bylo w pozwie, czy jest podzial majatku, czy sa dzieci itd...., nie
musi byc gorzej, ale kazda nastepna, psychicznie jest trudniejsza, mimo iz moze
byc prosciejw sadzie, to zawsze jest stres, i nic przyjemnego.

[joasia69]

z tego co się orientuję, to nie ma już spraw pojednawczych.
Każda kolejna sprawa jest tak samo cięzka. Ale wszystko mija....

[dagma75]

nie ma? czy to związane jest z mediacją?
jesli tak, to co nalezy napisac jeśli chciało sie zaniechania sprawy
pojednawczej? zaniechanie mediacji?

[sar36]

Ale to posiedzenie pojednawcze, czy już rozprawa? Ja mam na razie doświadczenia
tylko z posiedzenia pojednawczego, "prawdziwa" rozprawa dopiero przede mną.
Posiedzenie pojednawcze trwało z 10 minut i wyglądało mniej więcej tak:

Sędzia: Gdzie pan pracuje?
Ja - tu i tu
S: Kim pan jest z zawodu?
Ja - tym
S: Kiedy zawarł pan związek małżeński z pozwaną?
Ja - w tym roku i w tym miesiącu
S: Czy z małżeństwa są małoletnie dzieci?
Ja - tak, córka.
S: Jak córka ma na imię?
Ja - tak
S: Kiedy córka się urodziła?
Ja - w tym a tym roku
S: a w którym miesiącu?
Ja - w tym a tym
S: kiedy ustało pożycie fizyczne pomiędzy panem a żoną?
Ja - w tym roku i tym miesiącu
S: Czy widzi pan możliwość pojednania z żoną?
Ja - nie
S: Czy pan podtrzymuje żądanie zawarte w pozwie (rozwód bez orzekania o winie)?
Ja - tak
S: (mniej więcej ten sam ciąg pytań do żony)
S: mogę zaproponować Państwu mediację - czy państwo są zainteresowani?
Żona - tak
Ja - nie
S: Czy pani zgadza się na rozwód
Żona - nie
S: Czy pani kocha męża?
Żona - tak
S: czy pan kocha żonę?
Ja - nie
S: (do mojego pełnomocnika) - proszę w ciągu dwóch tygodni przygotować pozew z
nową kwalifikacją pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania.
I koniec posiedzenia.

No i napisałem pozew o rozwód z winy obu stron, parę miesięcy trwała wymiana
korespondencji, ja powołałem świadków, żona powołała świadków i teraz czekam na
rozprawę...

[gabriella21]

No i mogę Ci powiedzieć, że dalsze Twoje działanie nie ma sensu... Mój mąż jest
w podobnej sytuacji, ja nie zgadzałam się na rozwód bo również kocham męża, w
takiej sytuacji sąd jest zawsze po stronie kobiety i dzieci, więc rozwodu nie
ma.

[kruszynka301]

Gabriello, może nie masz odpowiedniego papierka z pieczątką, ale małżeństwo to też nie jest.
Współczuję.

[gabriella21]

Juz pisalam na ten temat, oceniać jest łatwo. Muszę przyznać, że czuję
satysfakcję z tego powodu, że mąż nie dostał rozwodu. Mi rozwód nie jest
potrzebny, a o jego potrzeby w tym zakresie, wybacz, nie będę się martwiła. Dla
mnie nadal jesteśmy małżeństwem. Ja jeszcze nie zamknęłam tych drzwi.

[ak70]

Życzę siły, bo ta walka nie będzie łatwa.
Życzę wytrwałości, bo pewnie to troche potrwa.
I życzę, aby zrozumiał... i finał okazał się szczęśliwy.

[sar36]

Przy odpowiedniej determinacji i tak w końcu ten rozwód dostanie.
W mojej ocenie takie konsekwentne odmawianie zgody na rozwód prowadzi tylko do
narastania niechęci ze strony małżonka, który chce odejść.

Uważasz, że wróci? Zgódź się na rozwód - jak wróci, pobierzecie się raz
jeszcze. Wziąć ślub jest znacznie łatwiej niż rozwieść się.
Trzymanie kogoś siłą, "w kajdanach" raczej nie służy rozkwitowi miłości.

[anja_pl]

chciałbyś,żeby twoja żona się zgodziła na wszytko co jej zaproponujesz,
a dlaczego?
dlatego ,że ją oszukiwałeś i twoje słowa są nic nie warte?
że złamałeś dane jej słowo?

ma prawo i chęć utrzymania małżeństwa, nie możesz nikomu kazać kochać, nie
możesz też rozkazać przestać kochać,

nie trzyma cię w "kajdanach", zrobiłes co chciałeś, a do czego nie miałeś prawa

[sar36]

Wypowiedziałem się co myślę na temat takiej postawy (na przykładzie Gabrielli).
Nie napisałem nic na temat tego co miałbym kazać, bądź zabraniać swojej
(jeszcze) żonie.

A wracając do mojej sprawy: MAM PRAWO żądać rozwodu.

Ciekawe...

[tricolour]

... podejście do własnej przysięgi.

Przysięgałeś na dobre i złe i do grobowej deski. Tak mówiłeś z własnej woli i chęci.

Nie masz prawa żądać rozwodu. Możesz wnioskować o orzeczenie rozwodu.

[sar36]

Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy:

Art. 56. § 1. Jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład
pożycia, każdy z małżonków może ŻĄDAĆ, ażeby sąd rozwiązał małżeństwo przez
rozwód.

Dziękuję za uwagę.

Nie mam ślubu kościelnego. To tak na marginesie.

No i sprawa jasna...

[tricolour]

... bo mamy żądanie warunkowe. Najpierw musi być rozkład, a potem można "żądać".

To "żadanie" też ma swoje wymogi formalne i raczej przypomina prośbę o
rozpatrzenie własnej sprawy: cierpliwe czekanie w kolejce na wolny termin na
wokandzie, odpowiadanie na pytania sądu (czasem dociekliwe i intymne),
wykonywanie poleceń sądu pod groźbą kary, no i w końcu wyrok, który może być
taki albo śmaki.

Raczej mija sie to pojęciem ŻĄDANIA, które jest butne i nie znoszące sprzeciwu.
Tak odebrałem Twoje "mam prawo żądać".

[anja_pl]

sar36 napisał:

> Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy:
>
> Art. 56. § 1. Jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład
> pożycia, każdy z małżonków może ŻĄDAĆ, ażeby sąd rozwiązał małżeństwo przez
> rozwód.
>
w cytowanym przez ciebie art. niema słowa,że druga strona MUSI zgodzić się na
ten rozwód.

[sar36]

No bo nie musi.

[kruszynka301]

gabrielo, zgadzam się z tym, co napisał sar36.
Wiem z własnego doświadczenia (sama byłam zdradzaną żoną), że życie płata figle, i być może Ty kiedyś jednak będziesz potrzebować orzeczenia rozwodu (o, choćby kwestie finansowe - teraz odpowiadacie za swoje długi).
Co do satysfakcji - uwierz mi, większą satysfakcję sprawiło mi znalezienie przystojniejszego, bogatszego i młodszego męża od eks (wiem, że teraz znajomi się z niego śmieją), niż brak rozwodu.

Szkoda tego męża...

[tricolour]

... bo co będzie jak się zestarzeje i jeszcze bogactwo straci?

P

[kruszynka301]

Tri, więcej poczucia humoru
Poza tym, każdy jest bogatszy od hazardzisty - przynajmniej nie ma długów, prawda?
Nie pisałam, że bogaty, tylko bogatszy, a to różnica)).

Strasznie zaciekle bronisz małżeństwa - jednak uważam, że nie można nikogo zmuszać do niego na siłę, bo to przyniesie jedynie odwrotny skutek do zamierzonego. Ale - każdy ma swoje zdanie, to, czy Gabriela miała rację, zweryfikuje po kilku latach. Jednak będzie wtedy starsza, a nie młodsza, niestety. Ja piszę z perspektywy kilku lat po rozwodzie, i dalej uważam, że zgodzenie się na szybki rozwód, bez orzekania o winie, pozwoliło mi bardzo szybko uporać się z przeszłością, i zająć się tym, co najważniejsze - przyszłością.
Znajomi z jednej strony dziwią mi się, że byłam tak ugodowa (faktycznie, mogłam się wcale nie zgodzić na rozwód), z drugiej - nie wierzą, że można tak szybko uporać się psychicznie po paskudnej zdradzie, i związać się na nowo. Tymczasem jedno z drugim się wiąże. Trzeba raz na zawsze zerwać z przeszłością, zanim się zacznie myśleć o pzyszłości. Bez orzeczenia rozwodu tego sobie nie wyobrażam.

O tyle bronię małżeństwa...

[tricolour]

... o ile bronie danego słowa przysięgi. Lojalności, partnerstwa,
odpowiedzialności itp.

Dla mnie są to ważne słowa i nie chcę by robić z nich krętactwo, które potem da
się czyms zakłamać. Jednak gdy do rozwodu dojdzie, to nie piszę, że nic sie nie
stało i małżeństwo dalej jest, tylko szukam właściwego nazwania nowego stanu rzeczy.
No i jestem przekorny, co daje czasem odwrotne efekty...

"Trzeba raz na zawsze zerwać z przeszłością, zanim się zacznie myśleć o
pzyszłości" - oczywiście.

[kruszynka301]

Rozumiem, ale kiedy jedna strona kpi sobie z tych rzeczy? Czy druga strona za wszelką cenę ma zachować lojalnośc, partnerstwo? Umowa jest obustronna, i skoro jedna strona ją łamie, to druga jest też zwolniona z bycia jej strażnikiem za wzelką cenę. Ceną jest spokojne ułożenie sobie życia, tak naprawdę niemożliwe do zrealizowania bez rozwodu - i tego niektóre osoby sobie nie uświadamiają.

Gabriela w pewnym momencie przyznała, że czerpie satysfakcję ze swojego postępowania - i po odrzuceniu różnych górnolotnych słów (miłość, lojalność, rodzina), pozostaje wredne uczucie, moim zdaniem najbardziej wpływające na takie zachowanie - ZEMSTA. W większości przypadków niewyrażania zgody na rozwód chodzi niestety o nic innego, jak o zemstę. Przytaczanie innych uczuć to jedynie słabe wymówki - wiem, co piszę, bo przecież też rozmyślałam podobnymi torami. Czy to jest dobre? Absolutnie nie.

W jednej kwestii mam inne zdanie...

[tricolour]

.. od Ciebie - "skoro jedna strona ją łamie, to druga jest też zwolniona..."
Otóz uważam inaczej.
Ta druga strona nie jest automatycznie zwolniona (albo jakikis tajemniczymi
siłami) tylko ZWALNIA SIĘ SAMA. To różnica, bo oznacza nie tylko wzięcie
współodpowiedzialności za związek, ale także odpowiedni podział winy. Jest także
ciągłość pomiędzy decyzjami, a konsekwecjami...

[anja_pl]

kruszynka301 napisała:

> Umowa jest obustronna, i skoro jedna strona ją łamie, to druga jest też
> zwolniona z bycia jej strażnikiem za wszelką cenę.

jesli ktoś mnie okradnie - to mam prawo zostać złodziejem?
idąc dalej- ktoś zabije kogos z moich najbliższych - mam prawo zostac mordercą?

w obu przypadkach została złamana umowa wspólzycia między ludźmi i jest ona
bardziej ogólna niż przysięga małżeńska, która nie może być nazwana umową, tak
jak to zrobiłaś.

Nie zaczniesz przyszłości bez zamknięcia przeszłości, to prawda, ale i tak nie
zamknęłaś przeszłości, ciągle po twoim domu pałęta się facet, który jest ojcem
twojego dziecka,
czy rodzina nowego męża akceptuje cię bezwarunkowo ?
ile wspólnych znajomych odwróciło sie od ciebie ?
i na pewno jest jeszcze wiele innych problemów, z których na razie nie zdajemy
sobie sprawy. To jest właśnie: "..i co dalej?"

[kruszynka301]

"jesli ktoś mnie okradnie - to mam prawo zostać złodziejem?
> idąc dalej- ktoś zabije kogos z moich najbliższych - mam prawo zostac
mordercą?"

Mówimy tylko o rozpadzie małżeństwa, a nie o ogólnych zasadach. Jeśli któryś z
małżonków ma kochankę, mieszka z nią, spodziewają się dziecka - to wybacz, ale
czy uważasz, że druga strona nie może założyć z tej sytuacji własnej rodziny???
Miałam do wyboru - albo w wieku 26 lat, mając maleńkie dziecko, przyjąć godną
postawę zdradzanej żony, i zgodzić się, że już do końca będę sama, albo zerwać
z eksem, i wzweiązać się ponownie. Oczywiscie, wybraąłm trą drugą opcję,
wktórej wszyscy są zadowolemni - i eks,. i mój obecny mąz, nie mówiąc już o
mnie i o córeczce.
Stosunki z eksem mamy poprawne, przychodzi razem ze swoim synkiem (9 miesięcy
różnicy), i dzieci bawią się razem.
Rodzina mojego męża akceptuje mnie bezwarunkowo - oczywiście, na początku
teściowa mi dała do zrozumienia, że nie jestem idealną żoną dla jej jedynaka,
teraz jednak bardzo się lubimy - mamy bardzo podobne charaktery.
Nikt ze wspólnych znajomych nie odwrócił się ode mnie - dalej się przyjaźnimy
(odwrócili się od eksa).
Pytasz co dalej? A cóż może być? Normalne życie, praca, staranie się o drugie
dziecko, podróże. Przecież o to chodzi, aby jak najszybciej wrócić do
normalności i cieszyć się życiem. Jedna pomyłka życiowa (w moim przypadku
wyjście za pierwszego męża) nie może przekreślić całego mojego przyszłego
życia, ani na niego wpływać.

[anja_pl]

kruszynka301 napisała:

> Mówimy tylko o rozpadzie małżeństwa, a nie o ogólnych zasadach. Jeśli któryś
z
> małżonków ma kochankę, mieszka z nią, spodziewają się dziecka - to wybacz,
ale
> czy uważasz, że druga strona nie może założyć z tej sytuacji własnej
rodziny???
>


Małżeństwo, to szczególny przypadek ogólnych zasad, jak sie nie potrafi być
wiernym własnemu słowu w tym szczególnym przypadku, jak można byc wiernym w
większych rzeczach?


Przecież już ma rodzinę, małżonka któremu ślubował "na dobre i na złe", nie ma
prawa zakładać nowej rodziny, bo ma już własną, ma osobę, której przysięgał
wierność, miłość i uczciwość.

Istnieje separacja, nie musisz być z nim, ale też nie zakładasz własnej, nowej
rodziny,
ciężkie, trudne, surowe, ale do tego zobowiązuje przysięga małżeńska,

Zrobiłaś, jak wybrałaś, mnie nic do tego.

Małżeństwo to dla mnie zbyt poważna sprawa, by je skwitować: "pomyłka"

[kruszynka301]

Anju, nasze priorytety drastycznie się różnią.
Mam ukochanego męża, mam szczęśliwą córeczkę, sama jestem szczęśliwa - ceną za
to było złamanie przysięgi małżeńskiej w małżeństwie, które już fizycznie nie
istniało. Ale warto było.

[gabriella21]

Ale mnie na prawde rozwód nie jest do niczego potrzebny. Nie chcę wyrażać
zgody, tylko dlatego, zeby oni mogli sobie układać życie. A te utrudnienia, o
których wspominasz bardziej dotkną męża i tę kobietę niż mnie. Początkowo
myślałam, że przekona się jaki błąd popełnił odchodząc ode mnie, myślałam, że
otworzą mu się oczy, jak usłyszy, że jest dla mnie całym światem, ale teraz
czuję jak z dnia na dzień rośnie mur, jestem dla niego miła, a on traktuje mnie
jak powietrze, na zadane pytania odpowiada półsłówkami, rani mnie to. Chyba juz
nie będziemy razem. Ale gdybym dała mu rozwód to tak jakbym akceptowała to co
zrobił, muszę się też przyznać, ze ucieszyłam się z decyzji sędziego, jednak
prawo jest po mojej stronie, nie ukrywam, że czuję satysfakcję, że utarłam mu
nosa. A on może sobie żądać tego rozwodu... tak?

[kruszynka301]

Ja to widze w ten sposób - on mieszka z kochanką, są ze sobą, wiją sobie
gniazdko. Nie mają ślubu - trudno. Ty natomiast jesteś sama, masz jednak
satysfakcję, że utarłaś mu nosa. Ale jesteś SAMA. Czy na to zasłużyłaś? Na
pewno nie.
Jestem przekonana, że za parę lat poznasz kogoś, będziesz chciała założyć nowy
związek - ale przecież będziesz mężatką. Skoro Twój eks tyle lat żył bez ślubu,
to pewnie dla przekory on się nie zgodzi..... I co? Kto w tej sytuacji wygrywa?
Czy zresztą można mierzyć wszystko miarą wygrana/przegrana?

Widzisz, wiem jak może wyglądać wojna podjazdowa o rozwód na przykładzie moich
własnych teściów. Po 30 latach od rozstania tak bardzo się nienawidzą, że nie
chcą słyszeć jedno o drugim. Powiedzieli nam (każde z osobna), że nie życzą
sobie widzieć drugiej strony na naszym własnym ślubie - i jest to główna
przyczyna, dla której się nie pobraliśmy, i szczerze mówiąc, od kilkum lat nie
bardzo wiemy, co zrobić. Z obojgiem teściów mamy bardzo dobre stosunki, i nie
wyobrażamy sobie, żeby ich nie było z nami. Sytuacja patowa. Chcę oszczędzić
swojej córeczce czegoś takiego, chcę, aby widziała, że jej rodzice pomimo
wszystko się lubią (mówimy o sobie z szacunkiem, nie mamy nic sobie do
zarzucenia). Można się rozstać w sposób kulturalny, można nie stracić szacunku
drugiej osoby, i można zapewnić dziecku szczęśliwe dzieciństwo, nawet, jeśli
wychowuje się w rodzinie niepełnej, albo, tak jak teraz u mnie,
zrekonstruowanej (nowe urzędowe określenie).

[374.4w]

kruszynka301 napisała:

>
nawet, jeśli
> wychowuje się w rodzinie niepełnej, albo, tak jak teraz u mnie,
> zrekonstruowanej (nowe urzędowe określenie).


to nie jest nowe okreslenie. Rodzina może być pełna czyli taka normalna,
niepełna-zmarło jedno z rodziców, rozbita-rodzice rozwiedzeni
i...panna z dzieckiem. :0

[kruszynka301]

ostatnio wypełniałam kwestonariusz do przedszkola, i tam była, oprócz rodziny pełnej/niepełnej również rodzina zrekonstruowana - pierwszy raz się spotkałam z takim określeniem (rodzina zrekonstrowana = matka/ojciec mają drugiego męża/żonę/przyjaciela).

Ciekawi mnie jaka jest intencja...

[tricolour]

... takiego pytania. Jaki jest cel pytać, czy żona/mąż, to ta pierwsza, czy
druga. I dla kogo jest to ważne?

Ktoś jest strasznie wścibski, a najważniejsze, że można pisać, co się chce.

[kruszynka301]

Akurat mamy dziwną sytuację, że moja córa i jej przyrodni brat chodzą do tej samej grupy. Na początku przedszkolanki, nie znając historii, próbowały wmówić maluchom, że są kuzynowstwem. Ponieważ my, czyli pierwsza i druga żona przyjaźnie ze sobą rozmawiamy, nie wierzyły, że dzieci (różnica wieku 9 m-cy) mają tego samego ojca.... Ankieta takie sprawy wyjaśnia, jest mi to na rękę.

Mogłam wpisać rodzinę pełną, ale wolałam zrekonstruowaną, zresztą taka rodzina może mieć specyficzne problemy (np akceptacja drugiego męża). Wolę, aby pewne sprawy były jasne od początku, gdyby się cokolwiek działo, łatwiej będzie przedszkolankom rozmawiać z córeczką.

[akacjax]

kruszynka301 napisała:




> Widzisz, wiem jak może wyglądać wojna podjazdowa o rozwód na przykładzie moich
> własnych teściów. Po 30 latach od rozstania tak bardzo się nienawidzą, że nie
> chcą słyszeć jedno o drugim. Powiedzieli nam (każde z osobna), że nie życzą
> sobie widzieć drugiej strony na naszym własnym ślubie - i jest to główna
> przyczyna, dla której się nie pobraliśmy, i szczerze mówiąc, od kilkum lat nie
> bardzo wiemy, co zrobić. Z obojgiem teściów mamy bardzo dobre stosunki, i nie
> wyobrażamy sobie, żeby ich nie było z nami. Sytuacja patowa.

Zgubiłam się: to teściowie ze zrekonstruowanego związku, czy z Twojego małżeństwa?
No skoro ineteres teściów ponad Waszą chęć małżeństwa, to chyba nie chcecie się wiązać papierkiem

[kruszynka301]

Teściowie są rozwiedzeni, więc dlatego też tak szybko zaakceptowali mnie, czyli rozwódkę z dzieckiem jako żonę swojego jedynaka.

Co do formalnego zawarcia przez nas związku, to naprawdę, nie wiemy, co robić - widząc ich nienawiść, autentycznie boimy się wesela. Na szczęście oboje z przyszłym mężem z dystansem podchodzimy do ślubu, nie zależy nam na nim tak bardzo, więc na razie nie robimy nic. Teściowa teraz i tak przebywa za granicą i mamy oficjalny zakaz pobierania się bez niej, chociaż ostatnio coś zaczęła mówić o urządzeniu nam ślubu za oceanem.

popieram cie Gabriello

[ani_ta]

tak samo bym postąpiła, nie ma się co spieszyć z tym rozwodem i dawac go na
zyczenie zdrajcy i jego kochanki.
Zawsze zdążysz go dać , ale wtedy kiedy tobie będzie to pasowało.

[nie_oceniam]

"Mi rozwód nie jest potrzebny, a o jego potrzeby w tym zakresie, wybacz, nie
będę się martwiła. Dla mnie nadal jesteśmy małżeństwem.". bo miłość polega na
tym, żeby się nie martwić o potrzeby drugiej strony...

[marzena_p1]

Witam
Jak długi może być termin oczekiwania na 1 sprawę rozwodową(bez orzekania o
winie)?
Jak długie są przerwy między kolejnymi rozprawami?

Z góry dziękuję

Hej

[yashka]

Wydaje mi się, że zależy to od sądu. Ja pozew złożyłam 30.11.2005 roku, a
rozprawę wyznaczono mi na 27.03.2006 r. Na szczęście skończyło się tylko na
jednej rozprawie (rozwód bez orzekania o winie), teraz czekam tylko na
uprawomocnienie się wyroku. Pozdrawiam i życzę powodzenia

[bibulina]

Yashka, a z jakiego miasta jesteś?
Bo ja z Warszawy i złożyłam pozew pod koniec stycznia, w lutym opłaciłam, a
jeszcze nie dostałam terminu pierwszej rozprawy i zastanawiam się co to tak
długo trwa. Ty miałaś 4 miesiące od pozwu do rozprawy więc może to normalka.
Czekam na wezwanie z datą pierwszej sprawy, więc może już niedługo. Boję się,
ale dam radę
Pozdrawiam.

Jestem z Poznania

[yashka]

Bibulinko, na pewno dasz radę! Ja opłatę wnosiłam w połowie grudnia, a wezwanie
dostałam dopiero pod koniec lutego. Podobno nie ma reguły, bo od mojej
adwokatki się dowiedziałam, że osoba, która składała pozew jeden dzień przede
mną, miała rozprawę już 23.12 (termin super, nie ma co ). I tak teraz
wszystko odbywa sie szybciej, bo nie ma tzw. rozprawy pojednawczej. Aż strach
pomyśleć, ile trwaoły to wszystko według "starych" zasad! Jak masz ochotę, to
pisz na priva. Pozdrawiam serdecznie

[bibulina]

Napisałam na priva.
Pozdrowienia.