Nie jest mi wesoło...

[magdmaz]

Nie jest mi wesoło, kiedy Was czytam. A zaglądam tu od czasu do czasu, bo
chcę wiedzieć, co zafundowałam moim dzieciom, odchodząc od męża. I nie pomaga
tłumaczenie sobie, że już nie było wyjścia, zresztą rozwodu nie żałuję ani
przez chwilę. Ale nie planowałam tego moim dzieciom. Chciałam, żeby miały
NORMALNĄ rodzinę i szczęśliwe dzieciństwo - tak, jak ja miałam! To, że mi się
nie udało, to moja największa - jak dotąd - życiowa porażka. I moja w tym
wina o tyle, ze idiotycznie wybrałam im ojca. A na własne usprawiedliwienie
mam tylko tyle, że jak za niego za mąż wychodziłam, to moich dzieci jeszcze
nie znałam, blade miałam pojęcie o ich potrzebach, ba! nawet nie wiedziałam,
że będziemy mieć dzieci... Choć szczerze mówiąc mogłam się tego spodziewać,
no nie?
Teraz szukam "najmniejszego zła", to znaczy jakiejś normalności w status quo.
Utrzymuję z byłym mężem kontakt - dla dzieci, przez dzieci - choć czasem
zaciskam zęby. To minie. Staram się przewidywać te momenty, które mogłyby
stać się przyczyną urazów na dalsze życie i jakoś tam im zapobiegać (na
tzw. "czuja").
I marzy mi się, że się uda, że moje dzieci będą miały dwa fajne, przytulne
domy, gdzie będą "u siebie", że będą szczęśliwe i nie będą się czuły "inne"
i "pokrzywdzone".
Powiedzcie, że to możliwe.

[sloggi]

Nie umiem Ci odpowiedzieć.
Mam dwa domy, mój i Mamy, ale dom ojca to obcy świat, którego tak naprawdę nie
chce i nie potrzebuję.

Magdmaz...

[kklamerka]

wydaje mi się że...
...
czasem jest kilka pytań.:
...
1. czy gdyby córka miała takie małżeństwo jak Twoje to wolałabyś żeby została z Nim czy odeszła?
2. jakie argumenty przemawiały za pozostaniem, a jakie za odejściem od Męża?
3. czy wolisz być szczęśliwa_dla_dzieci czy szczęśliwa...?
...
to jest bardzo trudne
...
ale dzieci uczą się od Ciebie i Męża
...
i chyba czasem warto zdobyć się na odwagę.


...nie wiem...

[magdmaz]

Klamerko:
Jestem zagubiona - straciłam wiarę w miłość, małżeństwo, człowieka. Wierzę, ze
to minie. (W dodatku nie jestem sama, mamy "domowego", ale to nie jest
właściwie ojczym moich dzieci, bo: nigdy więcej w życiu nie wyjdę za mąż!!!
Mają dobre kontakty z ojcem i to im wystarcza - ludzie, kto ostatecznie
potrzebuje ojczyma??! Jestem samodzielna finansowo i nie prowadzimy wspólnego
gospodarstwa, ten "domowy" bardziej wynajmuje u nas pokój niż jest naszą
rodziną. Ale ja go kocham - tylko teraz ta miłość jest już jakaś taka
wyrachowana, wciąż patrzę, czy dzieci lub ja na tym nie tracimy Ale
chciałabym tego człowieka mieć gdzieś obok siebie, gdy dzieci pójdą swoją droga
w świat.)
Moje małżeńswo nie rozpadło się jakoś szczególnie dla dzieci brutalnie - ono
było o tyle nienormalne (z punktu widzenia dzieci), ze ojciec mieszkał i
pracował w nnym mieście i one widywały go od czasu do czasu, na przykład co dwa
miesiące na jeden tydzień. Zresztą wtedy też nie zawsze spędzał z nimi czas,
wyjeżdżał, żeby odpocząć, często ze mną, a dzieci oddawał swoim rodzicom. Wtedy
były dla niego po prostu za małe. Po rozwodzie jakoś się ocknął, zabiera je na
wszystkie święta, ferie, wakacje (jak może, to całe, albo przynajmniej 5 -6
tygodni). Czasem na tydzień w ciągu roku szkolnego, jak wypada Weekend Majowy,
Swięto Zmarłych itp. Mimo wszystko ta więż nie jest taka, jak ja bym chciała,
żeby była, znacznie ważniejszą rolę w ich zyciu pełnią dziadkowie z obu stron,
niż ojciec. Może czas to zmieni.
Co do mojej córki - za nic nie chciałabym dla niej takiego małżeństwa!!!!! W
ogóle chciałabym, zeby nigdy za mąż nie wyszła, zeby robiła karierę (ma zadatki
na atorkę, śpiewaczkę), żeby zmieniała kochanków jak rękawiczki i była z tym
szczęśliwa... No nie, chciałabym dla niej po prostu szczęśliwego domu...
Chciałabym, żeby umiała dbać o własne szczęście, żeby nie miała potrzeby
poświęcania się dla miłości, zeby umiała wymagać czegoś dla siebie, a nie tylko
dawać.
Co do odejścia od męża - argumentów za odejściem było zbyt wiele, aby wiliczać -
podstawą jednak po prostu agresja fizyczna. Za pozostaniem - jeden jedyny -
"no przecież dałam słowo honoru przed ołtarzem..." To był i jest silny
argument, ale skoro jedyny...
Szczęśliwa? Ja jestem szczęśliwa - znajduję szczęście nie tylko w moim związku
z "domowym", w moich dzieciach i ich osiągnięciach, w satysfakcji z pracy. W
sumie potrafię znaleźć drogę do "bycia szczęśliwą" w wielu sytuacjach, jedynie
z byłym mężem już nie. Z nim nie byłam szczęśliwa, z nim BYWAŁAM szczęśliwa, do
czasu. A moje dzieci? Nie uzależniam ich szczęścia od mieszkania z mamą i tata
pod jednym dachem, po prostu mnie to nie przekonuje, biorąc pod uwagę to, jakie
było nasze małżeństwo.

Słuchajcie, ja się tu tłumaczę! Pocieszam się, ale tak naprawdę jest we mnie
strach, ze one kiedyś nie będą "normalne". Tylko że ja nie bardzo wiem, co to
ma oznaczać...

[kolczatka]

Odpowiem Ci krótko i treściwie. Wybrałaś mniejsze zło dla siebie i swoich
dzieci.Myślę, że gdybyś tkwiła w tym związku nadal, Twoje dzieci też byłyby
pokrzywdzone, przyswoiłyby fałszywe wzorce itp. itd. Nie miej więc wyrzutów
sumienia.

[magdmaz]

I tak przyswoją jakieś dziwne wzorce. Nie tak chciałam im życie pokazać. W
każdym razie będę się starać, żeby tych "skrzywień" było jak najmniej.

[towita]

Po co mojemu synowi ojczym?
Po to, żeby odprowadzał go do szkoły, czytał napisy w filmach z napisami,
chodził na wywiadówki, kupował ubrania, wstawał w nocy jak dziecko nie może
spać, uczył sklejać modele samolotu, żeby sprawiał, że jestem szczęśliwa, że
wszysczy razem jesteśmy szczęśliwi...

[magdmaz]

No to moje dzieci nie mają ojczyma.
Nie czyta bajek. Nie przyprowadza, nie odprowadza. Nie da kolacji, nie zbuduje
zamku, nie posprząta po dzieciach. Czasem zamieni słowo lub dwa. Zamyka się w
pokoju i unika dzieci.
Za to pracuje również po to, żebym ja stanęła na nogi i zapewniła dzieciom to i
owo.
Ale tego to one nie rozumieją.

[towita]

Może kiedyś zrozumieją. Wiesz Magdmaz czas zweryfikuje nasze wybory i decyzje.
Zamartwianie się na zapas nic nie da. Chociaż czasami rzeczywiście jest bardzo
ciężko.

Przepraszam, że odpowiadam dopiero teraz.

[kklamerka]

Magdmaz,

1. ...ważne żeby dzieci miały kontakt z Obojga Domami - staraj się w to nie ingerować. Twoje podejście dające im możliwość wyboru zostanie przez nie najbardziej docenione. I, jeśli domy są zdrowe - a z tego co piszesz, oba są - dla Nich będzie najzdrowsze.

2. to jest całkiem normalne, że zwracasz uwagę, czy poprzez obecność "domowego" nie tracisz kontaktu z dziećmi i czy one mają dobrze. to normalne i ważne. jeśli Ktoś kocha, to Kocha Ciebie i Twoje dzieci.

3. ważne też, że Dzieci mają Dziadków - skoro jako Małe spędzały z nimi wiele czasu, to ta więź na pewno jest głęboka i nie zastanawiaj się, czy to lepiej, że mają więcej kontaktu z dziadkami, czy z ojcem. ważne, że ze Wszystkimi mają kontakt, a o jego ważności zdecyduje czas.

4. nie planuj życia Córce. to jej życie i ona Sama zadecyduje co będzie dla niej ważne. Ty możesz ją jedynie kochać. nawet jeśli w Twoich oczach popełni jakieś błedy. o tym też nie zdecydujesz Ty, ale Ona i Czas.




MAGDMAZ,

A PRZEDE WSZYSTKIM staraj się nie kontrolować wszystkiego.
Naprawdę życie będzie takim, jakie ma być.
skoro uwolniłaś się od związku który nie dawał Ci szczęścia
i teraz nadrabiasz stracony czas - ciesz się nim.
czerp z niego i szanuj go.

Jesteś dobrą Matką, a idealnych nie ma.

ważne, żeby Dzieci miały do kogo się przytulić, z Kim pośmiać i przy Kim wypłakać. wtedy będzie dobrze.



Magdmaz, trzymaj się. Wierzę, że dasz sobie ze wszystkim radę.
Mocno Cię ściskam.

Klamerka

[magdmaz]

DZIĘKI
W sumie te napady niepewności miewam od czasu do czasu. A ogólnie jest nam
naprawdę dobrze.
Domy Dziadków są znacznie ważniejsze dla moich Dzieci obecnie niż domy
Rodzicow. Bo dom taty jest daleko i wiecznie pusty (tata pracuje i mieszka
gdzie indziej), a w domu mamy jest Domowy. Niestety, bardzo przez dzieci
nielubiany. A dlaczego? Bo on nie lubi dzieci, zwłaszcza moich. I chyba stąd
mój główny kac.
Pozdrawiam,
Magda

[towita]

Śliczne te Twoje pociechy. Na ciche i pokorne to raczej nie wyglądją

Tak, Dziecka masz fajne :)))

[kklamerka]

a co do Domowego - to ważne, by Dziecka wiedziały, że mają prawo nie podzielać uczuć Mamy i mają prawo ich po prostu nie lubić. Nie wymagaj tego od ani od nich, ani od siebie - mają prawo go nie lubić. i tyle. świat się od tego nie zawali. zresztą przyczyn nielubienia może być wiele, i tu wcale nie musi chodzić o osobę Domowego.

ważne też, by One wiedziały, że mimo wszystko Kochasz Je i są dla Ciebie niezwykle ważne. ale przecież to One dobrze wiedzą.


Pozdrawiam, Klam.

tzn. "jego nie lubić", nie "ich nie lubić"

[kklamerka]

[magdmaz]

KLAMERKO!!!
Podbudowałaś mnie.
Bo ja im powtarzam, ze nielubić mogą. Mają prawo. Że tatę mają jednego jedynego
i już. A "nielubią" go za surowość - z tym ze ja pilnuję, żeby był sobie surowy
jak mu przeszkadzają (bo nie włażą na głowę - unikają się nawzajem, ale o to
trudno w 34 metrowym mieszkaniu), ale żeby One nie czuły się krzywdzone!!! Bo
jego najdurniejsza metoda wychowawcza to wyśmiewanie, czego ja znowu
zaakceptować nie mogę.
Poza tym to pedant, a moje dzieci NIE POTRAFIĄ sprzątać. Bałaganić - owszem.
I już powoli dojrzewałąm do myśli, że trzeba się, cholera, rozstać. A moze nie
trzeba? No kurde, on mi pasuje... Moim dzieciom nie - i wcale się im nie dziwię.

CZY KTOŚ NA TYM FORUM MA DOŚWIADCZENIA Z BARDZO WREDNYM OJCZYMEM?

najwazniejsza jest rozmowa:)

[prabucianka]

I w koncu znalazlam forum dla mnie wiec pisze, ale najpierw sie przywitam
Otoz ja mysle, a nawet WIEM Z DOSWIADCZENIA jako to dziecko ze stygmatem
rozbitego domu ( w malym miescie, wierzcie mi- ten społeczny ostracyzm-
masakra!), ze rozwod nie musi sie na dziecku odbic jako jakis dramat. U mnie
bylo tak- mama odeszla, chociaz ojciec nie byl zadnym "przestepca"- ot
zwyczajny czlowiek, po porstu dramatycznie do siebie nie pasowali.
I to, co pamietam z czasow jak jeszcze mieszkalam w domu, to to, ze
najwazniejsze byly ROZMOWY, ze to ni ebyl temat tabu. Wszytsko bylo otwarte.
Jeszcze przed rozwodem, wiele lat po nim, az do dzisiaj
Obecnego meza mojej mamy lubie, zone ojca mniej- oto po porstu inne charaktery.
Ale na pewno do domu obojga rodzicow jezdze nie jak w gosci, tylko jak do
siebie Nawet teraz, kiedy mam juz wlasny dom i staly, sczesliwy zwiazek od
kilku lat.
I to, za co jestem wdzieczna rodzicom, mamie zwlaszcza, to wlasnie za to, ze ze
mna rozmawiala Nie udaje, ze to nie bylo trudne doswiadczenie- bylo, ale dla
moich rodzicow ochrona mnie i mojego brata byla najwazniejsza

A wiec glowa do gory i rozmawiaj z dziecmi o ich obawach, watpliwosciach i
radosciach ( pamietam ze jak urodzila sie moj aprzyrodnia siostra, to pojawily
mi sie takie uczucia, ze bylo mi glupio przed mama, ze sie ciesze, ale je
wypowiedzialam

Pozdrawiam i trzymam kciuki

[magdmaz]

DZIęKI!!!
Strasznie to pozytywne i budujące, co napisałaś. Też chcę tak zrobić, zeby można
było rozmawiać o wszystkim - i sądzę, ze tak jest (trzeba by spytać dzieci o ich
opinię). Trudniej jest np. sprawić to, o czym piszesz, że jak np. cos
wspaniałego, radosnego wiąże się z Tatą, to żeby chciały MI o tym mówić, nie
obawiały się, że ich radość sprawi mi przykrość. Dlatego staram się od czasu do
czasu pochlebnie wyrażać o exie ("masz fajowego Tatę").
Czasem trudno pewne rzeczy wyjaśnić (vide: mój post "mówienie o przyczynach
rozpadu..."). Tak mi strasznie głupio, gdy patrzą na mnie niepewne ślepka i mała
osóbka pyta: "A czy Ty lubisz mojego Tatę?".
A ja często w rozmowach z exem tracę zimną krew i wygarniam mu, aż furczy.

I jeszcze jedno - najważniejsze. WYRZUCIłAM Z DOMU NIEMężA. Jest mi teraz
cholernie ciężko i samotnie, ale pocieszam się, że dla dzieci to lepiej.
Naprawdę. Ojczymem był fatalnym.