pierwszy dzień samotności

[der1974]

Dzisiaj małżonka wywiozła rzeczy, które chciała zabrać. Wczoraj pakowała się do czasu aż słoneczko wschodziło nad ranem. Przysłała krótkiego smsa, że już po wszystkim, że zabrała rzeczy. Jak wszedłem do domu to zastałem totalne pobojowisko. Po prostu syf, wszystko zabrane, mi zostawiła jakieś ochłapy. Najpierw mi się przykro zrobiło. Ale jak się przyjrzałem dokładnie to mnie to niesamowicie do życia zmotywowało. Doszedłem do wniosku, że jaka była w małżeństwie, w taki sposób kończy. Posprzątałem chałupę. Wszystko to co zostawiła zgarnąłem do worków do wywalenia. Wywaliłem chyba z 6 wielkich worków ze śmieciami, z gratami które mi łaskawie zostawiła, starymi ubraniami, jakimiś beznadziejnymi prezentami od niej. Obejrzałem mecz Niemcy-Argentyna, wk... się i pojechałem na zakupy. Pomyślałem sobie, że skoro mam urodziny to nie będę sobie niczego żałował. I pokupowałem różne sprzęty do domu. A potem się zastanowiłem jeszcze raz i doszedłem do wniosku, że to dobra okazja urodzinowo-rozstaniowa żeby napić się szampana. I jak pomyślałem tak zrobiłem. Ten pierwszy dzień samotności nie jest taki zły. Pewnie potem nadejdą mnie marne myśli i złe samopoczucie, ale teraz mam to w nosie.

najlepszego

[374.4w]

z okazji urodzin. czy to urodziny z przeskakujaca cyferką, czy symboliczne
zaczynające nowy etap życia?

[daleko_do_siebie]

Też. Łagodnego końca, dobrego początku.
A na szampana się zaprasza...

[a.niech.to]

To, że sama odeszła, jest warte skrzynki szampana. I zamilcz na temat
porządków. Pusta chata jest tego warta.

[der1974]

No z przeskakującą cyferką to już były jakiś czas temu.

[gotyma]

najlepszego!
jeden etap zamkniety, smieci posprzatane, teraz nastaw sie na inne zycie i napewno nie gorsze,

zycze wszystkiego dobrego i chwili kiedy pomyslisz; dobrze, ze tak sie stalo

samotność nie jest taka zła

[mirlen]

Przeżyłam to 2 tygodnie temu. Tylko mój małżon pakował sie na moich oczach.
Bolało. Posprzątałam wszystko i to był taki symbol porządkowania życia.
Wczoraj przyszedł, oddał talerze i poinformował mnie, że zamieszkał z nią.
Znowu bolało. Jak cholera. Znieczuliłam się trochę i doznałam objawienia Nie
chcę już być z nim! Nie chcę bólu i łez. W poniedziałek składam pozew i
zakończę temat definitywnie. Klamka zapadła.
I naprawdę boli już mniej.
A samotność jest względna. Nie ma tylko małżona. Przyjaciół mam więcej niż
wcześniej...

[la.loba]

der... gratuluje i zazdroszcze. Ja moich "urodzin" nie moge się doczekać.
Jeszcze troche i wiem że też bede mogła zamknąć definitywnie rozdział mojego życia.

[crazysoma]

Sto lat - nie_ w _samotnosci i niech kazde nastepne dni przyniosa Ci wiecej
radosci niz smutku.

pozdrawiam

[kasiar74]

teraz już będzie tylko lepiej, ja po 2 miesiacach nie mam juz ani huśtawek
nastrojów ani nie żaluje jest mi bardzo dobrze, czego i tobie zycze

[misbaskerwill]

...bo właśnie wymieniłem zamki.
Żona zabrała dziecko do teściów na miesiąc, potem na 2 tygodnie jedzie nad morze
(chyba z gachem, bo sama nie jechała by z nim 800km - choćby dlatego, że jest
zbyt wygodna, poza tym miesiąc temu "ledwo miała" na bilet do rodziców, a tu
nagle takie cuda).
Więc min. 1,5 miesiąca synka nie zobaczę (chyba, że się przemogę i pokonam
odruchy wymiotne na widok szczęśliwej i zakłamanej żony z kochaną rodzinką i jak
mi będą prawić katolickie kazania o dobru i wybaczaniu).
A boję się - bo żona wraca SAMA już pojutrze... Choć parę dni temu mówiła, że
zostaje na ponad dwa tygodnie. A tu nagle ma dużo pracy. Przedtem jak miała
"dużo pracy" biegała do kochanka, więc teraz chyba też o to chodzi (zwłaszcza w
lipcu z zaplanowanym urlopem). Szkoda tylko, że nagle tak łatwo zostawia
dziecko...A moje zdanie dla niej nie ma znaczenia...jak w każdej innej sprawie.
Tylko po co w takim razie "chce", bym pozostawał jej mężem czy choćby ojcem jej
syna???
Miała 3,5 miesiąca na znalezienie mieszkania. Dwa razy odwoływała obietnice.
Chyba nie muszę dłużej czekać na jej "zlitowanie"...

[kasiar74]

to nie jest jej syn to jest wasz syn, nigdy o tym nie zapominaj bo twoje
dziecko ma ojca bez względu na wszystko

[misbaskerwill]

kasiar74 napisała:
> to nie jest jej syn to jest wasz syn, nigdy o tym nie zapominaj bo twoje
> dziecko ma ojca bez względu na wszystko

Ona czasem też tak mówi...szkoda tylko, że traktuje go jak swoją własność, "bo
ja bym sobie sam z nim nie poradził". I pewnie w duchu wie, jak bardzo się myli,
chyba, że w swoim zakłamaniu już sama w to uwierzyła... podobnie jak w inne rzeczy.
I dlatego nie zgadza się, bym z nim gdziekolwiek jechał, ba! nawet bym mógł
kiedykolwiek zabrać na weekend. "Bo on nigdy nie był ze mną sam na sam i się
wystraszy jak ona nie będzie przy nim"... bo tatuś pewnie potwora przypomina))
Ale żeby go swoim rodzicom na miesiąc zostawiać to się nie boi...
Żałuję, że nie jestem twardą i kompletną świnią, może bym im pokazał, że nawet w
tym kraju ojciec jakieś tam prawa jeszcze ma (chyba większe od dziadków)...

[kasiar74]

ale dlaczego uwazasz ze bylbys swinia walczac o widzenie sie normalne z
dzieckiem?? To twoje prawo!! i ono stoi za tobą, masz prawo wziac dziecko na
weekened i walcz o to w sądzie, to w końcu krew z twojej krwi bez wzgledu na to
co mówi o tym twoja żona

[misbaskerwill]

Dzięki...
Już prawie uwierzyłem, że ja robi tylko "z chęci zemsty" jak ona mówi.
Bo dziecko niby małe (2,5 roku) i "żaden sąd się na to nie zgodzi", bym nawet na
dwa dni go mógł zabierać z daleka od tej najwspanialszej z matek.

Przykre tylko, że to mi strasznie wydłuży rozwód (i stracę już przez nią resztę
włosów ). Ale wiem, że jak teraz nie będę walczyć, to potem sąd mi powie "a co
się panu tak nagle przypomniało? Przedtem nie przeszkadzało?"
Adwokat radzi, bym najpierw wziął szybko rozwód (na jej warunkach), a potem
ustalił resztę kwestii (przyznaję, że na początku głównym moim celem było się
szybko i polubownie rozwieść, ale myślałem wtedy, że "skruszona" ex zgodzi się
na normalne warunki). Teraz widzę, że w 1 rozprawie nie dam rady i walka jednak
będzie... I na pewno wszyscy jej znajomi dowiedzą się, jaki jestem wredny,
niekompromisowy i że "od początku planowałem ją zniszczyć", a jeszcze specjalnie
trzymałem w niepewności...
Ło jeżu...

Podstawowy problem...

[tricolour]

... to niekonstruktywne myslenie. Zakładasz, że:

1. Dziecko małe i nie dostaniesz choćby na chwilę.
2. Stracisz włosy przez długi rozwód
3. Adwokat coś Ci radzi, ale to rada by wziąc rozwód na JEJ warunkach i ku
wygodzie adwokata.
4. Myślisz, że w 1 rozprawie nie dasz rady.
5. Zastanawiasz się, co pomyślą JEJ znajomi.

Teraz Twoje pięć punktów, co chcesz zrobić. Dawaj.

[misbaskerwill]

tricolour napisał:
> ... to niekonstruktywne myslenie. Zakładasz, że:
> Teraz Twoje pięć punktów, co chcesz zrobić. Dawaj.

Dobra, spróbuję...

> 1. Dziecko małe i nie dostaniesz choćby na chwilę.
1. Niestety, tu jest stanowcza. Nie uwierzy, póki sędzia jej nie wytłumaczy, że
mam takie PRAWO (a nie jestem pewien, czy tak właśnie będzie - a co jak mi coś
zaczną tłumaczyć?)
> 2. Stracisz włosy przez długi rozwód
2. Zapuszczę fantazyjnie brodę
> 3. Adwokat coś Ci radzi, ale to rada by wziąc rozwód na JEJ warunkach i ku
> wygodzie adwokata.
3. Moja papuga to chyba jednak świnia. Ale skoro już za nią zapłaciłem, to
prędzej zarżnę niż odpuszczę. Niech się biedaczek zasapie.
> 4. Myślisz, że w 1 rozprawie nie dasz rady.
4. No nie dam. Nawet jak się zgodzę płacić tyle alimentów ile zechce ona (albo
lepiej sąd), to i tak przez brak zgody na widzenia, przez jej problem z
mieszkaniem, itp... Słowem - nie jesteśmy zgodni w niczym KONKRETNYM (bo w tym,
że mam codziennie odwiedzać syna, pomagać go wychowywać to tak, ale ona niczego
nie podpisze, jeśli nie dostanie gwiazdki z nieba i mieszkania za 400 zł). Więc
idziemy z brakiem wspólnych postanowień do sądu (tyle,że obiecała "nie utrudniać
mi" rozwodu ). No to sąd się wkurzy, np. że ona nie zgadza się na żadne moje
warunki a ja na jej (choć na niektóre jestem gotów odpuścić - zgodzę się nawet
na każde alimenty nieprzekraczające obecnej pensji ).
> 5. Zastanawiasz się, co pomyślą JEJ znajomi.
5. Nie. Ja domyślam się, co oni myślą. I mam to gdzieś. Jestem tym złym, bo
rozbijam rodzinę - to ja chcę się rozwieść, a powinienem tylko w nieskończoność
wybaczać. OK - zgadzam się. Nazywajcie mnie świnią, lecz pozwólcie się paść)

No dobra. Jedziem.

[tricolour]

1. Mnie nie obchodzi, czy stanowcza jest Twoja żona albo co będzie tłumaczyć
sąd. Pytam CO ZROBISZ w sprawie dziecka.

Jeżeli Twoja żona zostawi dziecko u swoich rodziców bez Twojej wiedzy i zgody -
możesz jechać na Policję i spisac notatkę. To niewiele dla dziecka, ale wiele
dla Ciebie, żony i sądu.

2. Z brodą dobry pomysł, bo fajnie drapie w podbrzusze. Niektóre to lubią, co
już niedługo się okaże.

3. Rżnij papugę, ale daruj sobie jeśli to facet. Lepiej KAŻ JEJ ROBIĆ, albo
zwrot kasy. Możesz walnąć pieścią w stół, bo rozwód to stres, a stres ma swoje
prawa.

4. W jedej sprawie niczego nie załatwisz - proste i odpuść sobie myślenie o tym.
Już nie ma oczym.
Alimenty płaci sie nie wedle tego ile chce żona (bo zona ma sama zarabiać na
siebie) tyle wedle POTRZEB dziecka. Jest tu na furum link do kalkulatora i
wychodzi, że 1000zł wystarczy - czyli Twoje 500.

Zresztą, kurwa mać, zabieraj kasę od papugi i dawaj mnie. Nie będe stukał w te
guziki za friko.

[misbaskerwill]

tricolour napisał:
> 1. Mnie nie obchodzi, czy stanowcza jest Twoja żona albo co będzie tłumaczyć
> sąd. Pytam CO ZROBISZ w sprawie dziecka.

No tu mnie masz... Rodzice mówią, żebym się z tym pogodził, że jak chcę być
takim genialnym ojcem to trzeba się było k. nie rozwodzić...
A ja siedzę jak ta dupa z założonymi rękami i nie wiem co począć. Bo co bym nie
zrobił, zostanie wykorzystane przeciwko mnie...Więc na razie tylko drapie się po
za-tyłku (ros. potylica) i wiem, że to nie wystarczy.

> Zresztą, kurwa mać, zabieraj kasę od papugi i dawaj mnie. Nie będe stukał w te
> guziki za friko.

)))) Masz rację - na razie zapracowałeś na nie o wiele lepiej niż on...
Zabiorę z siłowni paru kolegów i już do niego jadę - załatwimy polubowny zwrot
pieniędzy)))

Chodzisz na siłownię?

[tricolour]

To już plus, bo znaczy, że masz czas dla siebie, masz jakies cele do osiągnięcia
i ZNASZ SPOSÓB na codzienny stres - wysiłek fizyczny.

Rodziców nie słuchałbym zbyt uważnie, bo oni też są pogubieni w tej sprawie. Jak
nie wiesz, co zrobić, to zastanów się nad odpowiedzią, którą będziesz musiał dać
dziecku za kilkanaście lat, kiedy zapyta: A gdzie tato byłeś, kiedy byłeś potrzebny?

[misbaskerwill]

> nie wiesz, co zrobić, to zastanów się nad odpowiedzią, którą będziesz musiał dać
> dziecku za kilkanaście lat, kiedy zapyta: A gdzie tato byłeś, kiedy byłeś potrz
> ebny?

"Byłem w pracy. Chcesz jeszcze piwa?"

To nie zbywanie... To świadomość, że i tak to pytanie będzie powracać.
Oczywiście, lepiej, żebym chociaż mógł powiedzieć, że zrobiłem wszystko...prawie
wszystko...
A nie, że "Tatuś miał to w dupie, bo go mamusia skrzywdziła"...

To nie żałuj tylko zrób coś...

[tricolour]

... Jest takie forum samotnych ojców (nigdy nie korzystałem i adresu nie znam)
to zapytaj się co inni robią w takich sytuacjach.

[misbaskerwill]

tricolour napisał:
> ... Jest takie forum samotnych ojców (nigdy nie korzystałem i adresu nie znam)
> to zapytaj się co inni robią w takich sytuacjach.
Dzięki
Znalazłem nawet stowarzyszenie - spotykają się na tej samej ulicy, gdzie mieszka
kochanek mojej jeszcze-żony O ile nie wyprowadził się od swojej ż oczywiście
Do tej pory wierzę, że aż takich rad nie będę potrzebował (tam są opisane
sytuację ekstremalne - ze zleconymi pobiciami, porwaniami, policją etc.).
W końcu żona kocha nasze dziecko, a ja też nie chce mu fundować wieczorów ze
smurfami)) Choć policjantów na razie bardzo lubi - jak któryś przechodzi
krzyczy do niego "eoeoeoeo"))

[kasiar74]

zrób to dla siebie i dla dziecka, to na pewno zaprocentuje w przyszłości,
będziemy cię wspierać choćby pisanym słowem, trzymam mocno kciuki

Jesli chodzi o fora ojcowskie

[tata_tomek]

misbaskerwill napisał:

> tricolour napisał:
> > ... Jest takie forum samotnych ojców (nigdy nie korzystałem i adresu nie
> znam)
> > to zapytaj się co inni robią w takich sytuacjach.
> Dzięki
> Znalazłem nawet stowarzyszenie

Witam
Są np. takie dwa:
Radykalno-emocjonalno-rzeczowe:
users.nethit.pl/forum/forum/tata/
oraz rzeczowo-emocjonalne:
www.ojcowie.pl/forum/
[klasyfikacja forów moja ]

W ogóle to przepraszam, że się tak wtryniam, bo ja jestem raczej w sytuacji
odwrotnej niz forumowicze/-czki, czyli muszę _nie_doprowadzić_ do rozwodu, ale
na tamtych forach znalazłem trochę cennych rad w kwestiach nie tyle ściśle
prawno-rozwodowych co rodzinno-praktycznych. Może sie przydadzą.

[kasiar74]

widać nie tylko męzczyźni są okrutni potrafią zmanipulować, są kobiety które
tez to potrafią, zrozum, że jesteś juz samodzielnym bytem i że masz swoje prawa
i nie musisz się juz podporządklowywać jej zdaniu, trzymam za ciebie mocno
kciuki

[misbaskerwill]

kasiar74 napisała:
> widać nie tylko męzczyźni są okrutni potrafią zmanipulować, są kobiety które
> tez to potrafią, zrozum, że jesteś juz samodzielnym bytem i że masz swoje prawa
> i nie musisz się juz podporządklowywać jej zdaniu, trzymam za ciebie mocno
> kciuki

Ja już naprawdę uwierzyłem, że to ja nagle zrobiłem się bardzo wredny))

[der1974]

Misiu! Zdaje się, że nie tylko Tobie przyjdzie borykać się w walce o swoje ojcowskie prawa. Moja jeszcze mau dzisiaj napisała mi, że kocha swoje dzieci i że jeśli chcę je zobaczyć to mam powiedzieć o której u nich będę (wywiozła je do rodziców - powód niewiadomy), gdzie je zabiorę i co zamierzam robić. Coś czuję w tym próbę ograniczania mnie, a w każdym razie stosowania dzieci do jakiejś chorej walki ze mną, no bo co jej niby więcej pozostało. Ja po zastanowieniu się uważam, że są dwie możliwości a) pokazać jej że mi niby wcale na tych kontaktach nie zależy, b) podjąć walkę w sądzie. I myślę, że wybiorę to drugie rozwiązanie.

[misbaskerwill]

> uważam, że są dwie możliwości a) pokazać jej że mi niby wcale na tych kontaktac
> h nie zależy, b) podjąć walkę w sądzie. I myślę, że wybiorę to drugie rozwiązan
> ie.

I słusznie. Jak ostatnio moja prawie-ex wyjechała z dzieckiem do rodziców na
weekend wybrałem rozwiązanie a) - nie dzwoniłem, żeby nie mówiła potem, że
dzwonię do NIEJ, że niby tęsknię... I źle zrobiłem - nie dość, że źle się z tym
czułem (tęskniłem za synem, czułem, że to sobie i synowi robię tym krzywdę) to
jeszcze żonka mogła nieźle ponadawać po powrocie (i pewnie w trakcie też), że mi
w ogóle na dziecku nie zależy, i na pewno odbierze mi prawa rodzicielskie...

Dzieci są ważniejsze od tego całego zamieszania. Nawet jak druga strona gra
ciągle poniżej pasa, należy wykazać się wyższością... co nie jest wcale łatwe

[1madzia]

a) pokazać jej że mi niby wcale na tych kontaktach nie zależy, b) podjąć walkę
w sądzie. I myślę, że wybiorę to drugie rozwiązanie.

To co, chcecie pokazać swoim żonom, to zapewne nie ma dla nich znaczenia.
Przecież się z Wami rozwodzą.

Ale to widzą dzieci i one cierpią: "Tatuś, który się z nami nie kontaktuje, nie
dzwoni...może i dobrze, że mamusia bierze rozwód"

[chalsia]

> rej walki ze mną, no bo co jej niby więcej pozostało. Ja po zastanowieniu się
> uważam, że są dwie możliwości a) pokazać jej że mi niby wcale na tych
kontaktac
> h nie zależy, b) podjąć walkę w sądzie. I myślę, że wybiorę to drugie
rozwiązan
> ie.

Ad a) - wielki bład, nie tylko w stosunku do dzieci, ale także potenacjalnie
wobec sądu w temacie kontaktów
Ad b). OK ale to jest wyjście ostateczne, jest inna droga.

Jaka? Po dobroci.Jeśli zalezy Ci na dzieciach, to trzeba zacisnąć czasami zęby.
To, że ona chce wiedzieć, o której przyjedziesz, uważam za całkowicie normalne -
kazdy może mieć swoje plany. To, że chce wiedzieć, gdzie będziesz z dziećmi -
też rozumiem - każda matka (nie wiem jak "dochodzący" ojciec) chce wiedziec,
gdzie są jej dzieci - to kwestia poczucia bezpieczeństwa.
Co zamierzasz z nimi robić? A czy chcesz z nimi robić coś, o czym wolałbyś by
nie wiedziała? Chyba nie? No to podziel się planami. Szkodzi Ci to w czymś? Nie
sądzę, to ewentualnie tylko kwestia dumy.

Dużo więcej osiągniesz idąc na współpracę, będąc pomoocnym - tj. pokazując, ze
o dzieci się troszczysz (np. pojście z dzieckiem do lekarza) i że może na Twoją
pomoc liczyć.
Nawet jeśli okazałoby się w przyszłości, że wymagania/oczekiwania eksi
przekraczają pewne granice (no np. telefon byś przejechał natychmiast 200 km by
naprawic dziecięcy rowerek) i trzeba im postawić tamę, to masz wtedy sporo
faktów popierających przed ewentualnym sądem Twój pozytywny stosunek do kwestii
kontaktów z dziećmi (i eks też).

Chalsia

[crazysoma]

Chalsiu, to sa bardzo dobre rady i moze jedyne sluszne, ale raczej nie do
wykonania kiedy 2 strony sa emocjonalnie rozhustane - a tak na ogol jest w
poczatkowej fazie odrebnych zyc.

pozdrawiam

[chalsia]

nie zgadzam się, że nie do wykonania w fazie rozhuśtania - tylko trzeba sobie
powidzieć, że nie JA i MOJE PRAWO, albo kto "górą" są ważniejsze, ale takie
działanie by dla dziecka było najlepiej.
I jeszcze jedno przyszło mi do głowy - porada dla tych "dochodzących" rodziców -
od początku postarać się tak ustalać częstotliwość kontaktów z dzieckiem, by w
przyszłości, gdy zmienią się układy (tzn. pojawi się nowy partner/ka) rytm
spotkań z dzieckiem nie uległ zmianie.
Czyli, w przypadku Der'a - nie starać się np. o codzienne widywanie się z
dzieckiem, albo zabieranie na każdy weekend. Bo jak zwiąże się z inna kobietą,
to taki tryb się nie utrzyma i tak. I dziecko będzie musiało się przyzwyczaić
do nowego schematu kontaktów z ojcem - z mniejszą ilością spotkań. Jest i
jeszcze inne dno tegoż - matka przyzwyczai się do tego, że ojciec często
zajmuje się dzieckiem, że może na niego (jego pomoc w sprawach dziecięcych)
mocno liczyć. A potem, gdy okaże się, że ten czas i pomoc ulegną ograniczeniu z
powodu układania sobie przez ojca nowego życia, to matce nie będzie to na rękę.
I jej reakcje mogą być różne - począwszy od gadania na ojca, poprzez wzbudzanie
niechęci do nexi, a także odejście od dotychczasowego, "polubownego" podejścia
do kwestii związanych z dzieckiem.
Chalsia

Mis

[brzoza75]

Misiu Ty wiesz co nie przeczytałam wszystkiego do końca ale,
jak masz dziecko to naprawdę wywalcz sobie te kontakty i to od razu,
co za farmazony, że za mały etc., lepiej żebyś go miesiąc nie widział czasu?
kurcze ja nie rozumiem tych babek czasem no...

[der1974]

Jednak wizyta wypadła pomyślnie i bez problemów. Dzieciaki zadowolone. Z żoną mimo małej scysji jakoś się dogadałem i potem podziękowałem jej, że było całkiem znośnie. Nieco ją to zaskoczyło, ale po co niepotrzebne konflikty?

[kasiar74]

tak trzymaj!!

[iva2]

niekoniecznie kolejne dni przyniosa smutek... ja juz półtora roku trwam w
zadowoleniu pomieszanym ze zdumieniem, że wkońcu moge sie smiać.
przeraza nas to co nieznane... ale nie taki diabeł straszny jak go malują.

[m.4]

spoznione ale szczere zyczenia lepszych dni w zyciu bez eks
wspolczuje ci stary ze Ci taki syf zostawila. Ja najpierw sam spakowalem jej
walizeczke a potem po kilku dniach umozliwilem zabranie rezty rzeczy ale w
mojej obecnosci(zaprosilem swoich rodzicow bo wiedzialem ze bedzie probowala
mnie wziac na swe wdzieki....... naiwniara.... )Gdyby mnie nie bylo przy
wyprowadzce pewnie tez mialbym syf.Rozmuiem ze woleales tego nie widziec.
Trzymaj sie......powodzenia.

[der1974]

Wyprowadzka cz. II w sobotę. I również nie zamierzam tego oglądać. Ustaliłem z nią co chcę zostawić. Swoje rzeczy zebrałem w jednym pokoju. A jak zabierze to ... grrrr ... oleję to. Przyszłość, tylko przyszłość się liczy.

[kasiar74]

super, ja mam takie samo podjeście, zamknięty rozdział to zamkniety nie ma
sensu się rozczulać nad rzeczami materianymi

[egretta_alba]

Hmm jeszcze apropos dzieci - wydaje mi się,ze dałeś sobie wcisnąć wersje żony:
pt. "żaden sąd nie zgodzi się na jakiekolwiek twoje zamiary, żadania itp. w
sprawie dzieci. Jesteś na mojej łasce, więc nie podskakuj"
I - jak sądze ulokowało cię to w pozycji bezradności: "nic nie moge zrobić, nie
mam zadnych praw, wszystko zalezy od żony"
MOja sugestia - sprawdź jakie są realia na co możesz liczyć, a na co nie.
Spora baza danych to:www.wstroneojca.ngo.pl/poradnik_pl.htm; o ile wiem
w sądzie rodzinnym tez mają obowiązek udzielić ci info. Poza tym, ty chyba
prawnik jesteś - uruchom kontakty zawodowe.
Do boju chłopie. DZIECI POTRZEBUJĄ OJCA ZAWSZE. TO JEST WAŻNE ŻEBY DOSTAWAŁY OD
OJCA, TO CO SIE DOSTAJE OD OJCA:CZAS UWAGE MIŁOŚĆ, OPEER, WZÓR POSTĘPOWANIA ,
TZW MĘSKIE KLIMATY!!! NIe daj sobie i im tego zabrać, łyknąwszy BEZ SPRAWDZENIA
sugestie Twojej Żony, że nie masz żadnych praw, ani żadnych szans.
Inna rzecz z ustaleniami grafiku spotkań - jeśli nie służa do tego,zebyś
zastawał zamknięte drzwi - no to w sytuacji okołorozwodowej są konieczne-żeby
obie strony I DZIECKO mogły sobie zaplanowac życie i miały (zwłaszcza dziecko)
jakąś przewidywalność kontaktów z ojcem = pozucie przynajmniej jakiejś stałości
i bezpieczeństwa. To tak w telegraficznym skrócie.

[der1974]

W telegraficznym skrócie to od niedzieli ja op... w sprawach dzieci, że nie dam się ograniczać w kontaktach, że ma wszystko uzgadniać, że jadę do nich jutro, że ma je przywieźć w następną sobotę. Mowy nie ma żebym w tej kwestii coś odpuścił. Tu akurat zamierzam być pryncypialny. A że mnie to nieco stresuje bo to nowa sytuacja to inna inszość

[berek_76]

Der, honey, weź Ty nie przegnij w drugą stronę. Ja rozumiem, że Cię żona wkurza,
tylko że nadmiernie szalejąc możesz wylać dziecko z kąpielą. Jednak ZAWSZE od
radykalnych żądań i warczenia lepsza jest spokojna i rzeczowa rozmowa.

> Mowy nie ma żebym w tej kwestii coś odpuś
> cił. Tu akurat zamierzam być pryncypialny.

To znaczy, że co? Będziesz się kierował przede wszystkim tym, żeby postawić na
swoim? Czy jednak dobrem dzieci? Mam nadzieję, że to drugie. Czasem - niestety -
jest tak, że trzeba coś odpuścić.

To nie znaczy, że masz odpuścić wszystko. Oprócz skrajności istnieje jeszcze coś
pośrodku i radziłabym do tego dążyć. Bo inaczej prędzej czy później zacznie się
wartościowanie rodziców na lepszego i gorszego w oczach dzieci.
-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[der1974]

Widzę, że się miotam redakcyjnie. Krótko jeszcze raz stan faktyczny. Trzeba dodać, że małżonka wywiozła dzieci na cały miesiąc do rodziców około 100km ode mnie to po pierwsze. Po drugie starsza córka bez mojej zgody i wiedzy została wyekwipowana na kolonie, wbrew zaleceniom psychologa, u którego byliśmy w sprawie dzieci. Po trzecie, po powrocie z tych kolonii ex chce z nimi gdzieś wyjechać na kilka dni. No to gdzie miejsce dla mnie i moich kontaktów? Czuję się ograniczany. Dlatego jej rzeczowo ale stanowczo powiedziałem co o tym myślę i jakie widzę rozwiązania. Dzisiaj jadę do dzieci, bo zależy mi na nich bardzo. Postaram się także w niedzielę.

Moim zdaniem paskudzisz sprawę.

[tricolour]

Z tego, co piszesz, to tylko Ty chcesz takich regularnych kontaktów. To
normalne, że czujesz sie ograniczany, bo po to jest rozwód, by Cię w ogóle
ograniczyć i usunąć z życia. To co czujesz ma drugorzędne znaczenie, bo jedyne
co pozostało, to dzieci.
I może dobrze dla nich byoby gdybyś nie robił żadnych radykalnych kroków, bo je
przestraszysz swoim gwałtownym zachowaniem i na całe lata stracisz szansę na
bliskie relacje.

[chalsia]

no niestety musisz się przyzwyczaić, że TWOJE potrzeby sa mniej istotne niż te
dziecięce. Pomijając sprawę wysłania córki na kolonie wbrew Twojej opinii, to
WY obydwoje ( anie tylko Ty0 macie w tym czasie ograniczony kontakt z
dzieckiem). Po za tym NIKT CI NIE BRONI pojechac i odwiedzić córkę na koloniach.

[der1974]

I właśnie dzisiaj ją odwiedziłem. Razem z młodszą córką. I było OK.

[brzoza75]

super!))

[scriptus]

Der, ja mojej już dawno powiedziałem, że nie chcę żadnych rzeczy i że można
wynająć profesjonalną firmę, którz zapakuje, co będzie chciała, nie trzeba tego
robić w pośpiechu, ani po kryjomu. Mój zysk, że nie będzie bałaganu, czysto,
pusto, posprzątane, odkurzone.... święty spokój i porządek. Do następnego
sprzątania odkurzacz przecież można kupić. Popatrz, jestem pewien, że by zabrała
wszystko, co sie da zabrać, ale nie jestem pewien, czy skorzysta z dobrej rady,
czy zostawi bałagan.
Jestem rozżalony, żonka z dziećmi jest na wczasach u mojej bliskiej rodziny i
wygaduje głupoty na mnie, opowiada, że postanowiliśmy sie rozwieść, itd.
Zdziwieni bliscy dzwonią do mnie, co się dzieje, dlaczego posyłam rozwodzącą się
kobietę, a więc obcą, do nich... Muszę się tłumaczyć, bez sensu, tym bardziej,
że wcale nie postanowiliŚMY się rozwieść. DER, Ty masz pierwszy dzień
samotności, ja już chyba jestem stale samotny od dwóch, trzech lat.
I tylko udaję, że nie

Blisko, coraz bliżej...

[scriptus]

końca...
Nawet juz mi się chyba nie uda wychować dzieci w pełnej rodzinie.
A to jeszcze tylko kilka lat. Kilka najtrudniejszych lat rozwoju dojrzewających
dzieci, podczas których dwójka nie potrafiących się dogadać dorosłych wyrządzi
im najgorszą krzywdę .

Potem będzie potem, nieistotne, ale teraz jest coraz gorzej.

[crazysoma]

Scriptusie jakos przykro patrzec jak sie meczysz sam ze soba i z tym wszystkim.
Mam znajomego - kiedy zaczelam czytac Twoje wypowiedzi przez dlugi czas
myslalam, ze to On tu pisze. Ale teraz mam pewnosc, ze Ty to Ty a On to On ,
ale jestes jak jego alter ego. Mysle, ze cokolwiek by Ci teraz nie powiedziec,
to beda zwyczajne farmazony wiec... zamilkne.
Trzymaj sie. Nie zawsze to co wydaje nam sie zle takim zlym jest, czasem to co
myslimy, ze jest latwiejszym wyjsciem tak naprawde jest trudniejszym. Dzieci
szkoda, ale jest nadzieja, ze kiedys dorosna i beda miec swoje zycie a Ty
przeciez wciaz zyjesz i bedziesz zyl, nawet jesli troche dalej od nich to wciaz
bedziesz ich ojcem. Moze da sie przebic glowa mur ale... jakim kosztem?
pozdrawiam

[scriptus]

Taki mały dołek, przejdzie...

[der1974]

Przepraszam Scri ale mi się wydaje, że Ty po prostu kochasz żonę i znajdujesz miliony powodów do tego, żeby usprawiedliwiać swoje trwanie przy niej. Ciągle nie chcesz odrzucić iluzji. I mnie to właściwie nie dziwi. Ja też byłem na takim etapie. Mniej więcej rok. Ciągle się czegoś dobrego doszukiwałem w niej, albo w całej sytuacji, albo w sobie szukałem winy. A to dla dobra dzieci, a to dla świętego spokoju, a to coś tam, a może nie dostanie kredytu, a może jest w ciąży itd itp. Dopóki nie pogodzisz się z faktami będziesz cierpiał. Ale widać potrzebujesz tego. Trzymaj się mocno! (Ja samotny się czułem w małżeństwie od jesieni 2004 roku).

[kasiar74]

jasne samotność, czy samodzielność bez kogoś kto cię wiecznie dołuje i
przygnębia wcale nie jest taka zła, ja czuje się z każdym dniem lepiej a nie
gorzej i czuję że bedzie jeszcze lepiej

[phokara]

Scriptus, no do cholery...
ja Ci jak zwykle przykopie ze szczerej sympatii bo to sie we lbie nie miesci co Ty wypisujesz.

> Nawet juz mi sie˛ chyba nie uda wychowac´ dzieci w pe?nej rodzinie.
W rodzinie pelnej CZEGO? Zastanow sie i odpowiedz sobie czego niby ta Twoja rodzina jest
pelna. Bo raczej nie ciepla, milosci i porozumienia z tego co zdazylam sie zorientowac.
Teoretycznie masz zone co w praktyce sie objawia obrazona damesa, ktora ma Cie w nosie i
demonstruje to na lewo i prawo. I co, i myslisz ze dzieci tego nie widza? Ze to taki swietlany
przyklad dla nich na dalsza droge? Sielankowy obraz "pelnej rodziny", ktory bedzie im
przyswiecal, jak zaczna budowac wlasne zwiazki... Zyczysz im realizacji takiego wzorca domu,
w ktorym teraz jestes? Tak fajnie jest?
Piszesz, ze dwojka doroslych ludzi nie potrafiacych sie dogadac wyrzadzi im najgorsza krzywde
rozwodzac sie... To bardzo 'niedorosle' myslenie. Bo Wy sie nie dogadujecie od ladnych paru lat
i z tego, co piszesz wynika, ze jest coraz gorzej - taka rownia pochyla... To jest watpliwy
wzorzec robaczywych relacji emocjonalnych miedzy ludzmi - duzo glebiej zapadajacy w pamiec
niz zdjecie slubne oprawione w sliczna ramke.
Wiesz, zawsze powtarzam, ze 'poswiecac sie' dla kogos to tez trzeba umiec. Tylko malo kto
umie... ciekawe czemu?

W oparach absurdu.

[scriptus]

Phokara napisała:

.........

> Piszesz, ze dwojka doroslych ludzi nie potrafiacych sie dogadac wyrzadzi im naj
> gorsza krzywde
> rozwodzac sie... To bardzo 'niedorosle' myslenie. Bo Wy sie nie dogadujecie od
> ladnych paru lat
> i z tego, co piszesz wynika, ze jest coraz gorzej - taka rownia pochyla... To j
> est watpliwy
> wzorzec robaczywych relacji emocjonalnych miedzy ludzmi - duzo glebiej zapadaja
> cy w pamiec
> niz zdjecie slubne oprawione w sliczna ramke.
> Wiesz, zawsze powtarzam, ze 'poswiecac sie' dla kogos to tez trzeba umiec. Tylk
> o malo kto
> umie... ciekawe czemu?


Nie wiem, nie wiem, nie wiem.

Jak bym wiedział, to byłbym poszukiwanym fachowcem od więzi międzyludzkich, a
tak jestem tylko niewydarzonym małżonkiem.
Otrzymałem "propozycję". Już będzie ze dwa lata temu. Usłyszałem tekst (skrót
mniej więcej zachowujący sens wypowiedzi) "wiesz co, nie układa nam się, czy
mógłbyś się wyprowadzić i załatwić rozwód - najlepiej ze swojej winy, sam
rozumiesz, że tak będzie lepiej". Pomyślałem, jest w dużym stresie, głupoty
gada. Po jakimś czasie, kiedy nieco ochłonęła, zaproponowała, żebym poszedł
załatwić w miejsce rozwodu dyscyplinarnego rozwód za porozumieniem stron, czy
jak sie to nazywa i podział mmieszkania, dzieci oczywiście zostają przy niej, co
do alimentów się dogadamy... Mój Boże, jaka wspaniałomyślna. Co miałem na to
powiedziec? Powiedziałem, że nic nie będę załatwiał, mam wystarczającą ilość
zajęć. Po jakimś czasie zaczęła opowiadać, że sama złożyła pozew.... ale nic nie
przyszło, nic się nie dzieje. W międzyczasie jakieś krótkie ocieplenia epoki
lodowcowej. To znaczy, nie żeby zaraz ciepło, ale, już taka odwilż cieszy jak
diabli, kiedy człowiek zmarznięty na amen.

Na ostatnie walentynki nawet prezent dostałem od Niej, drobiażdżek, ale miły.
Cieszyłem się, jak diabli, mało nie ćwierkałem z radości, zupełnie szczerze.
Stoi na biurku i na zmianę mnie dołuje, czasem podbudowuje i daje coś jakby
trochę nadziei.
Szczerze ?? chyba wolałbym, żeby mnie pobiła, mogłaby to zresztą uczynić bez
ryzyka, bo ja bym jej nie uderzył.
Ja wiem, że jestem beznadziejnie głupi, ale nie wiem, na jakie szkolenie iść
nauczyć się mądrości.
Mam dwa wyjścia, zrobić to, co Ona zaproponowała, czyli złożyć pozew ze swojej
winy, czy bez orzekania... albo nie robić nic, co jak dotąd skwapliwie robię od
kilku już lat, no może czasem jakieś farmazony gadam, o miłości itd, ale zdaje
się, że to oklepana śpiewka i nie robi najmniejszego wrażenia na niej.
W chwili buntu powiedziałem, że skoro jej zależy na rozwodzie, to niech to sama
załatwia, ja tego nie chcę, więc dlaczego to ja mam załatwiać ??

Dobrze Ci mówić Pho, ale co mam zrobić? Pójść do terapeuty? Byłem. Posłuchał,
posłuchał i kazał przyjść z żoną, żona na to, że nigdzie nie pójdzie i tak
jestem w sytuacji człowieka, który ma wrzód na plecach, że sam nie przetnie, a
chirurg mówi, zaczekamy, aż się drugi zrobi, bo jednego się nie opłaca leczyć ))
A może zrobić "co żona kazała"? W czym to jest lepsze od pętli "nie rób nic,
czekaj na następne dane" ?? A w przypadku następnych danych realizować jakiś
program (jaki, kiedy on nie napisany), lub przejść z powrotem do pętli "nie rób
nic, czekaj na następne dane" ??

[phokara]

> Jak bym wiedzia?, to by?bym poszukiwanym fachowcem od wie˛zi mie˛dzyludzkich, a
> tak jestem tylko niewydarzonym ma?z˙onkiem.

No to badz chociaz 'wydarzonym' facetem i ZROB COS, skoro wyczerpales praktycznie
wszystkie mozliwosci dotarcia do swojej szanownej malzonki, a do niej nie dotarlo nic.
Ta kobieta Cie poddaje systematycznej tresurze, strzelajac coraz to nowe fochy, a Ty sie temu
poddajesz bez sensu. Bez sensu, bo taktyka poddanstwa w takim przypadku przynosi zerowe
rezultaty, jak sam zreszta widzisz.

>W mie˛dzyczasie jakies´ krótkie ocieplenia epoki
> lodowcowej. To znaczy, nie z˙eby zaraz ciep?o, ale, juz˙ taka odwilz˙ cieszy jak
> diabli, kiedy cz?owiek zmarznie˛ty na amen.

Dokladnie o tym mowie... regularna tresura. Ty juz od tego kompletnie straciles zdolnosc
obiektywnej oceny sytuacji. Zadowala Cie 'byle ochlap', co oczywiscie ja rozumiem, bo jak sie
tyle czasu lezy w kostnicy to czlowiek traci instynkt do zycia. To jest CHORE. I jesli Ci sie
wydaje, ze otoczenie tego nie widzi i nie czuje (dzieciaki) to sie bardzo ale to bardzo myslisz.
Moga to widziec nawet wyrazniej niz Ty. Wiec nie wmawiaj sobie tekstow o "pelnej rodzinie" bo
to kompletne nieporozumienie. Emocjonalne rozgrywki pomiedzy Toba a zona kreuja atmosfere
Waszego domu. Zimno jest wszystkim - nie tylko Tobie. To jest niestety zarazliwe...

> Szczerze ?? chyba wola?bym, z˙eby mnie pobi?a, mog?aby to zreszta˛ uczynic´ bez
> ryzyka, bo ja bym jej nie uderzy?.

Wiesz, ja Cie moge natluc, jak Ci na tym jakos strasznie zalezy... choc watpie zeby to jakos
pomoglo. Ja Ci juz rok temu pisalam w zartach, zebys spral ta swoja zone to od razu jej sie
lepiej zrobi. Oczywiscie to taka przenosnia, ale im dluzej sledze Twoja historie, tym bardziej
jestem przekonana, ze Twoje subtelne metody naprawcze sytuacji - przynosza dokladnie
odwrotny efekt. Zona pomiata Toba coraz bardziej, coraz mniej Cie szanuje i to jest takie bledne
kolo... Smutne to jak cholera. I zeby byla jasnosc - Twojej zony tez mi jest szkoda, co zawsze
powtarzam. Nie wierze, ze zawsze byla taka. Taka sie stala przy Tobie, jakies sprzezenie
charakterow nastapilo w pewnym momencie, ktore spowodowalo taki a nie inny efekt. Fatalny
dla obu stron.

Ja nie wiem, co Ty masz zrobic. Ale z pewnoscia nie to czego sie Twoja zona po Tobie
SPODZIEWA. A mysle, ze wcale sie nie spodziewa, ze walniesz piescia w stol i konkretnie cos
postanowisz. Mysle, ze bylaby w wielkim szoku, gdyby nastapila z Twojej strony jakas
zdecydowana reakcja na cala ta schizofrenie. Wiec moze to jest jakis pomysl... moze przestan
byc mily i wyrozumialy w nieskonczonosc, a zacznij ZADAC i WYMAGAC. Powinno zadzialac.

[kasiar74]

a'propos dzieciaków
pytam mojej 7-letniej córki: myslisz że tata mnie kocha??
a ona: -mamo ty myślisz że ja jestem ślepa?

[crazysoma]

o kurde - siedzimy przy tym samym kompie?

pozdrawiam

[scriptus]

phokara napisała:

> Ja nie wiem, co Ty masz zrobic. Ale z pewnoscia nie to czego sie Twoja zona po
> Tobie SPODZIEWA. A mysle, ze wcale sie nie spodziewa, ze walniesz piescia w
> stol i konkretnie cos postanowisz. Mysle, ze bylaby w wielkim szoku, gdyby
> nastapila z Twojej strony jakas zdecydowana reakcja na cala ta schizofrenie.
> Wiec moze to jest jakis pomysl... moze przestan byc mily i wyrozumialy w
> nieskonczonosc, a zacznij ZADAC i WYMAGAC. Powinno zadzialac.

Taaak... zrobić coś, czego się nie spodziewa, zszokować... pomyślę.

[crazysoma]

Przepraszam, ze sie wcinam w Wasza rozmowe ale jestes pewien Scri, ze to byl
dobry terapeuta?
Ja mysle, ze w Twoim przypadku sa 2 wyjscia
- o jednym ktos tu juz pisal, chyba Tricolour - akceptujesz fakty i slowem
nigdy juz nie wspomnisz, ze chcialbys zeby Cie zona kochala (bo w ogole to ja
mysle, ze na pewno bylbys kochany przez kogos innego ale TY nie chcesz, zeby to
byl ktos inny) nie uzalasz sie, nie masz malych ani wiekszych dolkow -
jestes "kochanym inaczej" i to jest OK. (i nie dziwisz sie i nie rozpaczasz jak
zona jednak Cie zostawi)
- drugie - nie akceptujesz i nie zgadzasz sie na takie traktowanie BEZ szacunku
ze strony zony, nie podniecasz sie ochlapami milosci z jej strony, idziesz na
terapie sam dla siebie i żądasz normalnego traktowania bo nie jestes cholerka
jakims prostakiem, ktorego mozna traktowac jak g...

zakladajac pierwsza wersje - do konca swiata wzdychasz, marzysz, zazdroscisz,
tesknisz, "lizesz cukierki przez papierek" - bo w Twoja wiernosc i uczciwosc
nie watpie nawet przez sekunde, wyplakujesz sie, ze tak bys chcial ale...
zyjesz uluda, ze dzieci maja normalna rodzine, a na koniec stajesz sie
stetryczalym dziadkiem, ktory marzyl o milosci ale jej nie dostal bo mu sie
pomylila wiernosc z frajerstwem. Aha byc moze wcale tak nie bedzie, bo
zagluszysz w sobie te wszystkie tesknoty ale to i tak na bank rzuci Ci sie na
splot sloneczny bo jednak z Twoich wypowiedzi wynika, ze za czyms tesknisz.

co sie stanie w drugim przypadku - kiedy tupniesz noga i pokazesz, ze "masz
jaja"? - Nie jestes ciekawy co sie moze stac? Mimo strachu, ze Twoj dom, zamek
z piasku, moze (ale moze wcale nie musi) sie rozleciec?

Ja rozumiem, ze kochasz zone, ze zalezy Ci na utrzymaniu rodziny, ze...

Scriptus zrob cos...

pozdrawiam (aha terapeute tez znam dobrego ))

[misbaskerwill]

...parę razy wytykano mi moją prostacką "receptę" - postaw się babie, a zacznie
Cię szanować))

Niestety, osobiście uważam, że się sprawdza - w każdym razie, od razu wiadomo,
na czym się stoi...

Tyle, że nie wydaje mi się by Scriptus do końca chciał to wiedzieć...
Ale może warto spróbować... może się na Ciebie rzuci małżonka jak okażesz się
nieokiełznaną bestią, Scriptusie))

[phokara]

> Tyle, z˙e nie wydaje mi sie˛ by Scriptus do kon´ca chcia? to wiedziec´...

Mi sie (misie?) nawet nie wydaje...

Ale jak nie chce, to musi lepiej potrenowac wiare w 'normalnosc' wlasnej sytuacji i przestac sie
katowac durnymi przemysleniami na forum "rozwod i co dalej". To jest jakas paranoja...

Scri, kiedys w innym watku pytales "czy komus pomogl czas?" W sensie kiedy przestaje bolec.

JAK TEN CZAS MA TOBIE POMOC DO CHOLERY CIEZKIEJ I JAK MA CIE PRZESTAC
BOLEC, SKORO TRZYMASZ CALY CZAS LAPE POD PILA TARCZOWA I JESZCZE SIE
DZIWISZ, ZE CZAS CI NIE POMAGA???
Wyjmij najpierw lape z tej pily...

[scriptus]

To nie to. Problem polega na tym, że Ona właśnie ma jakąś swoją koncepcję,
niezwiązaną już ze mną, a ja sie stawiam, na zasadzie dekretu, ma być normalnie,
czyli tak i tak... w ogóle nie zachowuję się zgodnie ze stereotypem. Sama mi
powiedziała, że każdy facet na moim miejscu trzasnąłby drzwiami, aż tynk poleci
i poszedł do innej. Cóż, przykro mi, że nie jestem masowym produktem, nie
zachowuję się według Jej stereotypów, choć wydaje mi się, że działam według
ogólnie przyjętych zasad, uznawanych przez wszystkich ludzi za słuszne. Czyli w
jej pojęciu, mężczyzna powinien łamać zasady.

Pho, nawiązując do Twojego porównania z cyrkularą, owszem, najłatwiej uciec poza
zasięg, jednak, jak to zrobić, jeżeli Twoim obowiązkiem jest obsługa tej piły??
Można odejść dopiero, jak cała praca jest wykonana, całe drewno pocięte. Albo
się jest mięczakiem, który się łamie na drobnych niepowodzeniach, ot drzazga
weszła pod paznokieć. Rodzina, to praca zespołowa, taki chyba sport ekstremalny,
jak widać, życie wszystkich członków zespołu zależy od każdego z nich. Czasem
sędziowie (rozwodowi) zasądzają wyłączenie, czy zmianę niektórych zawodników,
ale te zespoły nie dochodzą raczej do mety na wysokich pozycjach.

Jak wygląda wyobrażenie bardzo wielu Pań o kontaktach ojca z dziećmi? W ogóle
nie przyjmują do wiadomości, że dzieci mogłyby zamieszkać z ojcem.
Bardzo protestują przeciw nieograniczonym kontaktom ojca z dziećmi, muszą być
zasady. No bo jak to, gdyby mógł przychodzić codziennie do dzieci, bawić się z
nimi, rozmawiać, odrabiać lekcje..., to może by codziennie przychodził? I co
wtedy, co by to było za rozstanie ? Jaka różnica, czy wieczorem kładzie się do
łóżka w swoim pokoju, czy wychodzi spać gdzie indziej i wraca po szkole
następnego dnia? Czy usiądzie z dziećmi do stołu, czy pokątnie zje jakąś
przyniesioną kanapkę na kolację ?? Tylko po to, żeby móc powiedzieć - mąż nas
porzucił, już z nami nie mieszka ?? A co, jak nowy facet się wystraszy starego
chodzącego po domu i bawiącego się z dziećmi ??
No przecież to nie o to chodziło, chdziło o to, by się go pozbyć, a on się
wyprowadził, ale nie zniknął. Dlatego trzeba ustalić zasady spotykania się z
dziećmi, im rzadziej, tym lepiej. Po co ci faceci tak się domagają tych spotkań
z dziećmi, zamiast tam gdzieś siedzieć w jakijś swojej norze, płacić alimenty i
nie pokazywać się na oczy kobiecie.

Pho, czy to jest odsunięcie się od piły?? Misiu, czy taka drastyczna decyzja o
wyprowadzce, to jest właśnie to, co wstrząśnie moją żoną, albo zaspokoi jej
potrzeby? Owszem, wyprowadzić się mogę, mam dokąd. Nie zrezygnuję jednak z
kontaktu z dziećmi. Niby z jakiej racji, to są moje dzieci. Czy zmieni się w
jakikolwiek sposób moja sytuacja i organizacja mojego czasu ?? Nie za bardzo,
poza tym, że będę musiał zużyć trochę dodatkowego paliwa na dojazd do łóżka.

misbaskerwill napisał:

> ..parę razy wytykano mi moją prostacką "receptę" - postaw się babie, a zacznie
> Cię szanować))

Misiu, postawię się, będzie po mojemu, po mojemu będzie, ja sprite, ona
pragnienie Chachaaaaa, tylko nie wiem, czy będzie mnie szanować

[misbaskerwill]

nie mam pojęcia, co jest dobre w Twoim wypadku, ba! - nie wiem co zrobić nawet w
moim wypadku
Jak ją kochasz, to sorry - sąd i tak nie da rozwodu na wyłączne jej żądanie przy
Twojej wiernej i kochającej postawie...))))
I niech o tym Twoja Księżniczka pamięta

Ja natomiast mam w drugą stronę - nienawidzę, nie szanuję swojej żony - ale już
nie za to co zrobiła kiedyś i co było głównym powodem do rozwodu, ale za to jak
się zachowuje teraz, gdy już przestało jej zależeć na pozorach...
I też nie jestem wystarczająco silny, by ją wyrzucić z mieszkania (do którego
nie ma żadnych praw), by przestać się bać, że oddzieli mnie od syna (co de facto
już zrobiła, bo nawet dzwonić nie można, bo podobno potem mały płacze w nocy z
tęsknoty)...
Ale jestem już wystarczająco wk*ony, by w końcu dojrzeć do jakiejś "męskiej"
decyzji.

Życie jest za krótkie, by poświęcić je wyłącznie niewłaściwej osobie.

[daleko_do_siebie]

To ja tez się wetnę.
Myślę, że oba te wyjścia to nie są wyjścia. To tylko sposoby na przetwanie.
Tylko to nie Alaska, puszcza żeby tylko o przetrwanie chodziło.
Co do dzieci. Ty sobie Scri zrób króciutki test. Wyjdź do kawiarni, na basen -
gdzie tam chcesz. Popatrz na pary, które tam spotkasz. Po godzinie potrafisz
sobie odpowiedzieć na pytanie "czy oni się kochają". Nie pomylisz się zbyt wiele
- stawiam na 95% trafności.
To czy myślisz, że Twoje dzieci są aż tak głupie?? Dobra, zrób test także im (na
obcych, na obcych).
Czy na codzień jesteś uśmiechnięty, zadowolony, czuły, szczęśliwy, pełen
energii? Czy Twoja żona taka jest?
To co myślą i czują Twoje dzieci?
Jesli Cię nawet kiedyś zrozumieją - to wierz mi, to będzie za trzydzieści parę lat.

[scriptus]

Zadajesz retoryczne pytania, jasne, że nie. Nie jestem zadowolony i
uśmiechnięty, ale kiedy dziecko przyjdzie, zapyta, tatusiu, uśmiechnij się, nie
martw się, siadamy, uśmiechamy się do siebie i rozmawiamy.

Dzieci nie są głupie, przeciwnie, one też cierpią wskutek tej sytuacji. Jednak
żadna z dostarczonych mi "recept" nie prowadzi do zmniejszenia ich cierpienia.
Nie będą bardziej zadowolone, jeżeli ich tata się wyprowadzi. I tak nie zyskają
wzorca kochającej się pary rodziców w domu, bo jej nie ma. Wręcz przeciwnie,
mogą poczuć się zagrożone zmianami, utracić poczucie bezpieczeństwa. A to w
przypadku nastolatków może prowadzić do katastrofy. Brrr, wygladam przez okno,
czy już tam nie krążą jacyś dilerzy w oczekiwaniu na to zdarzenie

[crazysoma]

Scriptusie odwrociles kota ogonem.

pozdrawiam

[scriptus]

crazysoma napisała:

> Scriptusie odwrociles kota ogonem.
>
> pozdrawiam


Cholerne koty, znowu ganiają ogonami do przodu...
Jeszcze jedna rzecz przeciw naturze. ((

[phokara]

> Scriptusie odwrociles kota ogonem.

To jest klasyczna reakcja. Wyparcie sie to fachowo nazywa w psychologii.
I ja to nawet swietnie rozumiem.

Ostatni komentarz i spadam.
Scri, piszesz o dzieciach tak, ze ja dlugo bylam swiecie przekonana, ze sa
nieomal w wieku niemowlecym, haha. Natomiast z tego co sam pisales, wynika, ze
jedno dziecko juz jest dorosle i sie z domu wynioslo, natomiast drugie -
nastoletnie oczywiscie moze nie byc zachwycone tym, ze 'tatus wyniesie sie z
domu'. Ale samo sie za pare lat z tego domu wyniesie, co rzecz jasna nie
oznacza, ze przestaniesz byc jego tatusiem, bo chyba jest to funkcja
dozywotnia, ze sie tak wyraze. No w kazdym razie moi rodzice z niej nie
zrezygnowali, jak sie wyprowadzilam z domu. I ostatnia rzecz - w kwestii wzorca
rodzicielskiego. Sytuacja, w ktorej tkwisz latami uczy nastoletniego czlowieka
nie tylko 'odpowiedzialnosci, traktowania serio danego slowa i szerokopojetej
szlachetnosci' ale takze (niestety) fatalnego przekonania, ze jak sie w zyciu
cos spieprzy i czlowiek sie pomyli to NIC Z TYM NIE MOZNA ZROBIC. Czyli postawy
mocno tchorzliwej i asekuranckiej. I to jest rowniez skladowa wzorca, jaki
pokazujesz temu nastolatkowi. Jesli w dodatku jest to syn, to doprawdy
przerabane.
Ja nigdy nie twierdzilam, ze z malzenstwa trzeba sie wypisywac szybko, lekko i
przyjemnie, bo to jest z pewnoscia chore. Ale u Ciebie to sie ciagnie juz tyle
czasu, ze doprawdy trudno mowic o jakiejs pochopnej decyzji. Jesli zas
zamierzasz wytrwac (wytrwac to dobre slowo) u boku malzonki do konca zycia, to
ok. Wbrew pozorom szanuje taka niezlomna postawe choc jej z pewnoscia nie
rozumiem. W koncu nie ma obowiazku szczesliwego zycia.
Tylko nie pisz o czajacych sie za rogiem dealerach i nie szukaj abstrakcyjnych
uzasadnien dla swojej decyzji, bo to bez sensu. Jesli chcesz sie poswiecac, to
sie poswiecaj dla idei wlasnej a nie dla kogos. Bo ten ktos bedac dorosla osoba
moze miec z tym bardzo duzy klopot. Wiekszy niz z rozwodem rodzicow. Znam
takich przypadkow na tony.
Ale jesli mi pokazesz osobe, ktora jest szczesliwa z tego powodu, ze rodzice
poswiecili dla jej dobra wlasne zycie i obarczyli ja tym watpliwej wartosci
prezentem - to wejde pod stol i odszczekam. Powaga.

(i nawet walne hymn pochwalny na Twa czesc - wierszem lub proza)

[daleko_do_siebie]

Ja też, ale nie wiem czy ostatni.
Rozwód, rozstanie jest katastrofą, nieudane życie rodziców kryzysem.
Katastrofę cięzko przeżyć dzieciom małym - niewiele rozumieją. Katastrofę ciężko
przeżyc nastolatkowi, dorosłemu dziecku - jeśli przyczyną była zdrada czy
"nagła" przemoc, a on o tym wie. Całej reszcie dzieci dużo ciężej przeżyć
kryzys. Kryzys ciągnie się latami, przynosi do domu atmosferę "lodówki",
samotności, wyobcowania. Z takiego domu się ucieka - jak najszybciej, w pierwszy
związek, który da złudzenie ciepła. Albo w imprezy, rozrywkę, cynizm.
Nie wiem jak Wy. Ja znam trochę dzieciaków "porozwodowych". Jeśli oboje rodzice
potraktowali je poważnie, jeśli są w nowych, szczęśliwszych związkach, w których
na dzieci jest miejsce - rozumieją i wyszły z tego bez szwanku. Te, które latami
patrzyły na "zły" związek często nie umieją pozbierać własnego, dorosłego zycia.
A potem, czasami powielają te złe doswiadczenia. A żal do rodziców pozostaje na
lata. To te dzieci (między innymi) mówią często o smutnym dzieciństwie.
Podsumowanie?? Nie wiem. Jeśli chcesz trwać w tym związku (a nie walczysz o
niego z całych sił) oszczędź dzieci. Jak? Wyłącznie szczerością. Mów o tym, że
kochasz żonę, że nie chcesz rozstania - ale się nie układa i nie wiesz jak to
naprawić (bo nie wiesz..). Nie zwalaj na nie problemów, ale nie stwarzaj
sztucznej atmosfery "jest ok".

[scriptus]

Tak właśnie robię, mówię, że kocham mamę, jednak nie zdobyłem sie na rozmowę o
problemach z dzieckiem. Nie chcę w jakikolwiek sposób wciągać dzieci w te
problemy. Moja pozycja, to kochający tatuś, w stosunku do dzieci staram się
wypełniać tę funkcję i otrzymuję tez bardzo wiele uczucia.
Staram się, żeby dzieciom nie było "zimno", muszę przyznać, że żona też obdarza
je ciepłem. Dlatego uważam, że nie ma sensu przyczyniać się do katastrofy, jaką
jest rozwód. Jeśli nawet dziecko nie zobaczy prawidłowych relacji rodzinnych u
nas, może je zobaczyć u dziadków, wujków, itd.

Nawet, gdybym postanowił budować nowy, "pokazowy związek", to już mam na to za
mało czasu, żeby to miało jakiekolwiek znaczenie dla dzieci. Powiedzmy, że dwa
lata może potrwać rozwód, następne dwa lata budowanie jakiegoś związku, bez
gwarancji powodzenia, a w tym czasie młodsze dziecko będzie miało 17 lat. Odpada
więc ten argument, że rodzic dziecku powinien pokazać życie w szczęśliwym
związku. Nawet choćbym chciał, to nie mam szans zrobić tego wtedy, kiedy to ma
jakiekolwiek znaczenie wychowawcze.

Moi drodzy, miotam się, targają mną wątpliwości i sprzeczne uczucia, nie wiem,
co robić, ale chyba jednak na razie nie mam lepszej drogi, niż ta, którą idę.

Utrzymanie związku, jako poświęcenie dla dzieci - samo w sobie nie ma wielkiego
sensu. tego dzieci nie docenią. Jednak, jeżeli weźmie się pod uwagę, że dzieci
mi są potrzebne niemal tak samo, jak ja im, to w tym momencie przestaje to być
czyste poświęcenie. Wiem, że kiedyś dzieci odchodzą, zakładają swoje rodziny,
ale nawet wtedy nie zostanę z niczym, przy założeniu, że z naszego małżeństwa
nic już może nie pozostać. Dzieci odwiedzają przecież tych rodziców, których
kochają, przychodzą z małżonkami, wnukami...
A czy wnuczki, jak przyjdą do dziadka, dostaną ciasto upieczone przez babcię,
czy kupione w sklepie, to już chyba na dzisiaj ma drugorzędne znaczenie.

<piwo> zdrowie wszystkich

[sylwiamich]

zawsze jest tak, że gdy ktoś ma inne zdanie niż ja, to to szanuję ale zazwyczaj
nie rozumiem jak mozna tak mysleć.A ciebie Scriptusie rozumiem.Ja tez tak kiedyś
żyłam.Tylko dla dzieci.Ich szczęście...moim szczęściem.Moja córa wtedy utykała
kołdrę i nie mogła zasnąć bo brakowało jej kilk acentymetrów żeby sie dobrze
przykryć.Była zamknieta w sobie.Gdy szła do kibelka, to kładła naprzeciwko
lalkę, po obydwu stronach książki i równym odstępie buciki.Tylko wtedy mogła
zrobić siusiu.Miała problemy w szkole i w kontaktach z rówieśnikami.Nigdy nie
widziała mnie przytulonej do męża, nie widziała żebyśmy ze soba spali, siedzieli
obok siebie.Chłód.Ale ja trawałam.Bo nie miałam nic innego.bo wydawało mi sie
żęe to najlepsze co moge zrobić...dla niej i syna.Ale zobaczyłam wreszcie smutek
w ich oczach.oni nie byli szczęśliwi, ja też nie.Dzieci widzą świat naszymi
oczami.Moje szczęście...ich szczęściem.Nie chcę Ci powiedzieć że kiedyś
dojrzejesz...ja jestem matką i ja mam dzieci.Ty ich mieć nie będziesz.piszesz
prawdę.Mój mąż sam z siebie zrezygnował z kontaktów z dziećmi.Mnie to ciesz bo
nie muszę na niego patrzeć.Ale serce mnie boli gdy widzę jak oni tęsknią.Jak
czekają w sobotę...może przyjedzie...nie pokazał sie od miesiąca.Wygrałam i
przegrałam ale nie żałuję.Ale to ja mam dzieci.Współczuję ci.

[misbaskerwill]

> A czy wnuczki, jak przyjdą do dziadka, dostaną ciasto upieczone przez babcię,
> czy kupione w sklepie, to już chyba na dzisiaj ma drugorzędne znaczenie.

Scriptus, wreszcie zrozumiałem))
Twoja decyzja - bo to jednak jest decyzja, nie impas - imponuje mi.
Gdyby wszyscy ludzie tak długofalowo podchodzili do życia - nie byłoby
rozwodów. A tak co rusz zachciewa się nieodpowiedzialnym ludkom jakiś przygód,
a to że niosą one za sobą często rozwód, to i tak "mniejsze zło", bo znajdzie
się jeszcze ktoś, itd...

Mam nadzieję, że Twoje dzieci to czują, albo kiedyś zrozumieją. To co robisz,
wymaga więcej samozaparcia, niż nasze "walnięcie w stół". Oby to miało sens. Bo
nie wiem, czy będąc młodym człowiekiem - Twoim dzieckiem, czy zrozumiałbym, że
robisz to dla mnie...a nie jesteś tylko nieszczęśliwym, niespełnionym człowiekiem.
Wybacz za twarde słowa, ale taka jest teraz młodzież - bezlitosna).

Ale jedno wiem na pewno - Twoje wnuki będą miały bardzo mądrego i kochającego
dziadka. Obyś zbyt długo nie musiał na nie czekać))

Co za bzdura...

[tricolour]

... że rodzic ma coś robić dla dorosłego dziecka.

Rodzic ma dawać swoim życiem przykład. Jak decyduje się na życie obok żony w
imię szczytnych ideałów, to niech zdobedzie się na rozmowę z dziećmi o tych
ideałach. Niech nie skarży się na swoje samotne życie, bo daje sprzeczne sygnały.

Jak zwykle nie zgodzę się z Tobą, Scriptusie...

[tricolour]

... i powtarzam - skoro Twoje postępowanie ma sens i jest świadomą decyzją, to
nie skarż się. Skoro zostajesz z żoną, prawie dorosłe dzieci traktujesz jak
maluszków, to nie skarż się. Po prostu żyj tym.

I nie skarż się, bo inaczej narażasz się na niezrozumienie lub nawet śmieszność...

Jak zwykle sielanka jest w Twoich opowieściach o babcinych ciastach i wnuczkach.
Oczywiście piszesz też coś o pełnej rodzinie i prawidłowych relacjach
rodzinnych... nie skarż się.

[scriptus]

Tri, wiem, że sytuacja mnie przerasta.
Zaczynam "świrować", pewnie teraz już mi potrzebny terapeuta.
Nie wiem, czy moje postępowanie ma sens, jest to stale wybór najlepszego spośród
złych wariantów. Moje decyzje powstają pośród huśtawki nastrojów, stąd poważna
obawa, że mogą być nietrafne. Jednak cieszy mnie, że Maheda i Madzia, po
przemyśleniu potwierdziły, że ich zdaniem te moje decyzje nie są takie
najgorsze, dziękuję. Wychodzi, ze tak naprawdę za bardzo nie mam ruchu. Ale to
nic, czasem gra na zwłokę też ma sens.
Trudno powiedzieć, że jestem z żoną, albo że nie jestem. Równie trudno
powiedzieć, że mi to odpowiada. Jednak, cokolwiek bym zrobił, to pogorszę moją
sytuację i mojej rodziny, więc chyba najlepiej nie robić żadnych istotnch
ruchów, tylko takie, kóre służą utrzymaniu status quo.

Owszem - zaczynasz świrować.

[tricolour]

"Trudno powiedzieć, że jestem z żoną, albo że nie jestem" - nawet nie wiesz jak
jest.
"Równie trudno powiedzieć, że mi to odpowiada" - też nic nie wiadomo.

Wcale nie dziwię się Twojej żonie, że ma cie w nosie. Zresztą Ty w wypowiedziach
forumowiczów wypatrujesz tylko tych, które zwalniają Cię od jakiegokolwiek
działania. Nie chodzi o rozwód, separację - Ty nic nie chcesz zrobić, nic nie
wiesz, wszystkiego się boisz, zasłaniasz dobrem dzieci... ręce opadają. Jak
można założyć rodzinę i nic dla niej nie zrobić? Przecież Twoja dzisiejsze
zachowanie bierze się z czegoś...

Szkoda gadać.

[kasiar74]

Scriptusie problemu by nie było gdyby sytacja cie nie męczyła, ale jednak
ciebie to przerasta. Kiedys pisałam o bracie że ma taka sama sytację, że
pogodził się z zona, sielanka trwała kilka miesięcy teraz wszystko wróciło do
normy. Mają 9-telniego syna za którego brat dalby się zabić. Widać po chłopcu
jak bardzo zły jest taki układ i zycie w takim domu. Ma problemy w szkole, w
kontaktach z rówieśnikami mimo tego, że oboje rodzice go kochają. Współczuje ci
sytuacji i podziwiam determinację.
Skoro twoja zona opowiada, że się bedziemy rozwodzic to niech to zrobi. Siądź i
porozmaiwam z nią, ze ty nie chcesz rozwodu, ale jesli ona nie chce z tobą zyc
to niech działa i wtedy ty sie zgodzisz z jej decyzcja, a sam nie bedziesz
przykladac reki do takiego rozwiazania

[chalsia]

moja znajoma i jej o 4 lata starsza siostra do dziś mają największy żal do
rodziców, ze nie rozwiedli się, gdy w związku nastał totalny chłód. Ich rodzice
ciągnęli ten "cyrk" (z powodów dokładnie takich, jakie podaje Scriptus) do
momentu, gdy były mocno nastoletnie.
A one były szczęśliwe jak zobaczyły, JAK ich rodzice odetchnęli, gdy skończył
się ten teatr. I jak okazało się, że i ojciec i matka odżywają i budują
szczęście każde z osobna. I matka i ojciec weszli w ponowne związki małżeńskie,
a one miały bardzo dobry kontakt z partnerami rodziców.
Dodam, że obie - jeszcze w czasie małżęństwa rodzićów (w fazie układu
dla "dobra dzieci")) - robiły różne rzeczy, z których raczej cieszyc by się nie
należało (na szczęście bez baaaardzo powaznych konsekwencji dlaszych), i które
na pewno bardzo zmartwiłyby ich rodziców.
Chalsia

Scri...

[maheda]

... ja nie mówię, że należy to ciągnąć. Ja tylko mówię, że złożenie pozwu nie do
Ciebie należy.
Natomiast błaganie żony, żeby nie składała pozwu w sytuacji, kiedy Ona nie chce
z Tobą żyć, i zasłanianie się dobrem dzieci - jest poniżej pasa, bo kobieta dla
(nawet domniemanego) dobra dzieci przeważnie zrobi wszystko, ze skrzywdzeniem
siebie i Ciebie włącznie.
Musisz powiedzieć żonie, żeby - jeśli nie chce być już dłużej Twoją żoną -
złożyła pozew do sądu; niech nie liczy, że Ją w tym względzie wyręczysz. Pod tym
względem absolutnie zgadzam się z Kasiąr74.
Natomiast rzeczywiście nie widzę powodu, dla którego Scri miałby sam wnosić o
separację czy rozwód i wyręczać w tym żonę. Przecież to Ona chce zakończyć to
małżeństwo, nie On? Skoro tak, niech się tym sama zajmie.

[1madzia]

- zimne piwo imbirowe - bardzo Ci współczuję, bo pewnie od tych wszystkich rad
w mózgu Ci chlupie. Zachowując trzeźwe myślenie (jeszcze) - po jednym małym
łyczku - powiem tak (tu waląc pięścią w stół): nikomu nie dano prawa mówić, co
masz robić, bo nikt nie przyjmie za Ciebie odpowiedzialności i konsekwencji za
decyzje podjęte w imię tych rad.
Dlaczego Ty masz wnosić o rozwód, skoro go nie chcesz? Niech czyni to osoba
bardziej zainteresowana rozwiązaniem tej sytuacji. Tym bardziej, że druga
strona miałaby podstawy żądać zasądzenia alimentów nie tylko na dzieci, ale
również dla siebie. Kto Ci zagwarantuje, że kiedyś dzieci nie wypomną Ci, że
przyczyniłeś się do rozpadu małżeństwa, skrobiąc ten pozew?
Kto Ci da całkowitą pewność, że dzieci (duże czy małe - bez znaczenia) będą
szczęśliwsze przy matce z dochodzącym tatusiem? Skoro w Waszej rodzinie nie ma
patologicznych sytuacji, to dzieci mogą Waszą sytuację odbierać zupełnie
inaczej, niż oceniamy my - dorośli.
Pozdrawiam i drugi łyczek...

[maheda]

Z jednym nie sposób się zgodzić:
Niech o rozwód wnosi osoba, która chce się rozwieść!!! PEŁNA ZGODA!!!
I nie wolno nie pozwalać na wniesienie pozwu, tak myślę.
Jeśli ktoś chce go składać - niech składa.
Zawsze można pozew wycofać - to raz, a dwa - można drugi raz się pobrać.
Oczywiście w razie, gdyby rozwód okazał się dla OBU sron pomyłką.
Pozdrawiam wszystkich ciepło.
M.

[scriptus]

I ja tak myslę.
Dzięki, zdrówko.

[malgog]

Scriptusie

to ja jestem Twoją żoną
to "naszą" sytuację opisujesz,
to ja jestem tą która chce się rozwieść
tylko (wyczytałam między wierszami)że chyba wiek dzieci się nie zgadza

rady dla Ciebie są radami dla mnie
mnie/Twojej żonie nie zależy absolutnie na ratowaniu związku
trwanie razem umotywowane/usprawiedliwione dobrem małych (2 i 6 lat) dzieci
jest chore ale ja jestem tchórzem, więc chociaż Ty okaż się mężczyzną i zrób
pierwszy krok

oszukujemy siebie od kilku lat
bez miłości, bez szacynku, bez szans na inne życie

te same scenariusze..

[scriptus]

malgog napisała:

> Scriptusie
>
> to ja jestem Twoją żoną
> to "naszą" sytuację opisujesz,
> to ja jestem tą która chce się rozwieść
> tylko (wyczytałam między wierszami)że chyba wiek dzieci się nie zgadza
>
> rady dla Ciebie są radami dla mnie
> mnie/Twojej żonie nie zależy absolutnie na ratowaniu związku
> trwanie razem umotywowane/usprawiedliwione dobrem małych (2 i 6 lat) dzieci
> jest chore ale ja jestem tchórzem, więc chociaż Ty okaż się mężczyzną i zrób
> pierwszy krok
>
> oszukujemy siebie od kilku lat
> bez miłości, bez szacynku, bez szans na inne życie
>
> te same scenariusze..

Pozwól mi chociaż zrozumieć, dlaczego...
Co Tobą, co Wami, kobietami kieruje w takiej sytuacji?
Dlaczego kobieta, którą kocham, której oddałem serce i pragnę oddawać wszystko,
dlaczego jest nieszczęśliwa i chce odejść?
Napisz, żebym zrozumiał.

Dlaczego?

[daleko_do_siebie]

Scri,
Ty cholera nie pytaj dziewczyn na forum - zapytaj TĘ kobietę.
Coś mi się wydaje, że nie pytałeś. Albo odpowiedzi nie chcesz przyjąć.
No to męcz ją dalej. Dręcz tym uczuciem, kórego ona nie chce. Cierp i pokazuj
swoje cierpienie. Żebraj. Nie rozmawiaj broń Boże, nie chciej niczego
"konkretnego". Trwaj na szańcu i chełp sie tym, że trwasz.
Jak do dziś nie wiesz DLACZEGO??
Wiem, ona jest Chinką, a Ty nie znasz chińskiego...

[malgog]

no ....to że Ty kochasz to za mało dla trwania w nieudanym związku
nie wyjaśnię co czuje Twoja żona
ja ...nie czuję się szczęśliwa
z Tobą/moim m
zapewnienia o miłości (których w moim związku brakuje a odnoszę wrażenie, że
jej po prostu nie ma) to za mało

mój m nigdy w ciagu 8 lat związku nie powiedział, że mnie kocha
czy jest wśród uczestników forum kobieta, która nigdy (po ślubie a właściwie
chyba i przed) nie usłyszała od swego partnera zapewnienia o miłości ?????!!!!!!
a ja mówiłam bez przerwy, bo kochałam a może byłam tylko głupio do niego
przywiązana, jak pies do pana
dorosłam, przejrzałam na oczy i uświadomiłam sobie, że jestem z nim
bo wydawało mi się, że nie spotkam nigdy nikogo, lepszego
mówiłam kocham wiele razy aż mi się znudziło
tak znudziło, to przykre wiem

spróbuj porozmawiać jeśli potrafisz
my na "te" tematy nie rozmawiamy
ja mam egzemplarz "nie pije (w swojej ocenie), nie bije" więc czego chcesz....
ja zawsze mówię to samo (tak, wiem..) on NIE UMIE SŁUCHAĆ i ma od wielu lat te
same argumenty
każda rozmowa to powtarzanie tych samych słów, zarzutów - znamy się jak łyse
konie i wiemy z góry jak odbijemy piłeczkę
rozmowa-awantura jest jak mantra
wiecznie to samo
ile można

chcę uczucia i wielu innych rzeczy których wyliczanie zajęło mi wiele tygodni
spędzonych u psychologa (i sporej kasy (()
ale to chyba bardziej skomplikowane niż się wydaje
albo nie umiem tego przelać na "papier"

rozmowa - to moja recepta
ale nie rozmowy o dupie-maryni (przepraszam za wyrażenie)

acha i jeszcze jedna ważna rzecz której u mnie zabrakło
udany sex
a to niestety rozkłada każdy związek

[scriptus]

Nie jesteś moją żoną...
Ja mojej często powtarzałem, co do niej czuję, ze ją kocham.
Za to ona od dawna powtarza mi, że mnie nie kocha.
Sex, coż, nie powiem nic na ten temat, ale żona mówiła, że było OK.

Moje zdanie jest, że ona sama nie wie, o co jej chodzi.
Raz chodzi o teścia, raz o kasę, raz jeszcze o coś innego, ja się pilnuję, żeby
nie mieć żadnej "wpadki" spóźnienia, itp...

Dowiaduję się, że nic nas nie łączy i powinienem odejść... Ja??? Ja mimo
wszystko chcę z nią być. Jeżeli ona za wszelką cenę chce rozwiązania naszego
związku, to niech się ona tym zajmie. Już jej to mówiłem. Ale nie. To facet musi
być zawsze winien...

Przepraszam za szyderczy nastrój, ale jestem po rozmowie z kimś, z kim ona
rozmawiała o nas. Coraz bardziej jestem przekonany, że ona mnie prowokuje do
odejścia.

Głupio tak napisać o własnej żonie, ale mam poczucie nieuczciwości z jej strony,
przeżywam zawód, nie chcę wierzyć w to, co widzę, słyszę, itd.

[finnka]

Bo jesteś niezdara. Bo gadasz na forum zamiast gadać z nią i "dziećmi". Bo nie
nazywasz rzeczy po imieniu. Bo nie widzisz, że jesteś nudny. Bo można narobić ci
na głowę, a ty tylko pojdziesz pod prysznic. Bo jesteś jak mebel. Bo gadają do
ciebie a ty nie słuchasz tylko powtarzasz swoją mantrę.
Bo chcesz oddawać wszystko, a my nie chcemy wszystkiego tylko to, co chcemy - ty
nie wiesz czego chcemy.

I TAK NIE ZROZUMIESZ, BO NIE CHCESZ...

[maheda]

Scri, jeśli Twoja żona nie chce z Tobą żyć - pozwól Jej odejść.
Niech składa pozew, rozwiedźcie się.

Jeśli za to Twojej żonie brakuje odwagi, by podjąć ten krok - wniesienia pozwu
do sądu - to ONA powinna się zastanowić, czego tak naprawdę chce.

Trzymaj się ciepło z chłodnym bezalkoholowym drinkiem w te upalne dni... ściskam.

[der1974]

No to dostało się Scri po głowie. Niestety w większości to trafne
spostrzeżenia. Ja też przechodziłem przez tę fazę, w której jest Scriptus, ale
jakimś cudem podniosłem się na sam koniec małżeństwa. I wcale nie żałuję. W
końcu mam poczucie, że kontroluję rozmowę, swoje emocje itp. Miłość nie może
być mędzeniem drugiemu człowiekowi, że się go kocha, a już zwłaszcza, gdy
partner po prostu już nie chce trwać w związku. Scri, a może Ty byś chciał,
żeby ona sobie poszła tylko się boisz wziąć odpowiedzialność? To byłoby jakieś
usprawiedliwienie. Jak przejrzałem swoje zapiski to ze zdumieniem odkryłem, że
we wrześniu zeszłego roku chciałem, żeby sobie już ode mnie poszła.

Aha i dzisiaj się spakowała całkiem. Jak mi kolega powiedział, że zabrała już
rzeczy z domu, to aż echo się niosło w słuchawce ... Nie mam ochoty tam
wracać . Teraz to już prawdziwy pierwszy dzień samotności się zaczyna. Boję
się i cieszę się.

[finnka]

To ty też nic sam nie zreobiłeś? Też chciałeś by zona sobie poszła, kolegę
wysyłasz by sprawdził co w domu? Jezu - co za "faceci" teraz żyją. Ciała bez jaj.

[misbaskerwill]

Za to nadrabiają nasze żony - nie dość że z jajami, to ile w sobie plemników
mają - często z różnym DNA jednocześnie))

[finnka]

Na swoim zachowaniu budujesz opinię o żonie? Dziwce szukasz mieszkania? Typowa
męska postawa - szukać winy o kogoś innego.

[misbaskerwill]

> Na swoim zachowaniu budujesz opinię o żonie? Dziwce szukasz mieszkania? Typowa
> męska postawa - szukać winy o kogoś innego.

Cieszę się, że Twoje życie jest takie proste, że możesz mieć czarno-białe opinie))
Ja do niedawna też tak miałem, kochanej żonie zawdzięczam wprowadzenie
dyferencjału w postrzeganiu świata))

Wygląda na to, że dopiero się przejechałaś na facecie i jesteś mocno wk*ona, ale
pewnie to minie. Ja np. nie twierdzę, że wszystkie baby są złe i wyrachowane -
na razie stwierdziłem to tylko u jednej pani, którą bardzo dobrze znam (no, może
u kilku).

A co do tego, że ja szukam mieszkania - cóż, moja kochana prawie-ex jest istotą
na tyle sprytną i wyrachowaną, że wszelkie ciosy wymierzone w nią sprowadza do
znęcania się nad dzieckiem... Zgodnie z prawem - powinna się wynieść po
rozwodzie, pod warunkiem znalezienia mieszkania zastępczego...czyli za 15 lat,
gdyby to zostawić sądowi))
Tylko po co się w ogóle w takim razie rozwodzić? Dlatego biorę sprawy w swoje
ręce - to ja jej znajdę to mieszkanko, zapłacę na dobry początek, przeprowadzę
i... podziękuję jej za wszystko.

[der1974]

Nie miałem czasu wcześniej napisać, ale przeczytałem Twoją wypowiedź i chodziła
mi ona po głowie. Nie znasz stanu faktycznego, a się wysilasz na kategoryczne
zdanie. Nie wysłałem kolegi żeby coś sprawdzał, tylko byłem w pracy a kolegę
poprosiłem, żeby otworzył małżonce drzwi i zaczekał aż żona wszystko wyniesie.
Potem zamknął drzwi i oddał mi klucz. W kwestii kolegi to wszystko. A w kwestii
męskich zachowań, to co jest męskie a co nie-męskie? Szarpałem się przez rok,
dwa, starałem się coś zmienić w związku, stresowałem się i wymyślałem nowe
idee, żeby ożywić małżeństwo, byłem u psychologa i u biegłego sądowego w
sprawie dzieci. W końcu zaakceptowałem jej decyzję o rozstaniu, dałem niemałą
kasę na zadatek na jej mieszkanie, zastałem dziś syf, kiłę i mogiłę w domu. To
co niby miałem zrobić żeby było po męsku? Dać po gębie, bo od dwóch lat ma
romans i ze wszystkich moich starań się wesoło zaśmiewała? Sorry ale nie tak
sobie wyobrażam męskie zachowania.

[misbaskerwill]

der1974 napisał:
> Scri, a może Ty byś chciał,
> żeby ona sobie poszła tylko się boisz wziąć odpowiedzialność? To byłoby jakieś
> usprawiedliwienie. Jak przejrzałem swoje zapiski to ze zdumieniem odkryłem, że
> we wrześniu zeszłego roku chciałem, żeby sobie już ode mnie poszła.

No właśnie Scri - jesteś mężczyzną, być może żona oczekuje od Ciebie męskiej
decyzji
Albo udowodnij jej zdradę (coś tam zawsze się znajdzie) lub jakąś inną winę za
rozkład pożycia, albo sam wnieś o szybki rozwód bez orzekania o winie)
I nie mów, że nie chcesz o tym słyszeć - to nie jest forum "ratowanie
małżeństwa" czy "znudzone mężatki i żonaci" (a takie istnieje), tylko
"rozwód..." - skoro tu siedzisz, to chyba o tym czasem myślisz))


> Aha i dzisiaj się spakowała całkiem. Jak mi kolega powiedział, że zabrała już
> rzeczy z domu, to aż echo się niosło w słuchawce ... Nie mam ochoty tam
> wracać . Teraz to już prawdziwy pierwszy dzień samotności się zaczyna. Boję
> się i cieszę się.

Gratulacje - ja zazdroszczę)) Cały zeszły tydzień szukałem swojej
mieszkania... i nic (bo chciałbym sprostać jakimś minimalnym wymaganiom, choć i
tak nie będzie zadowolona, bo pałacu za 250 zł do tej pory nie znalazłem ).
Zresztą - i tak nie jest powiedziane, że nie zechce wrócić do poprzedniego
mieszkania...Ale tym razem powita ją już właściciel - kochany teść)
Co się odwlecze, to nie uciecze.

Der...

[13monique_n]

> Aha i dzisiaj się spakowała całkiem. Jak mi kolega powiedział, że zabrała już
> rzeczy z domu, to aż echo się niosło w słuchawce ... Nie mam ochoty tam
> wracać .
To idź obejrzeć mecz - bliskimi, albo z kumplami, albo w Rynku, gdziekolwiek.
>Teraz to już prawdziwy pierwszy dzień samotności się zaczyna. Boję
> się i cieszę się. ...
samotności??? Mam wrażenie, że Ciebie ten rodzaj samotności nie zmęczy, masz
jeszcze wiele do odkrycia. Już jest lepiej, pamiętasz? I trzymaj się.

der

[374.4w]

często powtarzałam to sobie w czasie najwiekszych rozwodowych zawirowań:

Budowałam na piasku
I zwaliło się.
Budowałam na skale
I zwaliło się.
Teraz budując zacznę
Od dymu z komina.

[nicky7]

ładne, zapamiętam

[scriptus]

maheda napisała:

> Scri, jeśli Twoja żona nie chce z Tobą żyć - pozwól Jej odejść.
> Niech składa pozew, rozwiedźcie się.
>
> Jeśli za to Twojej żonie brakuje odwagi, by podjąć ten krok - wniesienia pozwu
> do sądu - to ONA powinna się zastanowić, czego tak naprawdę chce.

Święte słowa.
Pozwól jej odejść...
Czy ja ją na smyczy trzymam, czy co ??
Nie ukrywam, że nie chcę, żeby odeszła, ale, nigdy, przez całe życie nie
trzymałem jej na uwięzi. Teraz też nie trzymam. Jest ze mną, czy raczej obok
mnie, z własnej woli i własnego wyboru. Ma własne klucze do drzwi wejściowych,
wchodzi i wychodzi z domu kiedy chce, jeździ własnym samochodem, ma swój telefon
komórkowy, rozmawia i spotyka się z kim chce i kiedy chce. Czego ja jej nie
pozwalam?? Czy ja ją ograniczam?

[nicky7]

> Nie ukrywam, że nie chcę, żeby odeszła, ale, nigdy, przez całe życie nie
> trzymałem jej na uwięzi.

ależ ją na pewno wiele z Tobą łączy i jest jej trudno z tego zrezygnować. Może z
lenistwa nie podejmuje żadnych działań i chce, być ją wyręczył? Może nie chce po
prostu przyjać odpowiedzialności za ostateczne rozwiązanie i czeka, aż chłód
zmęczy Cię tak, że sam to zrobisz?

[374.4w]

Co byś nie zrobił będzie źle...

[scriptus]

>ależ ją na pewno wiele z Tobą łączy i jest jej trudno z tego zrezygnować. Może z
>lenistwa nie podejmuje żadnych działań i chce, być ją wyręczył? Może nie chce po
> prostu przyjać odpowiedzialności za ostateczne rozwiązanie i czeka, aż chłód
> zmęczy Cię tak, że sam to zrobisz?

To chyba prawdopodobne... bierze mnie na przetrzymanie i liczy, że stracę
cierpliwość, ale w przypadku aż takiego wyrachowania nie mam już żadnych szans
na naprawę czegokolwiek , to tylko kwestia czasu, a pozew złoży to z nas,
które okaże się słabsze psychicznie. Nie ma co, świetlana perspektywa....

Ech nie chcę w to wierzyć. To po co mi dała śliczny prezencik na walentynki ??

Możecie się śmiać ze mnie, bowiem cały czas czuję śmierdzący oddech rozwodu na
plecach i uciekam przed nim, jednak nie chcę w ogóle dopuścić do świadomości
możliwości, że mnie dopadnie....

[phokara]

Paradoksalnie moze byc tak, ze jak Cie dopadnie ten grozny potwor - rozwod, to Ci sie zrobi
lepiej...
Ucieczki strasznie rozwalaja psychicznie.

[nicky7]

>Możecie się śmiać ze mnie, bowiem cały czas czuję śmierdzący oddech rozwodu na
>plecach i uciekam przed nim, jednak nie chcę w ogóle dopuścić do świadomości
>możliwości, że mnie dopadnie....

i tym samym skazujesz sie na zycie w zawieszeniu, na czekanie na wyrok, a raczej
na jego wykonanie. dlaczego tak trudno zrobic ten krok, mimo, ze wszystko jest
przesadzone?
- pytanie retoryczne, zadaję je sobie od kilku miesiecy...

dzięki, przepiję też Wasze zdrowie :)

[scriptus]

Wszystko jest przesądzone, nie muszę chyba kiwnąć nawet palcem w bucie,
szczerze?, tak może będzie łatwiej. Wyrok już właściwie chyba zapadł. Wypada mi
już tylko, ze spokojem skazańca oczekiwać na jego wykonanie. Mam nawet swoje
przewidywania, co do terminarza wydarzeń, założyłem się z sobą o
butelkę-pocieszycielkę Jasia z zieloną etykietką, że będzie tak, jak
przewidziałem.
Ludzie siedzą w celi śmierci po kilkadziesiąt lat, i jakoś żyją DD, w moim
wypadku to najwyżej kilkanaście miesięcy.
I tak nie wiem, .... i co dalej. Nie szkodzi, chyba to nie będzie nic szczególnego.

beznadziejne prezenty od niej

[marcepanna]

Widze ze
cie niezle malzonka denerwuje))

Wydaje mnie sie ze ulozysz kontakty z dziecmi po mysli, na razie probowala
tylko lekko ukasac- tez ja denerwujesz)))

kochanek wymaga czasu...

[der1974]

Dzisiaj to 15 dzień kiedy jej nie ma. I dla mnie to szok, bo czuję się dobrze.
Jestem pod wrażeniem, jak bardzo jest OK. Wczoraj co prawda wlazłem na schody
ruchome jadące do góry zamiast w dół i się wywaliłem z wielkim hukiem w galerii
w centrum miasta . I dobrze mi z tym jest. I że zabrała wszystko z
mieszkania też mi dobrze, bo nie mam na co patrzeć i spotykać się z
przeszłością. I budzę się co rano z wielką ulgą i zadowoleniem, że jestem sam,
ale nie samotny. I dzisiaj miałem imprezę pierwszą w domu ze starymi
przyjaciółmi, od których mnie konsekwentnie izolowała. Jestem drugi dzień z
dziećmi, które mnie kochają i chcą być u mnie, i są usatysfakcjonowane z tego i
wczoraj wieczorem poszły ze mną i za mną jak w ogień z jej mieszkania i
rozrabialiśmy do 1 w nocy i że nie ma szans, na to, żeby mnie od nich odcięła.
I cieszę się, że wczoraj zamiast siedzieć u niej jak baran (rzekła wpadnij Karo
na kawkę - ja Ci q.. dam Karo, tak może moja Mama do mnie mówić pomyślałem i
odpowiedziałem, że o tej porze kawy nie piję), to wolałem się po autostradzie
jak wariat przejechać bez celu i sensu, za to z odpowiednią dawką adrenaliny. I
czuję się zadowolony - wiem to głupio brzmi, ale takie są moje emocje. Kiedyś
się wyciszą i będzie dobrze. Normalnie.