Mury

[374.4w]

te Kaczmarskiego. Słucham razem z synem, który pare dni temu wrócił z obozu
harcerskiego, oni dalej - po nas, swoich rodzicach-to spiewają.
Przyznam, że teraz te mury mają inny wymiar.
I wspomnienie atmosfery koncertów Gintrowskiego z Łapińskim (bez
Kaczmarskieg)w Klubie (Zascianek???) na Miasteczku Studenckim, koncertów tzw.
zamknietych, bo odbywających sie bez zgody cenzury. Ktos pamieta? Krakusy

[f.l.y]

szanuję...

choc ja Kaczmarskiego raczej nie słucham...nie trafił do mnie i już...

[daleko_do_siebie]

Pamiętam. Byłam na kilkunastu takich chyba. Ta atmosfera chyba się już nia
powtórzy. Nie dlatego, że to lata młode i minęło. W tych koncertach była radość
muzyki - jak w wielu dzisiejsszych też. Ale i radość bycia na chwilę gdzie
indziej. I strach bycia przeciw czemuś. Nie do podrobienia. Nie tutaj (na
szczęście).

[374.4w]

daleko_, masz wspaniały dar dokonywania syntezy.

[daleko_do_siebie]

)) dzięki
Zazdroszczę moim dzieciakom wielu rzeczy - ot normalniej mają. Ale czasem jak
nas, "wcześniejszych" nieco weźmie na opowieści to czuję jak i one mi
zazdroszczą. Inaczej żyliśmy. I chyba nie chciałabym się zamienić.

[misbaskerwill]

masz rację - młodzież zazdrości - nie istnieje nic takiego, co by mogło jakoś
wszystkich połączyć - choćby wspólnego ciemiężyciela, "brakuje"...nawet tej
strasznej komuny, po to, by poczuć się zjednoczonym...
To dlatego wszyscy tak wylegli na ulice po śmierci Jana Pawła II - przez chwilę,
młodzież (tak, moim zdaniem to ich było najwięcej) mogła poczuć się całkowicie
zjednoczona... Nie było strachu, ale wydawało się, że jest może jakiś wspólny
cel...Bycia lepszym człowiekiem, budowy lepszego kraju - choćby dla Niego, dla
człowieka, Który tyle kiedyś dla nas zmienił...

Szkoda, że tak szybko wszystko się spieprzyło. Dosadnie - ale nie umiem tego
określić inaczej. Nie wiem, czy wierzyłem, że coś się zmieni - ale nadzieja
była. Ale taka nasza historia - Polacy jako naród zawsze byli najlepsi w
zrywach, gorzej z mozolnym budowaniem

Co do Jacka Kaczmarskiego - zdążyłem go poznać jako zupełnie jeszcze
"nieoświeciony" młodzian. Ale od razu poczułem jaki to niesamowity Człowiek. Nie
gwiazdor, nie chodzący symbol (jakim go chcieli uczynić, a od czego raczej
uciekał). On po prostu był sobą. Bardzo skromny, zwyczajny, a jednocześnie
wielki w tej zwyczajności.