Gdzie szukać pomocy ?

[fammoni]

Moja historia jak wiele innych...
decyzja o rozwodzie niby podjęta ale są też ostatnie, rozpaczliwe próby
ratowania związku,
cieżko wyrzucić z życia 8 wspólnych lat,
tym bardziej, że mamy dwóch małych synków.

Jeden zasadniczy i podstawowy problem - M to typ faceta, który absolutnie nie
potrafi rozmawiać, nie rozmawia ze mną - kłopoty małżeńskie to wyłącznie MÓJ
problem, on się odwraca lub wychodzi z domu.
Norma to zachowanie: ja mówię (nie awanturuję się - dawno mi przeszło)
On - chcesz się rozwieść - proszę bardzo - dotarło do mnie - JEMU WOGÓLE NIE
ZALEŻY !!!!

Mieszkamy razem (mieszkanie wspólne) - M nie chce się wyprowadzić - jeśli MI
zależy na rozwodzie to powinnam:
1) wnieśc pozew
2) załatwić sprawy związane ze sprzedażą mieszkania
3) po załatwieniu ww. mam mu dać jego działkę kasy do ręki
(oczywiście gdzie się podzieję z 2 dzieci w czasie np. sprzedaży mieszkania -
to nie jego problem)

Powód rozwodu - PICIE, upijanie się do nieprzytomności, ale oczywiście ON nie
widzi tego problemu.
Przerabiałam: izbę wytrzeźwień, zabranie prawa jazdy po jeździe po pijaku,
leżenie nieprzytomnego M na klatce w bloku - mam mnóstwo dowodów i świadków i
sądzę, że przy rozwodzie z orzeczeniem o jego winie nia miałabym specjalnie
trudu w udowodnieniu mu alkoholizmu - moje argumenty przytoczone tutaj - w
jego ocenie TO NIE JEST PROBLEM - inni też piją - nooo...ręce opadają

to tak w krótkich, żołnierskich słowach

Ostatnia nadzieja...
Pomóżcie proszę - gdzie w Warszawie mogę szukać pomocy terapeuty od
uzależnień ?
Rozumiem, że terapia będzie dotyczyć nasz dwojga,od czego zacząć ?
Jak nakłonić męża do terapi?
Jakiego rzędu są to koszty ?

Ja mam przeczczucie, że się nie uda, tym bardzie, że widzę jego obojętność na
wszystko co się dzieje, ale chciałabym mieć też świadomośc, że zrobiłam
wszystko co mogłam aby uratować to małżeństwo.

Pomożecie ?

[marek_gazeta]

> On - chcesz się rozwieść - proszę bardzo - dotarło do mnie - JEMU WOGÓLE NIE
> ZALEŻY !!!!
Nie bardzo tak jest. Tzn. tak nie musi być. Kiedy żona mnie wreszcie poinformowała o wniesieniu pozwu (leżał już na poczcie, przyszło awizo), nie od razu dotarło do mnie to, co powiedziała.

Ciekawe, w jaki sposób wytrzymałaś z nim 8 lat? (i w jaki moja kobieta wytrzymała ze mną 11? też ciekawe). Niestety, jeśli chodzi o resztę pytań, to nie mam nic do powiedzenia.

[fammoni]

Marku - ale jakim trzeba być człowiekiem, jeśli słowa własnej żony, wypowiadane
wielokrotnie (groźby rozwodu też) nie skłoniły mojego M i Ciebie też (co wynika
z postu) do zmiany zachowania
czy słowo pisane czytaj pozew rozwodowy w cudowny sposób zmieni zachowanien ???
i co alkoholik nagle przestanie pić bo przestraszy się ???

ale niestety
mój M to ciężki kaliber - zawzięty i gotowy się rozwieść byle nie przynać się
do błędu

jestem zrozpaczona bo ...kocham go...a z drugiej strony mam świadomość, że nic
się nie zmieni

nie chcę aby moje dzieci patrzyły na pijanego, obsikanego (delikatnie rzecz
ujmując) ojca, wleczonego przez obcych ludzi do domu, rzucającego w pijackim
szale naczyniami i wszczynającego awantury bez powodu, biegającego z nożem za
obcymi ludźmi (cud, że facet nie wezwał policji)

zawsze w sytuacjach kiedy mam dylemat i waham się co robić przypominam sobie
mojego 6 letniego synka, który podczas takiego agresywnego zachowania pijanego,
wrzeszczącego ojca dostał ataku histerii i próbował schować się pod łóżko

M nigdy nie podniósł ręki na mnie czy na dzieci, więc agresja nie wchodzi w grę
to typ człowieka, który pijany doprowadza rodzinę na skraj rozpaczy swoją
agresją, gadaniem głupot, groźbami samobójstwa, ciagłym chodzeniem po
mieszkaniu...ile można tak żyć ?

[z_mazur]

Z Twojego opisu wynika, że Twój mąż to po prostu alkoholik.
A Ty masz klasyczne objawy współuzależnienia.
Potrzebujesz tak samo pomocy jak on, a może nawet bardziej.
Skontaktuj się z jakimś ośrodkiem pomocy.
Leczenie problemów alkoholowych jest w Polsce bezpłatne.
W takich ośrodkach znajdziesz fachową pomoc i wsparcie,
będziesz wiedziała jak postępować z mężem alkoholikiem
żeby doprowadzić do sytuacji, w której on sam będzie chciał
się poddać leczeniu.
Alkoholika nie zmusisz do leczenia jeśli on sam nie zrozumie
że potrzebuje pomocy. Najczęsciej następuje to wtedy gdy
dosięgnie kompletnego dna. Najczęściej jednak bliskie osoby
chronią alkoholika przed konsekwencjami jego picia i uniemożliwiają osiągnięcie
tego dna.
Potrzebujesz fachowej pomocy, udaj się po nią i to jak najszybciej.

[fammoni]

dziękuj brzozo - już zadzowniłam i się umówiłam na spotkanie

na spokojnie

[fammoni]

tak na marginesie
zacznę ..jak w szkle kontaktowym, gdzie każdy kto się dodzwonił chwali
program...
czytam od...dawna, piszę chyba drugi raz

najlepsze forum dla osób z takimi problemami jak ja

JA WIEM,ŻE JESTEM UZALEŻNIONA i źle mi z tym
i podjęłam w końcu decyzję, że MUSZĘ coś z tym zrobić

mój problem - nie potrafię mówić nie płacząc
rozlejami się kompletnie
spotkanie już w poniedziałek
nie chcę wyjść na ofiarę męża alkoholika bo tak nie jest
ale jak opowiadać aby nie wyć przed obcą kobietą, nie rozkleić się kompletnie,
być spokojną i opanowaną
czy wogóle się da mówić o tak osobistych sprawach na spokojnie

ja nawet dzwoniąc i umawiając się na wizytę popłakałam się w słuchawkę

[akacjax]

Rozumiem, że trafiłaś do specjalisty od współuzależnień.
Ogólny zestaw adresów tych poradni jest na (www.odwyk.pl)
www.psychologia.edu.pl/index.php?dz=strony&op=spis&id=167

Zespół uzależnienia alkoholowego to choroba działająca na cała rodzinę.
Piszesz, że nie chcesz wyjść na ofiare m. bo tak nie jest-a jednak gdy poznasz wiedzę na temat wpływu alkoholizmu na rodzinę zobaczysz, że niestety tak jest.
Okaże się ile razy byłaś nadopiekuńcza-dla niego i rodziny, ile razy "musiałaś" przejąc kontrolę nad sprawami domowymi i innymi-bo on był pijany i nieodpowiedzialny...itd.
Alkoholik najczęściej pije w pełnym komforcie. Nie odczuwa żadnych skutków ubocznych-bo posprzatane(często po nim), bo ugotowane, bo czasem budzi się ułożony w łóżku...
Po pierwsze-trzeba przestać stwarzać mu ten komfort.
A co dalej..dowiesz się na terapii.
Nie bój sie płaczu-on oczyszcza-gdyby to wszystko nie było ciężarem, łzy nie napływałyby do oczu.

[fammoni]

tak właśnie było...
kiedy zaczynał pić w już w godzinach pracy i nie mógł odebrać synka z
przedszkola (a to należało do jego "obowiązków")ja zwalniałam się z pracy i
gnałam z jęzorem na brodzie aby zdążyć przed 17-tą
słałam łózko, rozbierałam, usprawiedliwiałam, tłumaczyłam, kryłam przed rodziną
chociaż i tak wszczyscy wiedzieli - mieli niejednokrotnie okazję obserwować
jego zachowanie na rodzinnych imprezach
tłumaczyłam go sama przed sobą

nie robię tego od kilku lat tzn. nie usprawiedliwiam, nie tłumaczę, mówię
otwarcie o sytuacji - dzieko wtedy MUSIAŁAM i teraz też muszę odebrać z
przedszkola - przecież on by tego nie zrobił pijany a zresztą chyba wolałabym
żeby w takim stanie nie pokazywał się w przedszkolu
często nie wraca na noc
nie bardzo rozumiem jaki komfort picia mu sprawiam ?
albo co miałabym w takiej sytuacji robić aby nie sprawiać mu tego komfortu ?
wraca do domu trzeźwy bo zdążył się wyspać i wytrzeźwieć
nie jada z nami posiłków, a jeśli jada to zaproszony do stołu przez dzieci -
mam go wygonić od stołu ?

najgorsze, że ja mam teraz wrażenie, że on wiedząc, że sprawy zaszły za daleko
i moja cierliwość się wyczerpała - prowokuje, robi wszystko abym spełniła
wielokrotnie wykrzyczaną obietnicę rozwodu
niezależy mu na nic i na niczym
przychodzi do domu jak do hotelu, żeby się przespać
sobota, niedziela - ja nic nie mogę zaplanować, on wstaje i nic nie mówiąc
wychodzi i nie zastanawia się nad niczym
zabiera samochód i wróci albo nie
najczęściej wraca bez słowa, kładzie spać
w tej chwili zostało mu tylko to mieszkanie, z którego NIE CHCE SIĘ WYPROWADZIĆ
(ma gdzie bo ma matkę w w-wie)i JA WIEM, że czeka na kasę z podziału mieszkania

dodam tylko, że zarabiam 2-krotnie więcej od niego a kiedy się pobraliśmy NIE
MIAŁ przysłowiowego złamanego grosza, pracy, samochodu - wprowadził się do
mojego mieszkania z 2 parami spodni, koszulą i 2 t-shirtami
ja znalazłam mu stała pracę - oczywiście za każdym razem kiedy jest pijany
twierdzi, że tragiczną i jutro się zwolni, kupiliśmy większe, wspólne
mieszkanie, samochód
taka beznadziejna stabilizacja o której się marzą za młodu

jest sens takiej terapii jeśli i tak się rozwiedziemy ?

W ciągu tych 8 wspólnych lat nigdy nie usłyszałam słowa skruchy, przepraszam -
to nie w jego stylu
jego jedynym argumentem jest krzyk, z niczym się nie zgadza, nic mu się nie
podoba, nawet kiedy wracam z dziećmi od fryzjera komentuje ścięcie - oczywiście
jest tragiczne i gdyby on tam był...ale nie miał czasu
ubranie moje, dzieci - tragedia, starszy synek do tej pory nie ma kupionej
kurtki zimowej bo żadna się nie podobała ojcu (((
chwała Bogu, że ciepło jest ...
wychowałam się w rodzinie w której ...się nie pije, winko, likier stawiany od
święta, ojciec, brat - nawet nie palą
wpakowałam się w jakiś chory układ i czuję się podle

samam się zastanawiam jak wytrwałam te 8 lat, ciężko jest uświadomić sobie, że
kochany człowiek to..tak naprawdę ktoś obcy

On w tej chwili stoi nad przepaścią - grozi mu zwolnienie z pracy właśnie za
picie
straci dzieci...wszystko
na co on czeka aby się opamiętać
świadomie i pełną premedytacją niszczy wszystko co posiada
to jest jakieś chore
wybaczcie te żale ale nie mogę tego zrozumieć
jesli ktoś po przeczytaniu moich słów stwierdzi - idiotka - to całkowicie się z
tym zgodzę

[anja_pl]

fammoni,
idiotka to na pewni nie jesteś, ale zakochaną po uszy,
idź na terapię bez wzgledu na to czy będziecie razem czy nie,
musisz ratować siebie i dzieci przed nałogiem męża i ojca,

może musi sie całkowicie stoczyć, aby się odbić od dna ...

[z_mazur]

Już pisałem.
Nie jesteś idiotką tylko osobą współuzależnioną.
Twój opis jest wręcz standardowym, klinicznym przypadkiem.
Boże ile ja znam takich historii.
Niektóre nawet z happy endem, ale ten happy end następował najczęściej po
totalnym kryzysie (np. mój znajomy, świetny facet, dyrektor finansowy w dużej
spółce, prestiż, władza, znaleziony po kilkudniowym cugu alkoholowym w jakiejś
melinie pijackiej, potem oddział zamknięty, terapia, od paru lat jest ok).
Niektóre bez happy endu (mój 35 letni przyjaciel zmarł na trzustkę -
konsekwencje picia).
Zrób pierwszy krok, zwróć się po profesjonalną pomoc.
Jasne, że nie będzie łatwo wyjść z tego, ale trwanie w tym musi być dla Ciebie
i dzieci koszmarem. Powinnaś to zrobić nie dla niego tylko dla siebie i dzieci.

[akacjax]

Terapia jest dla Ciebie-zobaczysz ile starciłaś tak żyjąc, zobaczysz nowe możliwości, nową siebie. Poza tym dostaniesz profesjonalną wiedzę jak odebrać mu komfort picia.

A kurtkę dziecku kup sama-o ile jest taka potrzeba.

Co do rozwodu-Twój wybór-wg mnie na chwile obecną ważniejsze jest ustabilizowanie sytuacji domowej, spokój, normalność, szukanie metod odcięcia się od alkoholika.
Jest też możliwość zgłoszenia go do gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. Czasem to impuls, od którego zaczyna się prawdziwe leczenie.

Mają rację - jesteś współuzależniona.

[tricolour]

Do tego stopnia, że piszesz "nie bardzo rozumiem jaki komfort picia mu sprawiam?
albo co miałabym w takiej sytuacji robić aby nie sprawiać mu tego komfortu?"
Dodatakowo nie chcesz iśc na terapię.

Chodzisz do dentysty jak boli ząb? A do ginekologa chodzisz profilaktycznie?
Chodzisz.

To pójdź na terapię, bo Ciebie, męża, rodzinę zżera choroba alkoholowa.

A na czym polega komfort picia? Proszę bardzo:
1. kiedy zaczynał pić w już w godzinach pracy i nie mógł odebrać synka z
przedszkola (a to należało do jego "obowiązków")ja zwalniałam się z pracy.
2. tłumaczyłam go sama przed sobą
3. mam go wygonić od stołu?

Jesteś chora.

[fammoni]

tricolour - ale ja właśnie chcę iśc na terapie - nawet idę po raz pierwszy jutro

z tym odbieraniem dziecka z przedszkola...
kiedy dzwoni podpity że nie odbierze to nawet jeśli ja mu powiem, że nie będę
mogła się zwolnić i odebrać....to nic to nie zmieni
on i tak nie odbierze
ten telefon to tylko formalność
on jest już w takim stanie, że i tak nie przyjedzie do przedszkola
(wcześniej nawet nie dzwonił)

nie jadamy razem
praktycznie nie rozmawiamy
mamy oddzielne finanse
miszkamy razem

on nie zgadza się na jakąkolwiek terapię, nie tylko dot. problemu z piciem

[fammoni]

w mojej ocenie nastąpił trwały rozklad małżeństwa - oddielne sypialnie,
finanse - od kilku lat
jedynie mieszkamy wspólnie i tego nie da się zmienić
terapia to ostatnia szansa dla mnie - ale chyba się łudzę

Oczywiście - łudzisz się.

[tricolour]

Pójdź jutro na pierwszą terapię, a wrócisz w szoku. Za miesiąc stracisz
złudzenia kiedy zobaczysz w jakim miejscu zycia jesteś i zrozumiesz kto Ci je
zmarnował.

Nie muszisz tłumaczyć mi nieodbierania dziecka z przedszkola przez pijanego
gościa, bo sytaucję rozumiem. Rozumiem, że takie coś może sie przydarzyć, ale
TYLKO RAZ.
Jeżeli zdarzło się wiecej razy, to ... idź na tą terapię.

[akacjax]

Nawet gdybyś się rozwiodła, to terapia jest wskazana, bo trzeba odgrzebać siebie spod zmian, jakie kontakt z alkoholikiem w Tobie wywołał.
Mam nadzieję, że jutrzejsze wstępne spotkanie będzie początkiem pracy ze sobą samą. Życzę powodzenia!

Jasne jest, że alkoholik nie chce iść..

[tricolour]

... na terapię, bo alkoholik chce pić. Terapia stanowi zagrożenie dla picia i
stąd niechęć.

Postawmy rzecz jasno: jeśli Twój mąż nie zacznie się leczyć, to umrze. Może
dopiero za kilka lat, ale umrze na pewno.
Dlatego Ty sie ratuj.

[tictac11]

Fammoni o ile dobrze zrozumiałam
NIE
MIAŁ przysłowiowego złamanego grosza, pracy, samochodu - wprowadził się do
mojego mieszkania z 2 parami spodni, koszulą i 2 t-shirtami

to miałaś mieszkanie PRZED slubem?
Jeśli tak, to jest ono twoim majatkiem a nie wspólnym, nic nie musisz mu
oddawać. Możesz sie rozwieść i go po prostu eksmitowac.

no własnie - czy ktoś wie jak się to dzieli ?

[fammoni]

> Fammoni o ile dobrze zrozumiałam
> NIE
> MIAŁ przysłowiowego złamanego grosza, pracy, samochodu - wprowadził się do
> mojego mieszkania z 2 parami spodni, koszulą i 2 t-shirtami
>
> to miałaś mieszkanie PRZED slubem?

miałam mieszkanie przed ślubem - ale sprzedałam je + kredyt = nowe mieszkanie,
które kupiliśmy już jako małżeństwo
50% ze sprzedaży mieszkania (mojego panieńskiego) i 50% kredytu
nie mam pojęcia jak w sądzie wygląda podział majątku w takiej sytuacji ale
obawiam się, że to jednak wszystko jest wspólne i za bardzo wyrzucić go nie mogę
tym bardziej, że przejawia dziwne zachowanie - wraca jak bumerang i żadna
obelga nie jest wystarczającą obrazą, żeby się go pozbyć
dał mi wyraźnie do zrozumienia, że mamy się dzilic po połwie i nie przemawia do
niego absolutnie argument, że dzieci zostają ze mną...i w związku z tym ten
podział tak po równo nie będzie
ale to opowieść na inną bajke

[tictac11]

Skoro masz dowód na to ze 50% pieniędzy na nabycie mieszkania juz po ślubie
pochodzi z twojego majatku (masz chyba jeszcze umowę sprzedaży poprzedniego?)
przedmałżeńskiego, to moim zdaniem te 50% nie wchodzi do podziału. Najlepiej
zapytaj prawnika, będziesz pewna swoich racji.

[z_mazur]

Jest dokładnie tak jak pisze tic tac.

Mało tego biorąc pod uwagę zmianę wartości mieszkania, przypuszczam, że do
odzyskania jest połowa aktualnej wartości tego mieszkania, a nie kwota
pochodząca ze sprzedaży mniejszego mieszkania.

[tictac11]

myślę, że najlepiej bedzie wiedział majkel01

[fammoni]

NAPRAWDĘ ???
on już mi takie elaboraty powyliczał...że ..no jemu się jakoś zawsze dzieliło
po połowie a ja też nie za bardzo wiedziałam ja to się powinno dzielić

akt sprzedaży mieszkania mam oczywiście - sprzedałam notarialnie mojej mamie -
czyli de facto mama dała kasę na połowę nowego mieszkanka NASZEGO wspólnego (to
stare, moje panieńskie cały czas jest bo czeka na moich synków - dostaną je w
spadku po babci

NAJLEPSZE jest to, że mąż w rozliczeniu wspólnego majątku chciałby właśnie tego
mieszkania

[tictac11]

ma bujną fantazje i wmawia Ci ciemnotę ))
Nie daj sie, walcz o swoje. On nie ma szans w sądzie, i powiedz mu to zupełnie
spokojnie

[fammoni]

tiktacu - mogę Cię po rękach całować ?
przywróciłaś mi nadzieję

[tictac11]

eeeeeeeeeeeejjjjjjj no nie wygupiaj sie ))
Moj m mowi że jestem materialistka, moze cos w tym jest )))

[z_mazur]

Z mieszkaniem to IMHO powinno wyglądać w Twoim przypadku tak:
Bierzesz aktualną wartość tego mieszkania, które teraz jest waszą własnością i
obliczasz w nim taką procentową wartość jaką stanowił przy jego zakupie kredyt.
To jest wasza wspólna część tego mieszkania. Jeśli to było 50 % to mężowi
należy się 25% aktualnej wartości mieszkania. Niestety resztę majątku to już
fifty fifty.

[bazyliada]

Zajrzyj tutaj, możesz poczuć, ze to co przeżywasz dotyczy wielu i można sobie z
tym poradzić:

forum.akcjasos.pl/index.php?sid=4c369729f6677691ecc2220bad3f6966
www.timi.jawnet.pl/serwis/index.php
życzę dobrych dni

zaczęłam terapię i.........

[fammoni]

chodzę na terapię i...dobrze mi z tym
i tak sobie dochodzę do przekonania, że moje życie jest to du...y, że nie mam
ochoty męczyć się z alkoholikiem, że ...tracę wszystko..radość życia, ciekawośc
świata, że się staję zgorzkniałą kobietą bez ambicji i marzeń...
to wszystko uświadamia mi terapia i utwierdza w przekonaniu, że MUSZĘ cos z TYM
zrobić, ale TYM czymś nie jest choroba męża tylko ...no własnie...życie w takim
chorym związku

a jakiego mam terapeutę )))))))))))
chwilami mam ochotę właśnie ...zrezygnować....zmienić terapeutę...bo....jest
dla mnie za idealny....przedstawia mi świat, którego nigdy nie poznałam,
możliwości o których nawet nie śniłam...życie tak nierealne, niemożliwe...
od tylu lat nie doznałam bliskości i miłości...a tu masz...obcy facet "który
mnie rozumie"...któremy się mogę wypłakać na ramieniu i który trafi w samo serce

to jest aż chore i zaczynam się bać...uzależnienia...od terapeuty ))
zadużyć się w terapeucie..tylko mi to było potrzebne ....jakbym kłopotów i
problemów miała za mało
a tego własnie się boję
pozbawiona oparcia w najbliższym człowieku czepiam się osoby, która to oparcie
mi daje
jak sądzicie...bardzo źle ze mną ????

[nanga.nanga]

O ile wiem, takie zadurzenie sie w terapeucie to klasyka, przynajmniej w
psychoanalizie chyba zwykły element terapii. Jesli terapeuta jest naprawdę
dobry, poradzi sobie z tym, tak zeby nie skrzywdzic Cie w zaden sposób.

[betuana]

Fammoni, to co się z Tobą dzieje to najzupełniej ludzka i naturalna reakcja na
terapię. Spotkałaś człowieka, który Cię wysłucha i nie ocenia, nie wartościuje.
Nic dziwnego, że może pojawić się fascynacja. Ale, jak już pisała Nanga, to
jeden z integralnych elementów terapii i terapeuci stykają się z tym często.
Nie wiem, czy jest to pocieszające, ale chyba fajniej jest się zadużyć w
terapeucie płci przeciwnej niż tej samej, a takie przypadki też są na początku
dziennym (oczywiście u osób o zdeklarowanie heterosekksualnej oreinatcji, żeby
nie było niedomówień)

[fammoni]

ja wiem, że takie są zależności na terapi i niemal regułą staje się fascynacja
terapeutą
świadoma jestem też, że oczy będą się otwierać na różne sprawy i jestem coraz
bliżej decyzji o rozwodzie
ale jako kobieta pozbawiona bliskości drugiego człowieka jestem podatna na
wpływy - tu terapeuty
zauroczenie - nie chcę tego, nie chcę uzależnienia bo za jakiś czas będzie mi z
tym ciężko
nie mam oparcia w nikim, czuję się samotna - po co mi wsparcie tylko i
wyłącznie obcej osoby, dla której jestem "przedmiotem" terapii raz na jakiś czas
boje się tego "przywiązania",
wiedziałam, że terapia nie uzdrowi mojego małżeństwa i nie zmieni mojego męża
bo nie takie "jej" zadanie
ale ...moja psychika jest w tej chwili chyba w gorszym stanie niż zanim
zaczęłam terapię
burza myśli i uczuć i tylko nadzieja, że to przejściowe i z czasem się unormuje
radość z przełamania strachu i podjęcia decyzji o zmianie życia połączona z
wulkanem przygnębienia z powodu osamotnienia

nawet nie umiem wyrazić swoich emocji a są one...oj są ...

[betuana]

Ale to właśnie na tym polega, że jesteś swego rodzaju przedmiotem terapii, a
terapeuta bezstronnym obserwatorem Twoich reakcji. On nie może się angażować,
ale Ty możesz. To on ma Ci pomóc. Nawet jeśli konsekwencją relacji
terapeutycznej byłoby zauroczenie, to terapeuta ma Ci pomóc przez to przejść.
Żeby nie było, że naczytałam się mądrości i się popisuję, to melduję uprzejmie,
że od roku grzecznie uczęśzczam na terapię. Ja akurat na zadurzenie sie
terapeucie mam marne szanse (nigdy nie mów nidgy), choć terapeutą jest facet i
to symatyczny, bo jednym z moich problemów jest coś w rodzaju dystansu
emocjonalnego. Trzymaj sie Fammoni, bo nie jest Ci łatwo, ale jeśli udało Ci
się trafić na dobrego terapeutę to połowę sukcesu masz za sobą

[nanga.nanga]

Nigdy nie mów nigdy - moja zdecydowanie heteroseksualna i powsciagliwa
przyjaciołka przeżyla wielka milość do swojej terapeutki - starszej pani. Ja
byłam od zwierzeń, przerobiłam to dość dokładnie.

[fammoni]

bo jednym z moich problemów jest coś w rodzaju dystansu
> emocjonalnego.

a moim problemem (także) jest cos wręcz odwrotnego -
ja się za szybko angażuję a dystansu nie czuje absolutnie
jestem tak "otwarta", że aż mnie to przeraża (((
jako "wyposzczona" w różnych aspektach zycia łapczywie rzucam się na wyciąganą
pomoc - w różnych jej przejawach i stąd moje emocjonalne rozchwianie...niestety

[betuana]

A ja buduję mury, tak na wszelki wypadek, żeby nikt nie mógł mnie skrzywdzić. Na
terapii próbuję jakoś poukładać i uporządkować ten potworny chaos w moim wnętrzu
- idzie mi to bardzo powoli, ale chyba jednak w dobrym kierunku

I jeszcze jedno...

[betuana]

Porozmawiaj z terapeutą o swoich uczuciach, również tych, które zaczynasz żywić
w stosunku do niego. Jeśli jest dobry, a mam nadzieję, że jest, to pomoże Ci
przez to przejść w miarę bezboleśnie.

Betuana

[crazysoma]

A ten profesor to kolega psycho... (dalej nie wiem, co napisac) S?
Sluchaj, to jaka kosmiczna bzdura. Szybciej mozna sie zakochac w ginekologu,
ale dobry psychoterapeuta nie powinien pozwolic na taki ewentualny fakt,
albowiem dobry psychoterapeuta to 100% emaptii i 100% asertywnosci. Bo, wyobraz
sobie, ze do psychoterapeuty nie chodza odporni, asertywni Ludzie ale
(przynajmniej na poczatku) totalnie rozwaleni, podatni na wszystko (szczegolnie
co dobre) osobnicy. A kazdy potrzebuje milosci i uwagi...

Kobieto Fammoni, Ty sie zastanow czy nie popadniesz w nastepne uzaleznienie...

[betuana]

Crazy, piszę z perspektywy pacjenta, który miał ogromne opory przed poddaniem
się terapii, bo trudno było mi zaakceptować fakt, że obcemu człowiekowi mam
opowiadać o rzeczach, które dla mnie są cholernie trudne. Przekopałam się przez
mnóstwo informacji odnośnie psychoterapii. I wiem, że takie zjawiska, jakie
opisuje Fammoni, są NORMĄ.
I w tym miejscu podpisuje sie "obiema ręcyma" pod tym co napisał Tri, Fammoni
powinna zająć sie swoją terapią, a nie wysłuchiwać opinii piszących na forum,
którzy owszem mają dobre intencje, ale zero znajomości tematu.

[crazysoma]

Mnie chodzilo o to, ze dobry specjalista, jesli widzi, ze pacjentka sie w nim
zakochuje to nie powinien do tego dopuscic. Mozg czlowieka i emocje dzialaja
tak jak dzialaja, szczegolnie w stanach rozwalki. Trudno sie dziwic ze cos
takiego moze sie zdarzyc. Ale jedno wiem na pewno - TO nie powinno sie zdarzyc.

[betuana]

To może się zdarzyć i zdarza się, a terapeuci są (a przynajmniej powinni być)
na taką sytuację przygotowani. Dobry specjalista jest od tego, żeby
przepracować ze swoją pacjentką te emocje i przeprowadzić ją przez to, ucząc ją
tym samym jak sobie z nimi radzić w innych przypadkach życiowych.

[bursztynowe]

> ale ...moja psychika jest w tej chwili chyba w gorszym stanie niż zanim
> zaczęłam terapię
> burza myśli i uczuć i tylko nadzieja, że to przejściowe i z czasem się unormuje
> radość z przełamania strachu i podjęcia decyzji o zmianie życia połączona z
> wulkanem przygnębienia z powodu osamotnienia

To naturalny etap terapii. Byłaś gdzieś, daleko blisko dna. Wydobycie się
stamtąd nie jest łatwe i przyjemne. Ale możliwe i warte tego wysiłku.

[sbelatka]

Troche sie zaniepokoiłam tym co ludzie wyżej napisali - o związku emocjonalnym
z terapeutą...

może i tak musi być...
nie jestem pewna...
budzi to jednak mój niejaki sprzeciw...

Czy to terapeta? Z papierami terapeuty?
Czy on jest ZDROWY???

czy on nie ma POTRZEBY wikłania pacjentek???

cóz, zbyt duzo psychologów spotykam w swoim życiu zawodowym zeby miec do nich
pełne zaufanie. jak leci - ze sie tak wyraże.
Z tego powodu, ze sa psychologami...

Nie wiem.
Nie chce Cie zniechęcać..do tego gościa...
Ale kurde - terapeuta nie jest do kochania...
owszem, poczucie zaufania, wiary w jego kompetencje - ok, to oczywiste.

Jak jest dobry to sobie poradzi z twoimi emocjami.
Ale jak nie jest???

dobra, moge przyjąc, ze zrzędzę...
tym bardziej, ze nie bylam nigdy na terapii...

ale za to spędziłam setki godzin w grupach w ramach róznego rodzaju trenigów
interpesonal, intrapsychicznych itp.
zreszta prowadze je tez...

wiem, moze to inna specyfika...
ale - no nie wiem co ten facet robi ..-

Cholerka, no nie wiem co napisać...

Sugeruje jednak ostrożność...

Poza tym ja jestem DDA (dorosłe dziecko alkoholika)
moja mama nie odeszła od ojca.
zapłaciłam za to swoja cenę.
Nie wiem jaką zapłaciłabym gdyby odeszła.
Bo TEZ jakąś.

Jesli zrobiłam Ci jakies zamieszanie w glowie z powodu tego co napisałam o
terapii - to przepraszam.
Ale...


Pozdrawiam...

[julka1800]

Nie wiem.
Nie chce Cie zniechęcać..do tego gościa...
Ale kurde - terapeuta nie jest do kochania...
owszem, poczucie zaufania, wiary w jego kompetencje - ok, to oczywiste.

Jak jest dobry to sobie poradzi z twoimi emocjami.
Ale jak nie jest???

tez mnie to zaniepokoilo ufff dobrze sbelatko ze to napisalas bo myslalam ze ja
jedna widze w tym cos sprzecznego

[betuana]

Cytat za "Psychoterapia. Poradnik dla pacjentów" prof. dr hab Jerzy W.
Aleksandrowicz:
"W miarę rozwoju leczenia, w relacji między pacjentem a terapeutą zaczynają
pojawiać się szczególne zjawiska, nazywane przeniesieniem. Pacjent zaczyna
wiązać z terapeutą uczucia takie, jakie wywoływały w nim kiedyś ważne w jego
życiu osoby - matka, ojciec, ktoś z rodzeństwa. Im bardziej terapeuta jest tą
"białą kartą", tym łatwiej pacjent może wyobrazić sobie na jego temat, co tylko
zechce. Wyobrażenia te są bardzo ważne, stanowią materiał, który może być
niezmiernie użyteczny, a niekiedy konieczny w leczeniu. Im bardziej "poważne" są
te uczucia pacjenta do terapeuty (wszystko jedno czy mają one pozytywne czy
negatywne zabarwienie), im bardziej bogate i złożone są te wyobrażenia o
terapeucie, o którym nic się nie wie, tym bardziej pacjent projektuje w nich
siebie i wspomnienie o dawnych związkach z ważnymi w jego życiu osobami,
związkach, w których zaistniały okoliczności będące jednym ze źródeł jego
zaburzeń. W toku psychoterapii pacjent może więc poznać wpływ tych dawnych
doświadczeń na swoje obecne życie, a nawet nieraz jakby przeżyć je na nowo, tym
samym jakby uwalniając swoje aktualne przeżycia i związki z ludźmi od tych obciążeń.
Jeśli więc zdarzy się, że pacjent odczuje, że kocha swojego terapeutę jak nikogo
dotąd (i wszystko jedno, czy terapeuta jest tej samej czy przeciwnej płci),
podobnie, jeśli stwierdzi, że nienawidzi go lub nim gardzi, nie ma powodu do
ukrywania tych przeżyć. Przeciwnie, można i należy o nich mówić - bez obawy
ośmieszenia się lub arażenia na konsekwencje."

[fammoni]

to wszystko trudne jest
nie jestem z pewnoscią na etapie mówienia terapeucie o swoich uczuciach
ale bardzo ciekawe jest to co piszecie, daje do myślenia

Raczej ostrzegałbym Cię...

[tricolour]

... od brania serio tego, co piszą forumowicze, a skłaniałbym do zajęcia się
terapią. Nie możesz mieć dwóch psychologów, a odpada słuchanie amatorskich
podpowiadaczy.

[fammoni]

czy na podstawie moich dotychczasowych postów taka refleksja ?
nie sądzę

nikt tu nie napisał nic o czym bym wcześniej nie wiedziała, może jedynie
rozwinął i wyjaśnił

jestem już dużą dziewczynką

Właśnie na podstawie Twoich postów.

[tricolour]

Jeśli uważasz, że dopiero zaczęta terapia już uzdrowiła Cię, to jesteś w
błędzie. Twoja nadmiarowa obrona na mój post świadczy, że jesteś tylko
biologcznie dużą dziewczynką i na razie musisz trzymać się ręki psychologa, by
się nie przewrócić i nauczyć samodzielnie chodzić.

[fammoni]

tri a gdzie napisałam, że terapia mnie uzdrowiła i czuje sie happy ???
perzecież napisałam wprost, że dopiero zaczęłam i mam mnóstwo emocji i to
dopiero poczatek ...

moja nadmiarowa obrona ??? - a co to jest możesz wyjasnić w trzech słowach

nakręcona jestem od rana a jeszcze Ty mi musisz dowalić
masz satysfakcję ?
jestem na granicy wytrzymałości psychicznej, szukam pomocy gdzie się da (co też
bez wątpienia widac z moich postów) a Ty mi z grubej rury

w kwestii mieszkania - mąż nie chce się zgodzić na rozdzielność
byliśmy zapisani u notariusza - nie wyraził chęci ((

chyba rzeczywiście pozostaje mi oddać mu mieszkanie...chociaż tu krew się we
mnie gotuje...............

jestem zła, wściekła, tak wściekła, że czasami mam ochotę wbić mu nóż w
serce...aż się boję, że mogłabym to zrobić
ech...............

[akacjax]

Dobrze, że jesteś zła, to świetne uczucie.
Masz prawo się złościć.
Problem leży w tym, jak rozładujesz swoją złość, co z nią zrobisz.
Może na terapii poznałaś techniki bezpiecznego wyrażenia złości. Na pewno są pomocne.

Jednak ponad tymi wszystkimi uczuciami, które Toba miotają jest świecąca gwaizda, której imię-spokój. To taki stan, w którym nie ma stresu na dżwięk klucza w zamku.

Sprawa wygląda tak:

[tricolour]

Ja Ci nie dowalam. Mam generalnie w nosie Twój los i nawet sam fakt, że żyjesz.
I nie jest to niechęć jak wielu podejrzewa - to jest obojętność wynikająca z
faktu, że jesteśmy sobie obcy.

Ale jesteśmy też na jednym forum i w związku z tym czasem coś wyziera z
ludzkiego pisania i tym się zajmuję. Nie w celu dowalenia, a w celu pokazania,
co wyziera. Jeśli ktoś się czuje moimi postami dotknięty, a ja nie użyłem
żadnych nieprzyzwoitych słów, to znaczy, że ma problem sam ze sobą.

Dlatego napisałem, bys się zajęła terapią. Żebyś nie chłonęła postów, które mogą
zrobić więcej szkody niż pozytku. Tu, na forum nie ma żadnych specjalistów, a są
sami potencjalni lub realni pacjenci. Trzeba o tym pamietać, gdy sie rozpoczyna
dyskusję i chce coś z niej wynieśc dla siebie.
Twoje słowa "nikt tu nie napisał nic o czym bym wcześniej nie wiedziała, może
jedynie rozwinął i wyjaśnił" są oczywistą nadmiarową obroną. Żyjesz z
alkoholikiem i na powrót do normalności potrzebujesz może nawet lat. A na pewno
jeszcze nie wiesz, jak bardzo poraniona wychodzisz z tak toksycznego związku.
Nie jesteś żadną dużą dziewczynką - jesteś za to kobietą, która sama sobie nie
potrafi poradzić z wielkimi kłopotami.

Ten mój post też nie jest żadnym dowaleniem- to jest najzwyczjniejsze
stwierdzenie obiektywnego faktu, co powinno inspirować Cię do poważnego zajęcia
się SOBĄ, a nie zastanawiana się, co miałem na myśli.

Jedyne bowiem, co miałem na myśli, to postawienie Cię wobec rzeczywistości,
którą kiedyś współtworzyłaś z alkoholikiem i którą teraz próbujesz tworzyć z
psychologiem.

[fammoni]

tri..jesteś szczery...
a ja..zraniona, przepełniona bólem którego źródło znam ale nie rozumiem
z pewnością masz wiele racji w tym co piszesz
nie użyłeś słów niecenzuralnych wprost ale sam wiesz, że kontekst też czasem
rani

ale weź pod uwagę również fakt, że często opinia o kimś wypracowana na
podstawie postów z forum nie musi koniecznie pokrywac się z rzeczywistym
wizerunkiem człowieka w realu
forum jest anonimowe ale czasami tak bywa, że też nie jesteśmy do końca
szczerzy i oszukujemy....sami siebie w tym co o sobie piszemy
to tylko nasze wyobrażenie o nas amych, które bywa złudne
jesteśmy piękni i szlachetni a jednak......

życie z alkoholikiem tak mnie zmieniło, że sama siebie nie rozumię, więc tym
bardziej takiego zrozumienia nie mogę oczekiwać od obcych osób z forum
tylko tyle
jestem na początku drogi...na starcie
..i jeszcze
nie jestem dziewczynką...jestem kobietą..masz rację
ale nawet sobie nie wyobrażasz jak chciałabym być dziewczynką...cofnąc czas i
jeszcze raz zacząć wszystko na nowo...z pewnością z innym człowiekiem, niż ten
który jest teraz moim mężem
ale to tylko takie pobożne życzenie

Życzę Ci konsekwencji i wytrwałości...

[tricolour]

...życzę Ci mądrego psychologa i chęci podporząkowania sie jego sugestiom.
Zakończ terapię choćby miała trwać lata całe - nie przerywaj jej.

Życzę Ci szczęścia.

a ja tak pragmatycznie

[chalsia]

w kwestii mieszkania.
GDYBYM była na Twoim miejscu to bym w cholerę podpisała rozdzielnośc majatkową
i podział majątku NAWET w postaci oddania mu mieszkania mamy (czyli mama
darowizna na Ciebie - teraz nie będziesz ponosiła kosztów z tego powodu) - a
potem właśność mieszkania Waszego wspólnego w zamian za "tamto" mieszkanie.
No i rozówd oczywiście (albo separacja).
I masz go z głowy w sensie wspólnego mieszkania - a to uważam za najważniejsze
dla Ciebie i dzieci.
Kij, że dziecko nie będzie miało w spadku mieszkania po babci, ale za to Ty i
dzieci będziecie miały spokojne i normalne życie.
No bo on i tak się nie wyprowadzi, gdy się okaże, że de facto należy mu
się "jedynie" 25% wartości wspólnego mieszkania.
Chalsia

[akacjax]

Zastanawiam się nad tym, co napisała Chalsia.
Bo z jednej strony tak jest-gdy się jest w piekle-chce się oddać wszystko, by sięskończyło. Każde działanie wydaje się niemożliwe do wykonania. A gdy wystawi się głowę na powierzchnię, przychodzi żalo-bunt, że tak łatwo się poddałam, że mogłam powalczyć.
Ot dylemat. Oczywiscie punkt siedzenia decyduje o punkcie widzenia.
I wiem, że bezpieczeństwo jest najważniejsze, bezcenne! I wiem, że czasem należy poświęcić coś by zacząć żyć.

Problem lezy czasem w naszym sztywnym widzeniu danej sytuacji. W ogóle nie dopuszczamy do siebie innych możliwości, niz te, które nosimy w sobie.
A czasem trzeba być elastycznym,odważnym, czasem po prostu trzeba zaryzykować.

[fammoni]

chalsia, akacjax - macie rację
jak ochłonę to coś konstruktywnego napiszę, ale na razie zagotowałam sie po
poście tri

[slaska_borowka]

jestem w podobnej sytuacji. W czerwcu minie 17 lat od dnia naszego ślubu, ale
wcześniej 25 kwietnia pierwsza rozparaw rozwodowa. Od mniej wiecej 7 lat mąż
pije już b. dużo. Wszelkie prosby i groźby nie skutkowały. Byly awantury,
upijanie do nieprzytomności, nocne eskapady i poranne powrity na kacu. Nie było
nigdy słowa przepraszam. Od 4 lat sytuacja sie starsznie pogorszyla, dochodziło
od rękoczynów, obelgi były na porządku dziennym. Prosiłam o leczenie,
straszyłam rozwodem. Nic. Pozbawiłam komfortu picia, przestałam po nim sprzątać
(ale to ma krótkie nogi bo jak mieszka sie pod jednym dachem to trudno żyć w
chlewie), jak wszczynał afery dzwoniłam po teściową, przestałam go tłumaczyć z
idiotycznego zachowania przed rodziną i zanjomymi. Było zgłoszenie na policję,
obdukcja, sprawe wycofałam bo on miał się "poprawić", ale wtedy powidziałam
sobie że to ostatni raz, ostatnia jego szansa. Bo przecież jest córka, musi
mieć ... i tu pytanie pełną rodzine? w której obowiązki taty i mamy pełni mama
bo tato ogranicza sie do niewielu rzeczy z piciem na czele, czy normalną
rodzinę? a nasza nie była normalna bo przecież alkoholizm normalnością nie
jest. Jak mówiłam tak zrobiłam. W grudniu 2005 dałam jemu i nam ostatnia
szansę. Prosilam żeby sie leczył, proponowałam terapię, poardnie małżeńską i
nic przestał pić bo się obraził (wyprowadziłam sie wtedy do rodziców ale nie
kryłam przed nikim co jest przyczyną mojej przeprowadzki). Leczyć sie nie
chciał, cóż sama mogłam zrobić?? Nie pił moze do marca - kwietnia. W sierpniu
wyprowadziłam sie bo mieszkanie z nim pod jednym dachem moze być proźne dla
zdrowia i życia. Sprawa w sądzie, ale w miedzyczasie przeszłam przez piekiełko -
przeszłam operację, picie męża który odwiedzał mnie w tym stanie po wyjściu ze
szpitala i gonił córkę bo chciał z nia "porozmawiać", wydzwaniał po całej
rodzinie bo on taki biedny i idzie się leczyć. Potem wyszło na jaw ze nie moge
wejść do domu bo wymienił zamki a z naszej wspolnej lokaty znikneły całe
oszczędności. Nagle alkoholik przetrzeźwiał i zacząl "dbać" o swoje interesy.
Strasznie mi ciezko, nie mogę sie z nim dogadać w sprawie podziału majątku,
problem jest z kontaktami z corką, teściowa wygaduje głupoty a wszyscy razem
tj. rodzinka meza w imię nierozrywalnych więzów slubu koscielnego wywiera na
mnie presję, bo chłop przeszedł przez terapie i trzeba mu dać szanse. A
g...uzik. Nie mogę o nim myśleć jak o moim meżu, nie było go przy mnie gdy
potrzebowałam jego wsparcia, gdy przechodziłam operację. Mysle o nim teraz ze
wstretem. Gdybym nawet wróciła to nie mogę sobie wyobrazić wspólnego życia,
nigdy nie będzie tak jak kiedyś, a budować wszystko od nowa... ja wysiadam.
Chyba wolałabym budować na nowo z nowym człowiekiem, bo o nim nie wiem tego co
o tym "starym" i nie moge wymazać tego z pamieci. A położyć sie obok niego,
przytulic, o seksie nie wspominając... Jestem kobietą z wyobraźnią, ale jakoś
nie moge sobie tego wyobrazić. Już szybciej wyobrażę sobie latającą na miotle
bohaterkę jednego z posów, ale nie to...
Pozdrawiam ciepło.
Ps to forum pozwoliło mi przetrwać ostatnie dwa miesiace. dziękuję

do borówki i nie tylko

[fammoni]

borówko - przykro mi niezmiernie
ale jednocześnie podpisuję sie pod Twoim postem wszystkimi kończynami
rozumiem Twoje rozterki
podobnie jak Ty nie podejmuję się dalszego życia z alkoholikiem, chociaż mój m
nie chodzi na terapię...bo przecież "nie jest alkoholikiem"
nie widzę perspektyw dla takiego życia i szans, że coś się zmieni
w kwestii sexu - jedyne co czuję to obrzydzenie (((
też mamy ślub kościelny więc problem...mi bliski
pisałaś o terapii męża a czy Ty też uczestniczyłaś bądź nadal uczestniczysz w
terapii? ciekawa jestem bo ja dopiero na początku drogi uzdrowienia ....

co do Tri - zaobserwowałam jakiś ton protekcjonalny i czerwona lampka mi się
zapaliła

w kwestii mieszkania - tego typu problemy podnoszą mi adrenalinę...a ja typem
walczącym jestem i łatwo nie odpuszczam...więc raczej marne szanse na zysk m w
postaci ciepłego kąta na starość w M2 przeznaczonym dla dzieci
to moje dziś a co przyszłość przyniesie i czy mi się " światopogląd" nie
zmieni....zobaczymy

w przedstawionym przez niego wyliczeniu zysków i strat z 8 lat wspólnego
pożycia nie darował mi niczego, więc i ja będę stanowcza
mnie nakręcają takie sytuacje, krwawiące serce nie przeszkadza w trzeźwym
myśleniu

[akacjax]

chodzisz na terapie dla współuzależnionych?

[slaska_borowka]

Nie chodzę na terapię, bardzo terapeutycznie zadziałała na mnie wyprowadzka do
domu rodziców, odciełam sie od mojego męża, przestałam sie z nim widywać,
złożyłam pozew w grudniu ub. roku, czekam na pierwszą sprawę. U rodziców
mieszkam od sierpnia, a on dopiero poddał sie leczeniu z końcem października,
gdy zobaczył, ze piwo nie przelewki. A potem zaczęły sie dyskusje, prosby,
groźby. Nie wspomnę że teściowa próbuje docierać do mnie przez córkę
(opowiadając jej że sie martwi o tatę-a niech sie martwi toż to jej syn, że ona
nie chce rozwodu - ale przez kilka ostatnich lat mimo moich próśb żeby pomogła
mi go nakłonić do leczenia nie zrobiła nic). Przed nowym rokiem spotkałam sie z
mężem żeby spróbować sie z nim dogadać w sprawie rozwodu i podziału majątku
(pozew bez orzekania o winie, mam nadzieję że za obopulną zgodą, ale jeśli bedę
zmuszona to zmienie na orzekanie o winie - z winy męża) i zdziwiłam się bo
spotkałam sie z trzeźwym (tak myślę bo podczas terapii) ale tak zacietrzewionym
facetem, ze byłam w szoku. Po prostu widziałam w jego oczach nienawiść, a to co
wygadywał, no opadły mi ręce... Nie ustaliliśmy nic w zasadzie, usłyszałam
tylko że skoro chciałam rozwodu to go dostanę a kwestia mieszkania... Chyba dla
niego mało ważna, bo przecież siedzi tam sam, zamki zmienił, wiec nie można pod
jego nieobecość iść do "domu" (zresztą nie chodzę jak córka coś potrzebuje - a
to łyżwy, a to sanki wszystkiego nie zabrałam z domu tylko najpotrzebniejsze
rzeczy, to sie umawiam bo gotów mnie oskarżyć że coś z domu wyniaosłam).
Straszne to jest wszystko, ale jakoś sobie powoli układam i żyjemy dalej.
Powiem szczerze, że teraz wiem że żyję, śpie normalnie i spokojnie, nie
zasatnawiam sie czy jak wróce z pracy to bedzie trzeźwy czy pijany? Czy bedzie
straszył córkę, że psu łeb ukręci? Czy coś innego wymyśli? Zyję narazie chwilą,
buduję naszą małą stabilizację, tymczasowo u boku rodziców ale to stan
przejsciowy. Boje sie tylko co bedzie za pół roku, jak przejde przez rozwód,
podział majątku (chyba że cud boski sprawi że dogadamy sie sami) i trochę boję
się samotności... Ale to już inna bajka

[akacjax]

To, że alkoholik przestaje pić-to tylko wstęp jego terapii. Choroba tak zmieniła mu osobowość, że długo trwa wychodzenie na prostą-wg podobnych do normalnych wzorców.
Nasza nieznajomośc zespołu uzaleznienia alkoholowego powoduje, ze myślimy, że wystarczy by przestał pić.
Myślimy też-że jak on przestanie pić, to z nami już będzie ok.
A nawet nie wiemy jakie skutki wywołało w nas (dość trwale) przebywanie obok, w całym zespole stresu okołouzależnieniowego.
Nam alkoholik kojarzy się lumpem pod sklepem, a wielu uzależnionych to elegancko wyglądający ludzie-pijący czasem tylko jedno-dwa piwa dziennie.
Ale ta choroba to choroba emocji, nie znika tak od razu, wymaga długiej terapii.
Pomyśl o swojej, dla współuzależnionych-jest darmowa adresy: www.odwyk.pl

[slaska_borowka]

Dzieki za radę, wiem że współuzależnienie to poważna sprawa i nie myśle że mnie
nie dotknęło. Ale wiem też że nie dopadło mnie tak bardzo. Od kilku lat
czytałam o tym wszystkim b. dużo, choć to wiedza teoretyczna. Nigdy nie
pogodziłam sie z piciem mojego męża ale też po jakimś czasie gdy widziałam że
to poważna sprawa pozbawiłam go komfortu picia i przeniosłam swoją uwagę z jego
osoby na mnie i moją córcię. Dbam o to by córka miała różne zajecia poza
lekcyjne, teraz rozwija swoja pasję tańca. A ja od pewnego czasu zaczęłam
chodzić na gimnastykę, na siłownię, pochłaniam mnóstwo książek (co kiedyś było
moja pasją na nie miałam czasu). Po prostu mam czas dla siebie rozwijam swoje
wnętrze. Nadrabiam zaległosci kinowe, spotykam sie czesto z gronem wiernych
koleżanek (przyjaciółek), które mi "kibicuja" i trzymają kciuki w tak trudnej
sytuacji. Znalazłam wsparcie w moich rodzicach, ale też niespodziewanie w
znajomych, przyjaciele domu w takiej sytuacji nie bardzo potrafia się znaleźć,
jeszcze sie nie opowiedzieli (choć nie wszyscy) po której są stronie. A
terapia... nie zdecydowałam sie na nią, bo tymczasem znalazłam siłę w sobie by
stawić czoło temu wszystkiemu. Nie mysle o tym co było, a jeśli już to
wspominam czasy gdy było dobrze, pielęgnuje dobre wspomnienia. Nie myślę że nie
dam rady, że sobie nie poradzę, nie udzwignę. Mam też wsparcie w córci, a to
duża i mądra dziewczynka (14 lat). Nie czuje bólu po straconej miłości, bo juz
nie kocham, zabił we mnie tę miłość skutecznie. Teraz myśle tylko pozytywnie i
patrze do przodu. W zasadzie nie zastanawiałam sie nad ta terapią. Nie miałam
czasu. Czy jest mi potrzebna? Być może...

[fammoni]

to dobrze, że inwestujesz w siebie
że dajesz radę, masz wsparcie w bliskich
mnie sytuacja przerosła no i wogóle nie byłam świadoma swojego współuzależnienia
jak sobie teraz wszystko składam do kupy to wygląda na to że nie miała swojego
prywatnego życia
wszystko kręciło się wokół m, jego picia, życia, pracy....
a ja z dziećmi gdzieś na końcu tego "łańcucha pokarmowego"

[slaska_borowka]

Rozumiem że teraz chodzisz na terapie, wiec wszesniej czy później wyjdziesz na
prostą. Trzymam kciuki. A propos m. to mowi sie że każdy alkoholik ma swoje
dno, od którego musi się odbić. Dla mojego tym dnem chyba był fakt że odważyłam
sie od niego odejść razem z córką. Nawet moja operacja którą przeszłam w
październiku nie powstrzymała go od picia, wrecz przeciwnie. A potem usłyszałam
że wolałby abym sie nie obudziła po narkozie niz żebym sie z nim rozwiodła. Cóż
z tego że poźniej zaprzeczał tym słowom, kosci zostały itd... Został sam... Bez
praczki, sprzątaczki i kucharki, bez tej co placi rachunki i martwi sie
malowaniem mieszkania, bez tej co przypomina o wymianie oleju w samochodzie, co
targa zakupy, podtrzymuje na duchu, odrabia lekcje, biega na zebrania, łyżwy i
basen z dzieckiem, karmi psa i wychodzi z nim w środku nocy... Robie to
wszystko dalej, ale teraz z większa satysfakcją.
Wszystko wydaje sie trudne zanim nie stanie sie łatwe. A kiedyś będzie wszystko
łatwiejsze, chcę w to wierzyć.

[notting_hill]

Borówko, widać z Twoich postów jak wiele niewypowiedzianych uczuc w Tobie tkwi.
Widzisz, terapia jest po to żeby te uczucia dopuścić do głosu, żeby je sobie
obejrzeć i zdecydować co chcesz z nimi zrobić.
Ja miałam podobnie, wydawało mi się, że skoro on przestał pić, no i w końcu to
jego choroba, to nie będę chodzić w jakieś miejsce kojarzące mi się z ośrodkiem
pomocy społecznej... Zacząłam chodzić na terapię dla współuzależnionych jakieś
dwa lata po tym jak on przestał pić. Naszemu małżeństwu to nie pomogło, ale
mnie owszem.
Czytam z Twoich postów jak bardzo duży masz żal do męża. To zupełnie naturalne,
ale nie wiem czy dobre dla Ciebie na dłuższą metę... Takie rzeczy
się "przerabia" na terapii, i wiele, wiele innych. I ja też przeczytałam chyba
wszystko co było do przeczytania na temat współuzależnienia, i też mi się
wydawało że wiele wiem. Jednak wiedza teoretyczna to nie do końća to samo.
Pozdrawiam.

w sprawie TRi

[sbelatka]

chce zabrac głos...

mozliwe, ze ON ma MISJE...wyzwalania w forumowiczach pokładów energii...

czasem jednak po prostu dowala.
I tego tak do konca nie rozumiem.
szczegolnie, ze zakochany jakiś ma byc ponoć...

Więc tym co pisze TRi sie po prostu nie przejmuj.
ja go czytuje JUZ TERAZ po prostu krajoznawczo.

Bo to obiektywnie ciekawe jest.
To częste atakowanie, dowalanie...

choc czasem pojawia sie z przyjaźnie wyciągnieta ręką...

Mnie Twoje zdanie o mnie...

[tricolour]

... lekko powiewa...

Żadnej misji nie mam. Jak ktoś pisze głupoty, to traktuje takie pisanie jak
głupoty i to wytykam.

[nanga.nanga]

sbelatka napisała:

> chce zabrac głos...
>
> mozliwe, ze ON ma MISJE...wyzwalania w forumowiczach pokładów energii...
>
> czasem jednak po prostu dowala.
> I tego tak do konca nie rozumiem.
> szczegolnie, ze zakochany jakiś ma byc ponoć...
>

Sbelatko, wielka jesteś

OK Betuana

[sbelatka]

przyjęłam do wiadomości - co napisałaś...za profesorem cytując zresztą...