olo201
21.04.07, 02:42
ups, jest ciężko ale wiem że z tego wyjdę bo chcę . Siedzę sama z dzieckiem ,
a Pan mąż z kochanką (tą samą od 3 lat ) właściwie nie wiem dlaczego znowu
zaufałam , dlaczgo znowu uwierzyłam , dlaczego tłumaczyłam sama siebie , że
dla dziecka , dla mojej wygody i dla tego aby była rodzina ??? Pyjełam męża
jakieś 3 miesiące temu znowu do domu naiwnie licząc ,że tym razem to już
koniec , że coś zrozumiał ,że panna odpuści , ale cóż byłam bardzo głupia i
naiwna . 3 miesiące względnego spokoju , a później upokorzenia , obrażania ,
obwiniania mnie za wszystko -klasyczne zachowania dla osób które mają coś na
sumieniu. Nie pomyliłam się , znowu się spotykają . Powiedziałam ,że nie chcę
tak żyć , że niepotrzebnie wracał i tu moje wielkie zaskoczenie
beszczelnościa mojego męża , dosłownie ,, Nie zamierzam się nigdzie
wyprowadzać , chcę wychować moje dziecko i spedzać wolny czas tak jak chce
i z kim chce " - zdębiałam , zabrakło mi słów. Czyli mam się godzić na jawne
podwójne życie- niewiarygodne? Do tego we własnym domu. Jestem zdumiona ,
znowu nie śpię , boli mniej niz kiedyś , ale jednak boli . To był ostatni
etap upokorzeń , jutro wyprowadzam pana męża prosto do kochanki. Już
wiem ,że nie chce tak żyć , że jego pseudo ojcostwo nie jest warte tylu
upokorzeń . Dziś żałuję ,że się cofnełam - byłabym o 3 miesiące dalej .
Jednakże nie poznałabym spektrum mozliwośi mojego męża , które naprawdę
otworzyły mi szeroko oczy . Jak dobrze ,że mogłam to z siebie wyrzucić-
trochę mi lżej . Problem jest jeden mój ,,przystojny mąż" jest u mnie
zameldowany - ot tak byłam
głupia !
Cholera ! a jednak boli ! ale co ? poczucie straty ? strata złudzeń i
marzeń ? porażka ?- nie wiem co ?- pozostaje mi wierzyć ,że tym razem
szybciej minie. pozdrawiam.