bilans

[pomimo1]

mi nie wyszło. nie wiem,jak Wam. Nawet dzisiaj nie umiem powiedziec, czy
odpowiednio sie staralam.
No wlasnie, czy sie staralam? Staralam sie duzo znosic, a nie naprawiac.
wlasciwie jest to jakis grzech zaniechania.
Trudno wziac na siebie karb odpowiedzialnosci za odejscie. Zdecydowalam
samolubnie, ze wole zyc sama. Bez cynizmu w stylu: faceci to swinie, zrobiono
mi krzywde, oni sa nic nie warci i te pe...

Nie ma we mnie zawisci gdy slysze, ze ktos sie bardzo kocha, ze maz szanuje
zone, ze jej nie zdradza. Owszem zazdrosze, ale w taki wlasciwy i zdrowy
sposob i zycze sobie i innym , by takie szczescie mieli jak najdluzej, w jak
najwiekszej ilosci i najlepiej po grob.

Pytaja mnie czesto, czy zaluje albo czy sie ciesze. Rozwod to moja najwieksza
zyciowa porazka. Osobista porazka przez grzech zaniechania.Czlowiek dostaje
tyle, ile daje z siebie. Tak niestety moglo byc i u mnie. I moze bylo. Nie
jestem obiektywna, wiec tego nie ocenie, ale kazdego dnia czuje na sobie
pytanie, czy zrobilam wszystko. Nie jestem oredowniczka jednego ciecia i
niewybaczalnej zdrady. Liberal? Niekoniecznie.
Pomimo,ze duzo osiagnelam dzieki rozwodowi i wreszcie czuje spokoj i
satysfakcje, to nie opowaidam wszem i wobec, ze rozwod to najlepsze, co mi sie
w zyciu przytrafilo. Zawsze mowie, ze zaluje. Bo jest czego zalowac:
pogrzebanych nadzieji, straconych lat na budowanie zamkow na piasku, godnosci,
wiary w siebie.
I milosci,bo przeciez kochalam i pewnie on tez.
Smiesza mnie czasem te radykalizmy, ze rozwod hip hip hurra.

z dystansem mowie: odnioslam konstruktywną porażkę z której zamierzam
wyciagnac wnioski.

Ot, taki moj bilans.

[soniaaa]

Rzonie w rozne dni na ten temat sądzę.
Ale coraz czesciej dochodze do wniosku, ze jestem wdzieczna mojemu ex za to co
sie stalo.
Powody byly rozne i niestety na ogol mlodsze...
Zdarzylo sie.
Ale nie zaluje niczego i nie traktuje niczego jako porazki zyciowej.
Nie dzisiaj. Nie rok po rozwodzie, poltora roku po rozstaniu.
Naprawde jest cos dalej.
Mozna sie z tego wyleczyc.
Jeszcze raz dziekuje mojemu ex. W kazdym razie dzisiaj tak sądzę. Bo gdyby nie
on to nie byloby tego dzisiejszego dzisiaj. Nawe nie wiedzialabym, ze itnieje...

[wiona11]

Masz rację, rozwód to nie hip hip hurra. Ale czasem jedyne wyjście i jeśli
zrobiło się ten krok, to jest się z czego cieszyć.
Moją porażką jest - nie rozwód. Jest nią nieudane małżeństwo, które rozwodem
się skończyło. I też mi żal straconych nadziei, miłości (źle ulokowanej),
godności i tego, że zaufałam niewłaściwemu mężczyźnie do tego stopnia, że
urodziłam nam dwoje dzieci, które teraz widzą ojca raz na dwa tygodnie... Wielu
rzeczy mi żal, ale nie rozwodu.
Zadaję sobie pytanie: jak wyglądałoby moje życie, gdybym się nie rozwiodła? Nie
chciałabym takiego życia, tego jestem pewna.

[marcelka38]

Baaardzo mądre słowa.. Mądre i w pewnym sensie dające natchnienie dla tych,
którzy jeszcze walczą, którzy chcą jeszcze walczyć i jeszcze mają o co..
Przynajmniej dla mnie..

[a.niech.to]

pomimo1 napisała:

> Czlowiek dostaje
> tyle, ile daje z siebie.
Pobożne życzenie niemające wiele wspólnego z realem.

[a.niech.to]

pomimo1 napisała:

> Pytaja mnie czesto, czy zaluje albo czy sie ciesze. Rozwod to moja najwieksza
> zyciowa porazka.
Wybrałaś mniejsze zło. Tak na to patrzę.
> Zawsze mowie, ze zaluje. Bo jest czego zalowac:
> pogrzebanych nadzieji, straconych lat na budowanie zamkow na piasku, godnosci,
> wiary w siebie.
Zasiadłam do porannej kawy przy kuchennym stole i nagle w uszach zabrzmiały mi
ulubione obelgi exa, którymi we mnie ciskał lub sączył je przez zaciśnięta usta
albo też recytował je z całym spokojem wraz z argumentacją, czym sobie na nie
zasłużyłam. Już nigdy.
> I milosci,bo przeciez kochalam i pewnie on tez.
> Smiesza mnie czasem te radykalizmy, ze rozwod hip hip hurra.
>
> z dystansem mowie: odnioslam konstruktywną porażkę z której zamierzam
> wyciagnac wnioski.
>
> Ot, taki moj bilans.

[libra22]

Duża buzka Pomimo