Dziecko zerwało kontakt - co robić?

[bab-k]

Co zrobić w sytuacji kiedy dziecko zerwało kontakt z ojcem? Po
rozstaniu kontaktowali się: wspólne wyjśćia do kina, wakacje,
zakupy, koncerty. Nagle, w okresie okołorozwodowym jakby
bespośrednio w reakcji na podejście żony, córka (gimnazjum) zaczyna
popuszczać kontakt z dnia na dzień. Wpierw zaczyna jej brakować
czasu (nagle okazuje się, że jest najbardziej zajętą nastolatką w
kraju, a "niby" umówione spotkania z koleżankami są niezmiernie
ważne). Potem przychodzą zdawkowe dialogi, podtrzymanie kontaktu
jest słabe. Córka zaczyna się wypowiadać w kwestii rodziców o czym
wcześniej nie chciała nic słyszeć. Z chwilą pomyślnego dla strony
rozwiazania sprawy rozwodowej, mała zrywa kontakt: blokuje maile,
komunikatory, nie odbiera telefonów, zmienia numer. Udaje że ojca
nie ma... Matka twierdzi, że ona w tym palców nie maczała. Ja nie
wierzę znając charakter matki.
Wiem, że dziecko może mieć żal o to że rodzina się rozpadła. Dzieci
inaczej pojmują te sprawy - dla nich relacje międzyludzkie są
proste, nie przyjmują do wiadomości, że aby rodzic był z drugim
rodzicem szczęśliwy musi go kochać. Z drugiej strony być może
paradoksalnie tak jest wygodnie dziecku (możliwe?), bo to ojciec był
tym stojącym na straży, karzącym, nie pobłażającym.
Trwa to już kilka miesięcy. Jedni mówią żeby przeczekać. Ile można?
W końcu ma się świadomość, że z każdym dniem człowiek się oddala od
dziecka. Co robić???

[ta]

"Z chwilą pomyślnego dla strony
> rozwiazania sprawy rozwodowej, mała zrywa kontakt: blokuje maile,
> komunikatory, nie odbiera telefonów, zmienia numer. Udaje że ojca
> nie ma... Matka twierdzi, że ona w tym palców nie maczała. Ja nie
> wierzę znając charakter matki."

To co było pomyślne dla "strony" widać nie było pomyślne dla dziecka...
Dziecko nie jest bezmyślną istotą, zakładam, że nie spłodziłeś idioty. Dopuść,
że samo myśli, wyciąga wnioski i zachowuje się tak, jak jemu wydaje mu się
słuszne i sprawiedliwe. Podejrzewać drugiego rodzica o manipulacje i złe
nastawianie potomstwa do siebie jest najłatwiejsze do przełknięcia, ale jakże
często niesłuszne !

Jeśli byłeś "karzący" i "niepobłażający", otrzymujesz zwrot w tej samej walucie.
Ta_

[nangaparbat3]

Nie przeczekac - wytrwać.
Gimnazjum - okropnie trudny wiek. Takze buntu przeciw autorytetom, budowania
tozsamości. Jesteś - jako wcześniej surowy, a teraz porzucajacy - ojciec
znakomitym obiektem do buntowania się. I żona naprawdę nie musiała maczać w tym
palców.
Co masz robić? Kochać. Poczytac o nastoletnich dziewczętach (np. "Ocalić
Ofelie") i sprobować je zrozumieć, a przynajmniej dostrzec, jak kruche są,
wrażliwe, pogubione.
Nie mysleć o sobie, nie obrażać się, nie nadymać.
Pukać.
W końcu Ci otworzy.
Jestes najwazniejszym mezczyzna w jej zyciu.
Nawet jesli ona w tej chwili robi wszystko, by dac Ci odczuc, ze Cie nie
potrzebuje.
To tylko druga strona tego samego medalu.

[bab-k]

Co jeśli ona zakrywa uszy gdy się puka? Odcina wszystkie drogi aby
do niej dotrzeć? Czy ojciec ma wystawać mimo to przed szkołą,
dzwonić na domowy numer itp?

[nicol.lublin]

myślę, że czekać pod szkołą to nie bardzo...
ale telefonować na domowy - tak. można czaem wpaść choć na chwilkę.
kupić wielki bukiet kwiatów na dzień kobiet czy coś w tym stylu. jak
mówi, że nie ma czasu, wpadaj choćby na chwilę. mów, że kochasz, że
tęsknisz. może zaproponuj jej zakupy??? dziewczynki to uwielbiają?
ja bym poprosiła też żonę aby wybadała sytuację i powiedziała co
jest grane.

[a.niech.to]

Pozostaje Ci czekanie. Dzieci mają tego pecha, że kochają rodziców.
Nie przekrocz linii szacunku dla decyzji latorośli i samego siebie.
Propozycja szukania porozumienia - tak, naciski i przyjmowanie
proszalnej pozycji - nie. Daj Młodej szansę na wchodzenie w
dorosłość, a więc buduj układ partnerski jak bardzo by cię on nie
uwierał.

[artemisia_gentileschi]

Jesli do rozwodu doszlo z Twojej winy (np. w przyplywie kryzysu
wieku sredniego wymieniles sobie zone na mlodszy model) moze miec
zwyczajnie do Ciebie zal, uzasadniony w dodatku. Gimnazjum to juz
nie jest ten wiek, kiedy byla zona moze dowolnie sterowac corka -
wiem ze ja obwinic jest najprosciej, ale gdyby Mloda chciala sie z
Toba kontaktowac, matka nie bylaby w stanie jej przeszkodzic.

[adela38]

Moze napisz do niej list i wyslij listem poleconym, by go sobiscie odebrala na
poczcie. Mozesz w nim napisac co czujesz, ze rozwod z matka nie znaczy rozwodu z
nia, ze nadal jestes i chcesz byc jej ojcem i moze zawsze na tobie polegac, ze
boli cie jej odtracenie i czekasz by dala wam szanse na bycie rodzina...

[burza4]

nie wiem jakie masz teraz relacje z byłą żoną, ale mnie jako matkę
taki stan rzeczy by co najmniej niepokoił. Dzieciak nie daje sobie
rady ze sobą (i jest to typowe dla tego wieku, niezależnie od
dodatkowych bodźców w postaci rozwodu), po drugie - nie umie sobie
poradzić z uczuciami, być może oskarża ciebie (może słusznie, a może
tylko dlatego że łatwiej oskarżyć rodzica którego mniej się lubi -
ty byłeś w rodzinie tym złym policjantem). Matka powinna dostrzec,
że z młodą dzieje się coś złego i potrzebuje pomocy. Tu nie chodzi o
ukłony w stronę byłego męża, ale o pomoc własnemu dziecku w uporaniu
się z tą sytuacją. Bardzo prawdopodobne jest zresztą, że to co ty
dostrzegasz, to ucinanie kontaktu - jest jedynie częścią problemu.
Być może ma problemy również w szkole, sama mam fatalną opinię o
gimnazjach w sensie organizacji, wyizolowanie wiekowe dzieci w wieku
bardzo buntowniczym i chaotycznym daje bardzo złe skutki - w postaci
choćby wiecznych konfliktów z rówieśnikami z byle powodu.

reasumując - o ile to możliwe spróbuj pogadać z byłą żoną odnośnie
tego co dzieje się z córką w szerszym kontekście, nie tylko waszych
kontaktów. Może spróbować porozmawiać ze szkolnym pedagogiem?
ogólnie - trzeba przeczekać, przy jakiejś okazji wziąć za kołnierz i
powiedzieć w oczy "słuchaj, wiem że jesteś na mnie wściekła i masz
żal, widzę, że nie chcesz się ze mną widywać - uszanuję to, ale
wiedz, że nadal jesteś moją córką, bardzo cię kocham i zawsze możesz
na mnie liczyć. Będę czekał na twój telefon".

[bab-k]

No właśnie, wychodzę z założenia, że matka powinna przede wszystkim
dbać o dobro dziecka. Jej matka na pytanie co się dzieje że córka
zerwała kontakt odpowiedziała z nieskrywaną satysfakcją coś w
stylu "skrzywdziłeś ją to masz". Czy aby możliwe jest, że stosunek
córki do ojaca może zmienić się o 180 stopni tak z dnia na dzień?
Żeby zmieniła go tak sama od siebie? Mimo zapewnień, że się ją
kocha, tłumaczeń, że to co się stało nie zmienia faktu że się jest
rodziną. Nie było w tym procesie żadnego punktu zwrotnego, niczego
co by nagle mogło zmienić te relacje dlatego węszę tu udział matki.
A matka? Hmm, wykorzystuje sytuację: pozwala małej na wiele więcej
(łącznie z całonocnymi wyjściami), kupuje markowe ciuchy, mówi "MOJA
córka dobrze się uczy" i wiele inych. Nie chce pomóc, wyraźnie
cieszy się z takiego obrotu sprawy, najwyraźniej chce funkcjonować
za dwóch rodziców.

Gdzie się udać z tym problemem? Możecie podac jakieś namiary na
kogoś kompetentnego?

[ta]

Grochem w ścianę

To jest JEJ córka, więc jak ma mówić ?
"Córka państwa X. ' ?
Ty zapewne mówisz także "moja córka"
Nie bądź u...pierdliwy.
Ta_

[bozenadwa]

A ja mam pytanie do autora tego watku.Bo jakos dziwnie piszesz.CZy
to Ty jestes ojcem dziecka ? Naturalnie nie musisz odpowiadac na
moje pytanie.

[aron95]

bozenadwa napisała:

> A ja mam pytanie do autora tego watku.Bo jakos dziwnie piszesz.CZy
> to Ty jestes ojcem dziecka ? Naturalnie nie musisz odpowiadac na
> moje pytanie.

To jest ten lepszy model .

tak samo miałem z synem ,nie chciał widywać matki , a ona jasne gromy
wieszała na mnie że to moja wina .
Zamiast skupić sie na zachowaniu kontaktów
Gdy rodzic znika z życia codziennego dziecka , więzi rodzicielskiej zależności
zostają zachwiane .Wręcz sie odwracają .
Odchodzący rodzic jak chce utrzymać kontakt z dzieckiem , musi byc tą stroną
pukającą

[movisz]

Przypuszczam ze jestes obecna pocieszycielka biednego ojca.
To sie najczesciej tak zdaza ze one wlasnie przyjmuja role
adwokatow, znajac sprawe z jednej strony tylko.
Dlaczego corka nie chce utrzymywac kontaktow z ojcem to
ona najlepiej wie. My mozemy tylko gdybac. Moje gdybanie to
to, ze przypuszczalnie jego corka dopoki tata tylko sie wyprowadzil
nie przyjmowala do siebie jak powazne jest jego odejscie.
Przypuszczalnie
myslala ze to kolejna klotnia rodzicow.
Przypuszczalnie w swojej mlodej glowie nie dopuszczala mysli ze
tata ja zostawi. Mozliwe ze dopiero dotarlo do niej ze tata juz
nigdy nie bedzie z nimi czyli poczula sie porzucona przez ojca.
Moze dopiero teraz sie dowiedziala ze tata ma kogos innego i czuje
sie podwojnie porzucona bo dosyc ze traci pelna rodzine przez niego
to w jej rozumieniu tata woli byc z obca dla niej kobieta anizeli z
nia. Dlatego sie od niego odsunela bo czuje do niego ogromny zal i
obrzydzenie. I przypuszczalnie jej emocje beda przeplatane
zamknieciem sie w sobie i wykrzyczeniem swej krzywdy. Tyle ze nie
zdziwilabym sie jakby byla "zamknieta" przy tacie a wykrzykiwala
swe krzywdy przy mamie przy ktorej czuje sie bardziej
bezpieczna bo wie ze ona jej nigdy nie opusci. Przypuszczalnie
takze matka nie tuszowala ani nie lagodzila postepowania tatusia i
zaznajomila corke z prawdziwymi powodami rozwodu bo dlaczego by
nie?
Rozwod to nie jest tylko sprawa obojga rodzicow. To jest sprawa
calej rodziny.
Przypuszczalnie dziewczyna nie jest glupia i potrafi ocenic sprawe
sama. Stad jej zachowanie. Przyjela postawe "karania" swojego
tatusia poprzez ignorowanie go. Calkowicie popieram. On ja juz
ukaral zabraniem dziecinstwa takiego jakie miala wczesniej.
Beztroskiego i szczeliwego, ze swietami w gronie rodzinnym.
Osobiscie nie rozumiem zdziwienia ludzi, ze dzieci zmieniaja swoj
stosunek do rodzicow po rozwodzie. Zmienia sie im zycie, kaze sie
nagle wydoroslec w wieku nastoletnim, podejmuje decyzje bez
porozumienia sie z nim i dlaczego one maja byc dalej poslusznymi
dziecmi? I dlaczego konsekwencje tego ma ponosic tylko rodzic,
ktory jest z dziecmi na codzien. A weekendowy tatus ma tylko milo
spedzac czas co dwa tygodnie?
Najlepiej doradz tatusiowi by poszedl do psychologa i moze on
wytlumaczy mu jak wyglada psychika dzieci w tym wieku, ktore
zostaly zostawione przez rodzica.

[bab-k]

Widzę, że odpowiedzi przyjmują jeden tor - niedobrze, bo to tylko
dowodzi ze wypowiadający się tu ludzi nie są obiektywni. Ja wiem w
kwestiach rozwodowych wszystko jest czarno-białe, odchodzacy jest
zawsze zły a opuszczony jest tym dobrym. Ten który decyduje
o ''rozbiciu rodziny'' nigdy nie jest usprawiedliwiony. Z pogarda
mówicie o ojcu dziecka, bo dla was jest to jak widać jakiś kolejny
miglanc, cwaniaczek co woli sobie raz na jakiś czas zagrać tatusia.
Jakiś czas temu kupiłam ksiązkę o dziecku w rozwodzie i jej autor
pisał ''bądź silna", "nie możesz zabronić ojcu dziecka widywania się
z nim'' , autor nawet nie pomyślałże role mogą być odwrotne...
Myślałam że tu ktos pomoże,nakieruje, tak po normalnemu. Nic tu po
mnie jednak. Wspierajcie się nawzajem.

[aron95]

A Ty na pomoc czy głaskanie liczyłaś ?
Wszyscy Ci doradzaliśmy nie słuchasz, nie wyciągasz wniosków ,
fochy strzelasz .

[bozenadwa]

NO jednak sie nie mylilam .,z tym ze to nie pisze ojciec
dziecka .Jaka szkoda ze od razy nie napisalas.SZkoda ,ze rowniez nie
potrafisz czytac uwaznie.Niektorzy z calego serca myslac ,ze pisza
do tatusia rdzili ,jak ma rozwiazac ten problem.MOze sie myle,ale
wydaje mi sie ze sama nie jestes matka.,wiec wiele rzeczy trudno Ci
zrozumiec.Dobrze aby ojciec poprostu,kochal swoja corke,i pomogl jej
uporac sie z tym problemem.To co jest miedzy jego byla zona to jest
miedzy nimi.Relacja miedzy nim a corka MUSI SIE oprzec na madrej
milosci anie co powiedza inni ,albo na tym co Ty uwazasz

[bab-k]

Po pierwsze nie tylko ja nieuważnie (ponoć) czytam - nie podszywałam
si ę pod ojca, wkoncu nikt nie pisze o sobie w 3 os... Nie chciałam
głaskania le w wielu wypowiedziach pełno haseł typu "tatuś" i inne =
ironia + złość niektórych z Was. A tymczasem to jest dramat ojca,
prawdziwy dramat. No i pewnie teraz posypie się ''dobrze mu
tak" ''po co rozwalał rodzinę'' albo coś w tym stylu. To nie jest
chęć pomocy, to chęć pojechania sobie po kimś.

[mja-1]

Piszę na podstawie obserwacji. Sprawa dotyczy bliskiej mi osoby, która ma
dorosłą (25 lat) córkę. Więzi z córką (rozwód nastąpił, gdy dziecko miało 7
lat)stopniowo rozluźniały się. Matka dziecka była super, świetnie
współpracowała, ale to ona stworzyła głęboka więź, ponieważ FIZYCZNIE I STALE,
TRWALE była obecna w życiu dziecka.Każdy psycholog powie, ze nie da się
wychowywać, kochać na odległość. To dotyczy też tych rodziców, którzy większość
czasu spędzają w pracy. A zatem cudów nie będzie, bo aby były- z dzieckiem
trzeba BYĆ. Nawet być obok niego,nawet być sobie życzliwie "nieobecnym" ale
"dostępnym" niejako w każdej chwili i gotowym porzucić swe zajęcia, by się
włączyć w życie dziecka w danej sekundzie, gdy akurat nas o coś pyta. To
tłumaczy więź dorosłych kobiet z ich ojcami opartą na przywiązaniu, szacunku,
serdeczności nawet wtedy, gdy ci ojcowie nie bardzo "wychowywali" (cedując
wychowanie córek na matki), ale byli w domu i w inny sposób przyczyniali się do
dobrostanu rodziny... Czy to jest sprawiedliwe? Nie wiem.Ale mimo, ze ja sama
kocham swe dzieci nad życie obserwuję, że za każdym razem gdy mnie w domu nie
ma- kto inny wchodzi w moją rolę i zacieśnia wieź. Nie ma próżni.Nie ma fikcji.
Nie ma złudzeń.

[bozenadwa]

bab-k napisała:

> Po pierwsze nie tylko ja nieuważnie (ponoć) czytam - nie
podszywałam
> si ę pod ojca, wkoncu nikt nie pisze o sobie w 3 os... Nie
chciałam
> głaskania le w wielu wypowiedziach pełno haseł typu "tatuś" i inne
=
> ironia + złość niektórych z Was. A tymczasem to jest dramat ojca,
> prawdziwy dramat. No i pewnie teraz posypie się ''dobrze mu
> tak" ''po co rozwalał rodzinę'' albo coś w tym stylu. To nie jest
> chęć pomocy, to chęć pojechania sobie po kimś.
jeszcze raz proponuje abys ,przeczytala uwaznie to co inni z calego
sserca radzili ojcu ,a nie pisz glupot.Rozumiem co moze czuc
ojciec.Rozumiem co moze czuc matka.Ale przede wszystkim to jest nie
jego dramat .To jest dramat tego dziecka.DZeci biora podswiadomie na
siebie wine za rozpad rodziny.A przeciez nie sa niczemu
winne !!!!.Mam nadzieje ze milosc i rozsadek u obojga rodzicow .A
ojciec przestanie egoistycznie patrzec na to co sie dzieje z jego
dzieckiem ,jako na swoj dramat

[aron95]

nie oceniamy tu Ciebie
piszemy odpowiedzi na Twoje pytania dotyczące kontaktów
dziecko-ojciec mając na uwadze swoje doświadczenia .

Prawda jest taka że ojciec stracił kontakt z dzieckiem przez Ciebie
Dobrze że się starasz to naprawić lecz niewiele w tej chwili możesz
Najlepiej co zrobisz to się nie wtrącaj .

[sylwiamich]

bozenadwa napisała:
A
> ojciec przestanie egoistycznie patrzec na to co sie dzieje z jego
> dzieckiem ,jako na swoj dramat

A może dramatem ojca jest to, że dziecku pośrednio zgotował dramat?
A może wcale nie zgotował?Może matka gdzieś tam podsyca poczucie
odrzucenia tekstami: "tata nas juz nie kocha", "porzucił nas", "Nie
jest nam już potrzebny".
Słyszałam takie teksty od pani, którą zdradzał konkubent-nie ojciec
dziecka.Zamiast go wywalić na zbity pysk...żle o nim mówiła...zero,
nic nie osiągnął, ja go utrzymuję....karmiła córkę tekstami:
-Zobacz...następny mężczyzna nas porzucił.Już nas nie chce.Co my
zrobimy?
Dodam że Pani wykształcona-pedagog.Dziecko pod stałą opieką
psychologa.Normalnie się znowu wkurzyłam.

[bozenadwa]

Sylwia to jest takie gdybanie.A moze matka to a moze matka tamto.Ja
nikogo nie oceniam ,I nie gdybam.Autorka watku pisze jak zachowuje
sie ta dziewczynaka.I ze to jest dramat dla jej ojca.A co z ta
mala ???

[nangaparbat3]

Bozenko, nie masz racji. To jest tez jego dramat, dramat każdego z nich i
wszystkich razem - wspólny.
Rozmawiałam wczoraj dlugo i bardzo glęboko z exem o naszym dziecku - nawet dla
niego, choc u nas wszystko przebiegalo naprawdę lagodnie, spokojnie, z
szacunkiem i wzajemna czułoscia nawet - dla niego to jest dramat, i powiem Ci,
ze chociaz to on odszedł, ma nową rodzinę, nowe dzieci, a ja jestem wciąż sama z
corką - dla niego to o wiele wiekszy dramat niz dla mnie. Sadzę, ze dlatego ze
to byla na początku jego decyzja, jego odpowiedzialność. I że on ma tej naszej
córki mniej.
Oczywiscie każdy reaguje inaczej - ale to nie powód, by z gory zakładać, ze ktoś
jest psychopatą (bo tylko taki nie przezywałby dramatu).

[bozenadwa]

nanga ja wiem ze rozwod TO JEST DRAMAT DLA CALEJ RODZINY Codzilo mi
aby uswiadomic autorce watku czym JEST dla dziecka rozpad
rodziny.POmijam ze ,wiele osob odpowiadalo na ten watek tak jakby
pisali do ojca ( w tym rowniez TY )A autorka nikogo nie wyprowadzala
z bledu.i wogole jakos nie zauwazyla, ze wiele rad plynelo naprawde
z troski.NO niby nie wazne tak jak nie wydalo mi sie wazne dla
autorki watku ,co przezywa to dziecko.I chyba tu nie chodzi o to kto
ma racje .

[nangaparbat3]

Fakt, myslalam, ze gadam z ojcem.
Jestem chyba ostatnia osoba, której nie obchodziłoby, co czuje
dziecko.
ale wlasnie dlatego - dobrze nie imputowac dziecku własnych uczuc
porzuconej kobiety.
Moja corka doś brutalnie opedzala sie od ojca w wieku gimnazjalnym -
zrobiłam wtedy co tylko moglam, by ułatwic mu ten okres, upewni, że
to nie tyle on sam jest przyczyną, ile jej wiek, bunt przeciw światu
w ogole.
Oststnio widze, jak bardzo sa sobie bliscy, nawzajem potrzebni.
Zwlaszcza on jest potrzebny jej, bo to jej ojciec, i koniec.

Movish, myśl co mówisz

[nangaparbat3]

>>>On ja juz
ukaral zabraniem dziecinstwa takiego jakie miala wczesniej.
Beztroskiego i szczeliwego, ze swietami w gronie rodzinnym.


Jakie beztroskiego dzieciństwa ja pozbawił?
Po pierwsze ŻADNE dzieiństwo nie jest ani beztroskie, ani łatwe - dzieckiem
naprawdę trudno byc, a wszystkie opowiesci o "szczęsliwym dzieciństwie BEZ
TROSK" to nasze idealizacje albo kit, który wciskamy wlasnym dzieciom.
Po drugie, kiedy w rodzinie jest dobrze, to ludzie sie nie rozwodzą.
Po prostu.
Moje własne dziecko wielokrotnie powtarzało (i powtarza), ze jest bardzo
zadowolone i lepiej jej z każdym z nas z osobna niz z obojgiem razem.
Z taka postawą jak Twoja dziecko nie ma szans, by było mu dobrze - wszystko
jedno, z matką czy z tatką.

[aron95]

że dziecku lepiej z osobna niż z obojgiem ????
nanga to Twoje zdanie i jest odosobnione .
bo miałaś taką sytuację w rodzinie ale w wiekszości przypadków
dziecku nie jest lepiej z jednym rodzicem
Które dziecko chce rozbicia rodziny ??
Dzieckiem trudno być - co Ty to piszesz ?
zastanów się sama

[crazyrabbit]

Widzisz Aron , moje dziecko też uważa , że lepiej dla nas wszystkich
było sie rozstać. Po wyprowadzce sama mi to powiedziała.

Bo dla niektórych dzieci jest lepiej , kiedy rodzice nie są razem.
Wtedy mają mniejsze szanse na spieprzenie dziecku dzieciństwa.
Ja po prostu widzę , że moje dziecko jest po prostu w końcu
SZCZĘŚLIWE i SPOKOJNE.

I tu zgadzam się z Nangą.

[aron95]

Moje wręcz na odwrót do szczęśliwych nie należał .
Pozwalał sobie na krytykę Ex że aż sam go musiałem hamować .

crazy a co innego miała Ci powiedzieć , skoro już w takiej a nie innej sytuacji
się znalazłyście ? Nie wiesz do końca jak rozwód wpłynie na psychikę dziecka ,
co się przełoży na zachowania w przyszłości . Ja wiem że u mojego się przełoży .
Ja też mam powody twierdzić że mój młody jest teraz szczęśliwy.
A uważam że lepiej aby był mniej szczęśliwy a w pełnej rodzinie
Którą to rodzinę możemy powtórnie stworzyć

[sylwiamich]

Aron...bo Ty masz charakternego syna.Takiego buntownika co to lubi
zaznaczyć że istnieje.Taki był przed rozwodem i taki jest po.Może
tylko rozwód gdzieś tam poluzował tamę?
I tak się ciesz...ten jego bunt się skanalizował na żonę...I nie
przylepiaj mu etykietki dziecka rozwodników....wykorzysta ją z
nieprzewidzianą przez Ciebie promocją)

[nangaparbat3]

Podobno dla corek lepiej sie rozstac, dla synow byc razem, nawet
jesli jest okropnie.
tak gdzies czytałam.
ale nie mam syna, więc w tej sprawie sie nie wypowiadam.
a w wątku chodzi o corkę.

[sylwiamich]

nangaparbat3 napisała:

> Podobno dla corek lepiej sie rozstac, dla synow byc razem, nawet
> jesli jest okropnie.

Bo tym sposobem produkujemy chłopców o wadliwym sposobie
funkcjonowania w kontaktach damsko-męskich i dziewczynki które
potrafią się im postawić.Czyli...że kobiecie łatwiej modelować
zachowanie pana?)))

[nangaparbat3]

aron95 napisał:

> że dziecku lepiej z osobna niż z obojgiem ????
> nanga to Twoje zdanie i jest odosobnione .


To nie jest MOJE zdanie, tylko MOJEJ CORKI.
> bo miałaś taką sytuację w rodzinie ale w wiekszości przypadków
> dziecku nie jest lepiej z jednym rodzicem
> Które dziecko chce rozbicia rodziny ??
> Dzieckiem trudno być - co Ty to piszesz ?
> zastanów się sama
Zastanawiam sie nad tym od lat. Wlaściwie nic innego nie robie. Na
jawie i w snach.

[movisz]

Tak mnie zmyliliscie tym "Movish", ze mialam problem z zalogowaniem
sie.

Kazdy ma prawo miec wlasna opinie na kazdy temat. Ja opieram swoja
na wlasnych doswiadczeniach i obserwacjach innych.
Nikt mnie nie przekona ze dzieci moga byc szczesliwe jak rodzice sa
oddzielnie. To sa skrajne przypadki. W zaleznosci od sytuacji moze
byc im lepiej i wygodniej jak rodzice sa oddzielnie bo nie sluchaja
klotni lub maja korzysci materialne. Ale na pewno nie sa szczesliwe.
Znalam kiedys nastolatke ktora glosno mowila ze jest jej lepiej jak
rodzice sie rozstali bo tata kupuje jej rzeczy ktore chce i mama
kupuje jej co chce czyli w jej rozumieniu miala 2 razy wiecej
anizeli jak byli razem. Materialne podejscie jakie jest typowe w
tym wieku. To byly tylko pozory jej szczescia bo w gruncie rzeczy
kazda jej zachciewajka to byl pretekst do zwrocenia uwagi ojca na
siebie.
Wierz mi ze nie ma dla dziecka wiekszego szczescia niz np. rodzice
siedzacy razem przy stole swiatecznym.

[aron95]

movisz masz rację
Po tej naszej dyskusji zadałem młodemu pare pytań .
I też z jego wypowiedzi ktoś by wywnioskował że teraz mu jest lepiej
ale cały czas w nim się przewija ton pretensjonalny w stosunku do Ex
Dzieci nie potrafią ocenić jak by im było tylko jak im jest
Nawet ojciec który chleje i bije będzie w dziecku wywoływał emocje
których nawet najlepszy wujek nie jest w stanie wywołać .

[nangaparbat3]

aron95 napisał:

> movisz masz rację
> Po tej naszej dyskusji zadałem młodemu pare pytań .
> I też z jego wypowiedzi ktoś by wywnioskował że teraz mu jest lepiej
> ale cały czas w nim się przewija ton pretensjonalny w stosunku do Ex


Fakt, ze sie ma do kogos słuszne pretensje, nie dowodzi, ze nie jest się
szczęsliwym. Powiedziałabym nawet, ze na odwrót (skoro mozna te pretensje wyrazic).
> Dzieci nie potrafią ocenić jak by im było tylko jak im jest

A Ty potrafisz ocenic jak by IM było???
Bo ja nie.



> Nawet ojciec który chleje i bije będzie w dziecku wywoływał emocje
> których nawet najlepszy wujek nie jest w stanie wywołać .
>
>
Jasne - jak cie taki pijany ojciec wali po mordzie, albo chocby wrzeszczy od
rzeczy, emocje są niezapomniane. Jedyne w soim rodzaju. NIE DO ZASTąPIENIA.

[nangaparbat3]

> Wierz mi ze nie ma dla dziecka wiekszego szczescia niz np. rodzice
> siedzacy razem przy stole swiatecznym.

A tos mnie ubawiła!
Ja akurat jestem dzieckiem z pełnej, a nawet kochajacej sie rodziny. I świetnie
pamietam jakie to dla mnie było szczeście - święta i stół z rodzicami. O, i
jeszcze jedno szczęście - niedzielne rodzinne spacery. No nie, prosze Cie, ja
wierzę, ze to MOŻe byc szczeście - ale naprawdę nie jest zawsze i dla wszystkich.

I wiesz co? Córka opowiadała mi niedawno, jak kłocilismy sie z exem (wtedy
meżem) w kuchni, a ona stała w przedpokoju, patrzyła i słuchała - my jej nie
widzielismy. Miała wtedy sedem lat. "Chyba płakałam, ale nie pamietam, moze nie".
To co to jest - szczęście?

[aron95]

nangaparbat3 napisała:


>
> To nie jest MOJE zdanie, tylko MOJEJ CORKI.

Twojej ,crazy , mojego czy innych rozwodników bo co innego to dziecko ma
powiedzieć ?
Tak naprawdę dopiero jako dorośli ocenią ten czas

[crazyrabbit]

To nie są małe dzieci , tylko nastolatki. Moja córka sztukę "walenia
prosto z mostu" oraz asertywności ma opanowaną do perfekcji.

Nie pomyślałeś Aronku o tym , ze akurat naszym dzieciom naprawdę
jest tak lepiej? Że traumą mogły być właśnie te chwile , kiedy
rodzice byli razem , bo sytuacja w domu była nie do zniesienia? Że
stresem mogły być właśnie święta?

Moja Młoda ma teraz dom , do którego w końcu chce jej się wracać ,
ma swój kąt , ma mamę która nareszcie po latach jest spokojna ,
uśmiechnięta... A z drugiej strony tatę , który w końcu przestał
wrzeszczeć i wyzywać , a zaczął zachowywać się jak ojciec , a nie
tyran... I nie ma tu żadnych przesłanek materialnych , gdyż mój ex
jest chorobliwie skąpy

Taki układ jest chyba sto razy lepszy dla dziecka niż wieczne
awantury i wyzwiska w domu. Przynajmniej takie jest zdanie MOJEGO
DZIECKA. A ja widzę naprawdę pozytywne zmiany w jej zachowaniu
Nawet na szkole zaczęło jej zależeć.

A wzorce relacji damsko-męskich może podpatrzeć na podstawie naszych
nowych związków - gdyż zarówno ja , jak i mój ex jesteśmy w takowych.

[aron95]

crazy ale taką samą litanie ja jestem w stanie wymienić dlaczego
młody powinien być szczęśliwy i że wreszcie może z kimś porozmawiać
a nie słyszeć krzyk .
W Twoim jak i w moim przypadku pustka została zajęta .
Tylko my dorośli nie możemy twierdzić że dzieci z powodu naszego rozwodu są
szczęśliwsze . Nawet gdy tak to wygląda .
Rodzic jest jaki jest ,ale jedyny , innego mieć nie będzie .

[sylwiamich]

Hm...ja sobie myślę że dla dzieci rodzice są gwarancją
stałości.Nawet Ci najgorsi.
A ja ze swojej strony dodam że znam kilka osób z pełnych rodzin
które po dziś dzień znoszą skutki wychowania w tychże rodzinach.Znam
nastoletnie dzieci nienawidzące swoje matki za to że się nie
rozwodzą.I o czym to ma świadczyć?Że życie rzadko bywa kolorowe?I
najlepiej jeśli swoich lęków dzieciom sprzedawać nie powinniśmy?
Zawsze się przy tej okazji zastanawiam jak to jest że moje pociechy
bez bólu zniosły wyprowadzkę, rozwód, nowego partnera?A u innych
kanał...
Ja się nie bałam.

Fajna dyskusja...

[tricolour]

... że lepiej odejść niż żyć w toksycznym związku - no pewnie, że lepiej.

Tyle, że jeszcze lepiej żyć w nietoksycznym, czy wręcz szczęśliwym związku.
Lepiej mieć porządnego faceta (żonę) za pierwszym razem niż za którymś-tam i po
wielu próbach. Każda liszka swój ogonek chwali...

[nangaparbat3]

aron95 napisał:

> nangaparbat3 napisała:
>
>
> >
> > To nie jest MOJE zdanie, tylko MOJEJ CORKI.
>
> Twojej ,crazy , mojego czy innych rozwodników bo co innego to dziecko ma
> powiedzieć ?
> Tak naprawdę dopiero jako dorośli ocenią ten czas

Bzdura.
Jako dorosli dorobia do tego milion racjonalizacji i będą mowi to, co uznają, ze
powiedzie powinni.
Dlaczego odmawiasz dzieciom prawa do odczuwania i wyrażania tego, co czują? Co
to - dziecko jako uposledzony dorosły?

Sama dorabiasz milion racjonalizacji...

[tricolour]

... by nie napisać, że rozwód to porażka. Zasłaniasz się dzieckiem i wydobywasz
tylko pozytywne aspekty rozwodu.

Jeśli rozwód był taki dobry, to naturalną jego konsekwencją powinno być życie w
samotności do końca dni... dla dobra dziecka.

[nangaparbat3]

tricolour napisał:


>
> Jeśli rozwód był taki dobry, to naturalną jego konsekwencją powinno być życie w
> samotności do końca dni... dla dobra dziecka.

No i zyje sama, i nie narzekam. Raczej.

[aron95]

nangaparbat3 napisała:


> Jako dorosli dorobia do tego milion racjonalizacji i będą mowi to, co uznają, z
> e
> powiedzie powinni.


I pewnie że dorobią ale jeśli powiedzą że życie bez ojca bylo dobrocią , sa na
złej drodze / degeneratami


> Dlaczego odmawiasz dzieciom prawa do odczuwania i wyrażania tego, co czują? Co
> to - dziecko jako uposledzony dorosły?

Czują to co powinny , czyli tak jak my , opuszczone przez jednego rodzica
pokazują mu -fakiu , bez ciebie dajemy sobie świetnie rade/
nie jesteś nam potrzebny .
Ale to nie jest normalną sytuacją ani wzorcem i tego w dzieciach nie powinniśmy
promować . Z prostej przyczyny
W dorosłym życiu takie dziecko najczęściej Tobie pokazuje fakiu .
I zgadnij dlaczego ?

ARON!!!

[nangaparbat3]

Rozwód nie musi oznacza zerwania relacji z ojcem (czy matką).
znam rodziny (poczynajac od własnej), w których po rozstaniu ojciec zaczął
poświęca dziecku zdecydowanie wiecej czasu niz dotąd, i jest to czas o wiele
lepszej niz dotąd jakości.

[aron95]

Nie twierdze że mają być zerwane relacje.
Twierdzę że rozwód dla dziecka nie jest niczym dobrym .
Szukanie elementów dobrych, dla dziecka, w rozwodzie do niczego
dobrego nie prowadzi .
Rozwód się zdarzył- trudno, ale dziecko musi wiedzieć że
ROZWÓD TO NIC DOBREGO

[nangaparbat3]

aron95 napisał:

>
> Rozwód się zdarzył- trudno, ale dziecko musi wiedzieć że
> ROZWÓD TO NIC DOBREGO
Jesli dziecko cokolwiek MUSI WIEDZIEC, to musi wiedziec, co CZUJE. a nie co
powinno - wg nas, dorosłych - czuc.
Niech samo oceni rozwód, to co przed nim, i to co po nim.

To może pójdźmy dalej...

[tricolour]

... i zostawmy dziecko samo sobie - niech sie uczy i samo wyrabia zdanie na
każdy temat. Może kradzież nie jest taka zła? Może dawanie ciała nie jest złe -
wszak zarobek dobry i nowych ludzi sie poznaje...

A może w końcu zająć jakieś konkretne stanowisko i nie zwalać na dziecko tego,
do czego dorośli mają obowiązek: do PONAZYWANIA co jest dobre, a co złe.

Dziecko ma ocenić nie swój rozwód? A jaką miarą?

[sylwiamich]

Nakazy i zakazy nie są dobrymi metodami wychowawczymi.Najlepiej
dzieci uczą się przez nasladownictwo i zajęcia praktyczne.Nakaz i
zakaz działa tylko do momentu gdy w pobliżu jest oceniający i
karzący.Dorosli mają obowiązek Pokazać, nie Nazwać.

A jeśli nie można pokazać?

[tricolour]

Jak pokażesz nawet tak prozaiczną sprawę jak okoliczności własnego rozwodu? Czy
zawsze będziesz unikała tego tematu i powiesz dzieciom, żeby same na sobie
sprawdziły co to jest? Nie ostrzegasz dzieci przed rzeczami, które - Twoim
zdaniem - są złe?

Wiesz całą tą dyskusję można ująć jednym zdaniem: rozwód jest dobry jeśli za
układ odniesienia weźmie się okoliczności rozwodu. To prawda: w sąsiednim wątku
dziewczyna cieszy się z rozwodu... z alkoholikiem. Jej radość jest realna,
progresja życiowa także, wzrasta poczucie bezpieczeństwa. Jednak układem
odniesienia jest totalne szambo, a wtedy cokolwiek jest poprawą.

[sylwiamich]

tricolour napisał:

> Jak pokażesz nawet tak prozaiczną sprawę jak okoliczności własnego
rozwodu? Czy
> zawsze będziesz unikała tego tematu i powiesz dzieciom, żeby same
na sobie
> sprawdziły co to jest?

Tri..Ty mnie facet rozwalasz)))
Ja nigdy nie unikałam tematu rozwodu.Nawet duzo wcześniej z nimi o
tym rozmawiałam.A juz na pewno nie są sprawcami czegokolwiek.I
zresztą co znaczy "co to jest" Tri?

Konsekwencja...

[tricolour]

... "Dorosli mają obowiązek Pokazać, nie Nazwać" - zwykła konsekwencja.

[sylwiamich]

Tri...mi się żyło z mężem całkiem nieżle.Brak stałego planu stwarzał
możliwości znalezienia sobie kochanka na stałe, zabawienia się (mój
mąz miał bardzo małe potrzeby seksualne...brak raczej).Finansowo
było mi o niebo lepiej.Górna półka warszawska.Rozwiodłam się dla
dzieci też.Żeby nie patrzyły na rodziców którzy nie lubią być ze
sobą.Tego wymagała odemnie moja uczciwość...przestałam go kochać.To
mój przykład.Moje pokazać.

[aron95]

Dziecko ma oceniać ?
Dziecku jest dobrze albo źle , albo akceptuje albo nie .
Na pytanie -dlaczego? - szuka winy w sobie .
Oceniać zaczynają nastolatki ale te oceny są jak całe nastolatkowe życie -
nieprzemyślane przesiąkniete dziecięcymi miarkami

[nangaparbat3]

Pj Aron,
tyle razy podziwiałam Twoj zdrowy rozsadek i niezaleznoś myslenia, a w sprawie
dzieci (i nastolatkow) same stereotypy.
aron95 napisał:

> Dziecko ma oceniać ?
> Dziecku jest dobrze albo źle , albo akceptuje albo nie .


Dziecko ocenia, czy Ci sie to podoba czy nie. Natomiast mozesz mu uniemożliwi
(zakazujac wprost lub nie wprost) wyrażenie tej oceny.
> Na pytanie -dlaczego? - szuka winy w sobie .

To prawda, wiec warto do znudzenia tłumaczyc, że jego winy w tym wszystkim nie
ma zadnej.

> Oceniać zaczynają nastolatki ale te oceny są jak całe nastolatkowe życie -
> nieprzemyślane przesiąkniete dziecięcymi miarkami

Tez nie tak - nastolatki sa o wiele mądrzejsze niz to co mowią. Nieskończenie
wiecej wiedzą, widzą i rozumieją. A gadaja głównie celem dopieprzenia
staruszkom, fakt, przynajmniej od czasu do czasu. Czasem trudno oddzielic jedno
od drugiego, najczesciej trudno, ale warto sie postarac.

[aron95]

Przedtem się nie zastanawiałem co młody myśli , jakie ma potrzeby ,czy mu dobrze
czy źle . Nad jego potrzebami przechodziłem do porządku dziennego . Teraz to po
prostu muszę robić .
Wiem że i tak wiele spraw które bym chciał pozostaną - pobożnymi życzeniami
Ale swoje opinie które tu wyrażam to spostrzeżenia i nie są stereotypami . Mlody
jest strasznym indywidualistą , skrytym i często szlak mnie trafia a jego
zdania, zachowań zmienić nie potrafię .
Aby wiedzieć co w trawie piszczy muszę go obserwować i to co złe eliminować .

[nangaparbat3]

aron95 napisał:

> Aby wiedzieć co w trawie piszczy muszę go obserwować i to co złe eliminować .

A ile ten Twój Młody ma lat?

Bo chyba podziwiam Twoj optymizm))