brak obecności ojca a wpływ na życie córki

[your_and]

O wpływie DDR na relacje w związkach synów pisze sie często. Kobiety
czujące żal do swoich ojcówza opuszczenie nie chetnie podejmują ten
raniący ich dumę i uczucia temat ale wpływ tego faktu ma jeszcze
wieksze znacznie na kształtowanie sie ich relacji niż u chłopców.
Co o tym sądzicie?

Co traci dziecko, które wyrasta bez ojca?
Poczucie bezpieczeństwa, szansę na łatwiejszy życiowy start,
możliwość lepszej edukacji... Szczególnie poważne są konsekwencje
psychologiczne. Takie dziecko jest pozbawione fundamentu swojej
tożsamości - czegoś bardzo podstawowego. Kim jestem? Skąd się
wziąłem? Kto się mną będzie opiekował? Małe dzieci przychodzą do
matek - Gdzie jest mój tatuś? To jest głęboka pierwotna potrzeba -
chcą wiedzieć, kim jest ich drugi rodzic. Jeśli więc pozbawia się
dziecko ojca, uszczupla się o połowę nie tylko podstawowe źródło
jego ludzkiej tożsamości, ale i źródło miłości. Dla dziewcząt ojciec
jest pierwszym mężczyzną ich życia. Czy w przyszłości dziewczyna
będzie czuła się dobrze i pewnie jako kobieta, w dużej mierze zależy
od tego, czy ojciec obdarzył ją miłością. Córki bez ojców często
podejmują wczesne kontakty seksualne, posiadają nieślubne dzieci i
rozwodzą się, o ile w ogóle wyjdą za mąż.

Dziewczyna taka szuka zbyt wcześnie męskiej aprobaty....

Szuka tego, czego nie dostała od ojca.

A jak brak ojca wpływa na chłopców? Czy zjawisko homoseksualizmu
może być z tym związane?

Tak dość powszechnie uważało środowisko naukowe. Ale obecnie to
temat tabu. Nikt nie może tego powiedzieć bez narażenia się na
gwałtowny atak. Dla chłopca czymś najbardziej podstawowym jest
pytanie - co to znaczy, że jestem rodzaju męskiego? Ojciec jest
najważniejszą osobą, która pomaga synowi to zrozumieć. Jeśli go
brakuje, chłopiec poszukuje odpowiedzi na to pytanie gdzie indziej -
w grupie rówieśników i we wszystkich innych miejscach, nierzadko
złych. Może wtedy wchłonąć to, co dziś jest postrzegane jako
stereotyp męskości. Natomiast ojciec - poprzez własny przykład -
może przekazać mu ideę, że bycie silnym mężczyzną oznacza opiekę nad
słabszymi i ich obronę, branie pod uwagę potrzeb innych ludzi i
traktowanie ich z szacunkiem.
www.pismo.niebieskalinia.pl/index.php?id=51
Zespół pod kierunkiem dr Eirini Flouri z Uniwersytetu w Oksfordzie
prowadził szeroko zakrojone badania na 17 tys. dzieci urodzonych w
roku 1958. Ich losy były śledzone do 33. roku życia, a dokładne
wyniki zbierano w 7., 11., 16., 23. i 33. roku życia. (...)
"Dobre relacje z ojcem zmniejszają ryzyko problemów emocjonalnych i
zaburzeń zachowania w młodzieńczym wieku" - podkreśla dr Flouri.

Szczególnie silną zależność zaobserwowano pomiędzy zaangażowaniem
ojca w wychowanie córki - nastolatki a brakiem u niej problemów
psychicznych w dorosłym życiu.

U chłopców dobra relacja z ojcem zmniejsza wyraźnie
prawdopodobieństwo, że popadną w konflikt z prawem. Z kolei udział
ojca w wychowaniu 7-latków znacznie zwiększa szanse na przyszłe
osiągnięcia i dobre wyniki w nauce.
Ponadto dzieci, których ojcowie uczestniczyli w wychowaniu, mają
dużo większe szanse na stworzenie satysfakcjonującego związku
małżeńskiego.
www.psychologia.edu.pl/index.php?dz=serwis&op=opis&id=124
Co dziewiąte dziecko wychowywane jest przez samotną matkę. Z badań
wynika, że chłopiec z takiej rodziny miewa - gdy dojrzewa -
trudności z zachowaniem i nauką. Sądzi się potocznie, że brak ojca
nie odbija się aż tak na córce. Jest wręcz przeciwnie.

Dziewczynki czują, że są kochane przez matkę bezwarunkowo. Wydaje im
się, że na miłość ojca trzeba zasłużyć. Jak będziesz grzeczna, to
tatuś zabierze cię na lody - utwierdzają je w tym matki. Opuszczone
przez ojca, obwiniają siebie. Nie były widocznie dostatecznie
grzeczne. Noszą w sobie ten dziecinny zapis.

Jako dorosłe chcą się poprawić. Szybko wiążą się z mężczyzną,
wybierając często na oślep. Bywają bezwzględne, bez skrupułów
potrafią zabrać męża innej kobiecie. Podejrzliwe i zazdrosne, żyją
potem w wiecznym strachu przed odejściem męża i uruchamia się
mechanizm samospełniającej się przepowiedni. Terapeuci znają całe
ciągi pokoleniowe kobiet dziedziczących samotność.

Dostępność ojca dla córki jest jednym z najwspanialszych darów losu -
pisze Wright.
Jego toksyczność - jednym z najgorszych nieszczęść. Jak twierdzi
prof. Tadeusz Pośpiszyl, toksyczność w stosunku do córki przejawia
się w postaci bardziej wysublimowanej i przez to w większym stopniu
brzemiennej w skutki, aniżeli wtedy, gdy skierowana jest do syna.
www.bycrodzicem.pl/index.php?id=40

[your_and]

Jak wykazują liczne badania, dziewczęta wychowane bez ojca wcześniej dojrzewają i rozpoczynają życie seksualne oraz częściej zachodzą w ciążę w wieku kilkunastu lat.(...) Nie wiadomo, jaki dokładnie mechanizm związany z brakiem ojca ma tak wyraźny wpływ na dziewczęta. Nie chodzi o samą nieobecność mężczyzny - dziewczęta wychowujące się pod opieką ojczyma dojrzewają jeszcze wcześniej.
www.psychologia.apl.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=2&Itemid=3

[imme1981]

nie lubię generalizacji
wychowałam się bez ojca, nigdy o niego nie pytałam, nie zaszłam w ciąże, nie
rozpoczęłam wcześnie współżycia. uważam, że wszystko zależy ile da z siebie
matka. na pewno nigdy nie zastąpi ojca w 100%, ale w 90% już tak.
co do homoseksualizmu, wszyscy moi przyjaciele geje i lesbijki pochodzą z
pełnych, normalnych rodzin. więc w tym temacie też nie uogólniajmy.

[your_and]

imme1981 napisała:

> nie lubię generalizacji
> wychowałam się bez ojca,

Nawet w polskiej ortografii istnienie całej masy wyjątków nie
oznacza że przyłaczająca wiekszość jest opisana uporządkowanymi
regułami i jedno drugiemu wcale nie zaprzecza.

[sylwiamich]

Najnowsze i najstarsze badania wskazują, że nawet oddychanie
szkodzi))Tak więc każdy stan w jakim znajduje się człowiek
szkodzi.I pewnie córki chowane przez ojca mają jakies deficyty z tym
związane.Podobnie córeczki tatusiów, córki chowane przez
odrzucającego ojca, ojca alkoholika i innego.Z rozwodem sprawa jest
o tyle szczególna że do niego przylepione są jeszcze inne:
-deprecjonowanie społeczne
-nieumiejętność matki poradzenia sobie z sytuacją-histeria,
manipulowanie dzieckiem, oczernianie ojca i inne
-obniżenie statusu finansowego
-porzucenie przez ojca, manipulowanie, poniżanie matki
i inne.

[egon26]

your_and napisał:
> imme1981 napisała:
> > nie lubię generalizacji
> > wychowałam się bez ojca,
> Nawet w polskiej ortografii istnienie całej masy wyjątków

Kiedyś zastanawialiśmy się na etatach czy można zastąpić kimś ojca, nawet gdy
ten ojciec jest ale nie interesuje się zbytnio dzieckiem. Myślę że cała gama
wyjątków od tych reguł może być właśnie przez takie zastąpienie: dziadkiem,
wujkiem, starszym bratem itd. Choć nie wiem czy ojczymem, może dobrym tak. Ale
myślę że dziewczynki nie mające kontaktu z ojcem mogą też pobierać wzorce od
rodziców swoich koleżanek. Ja zawsze zazdrościłem ojca moim dalszym kuzynom i
patrząc teraz na siebie jestem bardzo podobnym ojcem do tego jakim go widziałem-
nie wiem czy dokładnie takim jak on był, ale takim na ile widziałem czasem z
wizyt u nich. Pamiętam też z dzieciństwa że mama powtarzała że to naprawdę dobry
mąż i ojciec i może faktycznie trochę też się do niego upodobniłem

[bszalacha]

Ale nie dostałeś Ty sam miłości od tego wymarzonego ojca,a to robi
wielką róznicę.

[bszalacha]

Nie,nie wszystko zalezy od matki ale na pewno to,jak się czujesz
będąc z mężczyzną.
Jasne,że fakt posiadania ojca na codzień nie daje gwarancji udanego
własnego związku,ale brak ojca gromadzi potrzeby z nim związane w
sposób idealistyczny.
Mam znajoma,która tak bardzo zakochuje się w swoich chłopakach,ze
uciekaja od niej.Są za bardzo ważni,muszą być cały czas tuz
obok.Równoczesnie wybiera sobie takich,którzy jak jej ojciec,lubią
ją trzymać z daleka.Teraz chodzi na terapię,żeby zrozumieć swoje
motywacje i dostosować je do realiów/chłopak nie będzie tym,czym
powinien być ojciec,więc ona nie może zachowywać się jak małe
dziecko/.
Rozumiesz,prawda?

[kaktuskowo]

Tak się wychowałem. Bez ojca lecz ze wstydem i za niego, i za jego brak. Z
rodzeństwem przy toksycznej matce. Teraz sam mam córkę i przez większą część jej
życia zmuszony jestem do wyjazdów w poszukiwaniu pracy, za chlebem. Ból w jej
spojrzeniu, ból w moim sercu, ocean niespełnionej miłości. Jakże to
niesprawiedliwe i jakże mi jej żal. To nie są banały czy opera mydlana, to się
dzieje naprawdę. Rozwalone życie, puste wieczory, niespełnione obietnice i łzy.
Niech to trafi szlag....

[egon26]

kaktuskowo napisał:
> Teraz sam mam córkę i przez większą część jej
> życia zmuszony jestem do wyjazdów w poszukiwaniu pracy, za chlebem.

Wyjazdy za chlebem to co innego. Dziecka nie ma poczucia że jest odrzucone bo
ojciec go nie kocha tylko że musi wyjechać by zarobić. Myślę że na ten mechanizm
dzieci są bardziej uodpornione, jasne że nie jest to najlepszy układ ale lepszy
niż rozwód. Tyle że takie wyjazdy niosą za sobą inne zagrożenie. Samej matce
jest trudno wychować dobrze dzieci, też mu go żal że ojca nie ma blisko i
pozwala mu na więcej. Wizyty ojca raz na jakiś czas często psują dziec, ojcowie
próbują wynagrodzić dzieciom swoją nieobecność poprzez dużo drogich prezenty,
większą cierpliwość, pozwalanie dziecku na bardzo dużo itd. Co w efekcie bardzo
psuje dzieci. Tak że warto na to zwrócić uwagę, byś mimo nie częstych kontaktów
nie pozwalał dziecku na wszystko.

[sibeliuss]

Czytałeś?
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=11207&w=77645071

[max-kom]

nie ważnie ile tego czasu z dzieckiem, ważne JAK. Tatusiek mojej
córki też wyjeżdża, na pytanie czy tęski za nim, odpowiada: nie,
przecież do nas wróci (ma 4 lata). Nie przywozi jej prezentów,
prezentem jest on sam. Układaja razem puzzle, chodzą na spacery,
pizze... Jak zapodasz córce po co jedziesz i że NAPEWNO WRÓCISZ
zrozumie a i twoja rozterka będzie mniejsza...
nadmienię tylko że tatunio od niedawna wyjeżdża i że zawsze odwoził
swoja córeczkę najpierw do żłobka, potem do przedszkola i prawie
zawsze odbierał.
uszy do góry -jak to mówią szczęśliwy ojciec to dobry ojciec...
dieci mogę dużo więcej niż my wytrzymać - bo tak nie kombinują

[kejt.de.grejt]

your_and napisał:
Córki bez ojców często
> podejmują wczesne kontakty seksualne, posiadają nieślubne dzieci i
> rozwodzą się, o ile w ogóle wyjdą za mąż.
>
> Dziewczyna taka szuka zbyt wcześnie męskiej aprobaty....


dziwne, tzn w moim przypadku w ogóle się nie sprawdza. kontakty seksualne
przemilczę, jeśli kiedykolwiek będę miała dziecko, to po ślubie (chociaż,
szczerze mówiąc już się boję, co moje potencjalne dziecko będzie musiało
przeżywać w związku z rozwodem) i co do związków też zawsze miałam duże obawy,
także małżeństwo wydaje mi się czymś coraz bardziej odległym, a jeśli już, to z
kimś, kogo będę pewna (a jak wiadomo - niczego i nikogo nie można być pewnym)

no i właśnie taki wpływ ma na mnie wychowanie i życie bez ojca
dodam jeszcze, że ani ojciec ani mama nie znaleźli sobie nowych partnerów, więc
nie wiem nawet jak powinna funkcjonować normalna rodzina, czy choćby relacja
kobieta - mężczyzna, mąż - żona

takie podejście i "nieprzygotowanie do życia" jest dla mnie - w momencie
wchodzenia w dorosłość - jakąś kompletną masakrą

[asdaa]

generalizacja, to tyle w skrócie.
Jestem wdową wychowującą 16 letnią dziś córkę. Mąż zmarł, gdy mała miała 7
tygodni, więc właściwie nie zna ojca. Nie zdobyłam się powtórne wyjście za mąż,
praktycznie byłyśmy cały czas same. W dzieciństwie jedynymi mężczyznami w życiu
córki byli moi bracia (ale bardzo rzadko).
gdy zaczęła dorastać i tego zabrakło. Jak była malutka to pytała o ojca, później
przestała. Ja czasem opowiadam jej o ojcu, słucha i tyle. Nie wiem, jakie będzie
jej życie, w tej chwili psychicznie jest jeszcze dzieckiem nie dąży do kontaktów
z chłopcami.
Ale tak myślę sobie, że wiele zależy od kultury rozwodzących się i późniejszych
relacji między nimi. To, że rodzice nie mieszkają razem nie musi wpływać
negatywnie na dzieci. Chyba lepszy ojciec dochodzący lub od święta niż scysje i
awantury w domu na codzień. Niestety, moje dziecko na zawsze zostało pozbawione
takiej możliwości jaką mają dzieci rodziców rozwiedzionych. Bo przecież ojciec,
który nie mieszka z rodziną może a nawet powinien uczestniczyć w wychowaniu
potomstwa.

[lajtowa]

a dlaczego brak ojca miałby powodować gorsze wykształcenie i braki w edukacji????
ja się wychowałam bez ojca (zmarł), na pewno miało to wpływ na moja psychikę, ale mam dwa fakultety i jakoś nie widzę związku

[echtom]

> a dlaczego brak ojca miałby powodować gorsze wykształcenie i braki w edukacji??

Pewnie z biedy. Bo u nas przyjął się stereotyp, że samotna matka to osoba biedna i niezaradna, która żyje z zasiłku i wyszarpywanych alimentów.

[tosenewrati2]

Ja również wychowałam się bez ojca. Wiem tylko, że był wielką
miłością mojej mamy (i to niestety nie od niej) i że odeszdł od
nas , kiedy miałam pół roku. W dzieciństwie zapytałam o niego tylko
dwa razy i mama powiedziała mi, że nie mam taty. Później już nie
pytała, żeby nie robić jej przykrości. Nie znam nawet jego nazwiska
(noszę nazwisko mamy), co było dla mnie powodem ogromnego stresu we
wszelkiej maści urzędach - teraz jest mi obojętne, kiedy Pani
urzędniczka patrzy na mnie jak na kosmitę (jak nie zna Pani nazwiska
ojca? pyta głośno i wszyscy się wtedy na mnie gapią). Poza tym
jestem dużo bardziej poważana i ''smutna'' niż moi rówieśnicy i
bardzo boję się nieplanowanej ciąży. Ale skończyłam studia (dzięki
kochanej mamie) i jestem dużo bardziej zaradna niż moje koleżanki z
pełnych rodzin, bo wiem, że muszę liczyć na siebie. Od 5 lat mam
kochanego chłopaka, któremu niestety nie zawsze potrafię zaufać tak
(nie dlatego, że nie jest godzien zaufania, tylko dlatego, że mam
deficyt zaufania do mężczyzn), jakbym chciała, ale oboje wierzymy,
że stworzymy wspaniałą rodzinę. Brak ojca na pewno w dużym stopniu
sprawił, że mam dziwną i pokręconą osobowość, ale ces't la vie
Czyli niby taty nie było, a proszę jak na mnie wpłynął
Pozdro tato - gdziekolwiek teraz jesteś

[amelusia11]

ja również jestem dorosłym dzieckiem rozwodników. I powiem szczerze
że poprzeczytaniu tego postu zobaczyłam siebie. ojciec zostawił nas
kiedy miałam 6 lat, matka była w ciąży z moim bratem. Ojciec bez
niczego zostawił nas dla młodszej od siebie o 25 lat kobiety a
własciwie nastolatki. Pamiętam kiedy płakałam i pytałam kiedy tata
przyjdzie a mama odpowiado że niewie. Pózniej było gorzej ,
ojciec miał piniądze dobrze mu sie powodziło. Mama, ja i moi dwaj
bracia żyliśmy w skrajnej biedzie na nic nie było piniędzy a jak
były to większośc matka przepijała, sprowadzała facetów do domu,
byłam strasznie nieszczęliwa. ojciec zabierał mnie czasami do siebie
na weekendy , kupował mi ubrania dawał pieniądze czasem jego żona
zabierala mnie do kina. ale też nie byłam szczęśliwa ,ojcie prawie
ze mną nie rozmawiał najczęściej opowiadał mi jaki był nieszczęśliwy
z moja matka ,jaka to zła kobieta itp. ojciec tez pił ale z tą
różnica że nie był agresywny ,na odwrót było z matka , kiedy była
pijana siedzielismy cicho jak myszki pod miotłą żeby tylko nie
podpaść i żeby nie bylo awantury. W wieku 13 lat zaczęłam miec
większe problemy ze sobą ,miałam starszych kolegów i robiłam to co
oni paliłam ,piłam i czasem brałam narkotyki ,próbowałam również
popełnić samobójstwo. Matka ani ojciec specjalnie się nami nie
interesowali. robiliśmy co chcieliśmy. Ja dodatkowo zajmowałam się
młodszym bratem byłam taka siotro-mama. chodziłam z nim na
spacery ,uczylam go chodzic ze mna zasypiał. matka nie mogła bo albo
była w pracy albo nie była w stanie.
w wieku 16 lat urodziłam córke, rok później wyszłam za mąż za ojca
mojego dziecka. w wieku 20 lat urodziłam syna. Dziś mam 23 lata, i
od kilku miesięcy strasznie cierpie bo zdałam sobie sprawe jak
rozwod rodziców miał na mnie wpływ. Mam do mich wielki żal. Do ojca
za to że zostawił nas a do matki za to że nie potrafiła sobie
poradzidz z tym i nie wychowała nas najlepiej. jestem zła na nich że
nie miałam dzięcińswa i wogołe za to że teraz kiedy jestem dorosła
nie umiem zapomniec krzywd które mi wyżądzili. Mam dójke wspaniałych
dzieci ,męża , na złe warunki mieszkaniowe nie moge narzekac ani na
brak piniędzy. Ale mimo to Jestem NIESZCZĘŚLIWA! Dlaczego?

[ko-ka]

Jestem również dzieckiem ojca nieobecnego.Matka kochała tylko jego koniec ,kropka.
Szkoda ,że już nie żyje gdyż wybrałabym się do niego i mu powiedziała co o nim
myślę .
Oczywiście ,duzo w tym winy mojej matki nie mniej on tez nie myslał o nas.Jest
jeszcze brat .
Krotko mówiąc ,całe moje dzieciństwo , moja młodość zostały "naznaczone " jego
brakiem.Matka zestresowana wychowywaniem samotnie dzieci , nazwisko ni to ojca
ni to matki .Miala nas bez slubu ,chyba tylko za orzeczeniem sądowym.Nędzne
alimenty, jakieś sekretne odwiedziny babci /matka ojca/ czy nie babci celem
........sprawdzenia ,że matka sie odpowiednio nami opiekuje ??? czy tez była to
chęc zobaczenia nas ??? do tej pory nie wiem ???/.Traumatyczne najscie do
naszego domu ,chyba ojca z kimś towarzyszącym , celem dowiedzenia się czy
skończyłam szkolę i czy nadal musi alimenty płacić !!!! O zgrozo !!!
Brat ,starszy ,wychowywany był przez babkę matki .Niestety ,rodzina matki nie
rozumiała sytuacji swojej córki ,siostry itd i wieszała tylko na niej "psy "
,że wygodna jakaś ,za mało pieniedzy daje na niego i tysiące różnych
|pstryczków|" aby jej dowalić .Nie było to bez znaczenia dla mnie i brata.Brat
był wg nich biedny a ja rozpuszczona bo z matka zostałam. Babki z tego powodu
nie tolerowałam nigdy .Uważam,że jako osoba starsza powinna mieć więcej rozumu i
nie robić takiej zadymy miedzy dziećmi .Wychów taki spowodował ,że nie mam
żadnych więzi z bratem ani sentymentów do babki i w ogóle rodziny.Brat był
notorycznie nastawiany przeciwko mnie i matce ,pranie mózgu.W momencie jak
dołączył do nas ,mama i ja, było już za pózno na budowanie jakichkolwiek
więzi.Reasumując - brat jest alkoholikiem jak mój ojciec .Miał i ma problem z
relacjami międzyludzkimi.Szkoda mi go lecz nie moge tego zmienić .
Moje życie też nie układało sie różowo. Jedno jest pewne ,że szukałam i szukam
aprobaty,wzorców i wogóle.jestem ciagle nie dowartosciowana.Na szczecie wiem o
co w tym wszystkim chodzi wiec z wiekiem radzę sobie coraz lepiej ....ale ten
żal pozostał .
Moje związki były i są z partnerami dużo starszymi .Potwierdza to zasadę -
szukanie ojca w partnerze !!!
Ogólnie rzecz biorąc uważam,że ojcostwo jest bardzo ważnym czynnikiem w
wychowywaniu dziecka.Nie da się tego zastąpić niczym.
Kazdy z członkow rodziny powinien spełniać jakąś rolę aby dać wzorzec .Jestem
często na siebie zła jak i na moja matkę,że tak się to ułozyło ....zła ,że nie
moge wygarnąc ojcu tego co o nim mysle jak i tego ,że nie mogłam mu uzmysłowic
jak bardzo nas zranił swoją nieobecnością.Zawsze czułam się niedowartościowana
,nie kompletna,bezbronna i tak jakaś pokręcona. Dziwna bardzo w relacjach
intymnych ,zero wyzwolenia,ciągle spięta i nie byłam i nie jestem partnerka
łatwą.Relacje moje z matka tez nie były idealne.Obecnie jako bardziej "
świadoma" osoba wiem co jest powodem tego i staram sie aby to jakos sie układało
a nie jest to łatwe.Samotne matki nie sa łatwymi osobami we współżyciu . oj nie
!Tez są pokręcone jak trzeba i dodając do tego wiek ,często są to osoby bardzo
trudne.Lecz to juz i jest na inny temat opowieści.

[dzaljuta]

wychowalam sie bez ojca,a i moja mama jest osoba,ktora dzieci nigdy
miec nie powinna!!mna prawie wcale sie nie interesowala,bardziej
moimi mlodszymi siostrami.do tego stopnia nie znosila mojego ojca iz
caly swoj gniew przelewala na mnie.jedyne dobre rzeczy na jego temat
uslyszalam od dalszej rodziny badz sasiadow.wychowali mnie
dziadkowie.oczywiscie mieszkalismy razem(z mama)gdyby nie oni
zabilabym sie w wieku 7 lat.jako dzecko nie odczuwalam skutkow
baraku ojca ale wszystko przyszlo jak zaczelam dojrzewac i uderzylo
mnie te ogromne pragnienie posiadania kochajacego mezczyzny w moim
zyciu.cierpialam,czekalam.mam teraz swoja rodzine.marze o dniu w
ktorym wezme rozwod.

[velvetbelly]

zblizam sie teraz do 40-tki i wychowywalam sie bez ojca - zniknal jak mialam 3 lata i pojawil sie z powrotem gdy mialam z 15. 2-3 lata pozniej umarl, ale przez ten czas nasze stosunki ukladaly sie fatalnie - nie chcialam go zaakceptowac.

jaki mialo wplyw na moje zycie wychowanie bez ojca? niedawno zdalam sobie sprawe z tego, ze OLBRZYMI. urodzilam dziecko majac 19 lat, rozwiodlam sie majac 22, a potem juz nigdy nie bylam w stanie ulozyc sobie normalnie zycia emocjonalnego.
zastanawiajac sie glebiej dochodze do wniosku, ze tak mocno potrzebowalam akceptacji ze strony mezczyzny, ze nie myslalam o skutkach i stad wczesna ciaza z nieodpowiednim partnerem.
brak ojca byl przyczyna niewlasciwie ustawionych priorytetow w mlodosci, co zaciazylo na calym moim zyciu.

[ko-ka]

<<<brak ojca byl przyczyna niewlasciwie ustawionych priorytetow w mlodosci>>>

Potwierdzam to .Jak sięgnę pamięcią to żyłam jakby we mgle ,nikt ze mną nie
rozmawiał co mnie interesuje ,co chcę robić .Nie interesowało to mojej matki
,mojej rodziny - skazana byłam na siebie.
Jest to rzeczą niepojęta ale tak jest prawda.Nikt mną się nie zajmował ,nie
formował ,nie rozwijał zainteresowań ,nie tłumaczył Cale szczęście ,że miałam
jakiś zmysł odpowiedzialności sam w sobie i jakoś się wyprowadziłam na
"ludzi".Bratu się nie udało .
Nikt mnie nie przytulał , nie mówił ,ze jestem ukochana córeczką tatusia.Ten
brak spowodował ,że jestem bardzo łatwowierna i szybko mnie można kupić dobrymi
słowami.Faceci mieli ze mną lekko wystarczyło posłodzić i to mi wystarczało .
Wydaje mi się ,że pozostałam "wiecznym" dzieckiem , nie dorosłam ,brak mi wiary
w siebie pomimo ,że wmawiam ja sobie 100 razy dziennie.To nie jest to samo , to
nie zastąpi nigdy obecności ojca w życiu dziecka.Ojca jako opoki ,jako obrońcy
no i co jest bardzo ważne , jako mężczyzny.Silny ,wyważony ,zapewniający
bezpieczeństwo rodzinie .

[lady_orchid]

Też się wychowałam bez ojca. Jak miałam kilka lat to ojciec odszedł
do innej kobiety. Tylko na początku mnie odwiedzał, później sobie
kompletnie wszystko olał. Wiele nie pamiętam z tamtego czasu, ale
mama mi opowiadała, że bardzo tęskniłam i płakałam. Teraz ojciec to
dla mnie obcy człowiek. Niektórzy pytają jak ja mogę tak żyć, czy
nie brakuje mi ojca. Przyzwyczaiłam się do tej sytuacji. Prawie w
ogóle nie myślę o ojcu i jego braku - to dla mnie normalka. Tylko
czasami jak widzę ojców innych dzieci czy koleżanek to mi się smutno
robi. Mam ojczyma, ale dopiero od niedawna, więc nie zbuduję już
ojcowskiej relacji. Mam 16 lat. Martwię się, co będzie w
przyszłości. Jak dotąd nie miałam większych doświadczeń z chłopakami
i szczerze mówiąc trochę się ich boję. Tzn. nie jestem
przyzwyczajona do męskiego towarzystwa, nie wiem jak się zachować.
Ale brak ojca ma też swoje plusy, jestem strasznie wyczulona na
facetów, myślę przyszłościowo, bo nie chcę wpaść w niewłaściwy
związek i zafundować moim potencjalnym dzieciom życia bez ojca.
Zresztą w mojej rodzinie prawie wszyscy są rozwiedzeni i korzystam z
ich doświadczeń - pod tym względem czuję się, jakbym miałą
conajmniej z 50 lat Mam nadzieję, że jakoś oswoję się z facetami,
wyluzuję trochę z moją obsesją znalezienia kogoś idealnego, kto na
pewno nie zostawi rodziny i poznam kogoś fajnego z kim da się ułożyć
życie. I ułożymy je wspólnie
Pozdrawiam osoby znajdujące się wpodobnym położeniu

[gorgi31]

No to co powiecie na moją historie: mam 31 lat, a ojca widziałem
tylko jeden raz w życiu, słownie: jeden raz w życiu!!!I to wtedy,
gdy miałem 11 lata, bo przyjechał wtedy na rozprawę o podwyższenie
alimentów. Mało tego, ja nic kompletnie nie wiem o tym człowieku.
Nie mam nawet fotografii, nie wiem czym się zajmował, jaki był itp.

W ubiegłym roku ten facet, tak go będe nazywał, zmarł. A pojawiłem
sie na tym świecie w ten oto sposów: moja matka w wakacje 1977 roku
miała wakacyjną przygodę, nie wchodząc w szczegóły ta przygoda
zakończyła sie ciążą. A trzeba wiedzieć, że moja matka jest
wyjątkowo prymitywnym człowiekiem i o antykoncepcji ma ona takie
pojęcie, jak ja o gramatyce języka suahili. No więc wiosną 1978 r.
pojawiłem się na tym świecie ja. Moja matka miała wówczas 41 lat,
więc wtedy się nie myęli raczej o macierzyństwie. Przez całe
dzieciństwo wyczuwałem od matki fakt niezkceptowania mnie przez nią.
Matka wychowując mnie samotnie nigdy mnie nie przytuliła, nigdy nie
zapytała się co słychac w szkole, jakie mam stopnie, itp. Dbała
tylko o to by zapewnieć mi ubranie i jedzenie. To było jej takie
minimum w myśl zasady, że "jeśli już przytrafiłeś mi się i cię
urodziłam, to nie wymagaj odemnie więcej, masz co jeść, masz co się
ubrać, odczep sie odemnie". Dzisiaj mam 31 lat i wiem na pewno, że
szczerze nienawidzę mojej matki. A o moim ojcu myślę raczej
obojętnie, ot po prostu był sobie facet, który w wakacje przeleciał
takiego przygłupa jak moja matka.

[sibeliuss]

Chyba masz jej cechy osobowe.

[gorgi31]

Jeśli to ma być sarkazm to gratulacje.

[sibeliuss]

Raczej to stwierdzenie smutnej prawdy, bo nie masz nikogo.

[bogusiamaria]

sibeliuss napisał:

> Raczej to stwierdzenie smutnej prawdy, bo nie masz nikogo.

Witam(po raz pierwszy)podczytywałam was od niedawna i chyba nawet nie
odezwałabym się gdyby nie post Gorgi31.
Gorgi-witaj w klubie!
Ja też widziałam swojego ojca jeden raz w życiu,przypadkiem w tramwaju.
Miałam wtedy 7 lat i już nigdy więcej...
Jechałam wtedy z mamą z wizytą do jej koleżanki.Ktoś mnie cały czas ściągał
wzrokiem,obserwował.
Do wymiany zdań nigdy nie doszło,do powitania czy ukłonu -też.
Wysiadłyśmy pierwsze.
Mama spytała: widziałaś tego mężczyznę z tyłu?Przyglądał się nam.
Spytałam: kto to?-To twój ojciec odpowiedziała...
Taki garb nosi się dłuuugo.
Rozumiem Cię Gorgi31.
Współczuję.

[bogusiamaria]

cd.

>bo przyjechał wtedy na rozprawę o podwyższenie
>alimentów. Mało tego, ja nic kompletnie nie wiem o tym człowieku.
>Nie mam nawet fotografii, nie wiem czym się zajmował, jaki był itp.

>W ubiegłym roku ten facet, tak go będe nazywał, zmarł.

Mój ojciec przestał płacić na mnie alimenty gdy miałam właśnie 7-8lat.
Mama już nigdy nie wystąpiła p/ko niemu ponownie(u komornika zaginęły
dokumenty), a on był taki "biedny".
Miałam o to do niej żal,wielokrotnie wyrażany,bo borykała się sama.
Kiedyś rzuciłam jej w twarz:"ty go jeszcze kochasz!"-nie zaprzeczyła.
Powiedziała: jeśli zechcesz wystąpisz p/ko niemu sama jak osiągniesz 18 lat.
Nie zdążyłam.Zmarł.Oboje już nie żyją.
"Bieda" mojego ojca polegała na tym,iż zleciał ze stanowiska dyrektora dużej
firmy w wyniku afery (nie dopilnował)i musiał utrzymywać się z rzemiosła.
Też nie mam ani jednego jego zdjęcia.Jednak ciągnęłam ile mogłam wiadomości na
jego temat.
Otrzymywałam je,ale jednak dużo za wcześnie i za dużo.
Identyfikowałam się z mamą bardzo-byłyśmy sobie bardzo bliskie-może za bardzo.
Przejęłam jak swoje wszystkie jej uczucia,żal, lęk przed bliższymi kontaktami z
mężczyznami,ale zanim to się stało-jego rodzina przypomniała sobie o mnie...
Wolałabym tego wszystkiego nie wiedzieć!
To było zbyt bolesne.

> dlatego patrząc już z mojego punktu widzenia- może Gorgi31 jest to szczęście o
którym nie wiesz?
>ja wpadałam w panikę i nigdy nie skontaktowałam się z nimi,choć próbowałam bo
pozostawiono mi namiary na telefon stacjonarny-nie było nikogo w domu.
>w wyniku tego co przeżywałam dzwoniąc tam,nie ponawiałam dalszych prób.

Wiem,że mam rodzeństwo przyrodnie, którego nigdy nie widziałam.
Od kiedy zorientowałam się o łudzącym podobieństwie do nich poczułam przemożne
pragnienie-ucieczki.
Moje piękne miasto, nagle, było dla mnie za małe,za ciasne...
Nie zostałam w nim.

[bogusiamaria]

Gorgi31 napisał:
>Dzisiaj mam 31 lat i wiem na pewno, że
>szczerze nienawidzę mojej matki. A o moim ojcu myślę raczej
>obojętnie, ot po prostu był sobie facet, który w wakacje przeleciał
>takiego przygłupa jak moja matka.

Ja bardzo kochałam moją mamę,która dała mi dużo miłości ,wsparcia i dom, który
moje koleżanki bardzo lubiły,niektóre nazywając nawet cieplarnią.
Moja mama była piękną,inteligentną kobietą( oboje byli urodziwi),której jakiś
niekompetentny lekarz powiedział,że nigdy nie będzie miała dzieci...
Mój ojciec był od niej 13 lat starszy.
Romans ,czy miłość zakwitła w pracy-on był wówczas jeszcze jej dyrektorem.
Potem nieoczekiwana ciąża mamy,porzucenie żony i rodziny przez mojego ojca.
Miał już troje dzieci.
Wybuchł skandal.
W jego wyniku moja mama została nakłoniona przez swojego ojca, a mojego dziadka
do zerwania,pomimo okoliczności, z moim ojcem.
Długo nie docierało do mnie,że to co się później działo w jej życiu było
skutkiem tego odrzucenia.
Miał swoją Canossę!Wrócił do żony i dzieci.
Mama zaś kilkakrotnie była, to zwalniana ,to przyjmowana do pracy z powrotem.
Przypłaciła to wielomiesięczną depresją by w końcu sama zmienić pracę na inną.
Ja przez wiele lat tak bardzo identyfikowałam się z nią,że nie widziałam-jego i
tej jego Canossy.
Widziałam tyko swoje niewyrównane krzywdy.
Wolność przyniosło mi dopiero spojrzenie (odczucie)na nich oboje, na sytuację z
wielu stron.
>uspokojenie mojego wewnętrznego dziecka
> ujrzenie ich obojga jako ludzi,którzy popełnili błąd i musieli za >to zapłacić
> postawiłam między nimi znak równości
Oczywiście nie obyło się bez terapii.

@ko-ka

[m824]

ko-ka - czytam Twoj post i jakbym czytala o sobie. Moze z roznica "latwosci" jak chodzi o facetow, bo ja sie ich zwycajnie boje chyba. Ale to nic... to nie wazne. Wazne jest po prostu jak duzo nas nieszczesliwych, polamanych psychicznie, skrzywdzonych (mimo ze wielu bylo kochanych... podobno. Choc chora milosc to chyba raczej nie milosc, prawda?).
Eh... tak czytam ten watek i smutno mi sie robi, a zdrugiej strony.... dzieki zaczynam zdawac sobie sprawe, ze te moje leki, niedoartosciowanie i poczucie bycia nieszczesliwa to nie moje wymyslanki, ale jest faktyczny powod dla tych uczuc mimo posiadania rzeczy i mozliwosci wiekszych czasem niz rowiesnicy.

[lavinka]

O i to jest świetny przykład tego, czego nie lubię. "Nie udało mi się
w życiu, byłam głupia"-od razu wina tego,że mnie rodzice nie kochali.
Bzdura.Od tego człowiek ma rozum, by go używać.

Nikt nie zmuszał koleżanki do picia i brania narkotyków. Sama
chciała. To nie wina jej rodziców, ale jej głupoty. Wszędzie
trąbią,że narkotyki to Zuo. Nikt nie może powiedzieć,że nie ma
dostępu do takiej wiedzy. Ale ją olewa. Bo wie_lepiej.To nie wina
rodziców, tylko egoizmu i wyobrażania sobie za młodu,że jest się
ósmym cudem świata.

Znam wielu ludzi,którzy mieli zupełnie normalnych rodziców i pod
wpływem rówieśników robili te same błędy. Ale w końcu dotarło do
nich,że to nie rodzice, ale oni sami są odpowiedzialni za swoje
życie.

Jeśli ktoś jest nieszczęśliwy z powodu swojej przeszłości, to
powinien o niej zapomnieć.Rodzice nas w jakiś sposób, często
nieświadomie, skrzywdzili. Możemy im to wybaczyć, albo nie. Ale jeśli
jesteśmy nieszczęśliwi-to jest to nasz problem i w zasadzie nasza
wina. Wiem, to co piszę jest okrutne, ale nigdzie nie jest
powiedziane że życie to sielanka.

Amelusiu życie rodzinne nie jest usłane różami. Człowiek przez całe
swoje życie nie jest przez cały czas szczęśliwy. Bywa szczęśliwy,
bywa zagniewany, bywa wkurzony i bywa spokojny. Nie dąż do tego by
Twój świat zamienił się farsę rodem z mydlanej opery, gdzie wszyscy
są dla siebie mili, uprzejmi i kochający. Tak się nie da. Trzeba
dopuścić do głosu złe emocje, bo inaczej człowiek się udusi. To,że od
czasu do czasu pokłócisz się ze swoim mężem, albo nakrzyczysz na
dziecko(bo coś tam) nie będzie oznaczać,że twoje życie rodzinne udane
nie jest. Tak samo jak to,że posiadanie kochającego czułego męża jest
symptomem szczęścia rodzinnego. Jeśli pomimo tego,że on jest taki
dobry-Ty nie czujesz się szczęśliwa-to musi być coś nie tak.
Niekoniecznie w waszym związku, może tylko tyle że sielanka szybko
się nudzi i frustruje.

Nie będę Ci dawać rad. Jesteś dorosła, wiesz co robić i do kogo udać
się po pomoc. Tylko czasem brakuje odwagi, wiem. Czasem trzeba zrobić
krok do przodu i już.

[ak-77]

amelusia, podziwiam Cię... Jesteś bardzo dzielna! Wierzę, że wychowasz swoje
dzieci najlepiej jak potrafisz i nigdy nie zrobisz im tego, co Tobie Twoi
rodzice. Jesteś już dorosła, jesteś matką dwójki wspaniałych dzieci i jedyne, co
mogę Ci poradzić: zaakceptuj swoje dzieciństwo takim jakie było, było, minęło i
nic już tego nie zmieni... Jesteś nieszczęśliwa, bo ta trudna droga jest jeszcze
przed Tobą. Droga do akceptacji tamtej rzeczywistości i zostawienia jej gdzieś z
tyłu za plecami. Rozpamiętywanie i rozdrapywanie ran nie prowadzi do niczego
dobrego, wręcz przeciwnie - robi Tobie samej krzywdę. Żyj dniem dzisiejszym i
przyszłością, miej plany i marzenia, ciesz się każdą chwilą z dzieciaczkami i
mężem. Bądź szczęśliwa!!! Przeszłość niech odejdzie w siną dal. Wyciągnij z niej
wnioski na przyszłość. Ona całkiem nie zniknie z Twojej pamięci, ale powinna
usunąć się w jej głęboki cień. Trzymaj się! Pozdrawiam Cię serdecznie! A.

[lavinka]

To chyba nie chodzi o sam brak ojca,ale brak męskiego wzorca czy
jakiegokolwiek mężczyzny, który byłby dla dziewczyny autorytetem. Ja
się niby wychowywałam bez ojca a przez ani jeden raz w życiu nie
miałam cech dziecka wychowywanego bez ojca. Zero problemów
wychowawczych,żadnych zbyt wczesnych kontaktów seksualnych, jeśli
miałam problemy z akceptacją siebie to raczej z powodu złośliwych
kolegów a nie braku wsparcia w rodzinie.

Na pewno u wielu dzieci rozwodników jest chęć naprawienia błędów
rodziców swoim zachowaniem. Takie na siłę zakładanie idealnej
rodziny.Tak miała moja mama, która także jak ja jest dzieckiem
rozwodników.Dziwne, bo u mnie tego nie ma. Nie zależy mi na
posiadaniu rodziny jak z reklamy płatków śniadaniowych, ale raczej
potrzebuję zwykłej międzyludzkiej relacji z partnerem. Może przez
rozwód rodziców jestem bardziej wymagająca, bardziej mi zależy na tym
by mieć wspólny język z partnerem i nie śpieszę się z zakładaniem
rodziny, raczej czekam na właściwego człowieka tj takiego, który
będzie mnie po prostu lubił i akceptował/współdzielił pasje, poczucie
humoru itp. Wiem,że być może jestem naiwna, ale to jest dla mnie
najważniejsze, dużo ważniejsze od prestiżu, pieniędzy i jego dajmy na
to życiowej zaradności. Sama sobie jakoś daję radę w życiu i nie chcę
na partnerze wisieć, wymagać niestworzonych rzeczy rodem z
harlequina.

Z drugiej strony czasem wydaje mi się,że jestem skazana na samotność,
bo w pojedynkę czuję się najlepiej. Randkowanie mnie stresuje,
zamiast dawać poczucie bezpieczeństwa, raczej je odbiera. Ale to też
pewnie pochodna tego,że to_nie_ten_człowiek. Może to nie jest tak,że
dzieci rozwodników nie są w stanie założyć normalnej rodziny, ale
odwrotnie-mają cechy charakteru podobne do rodziców i źle im się żyje
w sparowaniu. Myślę,że warto odwrócić kota ogonem i spojrzeć na to z
zupełnie innej perspektywy. To nie rozwód jest winien zachowaniu
dzieci, ale ich wewnętrzne trudne usposobienie.

Kiedyś było tak,że społęczeństwo wymuszało na ludziach życie w stałym
związku. Dziś to nie jest konieczne i ludzie nie są ze sobą na siłę,
ale dla wygody i szeroko rozumianego szczęścia. Jeśli jeden z
partnerów zamienia się w tyrana lub jęczybułę, drugie się ewakuuje.
Czy można mieć o to pretensje? Ja nie mam.

Nie lubię, gdy jakiś złodziej czy morderca mówi,że ukradł czy zabił
bo go w dzieciństwie mama biła. Nie można całego ludzkiego życia
sprowadzać do tego, co kogo spotkało za młodu. Usprawiedliwienie
braku tolerancji czy egoizmu - rozwodem rodziców, to ślepa uliczka.

[lavinka]

Trochę czasu upłynęło i nieco zweryfikowało mój osąd powyższy. Nadal
nie jestem zwolenniczką usprawiedliwiania się ludzi "trudnym
dzieciństwem", ale też łatwiej mi zrozumieć ich chore postępowanie
wobec siebie samych i świata. Emocje tłumione za młodu dają o sobie
znać w latach późniejszych. Ale to paradoksalnie nie tyczy się dzieci
z rodzin rozbitych,ale raczej takich patologicznych z przemocą
fizyczną lub psychiczną. Ta psychiczna jest chyba najgorsza. Chodzi
mi o rodzinę, gdzie dziecko nie ma prawa skrytykować rodziców,
ponieważ są idealni a to co powiedzą niepodważalne.

[raaszka]

Z pewnością nieobecność jednego z rodziców wpływa na życie dzieci. Ale tak
naparwdę wszystko wpływa. Moja siostra wini tatę , mimo że jest z nami i rodzice
są szczęsliwi, o swoje nieudane relacje z facetami, bo uważa, że zawsze ja
krytykował itd itp. Nienawidzi go. No i teraz można by się zastanowić, jak by to
było gdyby nie było taty, może w jej przypadku lepiej..?

[adela38]

Na bank wtedy by winila o wszystko jego brak.A tak naprawde sama jest sobie
winna, bo ma taki a nie inny charakter.
Chcialabym zauwazyc, ze wredni i asocjalni ludzie czesciej sa rozwiedzeni, a ich
dzieci maja czesto charakter po nich.Nie ma co sie dziwic, ze jak maja po nich
charakter i ich za przyklad (co sie odbija w braku umiejetnosci tzw wspolzycia
spolecznego) to im sie pozniej w zyciu nie uklada.
Moze zamiast winic o swoje niepowodzenia innych zastanowic sie nad tym co moge
sam zrobic by byc szczesliwym i co ja mam do zaoferowania innym ludziom by oni w
moim towarzystwie czuli sie dobrze, a juz szczegolnie ci najblizsi, byli szczesliwi?

[sah_ra]

I to mówisz adela o sobie bo ty też jestes rozwiedziona zwłaszcza z rozwodnikiem
.Drugie twoje małzenstwo tez z rozwodnikiem.Napisałaś kiedyś ,że mężczyzna,
który kocha bardziej dziecko niż d...y do których wchodzi kocha tylko swoje ego.
Twój ojciec ego swojego nie kochał.
Jestes przykładem kobiety, która dla faceta aby go zdobyć zrobi wszystko ,myśle
ze zdolna byłabyś nawet porzucić swoje dziecko.
Macochy aby zagłuszyc swoje sumienie mówia ze wszystko winny jest charakter
zasłaniając się pseudonaukowymi teoriami tylko aby siebie wybielić. Na szczęście
wszystko co zrobimy do nas wraca a czasami mozna dopomóc losowi aby krzywda
wyrządzona wróciła do adresata jeszcze szybciej.

[adela38]

sah_ra napisała:

> I to mówisz adela o sobie bo ty też jestes rozwiedziona zwłaszcza z rozwodnikie
> m
> .Drugie twoje małzenstwo tez z rozwodnikiem.Napisałaś kiedyś ,że mężczyzna,
> który kocha bardziej dziecko niż d...y do których wchodzi kocha tylko swoje ego
> .
> Twój ojciec ego swojego nie kochał.
> Jestes przykładem kobiety, która dla faceta aby go zdobyć zrobi wszystko ,myśle
> ze zdolna byłabyś nawet porzucić swoje dziecko.
> Macochy aby zagłuszyc swoje sumienie mówia ze wszystko winny jest charakter
> zasłaniając się pseudonaukowymi teoriami tylko aby siebie wybielić. Na szczęści
> e
> wszystko co zrobimy do nas wraca a czasami mozna dopomóc losowi aby krzywda
> wyrządzona wróciła do adresata jeszcze szybciej.

W zyciu glupszych bzdetow nie czytalam.Ale twoj post wlasnie jest doskonalym
przykladem na poparcie tego co napisalam.
Bardzo ci wspolczuje, musi byc strasznie byc kims o takim charakterze jak ty...

[sah_ra]

Ciekawa jestem co o twoim charakterze moze powiedzieć twoja pasierbica ,chyba
nie ciekawie by się na twój temat wypowiadała.
Z jakiej rodziny musi byc kobieta, która ma taki charakter jak ty ,że bierze
sobie partnerów rozwodników ,bo zwykli faceci na pierwsze żony jej nie chcieli.

[adela38]

sah_ra napisała:

> Ciekawa jestem co o twoim charakterze moze powiedzieć twoja pasierbica ,chyba
> nie ciekawie by się na twój temat wypowiadała.
> Z jakiej rodziny musi byc kobieta, która ma taki charakter jak ty ,że bierze
> sobie partnerów rozwodników ,bo zwykli faceci na pierwsze żony jej nie chcieli.

Moze na poczatek- pasierbica mnie praktycznie nie zna i jest juz prawie dorosla.
Pasierb- mam z nim relacje przyjacielskie.Pisalam o tym juz kiedys.
Z jakiej rodziny jestem?- Z kochajacej, porzadnej, wielodzietnej.
Nie wybieralam sobie na meza rozwodnika, ale czlowieka, ktory mnie bardzo kochal
i potrafil to okazac.Byl najprzystojniejszym facetem jakiego znalam,do tego
dobrze sytuowanym i inteligentnym, na wysokim stanowisku.Pomimo, ze sie
rozstalismy mamy z eksem przyjazne relacje i sluzymy sobie pomoca.
Moj obecny narzeczony jest rozwiedziony, ale jest to porzadny i bardzo
kochajacy, wartosciowy czlowiek. Odszedl od swojej zony po latach jak to
okreslil piekla i koszmaru.Czego zaluje to tego, ze w ogole ozenil sie z ta
pania a jesli juz to ze nie odszedl duzo wczesniej.Pasierbica napewno duzo
wycierpiala, bo wychowywala sie w niby pelnej rodzinie, gdzie ojciec uciekal w
prace i staral sie byc niewidoczny w reakcji na napasci i ponizanie przez
zone.Trwal w malzenstwie wg jego slow "dla dziecka".Owe dziecko mialo koszmar w
domu.Byloby dla niego 100 razy lepiej, gdyby rodzice sie rozeszli jak bylo
male.Rozwod nie jesr zlem.Jest lekarstwem (choc bardzo gorzkim) na zle relacje w
rodzinie. I to te zle relacje sa winne cierpienia dzieci, a nie rozwod.Jest
wiele rodzin trzymajacych sie razem "dla dzieci" a jednoczesnie zatruwajacych
zycie sobie nawzajem.W atmosferze klotni, zlosci i braku milosci dzieci cierpia
jeszcze bardziej, a obraz zycia rodzinnego jaki wtedy wynosza z domu jest
conajmniej skrzywiony.Rozwod daje szanse ludziom uniknac wiekszego zla.Daje
szanse na naprawe bledow i nadzieje na lepsze zycie. Zas co do porzucenia
dziecka przez ojca, to rownie dobrze moze je odrzucic zyjac z nim pod jednym
dachem.

[sah_ra]

Bardzo ładnie to napisałaś (pisze to bez ironii) tylko ze twój partner wcale nie
jest dobry ojcem tylko bankomatem i dawca spermy z tego co wiem nie przyjechał
do córki na jej komunie czy bierzmowanie.
Bardzo współczuje twojej pasierbicy takiego ojca na pewno wolałaby miec innego a
twój egoizm jest żenujący...
Współczuje takze twojemu synowi takiej egoistycznej matki ,która myśli tylko o
sobie.
Ani pierwszy twój mąż ani drugi nie zasługują na miano mężczyzny sa cwelami
których przecwelowałas ,ludzmi bez charakteru i godności.

Do raszki

[sah_ra]

Bo może rzeczywiście ja krytykował i gorzej traktował od np Ciebie?
W rodzinie czasami występuję faworyzowanie jakiegoś dziecka kosztem drugiego a
to wpływa na przyszłe życie.

[kij.janka]

Piszę pierwszy raz na forum - witam wszystkich
Wychowywałam się bez ojca. Jego brak wywarł duży wpływ na moje dzieciństwo, młodość, na relacje z mężczyznami. Mama (skądinad cudowna) nie zdołała przekazać mi wystarczająco dużo wiary w siebie i poczucia, że zasługuję na męską akceptację. A bardzo jej łaknęłam, szukałam... Jednocześnie zakładałam, że się nie uda - być może dlatego moje pierwsze, młodzieńcze związki kończyły się szybko i boleśnie - dla mnie Myślę, że dziewczynie dorastającej bez ojca trudniej "zbudować" swoją kobiecość, bo takowa potrzebuje fundamentów. Przeszłam przez różne etapy: od całkowitej niewiary w siebie do przedmiotowego traktowania facetów i uwodzenia ich, by udowodnić sobie własną wartość. Lżej mi i łatwiej, odkąd to wszystko sobie uświadomiłam, zrozumiałam. Teraz chyba nie odstaję nijak od kobiet, które dorastały w pełnych rodzinach. Lubię siebie, wiem, że zasługuję na miłość - jak każdy (każda) i czuję się spełniona. Od lat żyję w szczęśliwym związku, mój mąż jest fantastycznym człowiekiem (zaprzeczeniem niefrasobliwości mojego ojca). To, co dał i czego nie dał mi ojciec - to przeszłość. A teraźniejszość jest naprawdę fajna
Konkluzja: wychowywanie się w rozbitej rodzinie na pewno odciska piętno, ale nie ma - według mnie - decydującego wpływu na to, kim jesteśmy i jak ułoży się nasze życie.

[wwwybredna]

Rozumiem ,że zupelny brak ojca w życiu dziewczynki ma bardzo zly
wplyw na jej rozwój.A co jeśli rodzice są rozwiedzeni ,ale ojciec
często kontaktuje się z dzieckiem? Czy wówczas może przekazać jej
potrzebne wzorce i pewność siebie?

[kij.janka]

Jestem pewna, że może! U mnie po prostu nie było kontaktu, zainteresowania,
spotkań - niczego nie było, jakby powiedział Kononowicz
Swoją drogą uważam, że mimo wszystko mniejszą krzywdę wyrządził ojciec mi i
mojemu bratu - swoją nieobecnością, niż naszemu przyrodniemu rodzeństwu, którego
nie zaniechał.
Ergo: można wychowywać się z ojcem i też mieć pod górkę

[sah_ra]

Pewność siebie wynika z naszego wychowania w jakie rodzinie się wychowaliśmy a
nie z braku ojca. Jeżeli t w twojej rodzinie uczono pewności siebie ,sztuki
autoprezentacji,bronienie własnych granic a nawet wywyższania się to będziesz
pewna siebie a jeśli twoja rodzina bardziej podkłada się innym ludziom tzn jej
członkowie sa mniej ważni niż obcy to nawet gdy będziesz mieć ojca to nic ci to
nie da.
Brak ojca moze wpływac mniej lub bardziej na córki tylko zwróćmy uwage na to ,ze
zazwyczaj ojcowie nie zależnie czy sa z matką dziecka czy nie to i tak sie
zazwyczaj nie sprawdzaja,nie uczestnicza w wychowaniu dziecka. Ja bym
powiedziała ,że ojciec to taki rodzic tymczasowy jak jest ,jego jedynym plusem
jest to ze daje kase bo musi.
W większości wypadków ojcowie sie nie sprawdzają wiadomo to od zarania dziejów a
mimo to dzieci uczymy ,że ojciec to rodzic na którego tak samo mozna liczyć jak
na matkę a potem są rozczarowania ,problemy i żale.

[kij.janka]

> Pewność siebie wynika z naszego wychowania w jakie rodzinie się wychowaliśmy a
> nie z braku ojca.
No właśnie - a brak ojca to niewątpliwie cholernie istotny czynnik określający
"jakość" rodziny. Moja mama nikomu się nie podkładała i absolutnie nie miała
poczucia, że "obcy są ważniejsi". Przeciwnie - walczyła o nas (jako rodzinę) jak
lwica, za co jestem jej bardzo wdzięczna. Mi brakowało pewności siebie w
relacjach damsko-męskich. Jako córka kobiety w pewnym sensie "porzuconej" (choć
to mama odeszła od ojca, ale jego wcześniejszy brak zainteresowania rodziną
można potraktować jako porzucenie), a także mała kobieta "porzucona" przez tego,
który z zasady powinien przy niej trwać, podświadomie przeczuwałam, że być
kochaną przez faceta graniczy z niemożliwością
Absolutnie nie zgodzę się z niesprawiedliwym uogólnieniem, że ojcowie zazwyczaj
się nie sprawdzają. Mój mąż - według mnie - sprawdza się doskonale. I znam
całkiem spory tłumek fajnych, godnych zaufania ojców. A to, że inna jest rola
kobiety (matki) i mężczyzny (ojca) w rodzinie, co przekłada się na odmienność
relacji matka/ojciec - dziecko, to rzecz oczywista.

[sah_ra]

Na dzień dzisiejszy twój mąz się sprawdza ,ale jakim będzie ojcem po rozstaniu z
tobą to tego nie wiadomo . Co do innej relacji ojciec /matka a dziecko tu nie
chodzi o relacje ale oto czy w trudach życia ,chorobie ,kalectwie lub w innej
trudnej sytuacji nawet gdy dziecko jest bandyta narkomanem może zazwyczaj liczyć
tylko na matkę ojciec zazwyczaj pęka. Żaden ojciec nie poświeci 20 lat życia aby
samotnie wychowywać dziecko zazwyczaj daje dziecku macochę.
Nie chodzi mi tutaj o to aby ojcowie zachowywali się w codziennym życiu jak
matki ,tiutkania ,przytulania czy wyrażania uczuć ale liczenia w kazdej sytuacji
juz tak.
A poniewaz liczenie na ojców w wiekszości przypadków pomijajac wyjatki jest nie
możliwe jest jak jest.
Myślę że dzieci tęsknią za ojcami ze względu na to że łączy je z nimi biologia i
ta biologia jest silniejsza od nich a ojcow juz niestety nie . W końcu spermę
wypuszczają takze niechcący gdy sikają w toalecie i nie przejmują się tym co sie
z nia dzieje, więc tym co dzieje się ze spermą gdy wchodza do dolnej części
ciała kobiety też nie. .Jaki więc moga miec stosunek do dzieci można to nazwac
brakiem wyższych uczuc.
My kobiety mamy gorzej niż mężczyźni w jednym względzie Chłopcy dostają
prawdziwa miłość od matki a potem znajdzie się następna kobieta ,która ich
prawdziwa miłością pokocha (przynajmniej większe prawdopodobieństwo) Dziewczynki
jak nie dostana miłości od matki nie dostana juz prawdziwej miłości od nikogo.
Moga się tylko zadowolić dawcami spermy typu partnerzy adeli bawiąc sie w zołzę
i wierząc że to prawdziwa miłosc która skończy się w dniu kiedy stracą kontrole
nad partnerem.

[kij.janka]

No cóż. Każda z nas pozostanie przy swojej "prawdzie".

Jest druga strona medalu

[serenadaa]

Ja miałam ojca, niestety uważam że 100 razy lepiej bylo by, gdybym
go nie miała..
Nie piszcie mi o cięzkim losie dzieci wychowywanych bez ojca. Bo zły
ojciec robi podwojną krzywdę i następstwa sa na całe zycie.

[m824]

To działa w obie strony. Tak samo możesz czuć się skrzywdzona mając kiepskiego ojca, jak i osoba nie mająca go wcale. Nie możesz pisać, że wolałabyś go nie mieć. To pomogłoby tylko w sytuacji, kiedy ojciec jest paskudny i znika. Wtedy rodzina odczuwa swego rodzaju ulgę i wraca do "normalności" / równowagi. Gdybyś nie miała go w ogóle, nigdy nie poznała, ani nie miała ojczyma lub kogoś innego, kto mógłby go zastąpić, byłabyś tak samo skrzywdzona, skrzywiona na przyszłość itp.

[pepperann]

To ja tylko napiszę, że brak ojca byc może jest jakimś ryzykiem zwiększającym
prawdopodobieństwo wystąpienia tych różnych deficytów, ale można to
przezwyciężyć. I że epatowanie statystykami może mieć złe skutki i byc takim
samospełniającym się proroctwem. Moi rodzice rozstali się kiedy miałam 5 lat.
Rok później widziałam ojca ostatni raz. Ojciec był poza tym alkoholikiem. Jako
bardzo młoda dziewczyna była w kilku dziwnych i toksycznych związkach. A
ponieważ się interesowałam psychologią (niezbyt głęboko, ale trochę), to miałam
poczucie, że w związkach z mężczyznami jestem skazana na porażkę. Każdy zawód w
miłości tłumaczyłam sobie tym, że na pewno "szukałam drugiego ojca", "nie miałam
odpowiednich wzorców" itp. A koleżanki naokoło również takimi obiegowymi
mądrościami mnie raczyły. Natomiast teraz żyję w bardzo szczęśliwym związku od 9
lat, od 4 lat po ślubie, mamy dwójkę dzieci. Nie wiem, czy przypisywać to sobie,
mojemu mężowi, mojej mamie, splotowi pozytywnych przypadków. Ale na pewno rozwód
rodziców nikogo nie skazuje automatycznie na porażkę w związkach.

[bszalacha]

I masz rację.Wszystkie te złote myśli zaczerpniete z ilustrowanych
poradników są niewiele warte.Nie ma identycznej drogi kształtowania
się stosunku do życia u róznych ludzi,choćby wszyscy mieli ten sam
brak.Ktoś ma zamiast ojca jakiegoś dziadka,ktoś inny nie tyle
przezywa brak ojca/bo go nawet nie znał/,a za to o wiele bardziej
obciążajace jest,gdy bezradna matka wymusza od syna bycie
ojcem,opiekunem,powiernikiem.dzieje się tak przecież i wtedy,gdy
ojciec jest,ale żle pełni tę funkcję.
Myślę,że nasza dojrzałośc w relacjach zależy od tak wielu
przyczyn,że nie sposób tego upraszczać.Natomiast myslę,że grupy
terapeutyczne,czy wsparcia dla DDRR są po to organizowane,żeby czuć
się w nich bardziej bezpiecznie,jak wśród swoich.Idopiero w trakcie
trwania mozna zobaczyć,jak wielkie są róznice w przeżywaniu tego
samego doświadczenia.
No,ale to też jakoś wzbogaca i pomaga moim zdaniem.

[zuzi-a-102]

coś w tym jest... Szkoda, że nikt mnie nie poinformował o tym
wcześniej, gdy byłam nastolatką. Nie popełniłabym tych wszystkich
błędów... A teraz, w wieku 28 lat dopadł mnie piekielny DÓŁ i już od
długiego czasu nie mogę sobie z tym poradzić. A taka byłam silna...
Znam wielu ludzi po rozwodzie, czy też inne DDR, ale przyznam
szczerze, że tylko jeden człowiek ( w dodatku facet!) zwrócił na tę
sferę uwagę! Właśnie dzięki niemu zaczęłam przewartościowywać swoje
życie...

[aniabe1tof]

Jak nazwać ojca, który przez trzydzieści pięć lat mojego życia, żyjąc w tym samym mieście kilka ulic dalej nie spotkał się ze mną ani razu. Nie wyjaśnił mi dlaczego tak? Nie chciał zobaczyć swojego dziecka ? Powiedzcie czy to jest normalne. Problemy z tożsamością? To prawda zawsze tak było. Nigdy nie byłam do końca pewna kim jestem bo nie znałam tej drugiej połówki. Tak rzeczywiście jest. bardzo bym chciała go zobaczyć, ale z drugiej strony kłóci się osoba, która nienawidzi nie chce go znać za to wszystko czego nie zrobił a powinien. Jeśli jestem córką człowieka pozbawionego uczuć to ja też nie powinnam ich mieć. I wecie co ja tak ostatnio postępuję. Ranię najbliższe mi osoby. To zaczyna być chore. Myślałam, że z wiekiem będzie coraz lepiej ale jest odwrotnie to zaczyna być obsesją. Muszę go zobaczyć puki żyje. Stanę w drzwiach obejrzę go sobie ( bo nie widziałam nawet żadnego zdjęcia _ mama wszystkie wyrzuciła) i nie wiem co będzie dalej...

[egon26]

aniabe1tof napisała:
> Jak nazwać ojca, który przez trzydzieści pięć lat mojego życia,

Tak naprawdę to może samce mają trochę inne podejście do dzieci niż samice. Ponoć od urodzenia ślepi lepiej znoszą ślepotę niż ktoś kto stracił wzrok bo poznał smak *widzenia*. Widzisz może tu jest podobnie, jeśli nie miał okazji być nigdy twoim ojcem nie czuł braku tego wszystkiego. Ja pokochałem moje dzieci dopiero po paru miesiącach po urodzeniu... to normalka dla samca. A teraz wydaje mi się że jestem lepszy od przynajmniej 90% ojców na świecie Młodość często bywa głupia, a gdy zabrnie się przez lata w jakiś martwy punkt tak naprawdę ciężko i głupio i dziwnie i sam nie wiem co jeszcze. Ale ciężko się z niego wydostać.
Ja nie tłumaczę twojego ojca takim ludziom chętnie ścinałbym łby nowo kupioną kataną ale ten jego brak zainteresowania może być po prostu kumulacją tego co w nas ludziach, mężczyznach najsłabsze i twoja osoby w tym wszystkim po prostu nie ma znaczenia. Bo tacy czasem są ludzie jak Polacy odkładający wszystko na ostatnią chwilę... nasza duma narodowa
Jeśli chcesz się z nim spotkać to się z nim spotkaj. Ale przemyśl jak to zrobić, nie atakuj go bo przyjmie postawę obronną i nic nie wskórasz. Przedstaw się mu i może zostaw numer telefonu jak by chciał z tobą pogadać, sam nie wiem. Ponoć głupiemu ustąpić to 100 dni odpustu. Bzdura Ale czasem trzeba pewne rzeczy odpuścić winowajcy by nie czuł się źle, skrępowany itd. i by normalnie można było prowadzić rozmowę... a to wielka sztuka.
Życzę ci powodzenia.

[wawrzanka]

your_and napisał:

> Dziewczyna taka szuka zbyt wcześnie męskiej aprobaty....
>
> Szuka tego, czego nie dostała od ojca.

I to jest klucz do problemu, a nie rozwód, czy jego brak. Mogę mówić tylko za siebie, ale trafiłam na to forum, ponieważ samotnie wychowuję córkę. Ja nie jestem DDR. Bardzo żałuję. Gdyby moja mama miała więcej godności i nauczyła mnie kiedyś, że nie należy mężczyźnie pozwalać traktować żony jak śmiecia - niewykluczone, że sama uniknęłabym rozwodu. Cóż... wzorzec jaki odbierałam przez całe dzieciństwo był taki: matka malutka dziewczynka o niezwykle niskim poziomie zaradności życiowej i ojciec tyran. Relacja ofiara - kat. Wrzaski, przekleństwa, płacz - to była moja codzienność. Po pięćdziesiątce ojciec się uspokoił. O rozwodzie na poważnie nigdy nie było mowy. A szkoda! W wieku 37 lat uczę się życia od początku, staram się powoli odbudowywać poczucie własnej godności i dopiero teraz przestałam kierować wszystkie życiowe starania na uzyskanie tejże właśnie męskiej aprobaty. Mimo wszystko zawsze myślę, że więcej zawdzięczam ojcu, nie matce. On nie miał powodu się rozwodzić i tego nie robił. Ona miała, ale wolała beczeć po kątach i odtrącać przerażoną córkę, która wiecznie ją błagała: "mamo, nie płacz".

[aglaonike77]

Przystępny ale i jasny opis tego co traci dziewczynka wychowywana bez ojca : skuteczna-psychoterapia.pl/a_ojciec-i-corka.php

[...]

[kaja2221]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .