Lepiej, żeby zachowywał się jak sku...?

[dsz27]

Od poniedziałku przychodzi do synka. W czwartek i piątek będzie z nim jak ja
będę w pracy. Wszystko w porządku. Jeśli chodzi o jego kontakt z synkiem nie
mam żadnych obiekcji. Jestem zadowolona, że chce się z małym spotykać i robi
to. Synek jest zadowolony i to jest najważniejsze.
Ale zastanawiam się jak ja mam sobie poradzić z tą sytuacją. Od poniedziałku
jestem wrakiem, psychicznym dołem.
Chodzi mi o to, że jak M zachowuje się wobec mnie w porządku, uśmiecha się,
opowiada o swojej pracy itd. widzę czasami w nim mojego dawnego M. Patrzę na
niego i widzę uśmiech, który był kiedyś kierowany do mnie, ramiona które
obejmowały i jest mi po prostu CHOLERNIE ciężko. Zapominam wtedy co mi zrobił,
jak okropnie potrafił i potrafi nadal się zachowywać. Zapominam o tym co złe a
widzę dawnego męża.
Normalnie jestem przez to w rozsypce, a myślałam, ze jest już lepiej.

[dsz27]

Oczywiście tytuł postu dotyczy zachowania wobec mnie...

[z_mazur]

Na tym etapie najskuteczniejsze jest unikanie kontaktu.
Nie prowadź z nim rozmów, bo będzie Cię to jeszcze długo tak
rozsypywało. Ograniczaj się do kontaktu formalnego, dotyczącego
dziecka. Inne rozmowy krótko ucinaj zdaniem, że jest to dla Ciebie
zbyt trudne. Bądź trochę egoistyczna i zadbaj o siebie. Nie musisz
teraz być znajomą Twojego męża i prowadzić z nim przyjacielskich
rozmów i on powinien to uszanować.

Jeśli przychodzi do dziecka, to niech zajmuje się nim w tym czasie a
nie Tobą i tyle.

[kajda28]

zdaje sobie że boli, że jakby był tylko zły to łatwiej się z tym pogodzić, a
tak.... zawsze możesz ty się zachowywać adekwatnie do sytuacji, tzn. powiedzieć
że nie masz zamiaru wysłuchiwania co u niego w pracy, bo to już tylko jego
praca. Jedyne pocieszenie to to że czas naprawdę pomaga.
dsz27 , twoja sytuacja nie jest normalna, nie ma jeszcze książek jak się
zachować w takiej sytuacji, nie ma poradników, cholera nie wiem, a może spróbuj
mieć z nim minimum kontaktu, jak przychodzisz z pracy to albo coś rób aby być w
innym pomieszczeniu dopóki on nie wyjdzie.

[dsz27]

Słuchajcie myślałam o tym. Przyszło mi do głowy, że tak będzie dla mnie lepiej.
Tylko, że bardzo często jest tak, że synek bawiąc się z tatą przychodzi po mnie
i domaga się wspólnej zabawy. Staram się w tym czasie robić to co mam normalnie
do zrobienia (obiad, sprzątanie i inne takie). Z drugiej jednak strony też
wracam po 9 godzinach do domu i sama chciałabym też spędzić ten czas z Kubusiem.
Jak by człowiek nie stanął dupa będzie zawsze z tyłu...

[kajda28]

to baw sie z synkiem jak mąż wyjdzie, przecież nie mieszkacie razem. Jak
przedłuża swoją wizytę możesz mu powiedzieć że już sobie dasz sama radę i że
może już iść. Pamiętaj on jest z synem tylko dlatego że sam tego chce, nie
musisz być dla niego miła czy mu sie narzucać. zachowuj zdrowy dystans, żadnych
wspólnych zabaw, rozmów przyjacielskich, możesz mu opowiadać o wyczynach dziecka
i tyle.

[bozenadwa]

Doniu kochana ja tez mysle jak najmniej kontaktow z m.,Nawet jak
jest obok w pokoju z synkiem,Wiem,ze trudno ,Posluchaj mazura bardzo
dobrze radzi .Ja mysle jesli sie tylko da ,bo wracasz zmeczona i nie
chcesz nigdzie wychodzic .Ale moze masz w poblizu zaprzyjazniona
kolezanke gdie moglabys na czs jego pobytu przekiblowac ???nie mowie
czesto ale w tej chwili im mniej kontaktu z nim tym lepiej dla
ciebie.Nie musisz prowadzic przyjacielskich rozmow z nim o jego
pracy.Nie chodzi bron boze aby sie klocic ,ale skrzywdzil cie i
niech przychodzi do dziecka a Tobie przynajmniej da swiety spokoj .I
na to wyglada ,ze przyjdzie ci go samej wypracowac ,w Innym watku
napisalam Ci ,e koniecznie musisz sama zaopiekowac sie
soba .Pozdrawiam cie i mocno sciskam

[maza15]

dsz27, jak ja Cię rozumiem...
przechodziłam identyczną sytuację.
Szalałam po jego wyjsciach z domu,byłam zupełnie rozbita.
A on przychodził często do dzieci,miły,uczynny,pomocny.
Próbowałam wielu sposobów...unikałam,wychodzilam itp.
Ale minęło trochę czasu /1,5 od rozwodu/.
Jego zachowanie w zasadzie się wiele nie zmieniło.
Każde z nas ma swoje życie,ale nadal możemy liczyć na siebie w razie
jakiś klopotów. Ja już się o tym przekonałam.
Razem z dziećmi byliśmy na wakacjach /osobne pokoje/,zdarza nam się
razem z dziećmi wyjechać na zakupy czy do kina.
Nie wiem jak dlugo tak bedzie,ale okazuje się,że lepiej jeden
przyjaciel więcej,niż wróg.
Był jednak czas,że byłam przekonana,że łatwiej rozstać sie w
nienawiści,niż próbować z exem przyjażni.
Zresztą nadal twierdzę,że to nie jest przyjazń,tylko dobre układy...

Wiem jakie to trudne,trzymaj się.

[danagr]

z_mazur i kajda bardzo dobrze pisza, bezapelacyjnie. U mnie bardzo czesto jest
tak, ze tata siedzi w jednym pokoju z malym ja w drugim, biore gazete, cos
dlubie albo robie jeszcze inne rzeczy. Maly tez czesto przychodzi do mnie i chce
wciagnac w zabawe, tata oczywiscie leci za nim ale stanowczo prosze go, a czasem
wrecz nakazuje jesli widze, ze nie chce sam bo ma ochote polezec na lozku o
zabranie dziecka, po to przyjezdza zeby spedzic z nim czas, a ja nie musze w tym
uczestniczyc bo moge kiedy indziej pobawic sie z nim tym bardziej, ze ma mnie na
codzien i nie mam przyjemnosci ani ochoty przebywania z m., komunikacja jest
tylko w kwestii dziecka, wywody na temat jego prywatnego zycia ucinam mowiac, ze
mnie nie interesuje bo tak jest tak jak i ja sobie nie zycze ingerowania w moje,
nie jednokrotnie sie to zdarzalo i zdarza. Wyznaczam granice i skutkuje....w
moim wypadku stanowczosc, konsekwencja i odcinanie sie pozwolilo na szybsze
pozbieranie sie i mniejszy bol....pisze to bo moze skorzystasz i tobie pomoze w
jakims stopniu.

[danagr]

chcialabys zeby tak sie zachowywal bo byloby ci latwiej pogodzic sie z
rozstaniem? mysle, ze gdyby nawet tak bylo nic by to nie zmienilo.... po prostu
musisz swoje odzalwac i odcierpiec, a pozniej to juz bedzie z gorki i przyjdzie
obojetnosc czasami z nutka nostalgii lub nawet nie.

[dsz27]

Zgadza się. Jak zachowuje się okropnie, bez serca, traktuje mnie jak obcą osobę,
jest wyniosły, z dystansem łatwiej mi pomyśleć sobie "lepiej Ci bez niego, olej
to". W takich momentach popłaczę ale jakoś szybciej przechodzi mi ten ból.
Godzinkę temu zadzwonił żeby powiedzieć, że dziś nie da rady przyjść do synka,
zapytał o to jak się czuje czy lepiej niż wczoraj, i od razu łzy same napłynęły
mi do oczu, ścisnęło mi gardło...

dzięki za wszystkie rady, bardzo mi pomagacie. Nie wiem co bym zrobiła gdyby nie
to forum... postaram się ucinać rozmowy o jego życiu prywatnym, będę starała się
zajmować sobie czas jak będzie przychodził do Kubusia. I mam nadzieję, ze czas
będzie dla mnie łaskawy.

dzięki wszystkim
Dominika

[sadaga]

Trzymaj się Dominiczko. Takie emocje będą w Tobie aż zaczniesz m
traktować jako ojca dziecka. Czasu potrzeba.
Ja też utrzymuję z m dobre kontakty. myślę ze to ważne przez wgląd
na dziecko. i m tez wciąga mnie w rozmowy o swojej pracy, chorobach
itp. ja mu o sobie nie mówię i staram sie nie angażować w to co on
mówi. wysłucham ale stopuję. bo on ma swoje życia a ja swoje. a
przyjacielem moim nie będzie. bo przyjacielowi się ufa bezgranicznie.
natomiast tak jak pisałam przez wzgląd na synka, by miał jak
najmniej negatywów z powodu naszego rozstania, staram się o
poprawność kontaktów. dogadujemy sie i jest oki.
wiesz minęło 5 m-cy i mnie juz nie boli. i z tego się cieszę, czas
naprawdę robi swoje.

[danagr]

wcale nie byloby ci latwiej, a jesli nawet to przez chwile, a wiesz dlaczego? bo
go jeszcze kochasz pomimo tego jak postapil, macie wspolne wspomnienia,
przezycia, okres spedzony ze soba i chodz zle zachowanie z jego strony
wzbudzaloby w tobie zlosc, agresje moze i nienawisc to jednak nie wymazalabys
CALKOWICIE z podswiadomosci tych dobrych stron waszego wspolnego zycia. Tak czy
siak bedzie bolec to zalezy od ciebie jak dlugo, na ile zatracisz siebie w tym
bolu ale czas pomoze ci sie z nim uporac czego z calego serca zycze oby to
trwalo jak najkrocej....czytam twoje posty i wypisz wymaluj, widze dokladnie
siebie z niedawnej przeszlosci.

[pc_maniac]

Wiesz, ja na Twoim miejscu poradziłbym się psychologa.
A to dla tego, że sytuacja, w której druga strona stara się korzystać z sytuacji
dwuznacznych, do kontaktów z Tobą może mieć wiele przyczyn, o których Ty nie
wiesz, bo siedzą w głowie drugiej strony.

Te wspólne zabawy z dzieckiem (w trójkę) tak samo mogą świadczyć o tym, ze
strona przeciwna dąży do rozejmu, czy nawet poprawy sytuacji, ale również może
być próbą rozgrywania dziecka (na zasadzie - "zonacz, ja się z Tobą bawię, a
mama nie chce, mama jest be.").

Ale nie da się określić przyczyn, za to psycholog mógłby Ci doradzić jak w danej
chwili się zachowywać i jak opanowywać emocje związane z takimi niezręcznymi
sytuacjami.
A ważne byś właśnie z powodu tych sytuacji nie robiła się wrakiem.

[dsz27]

Witajcie,
Nie wydaje mi się, że w zachowaniu mojego byłego było coś co ma wykazać jakim
jest dobrym ojcem a mama be...(mama nie chce sie z nami bawić itp.)
Rozmawiałam z nim dzisiaj troszkę i wydaje mi się, że on chciałby po prostu
zachować pewne pozory. Tzn. skoro nam się nie udało to dlaczego dziecko/dzieci
mają to odczuć. Niech dalej mają uśmiechniętą mamę i jeszcze bardziej
uśmiechniętego tatusia. W jego odczuciu powinnam szukać pozytywów a nie dołować
się przecież bez powodu.
Ale ok, z czasem może i będę potrafiła popatrzeć na to z boku i stwierdzę, że
już mnie to nie boli. Wiele osób tutaj twierdzi, ze czas leczy rany...mam
nadzieję, że tak będzie.
Dla synka robię to co robię teraz. Z jednej strony bardzo się cieszę, że M.
chętnie spędza czas z małym i nie muszę tak de facto o to zabiegać. Z drugiej
strony moje serce pęka ale z tym muszę dać sobie radę - i dam!

Omówiliśmy dzisiaj kilka istotnych tematów dotyczących naszych relacji, zarówno
tych stricte naszych jak i tych dotyczących synka. Zakomunikował mi, że będzie
chciał Kubusia zabierać na jakieś wypady, ja na to, że tak powinno być, nie
widzę problemu.
Poruszyliśmy też temat wizyt synka u Niego i tu doszło do małego spięcia. Z
mojego punktu widzenia skoro nie znam jego miejsca zamieszkania, nie znam
warunków ani człowieka z którym mieszka na razie wizyty u niego odpadają. Pewnie
polecą na mnie gromy ale tak właśnie uważam.

Jeszcze raz dzięki za wsparcie.
Trzymajcie się

[maza15]

dsz27 uważam,że dobrze robisz.
Zobaczysz,z czasem będzie lżej,łatwiej.
Twoje zachowanie pewnie zaowocuje dobrym kontaktem ojciec-syn.
Tego Ci życzę.
Ja rownież postawiłam warunek: nie życzę sobie kontaktu panny z
moimi dziećmi.Ex jakoś przyjął to do wiadomości,i jeszcze nigdy nie
spotkała się z dziećmi/nawet jak syn spędzal u ojca ferie.../.
Nawet jak polecą gromy,to nie trafią we mnie.Mam swoje zdanie na ten
temat.
Życzę siły!!!

[z_mazur]

Ależ tu nie chodzi o gromy, tylko o proste stwierdzenie faktu, że
takie podejście nie jest dobre dla nikogo, bo tworzy sztuczną
sytaucję.

Oczywiście jestem przeciwniekiem poznawania dzieci z każdą przygodną
miłostką któregokolwiek z rodziców, ale jeśli któreś wchodzi w
poważną relację, to stawianie takich wymagań przez drugiego rodzica
jest zwykłą złośliwością, bo nie ma dla niego żadnego innego
uzasadnienia.

[dsz27]

Na razie M. twierdzi, że nie poda mi adresu, pod którym mieszka ponieważ kolega
(...) z którym wynajmuje mieszkanie sobie tego nie życzy...Jak do tej pory
staram się zachowywać racjonalnie, niczego nie utrudniam, nie wydzwaniam, nie
robię awantur o byle co. Chociaż baba w ciąży, porzucona mogłaby podobne sceny
urządzać.
Ale skoro on stawia warunki, których ja przestrzegam to to samo tyczy się jego
osoby. Tak to będzie wyglądało w najbliższym czasie. A przyszłość pokaże jak to
się ułoży. Oczywiście byłabym głupią pipą gdybym uważała, że jedno czy drugie
dziecko nie będzie odwiedzało taty u niego w domu i że nie będzie miało
styczności z jego nowym partnerem. Tak się po prostu nie da i mam pełną tego
świadomość. Poza tym dzieci potrzebują ojca, jaki on by nie był.

Sprawa jest dla mnie bardzo świeża, emocje są ogromne i czasami sama nie wiem
jak sobie z nimi poradzić. Stawiajcie mnie do pionu jeśli uznacie, ze zaczynam
pieprzyć od rzeczy.

Donia

[z_mazur]

Dsz ja nie pisałem tego do Ciebie.

Osobiście uważam, że jako matka masz prawo wiedzieć gdzie przebywa
Twoje dziecko i ukrywanie miejsca zamieszkania przez ojca jest dla
mnie co najmniej śmieszne.

I szczerze mówiąc biorąc pod uwagę sytuację w jakiej się znalazłaś i
emocje jakie pewnie teraz przeżywasz, to zachowujesz się i piszesz
bardzo racjonalnie i o pieprzeniu od rzeczy raczej nie ma tu mowy.

Pozdrawiam

[dsz27]

z_mazur wiem, że ukrywanie adresu przez M. jest co najmniej śmieszne...
Rozmawiałam, tłumaczyłam a on uważa, ze musi być fair wobec kolegi. Oczywiście
jednocześnie nie musi być fair wobec mnie. Tym bardziej, ze obiecałam, ze nie
mam zamiaru go nachodzić czy inne takie. Podejrzewam, ze nie chodzi tu tylko o to...

Staram się być rozsądna, staram się rozumieć sytuację, chować emocje do kieszeni
ale to czasami jest bardzo trudne. Nie chce być histeryczką ale czasami mam
ochotę po prostu wrzeszczeć. Mam nadzieję, ze macie racje i z czasem to mniej boli.
No i jeszcze jedno o czym wcześniej nie pisałam. Pomimo, ze mogę się tu wygadać,
mam kilka osób z którymi mogę porozmawiać to i tak czuję się strasznie samotna.

[maza15]

z_mazur napisał:

> Ależ tu nie chodzi o gromy, tylko o proste stwierdzenie faktu, że
> takie podejście nie jest dobre dla nikogo, bo tworzy sztuczną
> sytaucję.
>
> Oczywiście jestem przeciwniekiem poznawania dzieci z każdą
przygodną
> miłostką któregokolwiek z rodziców, ale jeśli któreś wchodzi w
> poważną relację, to stawianie takich wymagań przez drugiego
rodzica
> jest zwykłą złośliwością, bo nie ma dla niego żadnego innego
> uzasadnienia.
>

Masz rację.
Ja właśnie uważam,że przygoda mojego ex,to nie jest poważna relacja.
On też nie nazywa tego związkiem.
Nie jestem złośliwa.
Daleko mi do tego.

[sylwiamich]

Ja może nie w temacie....ale ubawiłaś mnie do łez)))

> Ja właśnie uważam,że przygoda mojego ex,to nie jest poważna
relacja.
> On też nie nazywa tego związkiem.


I tego eks powinien się trzymać!!!))))

[maza15]

Fajnie,żo mogłam poprawić Ci humor.

[kajda28]

maza15 a odwróć sytuacje, zaczynasz się z kimś spotykać, na początku trudno
mówić że jest to poważny związek, i twój eks mówi ci że on sobie nie życzy abyś
spotykała sie z tym człowiekiem w obecności dziecka. Ma takie samo ci mówić z
kim ty masz sie spotykać a z kim nie, jak ty jemu.

Pierwszy naprawdę samotny wieczór za mną...

[dsz27]

Na szczęście mam go już za sobą. Pisać nie miałam siły a poza tym czułam się
strasznie żałosna więc nic mądrego lub bardziej sensownego nie mogłabym tu
napisać. Ale dziś wstałam i jest już lepiej. Mam zajęcie, Kuba szaleje, nie
myślę za dużo.
życzę Wam miłego weekendu i dzięki, że jesteście.
Dominika

[dsz27]

Właśnie czyściłam outlooka i znalazłam maile, które M. wysyłał mi podczas pobytu
w Niemczech. Pełne miłości i tęsknoty... pisał o nadrabiani czasu po jego powrocie.
Normalnie nie mam siły ich wykasować a wiem, że zostawienie ich to po prostu
samobiczowanie. Przepraszam za smęcenie...Kuba śpi więc mogę popłakać bo przy
nim nie...

[pc_maniac]

dsz27 napisała:

> Właśnie czyściłam outlooka i znalazłam maile, które M. wysyłał mi podczas pobyt
> u
> w Niemczech. Pełne miłości i tęsknoty... pisał o nadrabiani czasu po jego powro
> cie.
> Normalnie nie mam siły ich wykasować a wiem, że zostawienie ich to po prostu
> samobiczowanie. Przepraszam za smęcenie...Kuba śpi więc mogę popłakać bo przy
> nim nie...)

Wiesz, ja uważam, ze właśnie powinnaś wykasować te maile. Mało tego - powinnaś
wykasować całą przeszłość i przestać się nią zadręczać.
Czy nie sprawiłoby Ci radochy pokazanie całemu światu, a szczególnie byłemu, że
nie był Ciebie wart i teraz właśnie pokażesz, ze potrafisz stanąć na nogi i żyć
nawet lepiej, szczęśliwej niż wcześniej?!

Kiedyś usłyszałem od znajomej osoby, żebym zrobił w domu generalne porządki,
usunął wszystko co będzie mi przypominać o przeszłości, nawet pomalował ściany w
mieszkaniu (w pokoju dziecinnym namalowałem córce dziesiątki postaci z bajek
Disneya). I powiem Ci, ze mi pomogła taka terapia remontowa.

[kajda28]

tak na prawdę to ty jesteś odpowiedzialna za dzieci, więc masz jakieś tam prawo
nie dawać ich jak nie wiesz gdzie. Ja moje dałam, zaufałam, chociaż nie
powinnam, nie musiałabym. Na szczęście nic złego sie nie stało, od dzieci wiem
gdzie mieszka eks. Wiem że eks kocha dzieci tak samo jak ja i będzie się o nie
troszczył.

[sagaretia]

Jak ja Cię rozumiem....
Chyba powinnam się cieszyć ,że mój były został za granicą i tam
układa sobie nowe zycie(z kobietą z którą mnie zdradził i z którą ma
dziecko),dzięki czemu nie jestem skazana na jego regularne wizyty i
katowanie swojej duszy jego uśmiechami i wypytywaniem jak się
czuje,co u mnie (bo tak jest kiedy tu przyjeżdza).A jednocześnie
wiem ,że utopiłby mnie w łyżce wody,bo według niego sąd zasadził za
duże alimenty.Jednak jest też druga strona medalu,a mianowicie to że
nasza córeczka wychowuje się całkowicie bez jego udziału(miłośc na
telefon i to coraz rzadziej niestety).Ex przyjeżdza 4 maja na 3 dni
na komunię naszej córeczki.Nie było go pół roku.Nie wiem jak to
zniosę.Cieszę się ze względu na małą(której wpoiłam bezwarunkową
miłość do taty) i jednocześnie chciałabym go nie widzieć juz do
końca życia.Bo po każdej takiej wizycie dochodze,a własciwie
dochodzimy do siebie przez kolejne kilka miesięcy i błędne koło się
zamyka.Z tego co słyszałam kolejna wizytę planuje(planują ) na
gwiazdkę.Nie wiem jak to zniesie mała.Nasze życie dzieli się na czas
pomiędzy oczekiwaniem na "tego człowieka".Straszne jest takie
rozdarcie.Kiedy czytam o ojcach walczących o prawa do dzieci
dzieci ,o regularne ich widywanie -serce mi pęka z żalu,bo wiem że
moje już zawsze będzie wychowywało się bez taty.Nie pozwole tez
nigdy dziecku pojechać do niego na wakacje...(no może kiedy
podrośnie i sama tego zapragnie).Ta kobieta jest Ukrainką.Naprawdę
nie mam nic przeciwko ludziom narodowości Ukrainskiej ,ale akurat co
do tej pani i jej wcześniejszego prowadzenia się nie mam złudzeń.Nie
mogłabym byc spokojna o swoje dziecko ,wiedząc że opiekuje się nią
taka osoba.A były mąż niestety nieraz udowodnil ,że nie jest
odpowiedzialnym ojcem (sąd ograniczył mu prawa).Tak źle ,tak
niedobrze.....z nikąd ukojenia.A na myśl o 4 maja,o tej sztucznej
sytuacji kiedy będzie siedziała jego i moja rodzina i my obok siebie
jak gdyby nigdy nic łzy ciekna mi ciurkiem po policzkach.Jednak
zacisne usta ,przykleje usmiech do twarzy i postaram się żeby z tych
3 dni moje dziecko wyciągneło jak najwięcej dobrego dla siebie na
tych kolejne kilka długich miesięcy.Nie wiem tylko czy mi się to
uda....

[marecki96]

Sagaretia,

Widze ze mamy podobna historie z malymi tylko roznicami. Otorz ja
tez wybieram sie na komunie do mojego syna na poczatku maja. Nie
wiem jak to bedzie ale moja rodzina napewno nie przyjdzie. Owszem
przyjda do kosciola ale pozniej pojada do siebie. Za duzo zlego
nastapilo kiedy ja wyjechalem za granice i nie da sie juz tego
odkrecic chociaz jeszcze kilka miesiecy temu jeszcze probowalem to
zrobic. W tej chwili mysle juz tylko o tym zeby jaknajszybciej miec
rozwod i zaczac jakies normalne zycie. Poznac kogos i poprostu
zapomniec o moim nieudanym malzenstwie.
A komunie jakos przezyje, mam nadzieje....
Pozdrawiam...

dsz27 !

[ilona1004]

Wiesz czytając to co piszesz nie potrafiłam się oprzeć by nie
napisac yego co mi po głowie chodzi.
Bardzo Ci współczuję i trzymam kciuki abyś miala siłę by wstać i iść
naprzód
Masz małe dziecko,z tego co się doczytałam drugie w drodze?! a on
Cię zostawił????
Nasuwa się pytanie -jakie były przyczyny Waszego rozstania?
ucieczka,strach,inna kobieta ?
Dla mnie to jest sytuacja niewyobrażalna ?
No ale cóż jeśli już się stało .ale wiesz ja myślę że może on
zwyczajnie chce wybadać grunt ,może myśli o powrocie?
Może zwyczajnie zwiał z jakichś swoich powodów ,lub poszalał z inną
i teraz myśli jakim sposobem wrócić?
Tak mi się nasunęło?niewiem czy dobrze myślę .
Ale wnioskuję tak po swoim przykładzie,gdyby mój M "poszedł z
domu"również nie przyznałby potem przede mną że chętnie wróci.
Byłby nadal twardy w swoim postanowieniu i czekał na sposobność.

[dsz27]

ilono1004,
Prawdziwych powodów odejścia nie znam, bo stwierdzenie byłem nieszczęśliwy po
tylu latach to za mało. Pisałam o mailach, które znalazłam...jeszcze w
listopadzie pod koniec pisał o miłości do mnie o tym jak tęskni, że będziemy
nadrabiać stracony czas. A 1 stycznia odszedł. Podejrzewam kogoś trzeciego. O
powrocie nie myśli na pewno. Wiem to i czuję. Z resztą jaki to miało by teraz
sens. Wrócił w styczniu pod koniec i znowu mnie zostawił końcem marca. Musze dać
sobie radę z tym bólem i samotnością. Ale nie wiem naprawdę jak.

[kajda28]

cholera, to aż trudno sobie wyobrazić
smutne to wszystko

[dsz27]

Piszecie podobne smutne historie a ja nawet nie umiem napisać Wam nic na
pocieszenie bo sama jestem w rozsypce...chciałby się napisać, że będzie lepiej.
Ale może swoje trzeba przeżyć właśnie w samotności, żeby te słowa pocieszenia
miały jakikolwiek sens...nie wiem. Tylko to właśnie jest najtrudniejsze. Jak
dawać dobry przykład dzieciom skoro samemu się nie wie się jak żyć. Staram się
żyć rutynowo ale chyba mi to nie wychodzi, albo wychodzi (bo żyję) tylko sama o
tym nie wiem.

Dzisiaj nie będę sama, odwiedzają mnie niespodziewanie przyjaciele z Krakowa.
Bóg chyba się nade mną troszkę zlitował...

życzę siły wszystkim, którym ona jest potrzebna, jak powietrze...

[dsz27]

Bożenko dziękuje, Karola u mnie tak sobie ale nie stoję jeszcze na parapecie...
ściskam również mocno.

[sylwiamich]

dsz27 napisała: Jak
> dawać dobry przykład dzieciom skoro samemu się nie wie się jak
żyć. Staram się
> żyć rutynowo ale chyba mi to nie wychodzi, albo wychodzi (bo żyję)
tylko sama o
> tym nie wiem.

Ależ dajesz porzykład.Żywego człowieka, który daje sobie prawo do
cierpienia.Ale podnosi się pomału.I idzie dalej.Lepszego dać nie
możesz.

Usunęłam maile

[dsz27]

Bez zastanowienia, na szybko. Nie mam już do czego wracać. Jedyne wspomnienia to
zdjęcia z dzieckiem, kilka albumów i to co mam w głowie.

Miłego wiczoru

[bozenadwa]

Tochyba dobrze ,ze usunelas .Tobie tez milego wieczoru i spokojnej
nocy .sciskam cie mocno .Pamietasz o przyjemnosciach dla siebie ????

[dsz27]

Bożenko szczerze mówiąc coś tam robie dla siebie ale to niewiele daje. Mam
pustkę i jakoś tak nie potrafię się z niej wydostać. Ale dam radę, bo innego
wyjścia nie mam. Hej

[dsz27]

Pytanie w tytule posta było czysto teoretyczne. Ale nie musiałam długo czekać
żeby zobaczyć jak to jest jak zachowuje się jak ostatni sku...
Taki wobec mnie jest teraz więc mogę śmiało stwierdzić, że nie jest lepiej.
Teraz łatwiej mi zapomnieć jak na niego patrze jakim był człowiekiem kiedyś ale
jednocześnie wdeptuje mnie w podłogę swoim zachowaniem więc i tak źle i tak nie
dobrze.
Najbardziej bym chciała żeby zniknął z mojego życia ale to na razie nie możliwe.
No cóż.

Pozdrawiam serdecznie

dsz27

[ilona1004]

może trochę wścibska jestem ale w którym jesteś miesiącu ,ciąży?

[dsz27]

W czwartym, końcówka

[ilona1004]

aaaa
a -nim- to chyba najlepiej wcale się nie "zajmuj" nie myśl co
dobre,co złe,jak postępuje ,po co to robi...
najlepiej potraktuj go jak powietrze ,
efekty myślę powinny przyjść błyskawicznie

[bozenadwa]

Doniu ,mialam tez bardzo trudne dni i nie moglam sie nad niczym
skupic .efekt za duzo myslenia o swoich cierpieniach .Koniec z
tym .Przeczytalam Twoj wpis .Przytulam Cie mocno ,Ciebie maluszka i
Kubusia .Jak masz dol ,postaraj sie ,zebys nie byla sama .Masz
napewno wokol siebie zyczliwych Ci ludzi .Wazne zebys
mogla .wyrzucic z siebie to co Cie teraz boli ,Jestes dzielna
dziewczyna .Ja juz Ci pisalam ,wiem ,ze bedzie dobrze,atakie dni jak
tera mina one mina .Nic nie trwa wiecznie .Pozdrawiam cieplo .

[bozenadwa]

Doniu jestem ,mysle o tobie cieplo .Przypominam o robieniu sobie
przyjemnosci.O nim zakaz myslenie .Wiem ,ze bedzie dobrze.Sciskam
Cie mocno .

[sagaretia]

Dziękuję i ja również pozdrawiam

I mam nadzieję ,że poznasz jeszcze kogoś wartościowego,
czego Ci życzę

[sagaretia]

I pamiętaj ,że nie jesteś sama w tym "cholernie ciężko" ....jest nas
więcej i może świadomość tego pomoże nam nawzajem.
Kiedy się człowiek dzieli radością - to jej przybywa....
a kiedy się dzieli bólem i smutkiem to go ubywa....przynajmniej
wirtualnie.Trzymaj się ,a i ja się postaram

[lenna69]

Czytam waszą dyskusję i opowiem o tym, jak ja się czuję. Po 14 latach życia z człowiekiem, z którym 1,5 roku temu się rozstałam dowiedziałam sie, że ma kobietę.Poznał ją już po naszym rozwodzie. Mieszkają w jednym bloku, spotykają się wieczorami na romantycznych randkach. Mój były już mąż twierdzi, że mi nic do tego i jest zły, że ja pokazuję, jak bardzo mnie to boli. A ból jest niewyobrażalny. I nie pomaga wypisywanie sobie na kartce jego wad i powodów rozwodu . Dodam, że rozwód nie był "ad hoc", tylko przemyślany i "przetrawiony". On przyjeżdza do dziecka i daje mi dobre rady w stylu "też sobie kogoś znajdź" a moje serce wyje. Jestem zaskoczona tym, jak bardzo mnie to boli i nie potrafię sobie z tym poradzić...Nie wiem, co robić, jak się obudzić z tego koszmaru? Jak żyć i cieszyć się życiem? Mam dziecko, które na to patrzy a nie potrafię się wziąć w garść...