Pytanie

[dsz27]

Mam pytanko, czy ktoś z Was korzystał z pomocy psychologa w trakcie rozwodu?
Ja sobie ewidentnie nie radzę, na rodzinę nie mam co liczyć, z rodzicami nie
chcę rozmawiać bo to porażka a siostra dawno zapomniała jak się czuła jeszcze
parę miesięcy temu. Czuję się bardzo samotna i opuszczona + hormony związane z
ciążą. Jest źle...
Domi

[sylwiamich]

Ja chodziłam na terapię indywidualną i grupową.

[z_mazur]

Korzystałem jak najbardziej i chwalę sobie. W Katowicach da się
znaleźć darmową pomoc.

[drugiezycie]

Jak czujesz,że jest źle, nie czekaj. Dobra terapia pomoze Ci się pozbierać.
Tylko popytaj o dobrego psychologa w swojej okolicy-może ktoś Ci podpowie. Z
doswiadczenia wiem, że nie każdy jest skuteczny.
I trzymaj się!

[dsz27]

Przede wszystkim czuję się strasznie opuszczona. Funkcjonuję normalnie, wyrabiam
się ze wszystkim, zajmuję się synkiem, fizycznie ciążę przechodzę dobrze,
potrafię się śmiać i bawić z Kubą. Ale przychodzą chwile kiedy non stop płacze i
nie mam się komu wygadać. Może powinnam przeczekać? Nie wiem czy sam fakt
samotności jest wystarczający żeby udać się do jakiejś mądrej głowy.

[sylwiamich]

Jęsli Ci bardzo doskwiera...idż.Zresztą...ciąża to dziwny stan.Ja
też ciągle ryczałam)

[drugiezycie]

I wypłakać sie trzeba-to pomaga wyrzucić z siebie ból.Nie broń się przed tym.Z
czasem tego płaczu będzie coraz mniej.
Jesteś bardzo dzielna i jestem pełna podziwu jak sobie radzisz!
A co ze znajomymi? Nie ma wokól Ciebie nikogo z kim mogłabys pogadać?
Wygadanie się jest bardzo pomocne w zdrowieniu.
Na tym głównie polegają terapie- wyrzucasz to co Cię boli, siedzi w tobie i nie
daje spokoju.Spróbuj tej terapii. Nie sprawdzi się, to przerwiesz.A może pomoże?
Nie miej żadnych oporów.

[dsz27]

Witaj,
Znajomych i przyjaciół zostawiłam w Warszawie. Przez dwa lata mieszkania w
Bielsku poznałam kilka osób ale głównie są mężatki z dziećmi, które nie mają za
wiele czasu...Mam jedną sprawdzoną koleżankę, która bardzo mi pomaga. Ale nie
mogę tez non stop siedzieć jej na głowie...
Boli to, ze siostra przy której byłam praktycznie na każde zawołanie podczas jej
rozwodu teraz zapomina jak się wtedy czuła. Rozmawiałam z nią o tym nie raz ale
bez efektu. Więcej nie zamierzam żebrać o zainteresowanie.
Jeśli chodzi o dobrego psychologa to może znacie kogoś wartego polecenia tu w
Bielsku.

[j2j]

Czesc,
Jak chodze juz dluzszy czas i teraz w trakcie rozwodu mozna
powiedziec ze jestem w podobnej sytuacji.... Jesli nie masz z kim
porozmawiac - a czasami nawet z bliskimi jest ciezko sie otworzyc -
bardzo polecam. Chyba nawet po pierwszych oporach latwiej jest
rozmawiac z kims "obcym" - szybciej sie oswajamy. Przynajmniej ja
tak mam a nie jestem osoba otwarta... Poszukaj w necie - to medium
wiele ulatwia. Idz porozmawiaj - zawsze jest rozmowa wstepna. Zawsze
tez mozesz przerwac. Ale miej swiadomosc ze na efekty trzeba czasu a
i przekonanie sie do terapii nie nastepuje po pierwszych
spotkaniach. Trzymaj sie - wiem ze to trudne, ale rzeczywiscie czas
pozwala przynajmniej oswoic sie z tym co jest i splaszcza bol...
Terapia pozwala tez na wnikanie w siebie co moze tylko zaprocentowac
w przyszlosci. Zazwyczaj nie jestesmy w stanie sami wniknac w siebie
i porozmawiac z samym soba. Dobrze jak ktos nakieruje i pokaze ze
tak mozna i ile sie z takiej rozmowy z samym soba wynosi...
Wiem ze bedzie lepiej. Trzymaj sie i szukaj najlepszych dla siebie
rozwiazan - trzeba probowac wszystkiego co moze pomoc.

[plujeczka]

Doniu! nie moge Ci nikogo polecic bo jestem z innej strony Polski i
mówiąc szczerze nikogo takiego nie znam i sama nie korzystałam z
porad psychologa natomiast korzystałam z leczenia u nardzo dobrej
psychiatry po0niewaz z powodu sytuacji w domu zaczynałam mieć
problemy z pamiecia, koncentracją, nie spałam itp..lekarka postawiła
mnie na nogi, dzieki czemu mogłam funkcjonować w miarę normalnie i
co najwazniejsze nie wyrzucili mnie z pracy a tego obawiałam się
najbardziej, szkoda ,ze nie masz nikogo bliskiego kto by cę
wysłuchał.ja osobiscie mogę Cie zawsze wesprzeć dobrym słowem w necie

[dsz27]

Plujeczko nie ukrywam, że pisanie na tym forum bardzo mi pomaga. Zawsze to miło
mieć świadomość, że znajdą się ludzie, którzy zechcą wesprzeć, może ja za rok,
dwa będę mogła pomóc komuś innemu.

Jeśli znajdę kogoś poleconego to pójdę na spotkanie, pogadam, może to mi pomoże.

dzieki

[calawtrawie2]

Wiem, jak się czujesz, ja czułam się dokładnie tak samo. W ciąży,
mąż się wyprowadził, 4-latek zaszokowany tą sytuacją i ja z
rodzicami toksycznymi(chociaż bardzo pomagali i pomagają nadal),
wykańczaniem mieszkania, by zdążyć przed porodem się wprowadzić.
Swoją ciążę wspominam jako koszmar!!! Bardzo się napłakałam, hormony
szalały i sama myśl o dziecku była powodem do płaczu. Dodatkowo
denerwowała mnie moja bezsilność ruchowa, ograniczenia ciążowe,
utrata niezależności decydowania o sobie i swoim życiu. Napisz na
priv to pogadamy. Pozdr )

[dsz27]

Jak bym czytała o sobie...Twoje słowa to moje słowa...odezwę się na priv

Dzięki

[dsz27]

I oczywiście dziękuję wszystkim za przysłowiowe dobre słowo, troszkę mi lepiej.
Może się uda w przyszłym tygodniu zapisać na wizytę, dobra koleżanka poleciła mi
jedną Panią psycholog.
Miłego wieczoru
Domi

[sagaretia]

daszeńko idź ...
moje miasteczko małe jest no i myślałam,ze sobie sama poradze,choć
najbliźsi mnie namawiali.
A teraz żałuje,bo wleczą się te nie rorozpakowane emocje i
kopniakami co chwilę mnie raczą .....
Więc Ty idź i nie zastanawiaj się ,bo napewno nie stracisz a zyskac
możesz i
może przynajmniej Ty się na te kopniaki lepiej przygotujesz .
Ja wciąż bym jeszcze poszła....ale teraz głupio mi się
przyznać ....bo wszyscy(rodzina ,przyjaciele) wokół myślą że ja już
na prostej jestem

[ivone7]

przytulam mocno....
pamietam jak mnie bylo ciezko..a Ty jeszcze w ciazy...
idz do psychologa, nie wstydz sie..lepiej teraz sobie pomoc niz po
porodzie, gdzie dojsc moze jeszcze poporodowa depresja..a i czasu
bedziesz miala mniej na zajecie sie soba..
jesli potrzebujesz racjonalnego argumentu, to moze nikt inny nie
zadba o Ciebie jak Ty sama..a dzieci zdecydowanie wola mame
usmiechnieta..jesli nie dla siebie zrob to dla nich..

nic nie boli tak jak zycie..ale tez nic tak nie smakuje..zawsze mi
sie to nasuwa,..stare ale jakie prawdziwe i adekwatne
powodzenia..

[rene15]

Ja też Ci polecam jak najbardziej psychologa. Mi terapia pomogła
bardzo, bardzo. Jestem 7 miesięcy po rozstaniu z mężem (odszedł do
kochanki). Odszedł, kiedy byłam 3 miesiące po poważnej operacji
kolana i zostałan sama z rocznym i trzyletnim synkiem. Teraz jestem
juz w dobrej kondycji psychicznej i fizycznej, ale 7 miesięcy temu
był to koszmar i nie wiem co stałoby się ze mną, gdybym nie
zdecydowała się na terapię. Trzymaj się i pozdrawiam serdecznie.