wszystko żeby nie dopuścić do rozwodu - pomóżcie

Stefaniebatory45

[ajtra]

nie wierzę w ani jedno Twoje słowo. Mało tego, nie wierzę, że
napisał to mężczyzna. Szukasz pomysłu na książkę, czy materiału do
napisania pracy magisterskiej?

Napisałaś/napisałeś:
„Człowieka zna od kilku miesięcy (od ok 3 spotykają się
intensywniej).”
A następnie piszesz:
„Nie mogę zrozumieć jak 10 lat można przekreślić w dwa miesiące
znajomości.”

„... (od ok 3 spotykają się
intensywniej)”.

W którymś z wątków napisane jest, że mąż i żona pracują w tej
samej firmie. Czyli praktycznie przez cały dzień są ze sobą. Mają
córkę. Kto w takim razie opiekował się córką, gdy żona wychodziła na
randki?
Trzy miesiące na intensywne spotykanie się, to sporo czasu. Żona
musiała mieć niesamowitą wyobraźnię, by wymyślać kolejne kłamstwo
na kolejną randkę. A mąż niesamowicie naiwny, jeśli w te kłamstwa
wierzył. I nagle dostał obuchem w łeb. I stał się wrakiem
człowieka. Ale siadł do komputera i był w stanie, pomimo załamania,
przesłać nam uśmiechy.

Mężczyzna, któremu świat się zawalił, który w głównym wątku napisał,
że jest wrakiem człowieka, już w następnych wątkach, jeszcze tego
samego dnia, przesyła uśmiechy?
„Będę tu do Was zaglądał codziennie. Napiszę o porażkach albo
sukcesach. Mam nadzieję że o tych drugich ”

Stefaniebatory45, nigdy nie uwierzę, że napisał to wrak człowieka:
„Dzień ryku w łazience mam za sobą "
„Persen forte, nie działa już ”

Prawdę o sobie napisałaś/napisałeś w tych dwóch zdaniach:

”Statystycznie jestem średniakiem. W każdych testach, ankietach
trafiam do większości „

Na tym forum też udało Ci się trafić do większości. Ludzie
otworzyli swoje serca.
Jesteś bardzo nie fair.
Nick stefanbatory45, powinieneś zmienić na nick:persona.

"Persona to pojęcie wprowadzone przez Junga, które wskazuje na
sposób adaptacji do modelu kulturowego. Oznacza maskę jaką człowiek
przybiera na użytek społeczny, kompromis pomiędzy jednostką a
społeczeństwem.
Człowiek nakłada maskę, czyli przybiera taką postawę, jakiej się od
niego oczekuje w relacjach społecznych, rolach społecznych lub
zawodowych. Persona nie jest składnikiem autentycznej osobowości,
lecz powierzchnią psychiki. Persona pośredniczy między ego a światem
zewnętrznym. Jeśli ego identyfikuje się z personą to jednostka
znacznie lepiej uświadamia sobie rolę, jaką odgrywa, niż swe
autentyczne odczucia. Wyobcowuje się ona zatem od samej siebie, a
jej osobowość staje się jednostajna, bezbarwna, dwuwymiarowa.
Jednostka taka staje się jedynie imitacją człowieka,
odzwierciedleniem społeczeństwa, a nie autonomiczną istotą ludzką".

[stefanbatory45]

Ajtra, zupełnie nie rozumiem Twojego toku myślenia.
Co za chory człowiek mógłby pisać takie rzeczy dla przyjemności czy
jakiś innych pobudek?

Przechodze dramat tak jak kazdy na tym forum przechodził.
Nie łap mnie za słówka. Napisałem trzy lub dwa miesiące, ponieważ
nei wiem dokładnei od kiedy romans smsowo telefoniczny przerodził
się w spotkania, szlajanie sie po hotelach czy na imprezach.

Żona, jak każda kobieta ma zajęcia poza domem których jako
wyrozumiały mąż nigdy jej nie zabraniałem.
Aerobik, do kina z koleżanką, na imprezy zprzyjaciółmi. Czy zwykły
wypad po południu do kolezanki na trzy godziny - czy uważasz że
powinienem zauważyć coś wcześniej? Być może...

Mamy córkę więc często niestety chodziliśmy oddzielnie na imprezy z
przyjaciółmi.
Tak chyba jest w większości normalnych małżeństw.
Jej perfidia polegała na knuciu z kochankiem przez tak długi okres i
graniu idealnej matki i żony równocześnie.

napisałem na forum zaraz po wypłynięciu sprawy ponieważ nikomu nie
chciałem się od razu zwieżać a musiałem z kimś porozmaiać, wygadać
się, posłuchać czy
tak koszmarnie wygląda to też z boku czy tylko ja tak to widzę.
Nie chciałem z nikim z otoczenia dzielić się tym bagnem bo sądziłem
że jest to
jeszcze do uratowania. Teraz jestem po wielu rozmowach z
przyjaciółmi, rodziną.

Przepraszam, ale nie interesuje mnie Twoja wyimaginowana, a wręcz
poroniona opinia. Ekran przyjmie wszystko.
Dziękowałem i dziękuję jeszcze raz absolutnie wszystkim zarówno tym
Paniom które mnei zbeształy jak i wszystkim którzy podnosili na
duchu i dali kilka konkretnych cennych rad.
Minął tylko tydzień, ja czuję jakby minęło kilka miesięcy.
Patrzę teraz bardziej trzeźwo na to co się dzieje. Widzę jak mądre
były niektóre posty.

Przeszedłem kilka kroków milowych o których miałem napisać, ale
teraz odeszła mi ochota.
Na pewno tu wrócę. Może jak podpiszemy papiery. Nie wiem.

Stefan

P.S.
Nick Persona pewnie ma moja żona...pasuje do niej

[young_and_bored]

> Przeszedłem kilka kroków milowych o których miałem napisać, ale
> teraz odeszła mi ochota.

Daj spokój, dziewczyna niewiele wie o życiu i udaje że cośtam
czytała. Kto ma trochę doświadczeń za sobą i jako takie wyczucie sam
widzi że nie zmyślasz.

[to.ja.kas]

Pracowałam kiedys z fajnym kolega.
Zona znalazła sobie kochanka (nie mieli dzieci i to was równi min).
Cierpiał, płakał, myslkał o skuciu mordy kochankowi. Stałam z nim na
papierosie i mówiłam "spokojnie, przezyjesz, jeszcze przypomnisz
sobie moje słowa ze bedziesz szczesliwy i wcale je powrotu nier
bedziesz chciał"....on mówił o samobójstwie o dozgonnej milosci o
milosci do niej...potem zaczął trzeźwo patrzec na nią i ich związek
a po 2 miesiacach siedzielismy na piwie i zartowalismy ....po
kolejnych dwóch był zakochany...pewnie to byłpierwszy falstart ale
pokazał, ze zdrowe reakcje wracają...ze kryzys minął...i nie trwał
do końca zycia.
I tego Ci zycze.
Bo jak sam zauwazyłes istnieja pewne schematy...w przypadku
cierpienia często tez
Pozdrawiam

PS. i oprzestan pozwalac zachowywac sie jej jak porzadnej zonie a Ty
nie zachowuj sie jak poprawny mężuś...to niepotrzebnie boli.

[stefanbatory45]

Dzięki
Sądzę że tak będzie. Trzymam się tego.

Niestety poroniona sytuacja jest na tyle że nei mają jeszcze swojego
gniazdka i ona nie ma się gdzie przeprowadzić. A cała rodzina się
odwróciła.
Z małą nei chcę puścić jej do gnojka do jakiegoś zasyfionego
wynajmowanego mieszkania. Ona więc mówi że się nei wyprowadzi. Nie
mogę wystawić jej rzeczy bo obiecałem sobie że nie będzie jazd na
oczach córki.
Patowa sytuacja. Nikt nei udaje przykładnych małżonków na pewno.
W zasadzie nie rozmawiamy w ogóle.

[kasper254]

To szkoda, że nie napisałeś o tych kilku krokach milowych. Byłbym
ciekawy. Ze swojej strony pragnę ci wyjaśnić, że nie zamierzałem
obrazić twojej żony ostrymi słowami.
Jak już pisałem - chciałem ci pomóc, żebyś nie wpadł w studnię
beznadziei, rozpaczy. Potrzebna ci właściwa miara, uderzenie pięścią
w stół, wścieknięcie się na siebie, np. za chwilową słabość, za
proszenie o litość czy uwzględnienie w rachunku żony dziecka.
Jeśli mężczyzna zostawia żonę, porzuca dzieci, niszczy rodzinę,
to używa się w stosunku do niego słów brutalnych, często uznawanych
za obelżywe. Jeśli to robi kobieta, miara jest inna. Mój ojciec
zostawił moją mamę i trójkę maleńkich dzieci. Wg mnie był szubrawcem
i takim zostanie w mojej pamięci. Wg wielu może był kochliwy,
potrzebował szczęścia, a nie dostawał go w małżeństwie itd. Tylko
taka schizofrenia mnie nie interesuje, bo moją prawdę ja znam lepiej
niż inni.
I po drugie - ciekawe są badania kryminologiczne i
kryminalistyczne dot. popełniających czyny patologiczne dziewcząt i
chłopców (wyniki lat 2004-2007 i porównawcze - początek lat 90-ych).
Otóż w ich świetle dziewczęta są równie brutalne jak chłopcy, a w
wielu przypadkach bardziej okrutne i bezwględne. Być może jesteśmy
świadkami rodzenia się czegoś innego, innego typu osobowości
kobiet... Dotąd odpowiedzialne za rodzinę, w tym głównie dzieci,
nagle stają się innymi istotami: egoistycznymi, goniącymi za swoim
indywidualnym szczęściem.
I ta postawa kobiet przejawia się w życiu, winnych
instytuacjach społeczno - prawnych. Rozwód się zbanalizował, głównie
za sprawą kobiet (badania statystyczne), będąc już dzisiaj ogromną
patologią społeczną i stając się żródłem wielu innych patologii
społecznych. Dotknął też mnie i moich dzieci. Moja była żona zabiła
moją rodzinę; twoja żona zabija twoją. Czyż więc użycie
słowa: "suka" jest tak drastyczne? Więc jakbyśmy nazwali mordercę?
Mimo wszystko przepraszam, jeśli cię obraziłem.

[stefanbatory45]

> To szkoda, że nie napisałeś o tych kilku krokach milowych. Byłbym
> ciekawy.
Może przesadziłem i nie były tak milowe. Tylko jak czytam o etapach
godzenia się z tym co następuje... ludzie piszą że tygodniami,
czasami miesiącami prosili, błagali, obiecywali, mimo ze dostali nóż
w plecy.
Ja prosiłem, a raczej starałem się zdrowym rozsądkiem dotrzeć do
pustej głowy mojej żony trzy dni.

Potem etap zniechęcenia i beznadziei. Również kilka dni.
Teraz jestem zły (złośćmiesząła się z innymi uczuciami oczywiście od
począatku) i zdałem sobie sprawę że brzydzę się nią fizycznie i
mentalnie. Powiedziałem jej to i wtedy zdałem sobie sprawę że nawet
jakby teraz zmieniła zdanie, albo przyszła za pół roku raczej już
nie mógłbym z nią być.

Może tak szybko się zmieniam dlatego że pierwszy tydzień wyłączyłem
się z życia (praca, znajomi) i dużo myślałem, dzień i noc.
Rozmawiałem sam ze sobą (w myślach oczywiście - nie odbiło mi
A może (i raczej tak jest) jak pisali inni jestem jeszcze obok,
ciągle wydaje mi się że wiem co czuję ale tak naprawdę nie mam
poukładane w głowie. Nie zaakceptowałem jeszcze pewnych spraw do
końca.

Dzisiaj nie czuję załamania, planuję przyszłość, puściłem się w wir
roboty. Spotykam się z rodziną i znajomymi.
Załamanie na pewno jeszcze przyjdzie kiedy zobaczę puste mieszkanie
i płacząca duzo częsciej córkę.

> Ze swojej strony pragnę ci wyjaśnić, że nie zamierzałem
> obrazić twojej żony ostrymi słowami.

Nie czuję że ją obraziłeś. A jesli nawet - to nei dbam o to. Jej
rodzina uzywa gorszych epitetów.

> Jak już pisałem - chciałem ci pomóc, żebyś nie wpadł w studnię
> beznadziei, rozpaczy...
> wścieknięcie się na siebie, np. za chwilową słabość, za
> proszenie o litość czy uwzględnienie w rachunku żony dziecka.

To już miałem. Wytłumaczyłem to sobie stąd zmiana mojego nastawienia
do niej.

> I po drugie - ciekawe są badania kryminologiczne i
Dlatego liczba rozwodów rośnie.
Myślę że teraz ludzie są po prostu zbyt lekkomyślni w podejmowaniu
ważnych decyzji.

> Czyż więc użycie słowa: "suka" jest tak drastyczne?
W tym przypadku, dla nas nie. Dla jej kochanka ona jest boginią. Aż
mi go szkoda trochę...

> Więc jakbyśmy nazwali mordercę?
Mordercą?

> Mimo wszystko przepraszam, jeśli cię obraziłem.
Nie i już.

Zakładając że moje aktualne uczucia do żony się nie zmienią. A sądzę
że już nie. Pozostaje sprawa córki. Myślę że łatwiej byłoby mi
zgodzić się na zabranie jej jeśłi wiedziałbym że przeprowadzi się do
dobrego domu. W sensie materialnym i uczuciowym. Niestey oni w swoim
szale zauroczenia mają mgliste pojęcie o tym co bedzie w
przyszłości. Brak własnego mieszkania i auta, kiepskie pensje. Wiem
to nie jest niezbędne w normalnej rodzinie, ale w takim przypadku
dziecko powinno mieć komfortowe warunki żeby nie otrzymywało
dodatkowych powodów do stresów. Moze to naiwne i proste myślenie.

Rodzice (dziadkowie) w takich przypadkach wychodzą z założenia
(bardziej prosty i tradycjonalny) że dziecko ma swój dom, jak ona
chce sobei układac nowe życie - nieech układa, ale niech nie ciąga
za sobą dziecka. Sądzę że to jest mniejsze zło.

Dziękuję za słowa.

[aron95]

No i wreszcie stefanie dojrzewasz .
Ona kochanka ,Ty córkę , podział w tej chwili najlepszy z możliwych .
Przy dziecku szybko wyjdziesz na prostą ,obowiązek , nie pozwoli Ci na skręty w
bok .

[zielona_ropucha]

Głowa do góry,dobrze gadaszCo do bycia obok,może już nie jesteś
obok,bo to obrzydzenie daje do myślenia...na pewno sobie
poradzisz,będą wzloty i upadki,ale dobrze Ci Aron napisał,przy
dziecku nie ma czasu na zboczenie z drogi,można co najwyżej iść
slalomem przez jakiś czas,ale to też się wyprostuje,nie wiem,ile Ci
zajmie ogarniecie się,ja sie ogarniam powoli,ale coraz dłużej
zatrzymuje przy sobie uczucie cieszenia się własną osobą...myślę,że
i na nas czeka ktoś,kto jest wart naszego uczucia o wiele bardziej
niż Ci,co zrobili to,co zrobili,trzymam za Ciebie kciuki,za siebie
również.

[stefanbatory45]

Aron, Zielona ...
Nie mogłem zrozumieć wcześniej postów doświadczonych ludzi tutaj na
forum którzy pisali - zadbaj przede wszystkim o siebie. Myślałem -
oni powariowali. Jak teraz mogę myśleć o sobie kiedy tyle dzieje się
wokół. Teraz wiem że jeszcze nie byłem skłonny do przyjęia takiej
postawy.
Teraz wiem że to po prostu kolejny etap...

Kurczę, nei wiem co bym zrobił bez tego forum! Mimo że mam masę
ludzi którzy mnie wspierają w realu. Naprawdę mocno i obiektywnie.
Pewnie wszystko trwałoby dużo dłużej. Nie znalazłbym wśród
przyjaciół / znajomych tylu doświadczonych w tej materii ludzi
skłonnych powiedzieć opieprzyć, podnieść na duchu czy wskazać kilka
kierunków i scenariuszy z których sobie nei zdawałem wcześniej
sprawy.

Nie myślę jeszcze o tym że ktoś tam, bardziej wart mojego oddania
czeka na spotkanie. Jeszcze nei ten etap...

OK. Czas chyba kończyć ten wątek bo rzeczywiście już schodzi zbyt
często na poboczne tory.
No i tytuł - "Wszystko żeby nie dopuścić ..." już się raczej
zdezaktualizował...

Coś tam naskrobię jeszcze w nowych.
Baaaaardzo wszystkim dziekuję. Za Zieloną i wszystkich pozostałych
również ściskam kciuki.

i do przeczytania.

[zielona_ropucha]

pl.youtube.com/watch?v=1BmiE4xFTmM ))

"Brak własnego mieszkania i auta, kiepskie pensje"

[tricolour]

... często kompensowany jest alimentami, które będziesz może musiał płacić -
argumentem będzie, że dziecku ma się nie pogorszyć po rozwodzie.

To dość pokrętne logika, w której jedna strona celowo pogarsza standard życia
dziecka, a druga ma to kompensować - może i z tym będziesz musiał się zmierzyć.

[stefanbatory45]

No więc logicznym byłoby żeby mała była ze mną, bez problemów
materialnych i zarazem bez ograniczeń spotkań z matką.

Ale z całym szacunkiem dla instytucji w sądach chyba nei zawsze
logicznie jest...

Masz małe szanse, by dziecko było z Tobą...

[tricolour]

... przykre, ale prawdziwe: jeśli matka nie jest degeneratem, to
najprawdopodobniej dziecko decyzją sądu zostanie z nią.

Zresztą kobieta będzie chciała dziecka, co jest zrozumiałe. Tobie przyjdzie
płacić alimenty, a że jest z czego... to tym bardziej kobieta będzie chciała.

To jest bardzo realny scenariusz i najbardziej prawdopodobny.

[young_and_bored]

stefanbatory45 napisał:

> No więc logicznym byłoby żeby mała była ze mną, bez problemów
> materialnych i zarazem bez ograniczeń spotkań z matką.
>
> Ale z całym szacunkiem dla instytucji w sądach chyba nei zawsze
> logicznie jest...


Można z góry narzekać na niesprawiedliwość dziejową a można też
przynajmniej przedyskutować z jakimś prawnikiem swoje ewentualne
szanse. Byleby w tajemnicy przed żoną (i to z poprawką na jej
kobiecą intuicję).

A jak wyglądałaby idealna sytuacja oczami faceta?

[manderla]

Takie mam pytanie. Chodzi mi to od dosc dawna po głowie.
Jak mężczyzna wyobraża sobie sytuację po rozwodzie:
przypadek 1: ona zdradziła i rozwalila rodzinę
przypadek 2: on zdradził i rozwalił rodzinę

??

Wznoszą sie ponad podziały i uprzedzenia...

[tricolour]

... kopią kochanków w dupy, wracają do rodziny i żyją szczęśliwie dalej.

[manderla]

No to by było idealne rozwiązanie, ale w zyciu tak nie jest.
O konkrety prosze, o konkrety