Bedzie lepiej...

[hb1980]

witam,

bardzo dlugo mnie tu nie bylo, a przez pewien okres zycia to forum
mnie przy nim niemalze trzymalo... moj zwiazek rozpadl sie ponad rok
temu, niecaly rok temu mielismy sprawe rozwodowa. bardzo pomogly mi
wtedy wpisy pod moimi wynurzeniami, choc wiekszosci tych osob juz
tutaj nie widze. w kazdym razie czuje, ze mam wobec tego forum dlug
wdziecznosci. wlasciwie nie moge go splacic w zaden inny sposob, jak
piszac do nowych osob, ze naprawde po jakims czasie wszystko wraca
do normy. te wszystkie glosy, ktore mowia, ze bedzie lepiej naprawde
sie nie myla. potrzeba tylko czasu i troche wysilku, zeby przebrnac
przez najgorsze chwile, ale to jest mozliwe i warto to zrobic dla
samego siebie - tego ze spokojniejszej przyszlosci

[kasiabrzoza]

Witam. Ja jestem przed rozwodem. Mąż po raz kolejny ogłupiał dla
innej. Zrobił to kolejny raz świadomy konsekwencji. Zdecydowałam się
na rozstanie. Wiem, że jest jeszcze za wcześnie na rozwód, ale cóż
mi zostaje tylko czekać i mieć nadzieję, że się wyprowadzi. Cały
czas przekonuję samą siebie, że będzie dobrze, że dam radę. Nie
jestem niezaradna ani głupia. Mamy dwie córki, które pewnie bardzo
to przeżyją, kochają tatę, a tata kocha ich. Nie wiem na ile
jesteśmy w stanie stworzyć taką atmosferę, żeby dzieci przeszły
przez to jak najlżej. Jego zachowanie daleko odbiega od zgody, ale
mam nadzieje, że z czasem dogadamy się. Ja się jakoś z tym
pogodziłam. Pomimo 12 lat razem nie czuję wielkego bólu. Raczej
smutek i poczucie, że trzeba to zakończyć. Świadomość, że jeszcze
sobie ułożę życie i będę szczęśliwa jest ze mną cały czas. Po za
krótkimi chwilami załamania, jestem dziwnie spokojna. Sama nie wiem
czemu. Zazwyczaj reagowałam wręcz histerycznie na kłótnie. A nawet
nie chce mi się płakać. Może to też jakiś rodzaj depresji - apatia.
Ale cieszy mnie to co napisałaś. Chciałabym, żeby był już 2010 r.

[hb1980]

kasiabrzoza napisała:

Ale cieszy mnie to co napisałaś


Jestem osobnikiem plci meskiej, nie posiadajacym polskich znakow na klawiaturze,
stad pewnie Twoja pomylka nie jest bardzo odkrywcze, ale z tego co wiem, to
rok 2010 nadejdzie

[kasiabrzoza]

Przepraszam.
A może mi jeszcze odpowiesz. Czy potem, po jakimś czasie, jest tak,
że jak się widzi tego byłego to ma się totalny zlew? Ani sie go nie
kocha, ani nienawidzi, ani lubi - tylko totalny zlew.
Nawet jak sie go zobaczy razem z przyczyną rozwodu?
Póki co od czasu jak wiem, to jej nie widziałam, a nie wiem, jakbym
zareagowała, jakbym ją zobaczyła, dlatego nie mam za miaru się z nia
spotykać. Ale przypadki chodzą po ludziach i moge ja gdzieś
zobaczyc, albo ich razem. Za jakiś czas.

[hb1980]

hm, to chyba zalezy od okolicznosci rozstania. ja mialem dosc burzliwe, wiec od
momentu decyzji o rozwodzie, ktora zapadla pod koniec 2007, do dzisiaj widzialem
sie z nia tylko raz na rozprawie sadowej. nie bede sie rozpisywal dlaczego sie
rozstalismy, bo juz o tym pisalem pare razy, ale uznalem po tym wszystkim, ze
lepiej bedzie dla mnie, gdy juz jej nie bede ogladal. dla mnie moim osobistym
sukcesem jest to, ze nie mysle o tym na codzien, raczej z rzadka. samo
wspomnienie jeszcze boli, ale to nie jest juz bol rozstania, tylko zawod, ktory
mnie spotkal ze strony osoby, ktorej ufalem najbardziej . na szczescie to tez
mozna w sobie zreperowac i mial racje moj kolega powtarzajac mi na okraglo:
tego kwiata jest pol swiata po pewnym czasie i to zaczyna sie zauwazac
ponownie, czego zycze wszystkim osobom przed, w trakcie i po przejsciach.

[plujeczka]

ludowie powiedzenia są mądrościa narodu dlatego tez powiedzenie ,ze
czas leczy rany jest jak najbardziej trafne.Cieszą wpisy tego
rodzaju na forum , które tchną optymizm, wiarę oraz daja nadzieję
wszystkim .Osobiscie bardzo współczuję tym ,którzy traumę rozwodowa
bardzo przezyli bądż wciaż mimo upływu lat przezywają.jestem, o tyle
w lepszej sytuacji ,ze mnie to ominęło, uczucie do męża wygasło
wiele lat temu, dzisiaj ten etap jest dla mnie zamkniety choć wciąż
czekam na orzeczenie rozwodu .Pozostał jedynie żal ,ze nie
potrafiłam na ojca mojego dziecka wybrac właściwego człowieka.I
tyle..a może aż tyle.

[dorata351]

To fajnie, że ludzie którzy przeżyli te horrory piszą takie rzeczy.
To pocieszające. Ja też mam nadzieję, że czas zaleczy rany i na nowo
będę potrafiła patrzeć na ludzi z ufnością.
Dzięki hb1980.

Lepiej juz bylo

[kicia031]

))

[dsz27]

Ja też zaręczam, że będzie lepiej. Potrzeba tylko trochę czasu i jak ja to mówię
"pobycia z samym sobą". Dystans do tego co się wydarzyło + czas.

[cosmopszczolka]

Czas fakycznie robi swoje. Jest coraz wieksza obojetnosc na ex.Ale
tez coraz mocniejsze staje się pytanie co dalej...., czas płynie ale
jakby bezproduktywnie i przecieka przez palce bo ileż można oddawać
się pracy zawodowej, różnym zajęciom i itd. Nie wiem ,może
faktycznie jestem "moralnie" niepoprawna ale życie tylko dla samej
siebie jakoś mi nie leży. Dopełnieniem jest jednak zawsze bycie z
kimś i dla kogoś.

[maghalia]

Dzieki wielkie za to, co napisales. Ja jestem obecnie w epicentrum
traumy przedrozwodowej. Wielka wage posiadaja wiec dla mnie slowa
osob, ktore podobnego doswiadczyly i jednak zdolaly powrocic do
normalnosci. A normalnosc oznacza dla mnie w tej chwili tak
niewiele: zaniechanie autodestrukcyjnych zachowan, zaspokajanie
podstawowych potrzeb (przede wszystkim niezaklocony sen i sensowne
odzywianie sie), a takze radosc z przebywania z innymi ludzmi i
cieszenie sie z malych, acz dobrych rzeczy.

[hb1980]

tak, na poczatku trzeba zajac sie drobiazgami - zaczac jesc i spac i niech tak
bedzie przez pare tygodni. potem trzeba wrocic do ludzi, czasami na sile, ale
warto. ja zaczalem odkopywac spod kurzu stare znajomosci, spotykalem sie z
przyjaciolmi i chociaz na poczatku czulem, ze to bez sensu, to potem ta forma
zaczynala wypelniac sie trescia. powolutku, choc mialem wrazenie ze stanowczo za
wolno, wszystko wracalo do normy. a dzieki jednej z tych odnowionych znajomosci
poznalem kogos naprawde specjalnego

[catrinceoir]

ja w tej chwili mam tak, jak Maghalia... jeszcze do mnie nie dotarly papiery
rozwodowe, maz zabral nasze dziecko nie wiadomo dokad, i tylko przyjaciele
hamuja przed popadnieciem w szalenstwo... nocuja u siebie, karmia, rozmawiaja,
radza. pusta sie czuje. rozum wie, ze bedzie lepiej - to serce nie potrafi sie
pozbierac wciaz.
piszcie wiecej takich pozytywnych postow

[pomocyrozwod]

mam nadzieję ze i mnie w końcu się uda. Na razie rzuciłam się w wir
pracy, bo co robić sama ze sobą. Wspomnienia atakują wtedy pełną
parą.