Rozwód w zgodzie

[phillipine]

Czy ktoś z Was może powiedzieć,że rozstał się w zgodzie? Tz że po rozwodzie
mogliście normalnie na siebie patrzeć czy ze sobą rozmawiać? Nie chodzi mi o
kilka, kilkanaście lat po, tylko tak "na świeżo".

[useless00]

Mnie się udało. Rozmawiamy normalnie, ale może to dlatego, że ja nie potrafię nienawidzić i jestem konsekwentna. A ex zrozumiał, że nic nie zmieni mojej decyzji. A może pogorszyć jego sytację jak będzie skłócony ze mna. Stali bywalcy forum wiedzą ile mnie to kosztowało.

[maza15]

Tak,mogę powiedzieć,że rozstaliśmy się w zgodzie.
Nie oznacza to jednak,że bez żalu i urazy.
Dogadalismy się we wszystkich kwestiach dotyczących
rozwodu,podziału,dzieci.
Udało nam się uniknąć walki,złosliwości,nienawiści.

[dsz27]

I ja dołączam. Żal i tzw. zadra w sercu pozostały ale nie umiem nienawidzić i
dzięki temu moje relacje z byłym mężem są takie jakie są. I codziennie
utwierdzam się w przekonaniu, że dobrze się stało.

[kika40p]

Ja jeszcze nie jestem po,ale na razie żal,smutek ciekawe kiedy to
się zmieni,tym bardziej, ze mój m nawet nie rozmawia z synem(chyba
że mu o tym przypomnę,ale to trwa kilka minut).Święta BN były
udane,choć większość przesiedział przed kompem,na Wielkanoc
pwiedział że nie przyjedzie,i jak tu się bronić przed złymi
uczuciami do niego.

[niutka]

Zazdroszcze, nawet nie wiesz jak!!!!!

[olusimama]

Ja co prawda jeszcze nie jestem PO, ale wygląda na to, że będzie zgoda.
Tak jak piszą inni, żalu się nie da uniknąć, być może jakichś pretensji itd,
ale zgoda jest możliwa. Przy dobrej woli obu stron.

[olusimama]

olusimama napisała:

> Ja co prawda jeszcze nie jestem PO, ale wygląda na to, że będzie
zgoda.

No cóż, muszę odszczekać to co powyżej. Właśnie się dowiedziałam, że
kochanka mojego męża jest w ciąży (znają się od grudnia,
przypominam, w styczniu zaszła)

A ja cały czas myślałam, że szczerze ze sobą rozmawiamy i możemy się
rozstać w zgodzie.

Kto ma zamiar burzyć zgodę?

[tricolour]

Ty czy mąż?

[zofka.x]

obiecywał, że nie będzie miał dzieci z kochanką?

[nangaparbat3]

Tak.
Rozstalismy sie w zgodzie, po czterech latach w zgodzie sie rozwiedlismy.
Ja nie mam urazy ani żalu, ex - diabli wiedzą, nie wywnetrza się.

[super.anczysko]

Również dołożę swoje trzy grosze... Tak, rozstaliśmy się w zgodzie
po 15 latach i nawet śmiem twierdzić, że teraz relacje między nami
są lepsze niż w czasie małżeństwa. Znikło między nami jakieś
napięcie, potrafimy normalnie rozmawiać. Utrzymujemy kontakt ze
względu na wspólne zwierzę, poza tym nawet gdyby nie to, to
mieszkamy blisko i nasze drogi bez przerwy się przecinają. Witamy
się, pytamy co słychać i takie tam pierdoły. Po rozprawie poszliśmy
na obiad i kawę. Da się.

[lokurdebele]

Ja tam nie mogłem i nie mogę z nią normalnie rozmawiać. Cześć, cześć to jeszcze
znoszę jakoś, ale każdą jakąś dłuższą rozmowę, która nie jest związana z
dzieckiem czy zaległymi sprawami okupuję stresem i wysokim pulsem. Nie ma takiej
opcji, żebym z ex i dzieckiem był w stanie gdzieś wyjść i dobrze się czuć. Jak z
nią gadam, to nie mogę utrzymać kontaktu wzrokowego, nawet błahe tematy się nie
kleją.
A jak pomyślę, że mógłbym wpaść na nią i jej nowego przydupasa, to nie potrafię
nawet w przybliżeniu opisać co będę czuł.
Kiszka

[swan_ganz]

chciałbyś lutować swojego następcę u boku Twojej ex? Za co? Przecież
jej do niczego nie zmuszał; sama tego chciała...
Też byłem przekonany, że jak zobaczę swojego następcę to mu z dyńki
pociągnę. Zrobię to na pewno.... A co zrobiłem? Poszliśmy na piwo;
fajny koleś z niego i do tej pory otarliśmy się kiedyś razem o
burdel... No prawie burdel; taki lokal z wyzwolonymi kobietami

[czwarty.wymiar]

swan_ganz napisał:
> chciałbyś lutować swojego następcę u boku Twojej ex? Za co? [...]

A w którym miejscu twój przedmówca coś takiego zasugerował?!

[takajuzpo]

W zgodzie. Po normalnie sie rozstalismy, pozartowalismy, napięcie zniknelo. Teraz oby tak bylo zawsze.

[jarkoni]

Ja rozmawiam i widuję się tylko z córkami.
Na myśl o spotkaniu z byłą mam aż ciarki,nawet nie wchodzę do byłego wspólnego
mieszkania, umawiam się na zewnątrz.
Cóż, chyba popsułem statystyki...

[useless00]

jarkoni, nie psujesz - ja z moim już ex rozmawiam tylko na tematy okołosynowskie, nie wpuszczę go bez ważnego! powodu do mieszkania i staram się ze wszystkich sił nie wchodzić na śliskie dotyczące nas tematy. Tym bardziej, że od jego (sic!) przyjaciół dowiaduję się, że na mój temat opowiada bardzo krzywdzące opinie. Jest smutek żal i gorycz. Ale staram się i próbuję być asertywna chroniąc swoją duszę.

Kieruję się w życiu zasadą: okazane dobro powróci dobrocią a okazane zło złem uderzy. Więc dałam sobie spokój - nie warto nienawidzić, choć wypłakuję ból w poduszkę.

I rozumiem Cię, ale może z czasem będziecie lepszym koleżeństwem niż małżeństwem.

[joanwro]

a ja się bardzo staram i nie mogę - póki co - wznieść się na wyżyny
człowieczeństwa i nie przywalić czasami w mailu jakiejś szpili albo coś...ale
pani psycholog ostatnio powiedziała, że przesadzam z tym układaniem nowego
życia tak na siłę poprawnie, bo miałam już prawie w myślach obrazy wspólnego
grilla z jego kochanką...żeby tylko były dobre kontakty z dziećmi... nie jest to
łatwe, ale - jak piszecie - da się w zgodzie. Nauczcie jak to robic.

[tropfe36]

U mnie też jest całkiem nieźle. Rozwód za orzeczeniem jego winy, szybko bez
kłótni. Potem wspólna kawa i razem pojechaliśmy odebrać syna a przedszkola.
Minęły już 2 lata od rozwodu, a ponad 4 nie mieszkamy razem i dogadujemy się o
dziwo ).Znajomi nawet czasami dziwią się naszej obecnej sytuacji.Ex ma swoją
nową rodzinę- drugiego syna, (co prawda nadal się nie ożenił). Ex nadal spędza z
nami wigilię,
w wielu sytuacjach mogę liczyć na jego pomoc. Trochę to dziwne czasami, nawet p.
psycholog próbuje mi wmówić,że taki układ jest krzywdzący dla mnie...A mnie jest
z tym dobrze...Nie kocham go już dawno, nie tęsknię za nim, ale wiem,że mogę na
niego liczyć. Syn widząc nas w zgodzie na pewno więcej zyskuje niż gdybyśmy
nieustanne boje prowadzili. I muszę jeszcze dodać,że pozwalam byłemu
przyprowadzać do nas jego nowe dziecko.

[mariefurie]

tropfe36 napisała:


> psycholog próbuje mi wmówić,że taki układ jest krzywdzący dla mnie...A mnie
jest z tym dobrze...Nie kocham go już dawno, nie tęsknię za nim, ale wiem,że
mogę na niego liczyć. Syn widząc nas w zgodzie na pewno więcej zyskuje niż
gdybyśmy nieustanne boje prowadzili.


Durny psycholog. Nie zasilaj mu kabzy więcej.

[kalina_p]

> Durny psycholog. Nie zasilaj mu kabzy więcej.
>
dokładnie.

Ja mam nadzieje na zgodę, niesttey chyba nie będzie tak miło i przyjemnie.
zazdroszczę tym "zgodnym".

[kasiapfk]

Co prawda sprawa w sądzie przede mną, ale nie mieszkamy razem,
rozstaliśmy się w zgodzie, tzn spokojnie. Teraz rozmawiamy wyłącznie
na tematy okołodzieciowe, ale też ex złoży nam szafkę, odbierze
dzieci, kupi mi leki w stolicy itp. Gadamy normalnie, dzwonimy jak
jedno coś potrzebuje. Mam swoje życie, on swoje, ale ządni skandalu
sąsiedzi nie mają z nas pożytku

[scriptus]

Ja mieszkam we wspólnym mieszkaniu.
Jakkolwiek teraz ze sobą rozmawiamy bardzo mało, bowiem od półtora
roku toczy się sprawa oraz bardzo intensywna wojna, sądzę, że ja nie
będę miał problemu w kontaktach, czy rozmowie z żoną.
Ja jednak mam wygodną sytuację. Nie ja atakuję, ja właściwie jeszcze
nie musiałem ani razu "wystrzelić", a jej "strzelaninie" mogę się
przyglądać z filozoficznym spokojem, bowiem sama wraz ze świadkami
strzela sobie w nogi, ich zeznania są sprzeczne ze sobą, jak to u
kłamczuchów. Prawda zwycięża. Nie wiem, co z tego wszystkiego
wyniknie, ale mam nadzieję, że będzie dobrze. A jeśli ona po tym
wszystkim nie będzie potrafiła ze mną rozmawiać... cóż, problem nie
będzie po mojej stronie. Najbardziej, jak zwykle, cierpi dziecko,
narażone na silne emocje, niszczące jego możliwości w przyszłości
zawarcia szczęśliwego związku. Cóż, moja żonka tak silnie liczy na
wysokie alimenty, że nieskuteczne było jej przekonywanie, żeby
odłożyła tę całą bijatykę w czasie o 4 latka, jak już młode
dorośnie, tylko rozpoczęła to wszystko w najtrudniejszym wychowawczo
dla młodego człowieka okresie. Inwestorka, nawet na prowadzenie
sprawy i adwokata zaciągnęła kredyt. Teraz kalkuluje, że jej się nie
zwróci nawet to, co zainwestowała i stale daje nowe wnioski o coraz
wyższe alimenty. Chyba jej się przyda ta nowa ustawa o bankructwie
konsumenckim, bo ja, żeby nie odpowiadać za jej nonsensowne długi
występuję o tymczasową rozdzielność majątkową. Cóż, jest w domu, za
nic nie musi płacić, lodówka nie jest zamknięta i dbam, żeby zawsze
było co jeść, mogę ewentualnie jeszcze dać kieszonkowe takie jak
dziecku, ale to na spłaty długów, na papieroski, kosmetyki, benzynkę
do samochodziku i naprawy nie wystarczy, ale od kiedy się rozwodzi,
zastrzegła sobie, że samochód należy tylko do niej, więc nie czuję
się w obowiązku partycypować w kosztach jego utrzymania. Ja
wprawdzie swojego auta teraz nie mam, ale jeżdżę służbowym, a "jej
autem" nie jechałem ani razu od momentu, jak złożyła pozew.
Jak powiedziałem, nie wiem, czym się to skończy, wiem, że faktycznie
to żony nie mam, ale staram się, żeby chociaż dziecko miało matkę i
ojca, chociaż, jak matka wyjeżdża na cały weekend nic nikomu nie
mówiąc, to jestem coraz mniej przekonany, czy to dobre rozwiązanie.
Postaram się jednak przebaczyć jej wszystkie wybryki, tylko od niej
będzie zależało, jak się ułożą nasze stosunki. W interesie nawet
dorosłego dziecka jest, żeby stosunki między rodzicami były jak
najlepsze, zatem, choć jestem zodiakalny Wodnik, nie utopię jej, a
raczej postaram się jej pomóc wydobyć z bagna, w które sama
wskoczyła. Bezinteresownie. Na jej powrót do związku nie liczę.

[a.psych]

Witam Państwa serdecznie
Zwracam się do Państwa z ogromną prośbą. Nazywam się Anna Chryc-Gawrychowska i
jestem pracownikiem Instytutu Psychologii UG. Jednocześnie prowadzę praktykę
terapeutyczną. Inspirowana pracą z ludźmi przeprowadzam badania, podczas których
sprawdzam, w jaki sposób przeżywają oni i widzą swoje problemy życiowe. Wyniki
tych badań służyć mają poprawie procesu terapii, lepszemu zrozumieniu ludzi.
Badanie składa się z bardzo wielu pytań, ponieważ zależy mi na jak najlepszym i
najgłębszym poznaniu Państwa sytuacji, myśli i uczuć. Tego rodzaju wiedza jest
bezcenna i niezbędna psychologom, by lepiej mogli Państwu służyć. Dlatego proszę
się nie zniechęcać i poświęcić swój cenny czas na wypełnienie ankiety, do której
link znajduje się poniżej. Gdyby ktoś z Państwa potrzebował dodatkowych
informacji chętnie ich udzielę, mój e-mail: [e-mail]

webankieta.pl/ankieta/w1hpscmvn1qw

A po co?

[wincent.pipka]

Po co rozmawiać z osobą z którą nie chciało się mieć już nic wspólnego? Po co
utrzymywać jakiś kontakt? Trzeba przyznać się do porażki a nie szukać jeszcze po
rozwodzie możliwości kontaktu i karmić się takimi ochłapami...

[morekac]

Jak się ma wspólne dzieci, to niestety parę słów trzeba zamienić od czasu do
czasu. Chyba że od razu bierze się też rozwód z byłymi dziećmi.

Popadasz w skrajności

[model.testowy]

Strasznie płaskie myślenie.
To, że nie udało się z kimś żyć dzień w dzień, 7 dni w tygodniu, nie znaczy jeszcze, iż późniejsze spordyczne kontakty nie mogą być sympatyczne.

[doris65]

Ja jestem w trakcie. Narazie nie wyobrażam sobie takiej prawdziwej
zgody, bo nadal coś do niego czuję. Więc mam żal. Żal , ze przestał
mnie kochać. I dlatego raczej go unikam. Stąd nie mam szans na
przyjaźń. Nie ma mowy o świetach (mam płakać?) Może za kilka lat...

[ciamciak-2]

Ja mogę powiedzieć, że rozstaliśmy się w zgodzie.
Mało tego, 3 miesiące po rozwodzie pojechaliśmy z grupą naszych wspólnych
znajomych na narty. Traktowaliśmy się normalnie, jak znajomi.

Myślę, że wiele zależy od powodu rozstania.

[monika.k81]

Póki co na razie sobie tego nie wyobrażam. Może za kilka lat, może gdy ułożę
sobie życie...może.

No pewnie że się da...

[kpaxxx]

Rozstaliśmy się bez złości i do tej pory utrzymujemy sporadyczny kontakt.
Zdarzyło nam się w międzyczasie nawet kilka razy wylądować w łóżku razem he he

[maklert]

rozstanie cywilizowane, zgoda niesamowita, nawet serdecznosc potem... dopoki nie
znalazlem sobie sporo mlodszej, ladniejszej i zgrabniejszej niuni a wiec
potem 2 etap: nastalo milczenie,. zaczyna sie powoli trzeci - wyrzuty i
"zbrojenia" przedwojenne

[balbyna70]

Moja wojna trwa już 4 lata. I na pewno nic sie nie zmieni. Ale nie o
sobie konkretnie chciałam tu napisać. Swojego obecnego Prawie Męża
poznałam na Cafe.pl. Spotkaliśmy sie "po trzech mailach", bo akurat
przyjechał z południa na Pomorze. Zakochaliśmy sie w sobie.
Powiedział swojej żonie po trzech tygodniach naszej znajomości, że
mnie poznał. Ona na to, że świetnie sie składa, bo tez kogoś ma (ich
wspólny przyjaciel). Clou programu jest takie, że po niecałym
miesiącu znajomości jechałam na Śląsk, bo jego żona chciała mnie
poznać. Bardzo Ją lubię, myślę, że ona mnie też. Po roku bez
większych awantur wzięli rozwód, razem troszczą się o syna, jeździmy
do siebie wzajemnie. Wiem, że im było łatwiej ze względu na to, że
żadna ze stron nie pozostawała sama, ale mimo wszystko podziwiam za
umiejetność rozmowy, za przyjaźń, którą potrafią pielęgnować.
Chciałam tak samo przyjaźnić się ze swoim byłym mężem, ale nie
wypaliło. Cóż, ma prawo mnie nienawidzić. Szkoda tylko, że ta
nienawiść przechodzi również na nasza córkę....

[tiresias]

> Chciałam tak samo przyjaźnić się ze swoim byłym mężem, ale nie
> wypaliło. Cóż, ma prawo mnie nienawidzić. Szkoda tylko, że ta
> nienawiść przechodzi również na nasza córkę....

przyznaj sie, balbina, walnęłaś go po rogach?

[vlad1]

Chyba (?) istotną przesłanką do możliwości takiej "zgody po
rozwodzie" jest powód rozwodu i to czy obie strony były na
rozwód "przygotowane".
Jeśli jedna ze stron uznała, że taki związek to nie dla niej, z
jakigokolwiek powodu, a co gorsza znalazła sobie "pocieszenie na
boku" druga zaś nie, a jeszcze na dodatek po haśle że "nam sie nie
układa" zorientowała się, ze jest taki pocieszyciel, to zgoda, nie
mówiąc o przyjaźni, chyba nie jest możliwa.
Ja właśnie tak miałem. Nie mieliśmy dzieci. Początkowo zdrowo mnie
to walnęło po głowie. Chciałem nawet zrozumieć o co chodzi -
rozmawialiśmy dość długo. Był nawet sylwester we dwoje. Potem, gdy
przez przypadek zorientowałem sie co w trawie piszczy, to w ogóle
był tylko niesmak. A potem moja koleżanka małżonka zgłupiała do
reszty. Bez rozwodu zamieszkała z chłoptasiem młodszym od niej o 8
czy 9 lat. W efekcie powiedziałem jej juz po rozwodzie, że wszystko
cokolwiek "robimy innym" wraca. Od tamtej pory na mój widok jest
lekki popłoch.
Nie szukam z nią kontaktu - w końcu po co? Jak ktoś zawiódł raz,
zawiedzie i następny...

Ja :)

[tk_s]

Bez problemu, rozstaliśmy się za obopólnym porozumieniem,
wspieraliśmy się i nadal się lubimy i kontaktujemy.... co zresztą
jest nie do pomyślenia dla większości mojej rodziny. Aha, no i fakt,
że taka sytuacja nie zdarza się często.
--------------------------------------------------------
Wszyscy jesteśmy trochę odchyleni. Bać się należy tych normalnych...
(Jack Carter)
--------------------------------------------------------

[zofka.x]

Rozstałam się w wielkiej zgodzie....patrzeć wolałam jednak na
innych

[ga.ga.tek]

W zgodzie.. i to bardzo w zgodzie.
Zlozylem pozew, termin, pojechalem dzien wczesniej, spotkalismy sie,
zaprosila.
Postawilem warunek.
Pojade do Ciebie jesli mi przyrzekniesz, ze przed sadem nie pisniesz
slowa o tej wizycie.
Przyrzekla.
Ostatnia noc jako malzenstwo spedzilismy razem.
Z sadu wyszla jakas otepiala, wpatrzona w chodnik, zaprosilem na
kawe, koniak.. nie docieralo do Niej, martwilem sie o Nia tak
bardzo, ze odwiedzilem Ja wieczorem.
Pierwsza noc po rozwodzie spedzilem u Niej.
Czesto odwiedzalem z tego martwienia sie.
6 mies po rozwodzie..
Wigilia w domu Jej rodzicow, jakby rozwodu nie bylo.
14 miesiecy po rozwodzie urodzila MI corke.
Podkreslilem MI, zeby uniknac pytan typu.. A czy to na pewno Twoje?
Moje, na 173%!
Gdy corka miala 3 lata wyjechalismy we 3 na krotki urlop, zeby mala
miala co opowiadac w przedszkolu,
ze byla z mama, tata na wakacjach.
Niedlugo skonczy 10 latek.

Zapewniam, ze mozna.
Prdr.

Oczywiście że jest to możliwe. Wiem to z autopsji.

[guru133]

))

[farukh2]

Rozwod w pewnej zgodzie. I bylo prawie wszystko OK, ale w momencie
pojawienia sie Czlowieka, z ktorym chcę dzielic reszte mojego
zycia, ex rozszal sie , jak tajfun. No i zaczela sie jazda. Na
zasadzie "Psa ogrodnika". Trwa to juz 4 lata , pewnie nigdy nie
popusci. No i co z tego ,ze ma ex zone?

[inabissare]

Zdecydowanie JEST możliwy, jestem w samym środku i na razie się udaje.

[senoraa]

Dawno temu rozstalismy sie w niezgodzie, ale teraz kiedy widze
jego nedze, bardzo mi go zal.

[morekac]

Ja nie mogę tego powiedzieć. Raczej nie wierzę w zgodne rozstania,
zawsze komuś mogą puścić nerwy.
Tuż przed wejściem na salę spytałam się żartobliwie adwokata, czy
mogę wystąpić o alimenty na jaszczurkę i żabki eksa, które ciagle
były na moim utrzymaniu (poza dziećmi, rzecz jasna, ale je sobie
zwrobiliśmy wspólnie, a te gadopłazy przywlókł własnoręcznie
bezkonsultacji)- to usłyszałam jadowite "Tak,a 3 żabki mi
zamordowałaś! A one takie drogie były. 500 zł sztuka." Pan był
cholernie agresywny, cały czas usiłował mnie przekonać, że rozwód
powinien być wyłącznie z mojej winy (jako że nie dbałam o niego "tak
jak żona powinna dbać o męża"). Najśmieszniejsze z tego wszystkiego
jest to, że to jego kochanka zadzwoniła do mnie z żądaniem, "żebym
zrobiła coś ze swoim mężem, bo ona go już nie chce" (jej groził -
doradziłam zgłoszenie na policję).
Prawdopodobnie swoje frustracje musiał przelewać w związku z tym na
mnie (czyli - tu znowu cytat "tę k..., która nie może mu wybaczyć,
że bzykał młodą, piękną laskę"."). Było jeszcze kilka innych
smakowitych kawałków. Czy kandydaci na eksmężów zawsze się tak
zachowują czy też to mnie trafił się taki psychol?

[aewm]

Jak najbardziej, zaraz po rozprawie udaliśmy się do mojej teściowej na obiad, z
racji tego że mamy wspólnego potomka utrzymywaliśmy stałe i bardzo poprawne
kontakty, co więcej Mój były zanim ożenił się ponownie przywiózł swoją wybrankę
celem zapoznania, widujemy się do dzisiaj i nikt na nikogo nie warczy.

[elasteena]

Rozwód w zgodzie jest możliwy, nieważne, jak bardzo zostaliśmy zranieni. Wymaga
to jednak wyjścia z roli ofiary i przyjęcia swojej części odpowiedzialności za
związek, za to, jak funkcjonował i za jego rozpad. Zdaję sobie sprawę, że
przyjęcie takiej perspektywy nie jest łatwe. Szczególnie, gdy ex postępował lub
postępuje wobec nas nie fair. Odpowiedzialność, to jednak nie to samo, co wina.
Odpowiedzialność oznacza akceptację własnej i partnera niedoskonałości. Oznacza
pogodzenie się z myślą, że nie otrzymałam w tym związku tego, na co liczyłam,
ale również, że nie dałam parterowi, tego czego poszukiwał. To trudna prawda,
bolesna. Cóż nie sztuka akceptować siebie, gdy jesteśmy doskonali. Dorosłość
polega na uznaniu własnej niedoskonałości, tego, że nie jesteśmy wszechmocni,
nie mamy kontroli nad wszystkim.
Żyjemy w świecie, w którym dużą wartość mają indywidualizm, miłość romantyczna.
Uważamy, że mamy prawo poszukiwać szczęścia. Czasem goniąc za własnym szczęściem
ranimy innych. Przyznając sobie i innym prawo do szczęścia oznacza zgodę na
zranienie. Bez otwarcia się na zranienie nie ma prawdziwej bliskości.
Rozstanie w zgodzie, to najlepszy prezent, jaki możemy podarować... przede
wszystkim sobie. Dopiero w drugiej kolejności dzieciom, rodzinie, czy byłemu.

[heart-broken]

Jedna osoba w mojej rodzinie rozwiodła się w ciągu 2 miesięcy, pracują
razem i sobie pomagają. Nie mają dzieci.