Powrót do przeszłości

[cold.wind.blows]

Mam takie spostrzeżene, łapię się na tym stale. Po rozstaniu mam
takie poczucie, jakby mnie wyjęto z teraźniejszości i umieszczono w
czasie tuż przed poznaniem ex. Świat posunął się do przodu o trochę
lat, a ja tkwię teraz w przeszłości, gdy jej jeszcze nie znałem.
Całkiem nieświadomie wróciłem do muzyki, której wtedy słuchałem,
niektórych zainteresowań, myślę czasem o różnych sprawach z tamtych
czasów (nawet nie wiedziałem, że o nich pamietam). Mieszkam teraz w
innym mieście i się zastanawiam, co ja tu robię, skąd się tu
wziąłem? Czy to jest jakiś podświadomy mechanizm obronny, który
próbuje wymazać ze świadomości lata spędzone z ex? Czy to jest
poszukiwanie jakiegoś stałego lądu, czegoś pewnego na czym można się
oprzeć i kontynuować drogę od tamtego miejsca jeszcze raz.
Oczywiście, lata małzeństwa odcisnęły swoje piętno, zostały różne
doświadczenia, wspomnienia, ale tak mam.
Podzielcie się swoimi odczuciami w tej kwestii, jeśli macie podobnie.

[nangaparbat3]

Miałam zupełnie na odwrot. Zostałam w tym samym miescie, w tym samym
mieszkaniu (choć szybciutko zrobiłam mały remont i przemeblowanie),
ale bylam już inną osobą, a przede wszystkim matką. I zaczęlam
jeszcze nowsze zycie.

[les.vacances]

Wróciłeś do siebie.

[mola1971]

Coś w rodzaju powrotu do przeszłości również przechodziłam. Tyle tylko, że u
mnie specyficzną formę ten powrót przyjął.

[prezesik_1]

Po co robić sobie złudzenia, "kto nie idzie do przodu ten się cofa", ale też czy
na oślep szukać szczęścia, sensem?

[mola1971]

Masz rację. To BYŁ powrót. Już się skończył. Na oślep szukanie szczęścia nie
wychodzi bo wtedy prosta droga do tego by znaleźć "szczęście".
Teraz już żyję tu i teraz. I tak jest najlepiej.

[a.niech.to]

Po rozwodzie szukałam zerwanych nici marzeń, nadziei i pragnień
zaplątanych w ćwierćwiecze małżeństwa. Na pewno one złożyły się na
osnowę porozwodowego życia.

[ekscytujacemaleliterki]

Mysle sobie, ze mechanizm wyglada mniej wiecej tak. Zyjesz sobie, masz jakies
nawyki, przyzwyczajenia, pasje. Poznajesz kogos i zaczynasz isc z nim przez
zycie. Zaczyna brakowac czasu na sluchanie wlasnej ulubionej muzyki w
samotnosci, na robienie tego wszystkiego co robi singiel. Po rozstaniu wracasz
do tego automatycznie bo szukasz wszystkiego co daje zapomnienie i sprawia radosc.
Osobiscie zaczynam czuc jakby exa nigdy nie bylo o ile mi sie nie przypomni, ze
byl.

Czy to mechanizm obronny?

[tricolour]

Chyba nie, bo nie czuję przed czym miałbym się bronić.

Żona była, żony nie ma. Niczym taki proces nie różni się od jakiekolwiek utraty,
która najpierw naturalnie boli, ale potem przestaje i nawet najżarliwszy związek
przechodzi do sfery przeszłych doświadczeń.

Nie pamiętam na codzień o kobiecie, która była moją żoną, nie interesuje mnie
jej los. Tkwią we mnie złośliwości i chęć rywalizacji, ale uważam to za
normalne. Zresztą uważam, że mam lepiej więc tym bardziej nie interesuje mnie ona.

Mogę napisać, choć nie jest to jaskrawe doznanie, że usunąłem byłe małżeństwo z
emocjonalnego życiorysu.

[ani.chybi]

tricolour napisał:

> Tkwią we mnie złośliwości i chęć rywalizacji, ale uważam to za
> normalne.
Stanowczo nie są to normalne emocje. Towarzyszą czasem wychodzeniu
ze związku, lecz wreszcie się wypalają. Dopóki to się nie stanie
człowiek jest ciągle zaangażowany w przeszłość.
Normalność to brak jakichkolwiek emocji związanych z byłym partnerem.

[lima]

Zauważ, niektórzy mają takie charaktery, że muszą mieć jakąś osobę do kierowania
na nią złych emocji. To nawet nie jest związane konkretnie z byciem ex, jeśli by
exa/exi zabrakło to znalazłby się sąsiad, znajoma, ktokolwiek kto kiedyś na
odcisk nadepnął, krzywo spojrzał i z kim mozna powalczyć choćby w myślach czy
gestach czy złośliwościach. Nie twierdzę, że to "normalne", wręcz przeciwnie.
Ale obserwuję w otoczeniu, że niektóre osoby lubią mieć gdzieś obok takie
"zatrute" środowisko -żyć energią konfliktu i podtrzymywanej niechęci.

[ani.chybi]

Masz absolutną rację. Obdarowywanie innych złymi emocjami pozwala na
oddalenie ich od siebie na bezpieczną odległość.

To są zupełnie normalne emocje...

[tricolour]

... dla mnie. Śmiem twierdzić, że wszystkie moje emocje są zupełnie
normalne dla mnie choć nie musi tak się wydawać innym.

Mało tego - uważam, że brak jakichkolwiek emocji związanych z kimś,
kogo sie kochało, z kim latami żyło, z kim ma się dziecko, kogo się
czasem spotyka i wraca pamięć dawnych przeżyć miłych i niemiłych -
brak jakichkolwiek w takiej sytuacji, to zwyczajne wyparcie.
Delikwent nie radzi sobie z tym, co czuje więc udaje (sam przed
sobą) że nic nie czuje.

[ani.chybi]

tricolour napisał:

> że brak jakichkolwiek emocji związanych z kimś,
> kogo sie kochało, z kim latami żyło, z kim ma się dziecko, kogo
się
> czasem spotyka i wraca pamięć dawnych przeżyć miłych i niemiłych -
> brak jakichkolwiek w takiej sytuacji, to zwyczajne wyparcie.
Skoro Ty tak twierdzisz...
> Delikwent nie radzi sobie z tym, co czuje więc udaje (sam przed
> sobą) że nic nie czuje.
W indywidualnych przypadkach może się zdarzać i tak.

[calawtrawie2]

Ja mam to samo. Po rozstaniu czułam, że w jakiś sposób wracam do
własnej tożsamości. Nie czułam się źle, że słuchałam swojej muzyki
(ex mówił, że badziewie, bezguście - a ja słucham gospel, jazzu,
klasyki więc raczej nie miał racji), oglądam filmy jakie chcę,
ubieram się w fiolety i lilie (exowi się nie podobało), spotykam się
z kim chcę. Gdy wprowadzałam się do mojego mieszkania robiłam
wszystko tak, jak chciałam: kolory ścian, obrazki na ścianach, meble
i czuję, że jestem u siebie, tej trochę z przeszłości, ale to też
jakby odbudowa siebie na nowo. Bycie z kimś 7 lat to dużo i teraz
muszę na nowo zweryfikować wiele rzeczy, czy to co robię było bo ja
tak chciałam, czy ex.

[morekac]

Trochę tak jest... Jakby chęć zresetowania kilkunastu lat i zaczęcia
wszystkiego pd początku...Co się oczywiście nie da zrobić.

[sauber1]

A ja, choć wiem, że nie jest to możliwe, to jednak bardzo bym chciał wrócić do
zgubnego momentu, kiedy podjąłem decyzję by założyć rodzinę. Przeżyć sobie
jeszcze raz podobnie ale tylko jako singiel.
Teraz się zastanawiam czy można mieć do siebie samego pretensje, że uległo się w
końcu, łamiąc wszystkie wcześniej obrane za słuszne zasady ???

Jak najbardziej można i trzeba...

[tricolour]

... "mieć do siebie samego pretensje, że uległo się w końcu, łamiąc
wszystkie wcześniej obrane za słuszne zasady".

Na przyłość.

[ivone7]

czasami niestety taka nauczka nie pomaga i człowiek po raz kolejny łamie
zasady..tyle, że troszkę inne od poprzednich..

[ani.chybi]

sauber1 napisał:

> Teraz się zastanawiam czy można mieć do siebie samego pretensje,
że uległo się
> w
> końcu, łamiąc wszystkie wcześniej obrane za słuszne zasady ???
Należy siebie zrozumieć i wybaczyć sobie, co wymaga wybaczenia.
Często wymaga to wiele pracy i czasu, ale to jedynie słuszne
postępowanie.

[sauber1]

Teraz tak myślę z perspektywy czasu, mając na uwadze to co wynikło w skutek
przemyślanej decyzji powołania instytucji małżeństwa, gdzie wszystkie plany i to
co się dzięki wielkim staraniom uzyskało nagle w łeb wzięło. Szkoda kilku
pięknych zmarnowanych lat, a najgorsze, że są dzieci i ta świadomość, że już
mają o wiele gorzej, a liczyć na wygraną w loterii zwykła naiwnością. Jednak te
słowa "Rozwód..i co dalej?" zmuszają do pewnych refleksji ...

[mola1971]

sauber1 napisał:
a najgorsze, że są dzieci

Sauberku drogi, jakie najgorsze? Najlepsze, że są dzieci. Ja uważam, że dzieci
to najlepsze co mnie w życiu spotkało. I ze względu na to nie potrafię żałować
ani całkowicie przekreślić mojego byłego małżeństwa. Bo bez tego małżeństwa nie
byłoby na świecie mojej trójki potworów. A tego sobie nie jestem w stanie
wyobrazić. Ja nawet nie chcę sobie tego wyobrażać.

[sauber1]

mola1971 napisała:

> Sauberku drogi, jakie najgorsze? Najlepsze, że są dzieci. Ja uważam, że dzieci
> to najlepsze co mnie w życiu spotkało. I ze względu na to nie potrafię żałować
> ani całkowicie przekreślić



Nie o żal tu jako taki chodzi, ale o niemoc, stratę czasu i środków które mogły
by tym właśnie dzieciom służyć, by nie musiały żyć w stresie że bez dachu nad
głową zostaną wkrótce. Lata walki a sądami, by uchronić własne dzieci przed
czymś czego nie da się racjonalnie wytłumaczyć, zwane głupotą, okazują się
bezsensowną stratą czasu. Boli i boleć będzie, szkoda że też te niczemu winne
dzieci...

[mola1971]

Sauber, nad rozlanym mlekiem nie ma co płakać. Ty to rozlane przez głupotę mleko
posprzątałeś najlepiej jak umiałeś i chwała Ci za to. Na samą głupotę niestety
jeszcze lekarstwa nie wynaleziono, nie zanosi się na to by kiedykolwiek
wynaleziono, więc zamiast się zadręczać czy nie lepiej mając to co masz mimo
wszystko patrzeć przed siebie a nie za siebie?

[sauber1]

mola1971 napisała:

> czy nie lepiej mając to co masz mimo
> wszystko patrzeć przed siebie a nie za siebie?

Ale ja tu dziś nie chwalę się, tylko użalam, za siebie nie parze, a praedasob LE
JA TU DZIŚSIE NIE CHWALĘ, AJA SIĘ UŻALAM

[sauber1]

sauber1 napisał:

> mola1971 napisała:
>
> > czy nie lepiej mając to co masz mimo
> > wszystko patrzeć przed siebie a nie za siebie?

Ale ja tu dziś nie chwalę się, tylko użalam, za siebie nie parzą szkoda zdrowia,
a przed sobą niczego nie widzę co cieszyć by mogło.
(Sorki, teraz to dostrzegłem dopiero, "Kokeszko" - tchórzofretka przebiegł mi po
klawiaturze, a że jest sympatyczny tylko mogę )

Ani.chybi pytasz mnie czy pozbawiłem dzieci znacznych dóbr materialnych?
Otóż nie udało mi się zatrzymać pewnych mechanizmów, w 2000 roku, gdy
zwróciłem się do sądu o pomoc by nie było tak jak teraz się dzieje, najwyraźniej
nie zostałem zrozumiany, ale też się nie dziwię, pewne sprawy dziś dla
większości jeszcze kosmiczno-enigmatycznym problemem. Ale też z pewnych
zrozumiałych względów nie mam już ochoty tego dalej drążyć, mogę tylko dodać
tyle, że na rozwodowej apelacyjnej byłem bardzo, nawet mile zaskoczony, że
sędziowie zapoznali się z tomami przeróżnego materiału i jak znam życie to
gdzieś przy kawie o tym dyskutują, a co ja mam dzieciom odpowiedzieć na to ...?
Może korzystając z przychylności gwiazd coś tam uda mi się odkupić ???

[mola1971]

No skoro masz dzisiaj nastrój na użalanie to ja to rozumiem.
Od tego też m.in. jest to forum. A może nawet przede wszystkim od tego. Bo
miejsc do chwalenia się nie brakuje. Tutaj na szczęście można też być słabym.
Byleby tylko na stałe Ci to użalenie nie zostało. Bo szkoda życia. Twojego i dzieci.

[chybi1]

sauber1 napisał:

> Może korzystając z przychylności gwiazd coś tam uda mi się
odkupić ???
To jakaś iskierki nadziei.

[ani.chybi]

Wybacz, jeśli pytanie ma zbyt osobisty charakter: czy pozbawiłeś
dzieci znacznych dóbr materialnych?

[ani.chybi]

Nie znam Ciebie i Twojej historii, toteż zapytam, czy aby nie jesteś
jedną z tych osób, których poczucie winy jest niewspółmiernie
wielkie do samej winy? Naturalnie odpowiedź nie jest wymagana.

[ivone7]

miałam dokładnie tak samo..wróciłam do mojej dawnej ja...odkurzyłam stare płyty,
gitara wróciła na swoje miejsce.. Nie było to co prawda od razu..najpierw
musiałam sie pogodzić z tym co się stało..przeboleć stratę..
Powrót do zainteresowań, do "siebie" z przeszłości uznałam za znak wyleczenia z
mojego małżeństwa, w którym nie do końca byłam sobą...