Eutanazja :-(

[comma]

Wybaczcie kochani, że przed świętami poruszę taki smutny temat, ale oglądam
na Reality TV serial dokumentalny o klinice Blue Cross w Londynie i ostatnio
przedstawiali tam historię starego, ciężko chorego shih-tzu. Kilkunastoletni
piesek cierpiał na ataki padaczki, przeżył wylew i był częściowo
sparaliżowany. Weterynarze sugerowali właścicielce, że powinna zdecydować się
na skrócenie jego cierpień, ta jednak nie wyrażała zgody na uśpienie.
Oglądając to miałam bardzo mieszane uczucia. Z jednej strony rozumiałam tę
kobietę i bardzo jej współczułam, z drugiej - przerażało mnie cierpienie
sędziwego pieska, którego dni i tak były policzone. Szczerze mówiąc, na jej
miejscu chyba jednak zdecydowałbym o uśpieniu... A jakie jest Wasze zdanie?

[pierozek_monika]

Pewnie też ciężko byłoby mi podjąć decyzję. Pewnie wzięłabym pod uwagę fakt,
czy pies cierpi. Szkoda że pies nam tego nie powie, czy woli cierpieć i być z
nami, czy woli przepaść w otchłani nicości.
W przypadku spanielki Sagi rodzice zadecydowali sami, i ją uśpili, a mogła
jeszcze trochę żyć na przeciwbólowych lekach, teraz już nie pamiętam, trudno mi
ocenić, czy ona rzeczywiście cierpiała, czy nie można jej było pomóc. Wiem że
po tylu latach jeszcze często mi się śni.
Gdybym widziała, że pies bardzo cierpi i nie ma dla niego ratunku, pewnie
skróciłabym mu cierpienia.

[orvokki]

Kiedyś moja koleżanka, wtedy studentka weterynarii, opowiadała mi o psie,
leczonym u nich na klinikach. Codziennie był dializowany, codziennie miał
jeszcze jakieś tam inne skomplikowane i nierzadko bolesne zabiegi, właściwie nie
miał takiego normalnego psiego życia - spacerów, zabaw - i słuchając tej
opowieści, zapytałam, czy nie uważa, że lepiej byłoby już go uśpić (rezultat
leczenia był niepewny). A ona na to, że jednak widać, że ten pies jeszcze się
cieszy - do właściciela, do ludzi, że widać w nim wolę życia...
Ciężko dać odpowiedź na to pytanie, a pewnie prawie każdy z nas przed nim stanie
kiedyś...

[comma]

Mój znajomy wydawał bajońskie sumy na paliatywne leczenie chorego na raka 12-
letniego jamnika, gdzie było wiadomo, iż psa nie da się wyleczyć. Psina
przeszła kilka operacji, ale dopóki biegał o własnych siłach, jadł i oglądał
się za suczkami - właściciel nie decydował się na uśpienie. Uśpił go dopiero
wtedy, gdy oznaki cierpienia były wyraźne, a dalsze podawanie środków
przeciwbólowych miałoby zbyt drastyczne skutki uboczne.

[sliwka1977]

Buuuuuuuuu, płakać mi się zachciało jak sobie pomyślę, że kiedyś.... nie, nie
nie chcę o tym mysleć :((

[m.malone]

Można o tym nie myśleć.
Jednak niestety powinno się być przygotowanym. Przygotowanym do pogodzenia się.
Podobnie jak na odejście bliskiego krewnego. Może patrzę na to troszkę inaczej -
spokojniej - ze względu na mój wiek i doświadczenia.

Jednak przygotowanie do pogodzenia, a samo pogodzenie się to różne rzeczy...
Pamiętajmy tylko o jednym: odchodzący przestaje cierpieć. Cierpimy my.

I jeszcze jedno - doszedłem do tego po śmierci Ojca:
nie odchodzi zbyt wcześnie tylko ten, po kim nikt nie płacze.
WSZYSCY INNI ODCHODZĄ ZBYT WCZEŚNIE.

[sliwka1977]

Wiesz, ja sobie zdaje z tego sprawę, że moje koty zyc wiecznie nie będą, ale
nie widzę powodu, dla którego miałabym nad tym rozmyslać i się dołować. Chcę
się cieszyc kazda chwilą spędzoną z nimi, a kiedy nadejdzie czas... no cóż,
życie.

[m.malone]

Och, wcale nie namawiam do myślenia o tych sprawach. W ten sposób można sobie
zatruć najpiękniejsze chwile w życiu.

Czasem po prostu przychodzi taka refleksja i chyba nie powinno się od niej
"pełna parą" uciekać. Tylko tyle... choć nie wiem czy - jeśli się jest
"przygotowanym" - mniej boli.

Przepraszam, ale ten wątek smutno nastraja:)
Pozdrawiam
MM

Pytanie do Orvokki - troszkę OT (Obok Tematu)

[m.malone]

> Kiedyś moja koleżanka, wtedy studentka weterynarii, opowiadała mi o psie,
> leczonym u nich na klinikach. Codziennie był dializowany,

Czy piesek był dializowany przy użyciu dializatora, czy też było to tylko
częściowe usuwanie toksycznych produktów przemiany materii metodą przepłukiwania
jamy otrzewnowej?


Pytam, bo piszę o mojej Żabce (niżej), u której śpiączka mocznicowa pogłębiała
się mimo wykonywania takich płukań, tyle, że procedura ta jedynie zwalniała
postęp śpiączki, a w godzinach kiedy była przytomna, widać było, że cierpi
(przez całe 16 lat gdy była u mnie nigdy nie piszczała ani nie jęczała z bólu, a
kiedy przyszedł stan terminalny, pojękiwała i widać było, że nie może sobie
znaleźć pozycji, w której nie czułaby bólu). Zanim podjąłem decyzję o eutanazji,
rozmawiałem z kilkoma lekarzami, w tym z ludźmi z wydz. wet. SGGW, na temat
możliwości poprawy stanu nerek. Niestety jej wiek (ok.20 lat) plus dodatkowo
głębokie zaburzenia układu krzepnięcia, jakie wystąpiły po operacji rokowały
fatalnie. Stąd moja decyzja.

[orvokki]

Niestety, nie umiem Ci odpowiedzieć, dawno to było i nie wiem, czy w ogóle
wchodziłyśmy w takie szczegóły, szczerze mówiąc jako nie-weterynarz z całej
serii skomplikowanych zabiegów, jakim był poddawany ten pies, pamiętam tylko to
jedno (jako najbardziej znane mi pojęcie). Nie znam też epilogu tej sprawy.

[m.malone]

Dzięki. Rozumiem - akurat ta sprawa nie interesowała Cię (technicznie). A jeśli
idzie o mnie to też jest niestety nieaktualne.

Jeszcze raz dzięki i pozdrowienia (oczywiście te dla bestyj na czele:)))
MM

[polaquinha]

Pamiętam bardzo dobrze kiedy moja ukochana świnka bardzo ciężko zachorowała.
Było bardzo źle-oszczędzę Wam szczegółów-mimo,że wszyściutko pamiętam:-((
Wet sugerował eutanazję ale ja miałam do końca nadzieję,że Go uratuję.Wtedy ta
decyzja wydawała mi się jedyną słuszną ale teraz mam poważne wątpliwości czy
dobrze zrobiłam...
Uważam, że tak naprawdę dopóki nie jest się w takiej sytuacji każde rozważania
na temat eutanazji są jedynie teoretyczne-a emocje w momencie krytycznym i tak
biorą górę.

Pozdrawiam

[jul-kot]

Witajcie!
Moim zdaniem to samo zwierzę decyduje, czy chce jeszcze żyć. Naszym obowiązkiem
jest właściwie odczytać sygnały, które nam daje. Jednym z nich jest u kotów
odmawianie jedzenia, kiedy choroba posunie się daleko. Czasem można ten stan
przełamać, czasem nie.
Kiedyś znalazłem błąkającego się, bezdomnego persa. Był wynędzniały i chory,
nikt go nie szukał. Wyleczyliśmy go i odkarmili, zamierzaliśmy wyadoptować, był
przechowywany u znajomej, bo wszystkich zwierząt u siebie trzymać nie mogę.
Niestety nie wyszło mu to na zdrowie, dostał ciężkiej biegunki, a ta znajoma
nie leczyła go, powiedziała nam o tym dopiero wtedy kiedy schudł, wymiotował i
całkowicie przestał jeść. Ratowaliśmy go kroplówkami, karmili na siłę, wozili
do lekarzy. Dodatkowo okazało się, że ma białaczkę, którą być może miał
wcześniej, a może i "nabył". Z samą białaczką mógł żyć, ale był wyniszczony tą
biegunką i jego stan się pogarszał. Lekarze radzili uśpienie, nie widzieli
szans na poprawę, na leki przeciwbiegunkowe słabo reagował a wyniki badania
krwi miał złe. Zwlekaliśmy z tym, bo często udawało się nam ratować koty w
bardzo złym stanie, dawałem mu dalej kroplówki i leki, karmiłem strzykawką
zmiksowanym mięsem.
Dałem za wygraną, kiedy jego stan pogorszył się jeszcze bardziej, zaczął się
chować i zdecydowanie odmówił łykania wmuszanego jedzenia. Piękny pers został
uśpiony.
Teraz mam w domu młodego kotka, który był wypuszczany na ulicę. Prawdopodobnie
potrącił go samochód, był ratowany ze wstrząsu w lecznicy, ale okazało się, że
ma skomplikowane złamania obu tylnych nóg, a operacja kosztuje. Właściciele
zdecydowali się na uśpienie.
Zona usłyszała rozmowę na ten temat rozmawiając z lekarką przez telefon. Kot
jest u nas, już po operacji obydwu nóg, biega, chociaż z trudem, bawi się z
innymi kotami. Jeszcze czeka go wyjęcie gwoździ z kości nóg i druga operacja,
spiłowanie główki kości udowej, bo jeden staw ma zwichnięty. Ten kot będzie
żył. Czasem żartuję, że będzie to najdroższy kot tej rasy, ale cieszę się, że
żyje.
Mam w domu więcej kotów uratowanych przez przypadek, z ciężkich chorób i głodu.
A inne mają mniej szczęścia, bezdomne, prześladowane, trute i zabijane w
okrutny sposób. A gdyby tak pozwolić im żyć, one chcą ...
Pozdrawiam, Juliusz.

[miss_dronio]

OOO, commo jaki trudny temat:(
Niestety mam doświadczenia w takim temacie, podobnie jak Monika- kiedy byłam
jeszcze dzieckiem moi rodzice zdecydowali o uspieniu psa, który w wyniku chyba
złego leczenia został sparalizowany. To było wiele lat temu a wciąż odczuwam
ciężar na piersi gdy o tym myslę. Już jako dorosła osoba również miałam
prpozycję weterynarza o uśpieniu kota. Kiedy znalazłam mojego Kocia miał bardzo
zaawansowany koci katar -nie miał juz oka, miał tak zaklejoną główkę, ze prawie
nic nie widział, był całkiem łysy z powodu grzybicy, wychudzony, wycieńczony,
zarobaczony i z bardzo wysoką gorączką, był zdecydowanie za malutki, zeby być
rozłączonym z mamą...
Kiedy siedziałam z nim na łóżku i czekaliśmy na wyjazd do weterynarza Kocio był
przerażony, trząsł się cały i przywierał do mnie całym ciałkiem. Powiedziałam
mu wtedy:"nic się nie martw mały teraz już bedzie tylko lepiej". Kiedy
weterynarz powiedział, ze nie widzi sensu leczenia tak małego i tak chorego
kota, podczas gdy nawet w tej chwili ma do wydania całkiem zdrowe małe kotki
myślałam tylko o tym co obiecałam Kociowi w domu "teraz już bedzie tylko
lepiej". Nie zgodziłam się na uśpienie. Kocio wyzdrowiał zupełnie choc
oczywiście nie ma oka i ma łyse miejsca w futerku -pozostałośc po grzybicy.
Dodam tylko, ze na tą grzybicę zachorowaliśmy potem wszyscy w domu;) Jest
jednakże najbardzie ukochanym z całej piątki naszych kotów. Jest
najgrzeczniejszy i najmądrzejszy -nauczył się sam otwierać drzwi:)) No i jest
przepiekny:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=631&w=13771080&v=2&s=0
Zgadzam się z Juliuszem, ze nalezy uważnie obserwować zwierzaka i przed
podjęciem takiej decyzji rozpoznać w nim wolę życia:)

[comma]

Mam też znajomych, którzy nie zdecydowali się na uśpienie śmiertelnie chorej
suki Collie. W ostatnich tygodniach życia była już sparaliżowana, załatwiała
się pod siebie, dyżurowali przy niej non stop, dzień i noc, na zmiany do chwili
śmierci. Tłumaczyli się, że jest ona dla nich członkiem rodziny i nie są w
stanie jej uśpić. Nie jestem w stanie tego oceniać, choć wydaje mi się, że czym
innym jest eutanazja sędziwego, śmiertelnie chorego i zwierzęcia, a czym innym
zrezygnowanie ze skomplikowanego, kosztownego i niepewnego w skutkach leczenia
zwierzęcia młodego czy w sile wieku. Ja na szczęście nie musiałam podejmować
decyzji o uśpieniu zwierzęcia - oba moje wcześniejsze psy odeszły nagle. Jeden
na serce, a drugi z powodu błędnie zdiagnozowanej choroby, która błyskawicznie
go zabiła.

[m.malone]

Ja niestety musiałem podejmować taką decyzję. I to dwukrotnie. Potem zostaje to
w człowieku... chyba do końca.
Moja pierwsza sunia, z która się tak rozstałem - ukochana Żabka, znajda, ok.20
lat - po operacji z powodu ropomacicza (przeżyła zabieg, ale po 3 dobach
przestały pracować jej nerki - nieodwracalnie) w pierwszą noc po śmierci
przyszła do mnie, kiedy juz zasnąłem nad ranem, stanęła przy wersalce,
popatrzyła na mnie swoimi melancholijnymi oczami i zapytała ludzkim głosem: "No
i dlaczego mi to zrobiłeś?". Zacząłem jej tłumaczyć i obudziłem się ze łzami w
oczach. Oczywiście nie mogłem juz zmrużyć oka do rana.
Nigdy jej nie zapomnę...

[albert.flasz]

Ale temat... 3 psy w mojej rodzinie zostały uśpione w ciągu ostatnich 20 lat (z
z powodu beznadziejnego stanu zdrowia), uważam jednak, że taką decyzję
podejmuje się w ostateczności. Wolę o tym nie myśleć!

[agata.balu]

Moim zdaniem to jest problem zrozumienia zwierzęcia. Może patrzę na to przez
własne odczucia, ale gdyby moja choroba była nieprzerwanym pasmem cierpień to
chciałabym umrzeć. Swego czasu dość długo odwiedzałam chore staruszki w domu
opieki. Jakżeż one błagały o śmierć. Modliły sie prawie wyłącznie o nią.
Dlaczego by więc zwierzęciu odmawiać bezbolesnego odejścia?
Problem w tym by wiedzieć kiedy nasz egoizm utrzymuje je przy życiu w
cierpieniach. Ale póki nadziei póty walki. Jeżeli naprawde kocha sie zwierze to
czuje sie kiedy ono zbyt cierpi. I wtedy należy mu sie spokojne odejście.
Mój kochany psiak miał złosliwy nowotwór "nadziąślak". Ratowalismy go ponad
trzy lata. 5 operacji, a po każdej wiele miesięcy całkiem normalnego życia ...
i kolejna operacja. Po ostatniej stan sie pogorszył. Wiadomo było, że juz nie
ma ratunku. Ale dokąd jeszcze miał apetyt, chętnie wychodził na spacery - choć
rany pooperacyjne sie nie goiły i karmić go trzeba było wkładając jedzenie do
pyszczka, dotąd robilismy wszystko aby jak najmnie cierpiał. Spałam z nim razem
na podłodze, aby gdy zacznie bolec podać srodek przeciwbólowy. Kiedy już
spacery przestały byc dla niego radością zapadło postanowienie.
Umówiliśmy weterynarza do domu w południe. Późnym rankiem wyprowadziłam -
własciwie wyniosłam - na spacer. Nawet przez chwilę sie ożywił, nawet zaczął
węszyć. Dostał do pyszczka ulubiona potrawę: wędzona makrelę. Chwila
zastanowienia: może jeszcze za wcześnie? Ale nie. Poprawa na godzine, a potem
nastepne pasmo cierpienia - więc niech sie stanie.
Przyszedł weterynarz. Psiak dostał najpierw srodek uspokajajacy. Kiedy juz
zobojętniał na otoczenie, wówczas dostał środek kończący jego życie. Cały czas
bylismy przy nim, dotykali i głaskali. Odszedł tak spokojnie jak sama bym sobie
tego życzyła.
A więć ja jestem za eutanazją (eutanazja znaczy dobra śmierć). Ale nie w
lecznicy! Nie w stresie i przerażeniu "znowu będzie boleć"!
W spokoju, w domu bez histerii. Należy im sie to!
Umówilismy sie z

Znowu mi się płacze....

[baskarek]

i nie widzę literek. Zawsze, jak wspominam dwie moje suczki które musiałam
uśpić- pierwsza 21 lat temu, druga 3 lata temu samo mi się beczyyyyy.
Ta pierwsza Saba - seterka, miała nowotwór wątroby w bardzo zaawansowanym
stanie.
Druga była bernardynką kupioną na Krupówkach z zaawansowaną nosówką. Uśpiłam ją
dopiero jak straciła wzrok w wieku 12 tygodni, nie wspomnę o atakach epilepsji
co 15 minut.
Jej, nie mogę nic logicznego teraz sklecić, bo mi się łezki kapią.
Jedno muszę przyznać. Obie one przed tym wydarzeniem pożegnały się ze mną bez
pretensji Nie chciały już żyć na tym świecie, marzył im się tamten lepszy..
Saba po raz pierwszy sama weszła na stół u weta- to było 21 lat temu i realia
trochę inne.
Ciapa, ta bernardynka, podobno już niewidoma obeszła na swoich wychudzonych
łapkach cały dom, do wszystkich zamachała ogonkiem i najadła się mięsa z
kurczaka jakby na zapas. Muszę nadmienić, że wcześniej pięc dni nie chodziła
tylko była przenoszona w różne miejsca i nie jadła nawet jagnięciny.
A co ciekawe podniosła się o 5 rano, kidy ja powiedziałam do męża "dość, musimy
skończyć to cierpienie". Mój mąż na to "coś ty, stał się cud, ona ozdrowiała!!"
Pół godziny póżniej dowiedziałam się od weta, że nie widzi już wcale od paru
godzin. Jak była w stanie tak się z nami pożegnać?????
Ale zmierzałam do czego innego. Moi przyjaciele mieli boksera, u którego
nowtwór uwidocznił się na nosie i powoli go zjadał przez dwa lata. Zjadał
powoli całą śnupę i potem mózg. Widziałam tego psa kilka razy w czasie choroby,
ginął powoli, ale chciał jeszcze żyć! Wuglądał jak potwór z tą różową naroślą
na niewiadomo czym. Czasem miał lekkie problemy z oddychaniem, ale radził
sobie. Po jakimś czasie zaczął sypiać z głową w powietrzu. Nigdy nie zapiszczał.
Na spacerach próbował bawić się, miał apetyt. Nie mieli serca go uśpić. Z
czasem zaczął wydzielać zapach rozkładającego się mięsa, ale dalej CHCIAŁ być
wesołym bokserkiem. No i przyszedł moment, kiedy latem na działce wykopał dół,
położył się obok, odmówił jedzenia i picia. I czekał cierpiąc. Sam podjął
decyzję, a oni go posłuchali.
Ja na niego mówiłam PANCER-VAGEN. to był pies kupiony na targu od Rosjan z
ruskim rodowodem. Jak umierał miał 14 lat-BOKSER!!!! I do tego wyglądał jak
bokser z kreskówek. Tearaz bawi się pewnie na pięknej łące z moim
nieodżałowanym Lakim, który odszedł sam w ciągu dwóch minut.(((((Też się ze
mną pozegnał))))

I mi się płacze....Smutne są te historie bardzo :(

[pierozek_monika]

[umfana]

Przerabiałam ten problem na własnej skórze i niestety nie potrafię o nim
pisać.Żaluję że nie ma już mojego Ojca, który potrafił słuchać weta.Ja sama zaś
jestem głupią debilką...albo nie?

[dina2]

Ja niestety musiałam podjąć taka decyzję pięć lat temu.
Moja prawie 17 letnia suczka zachorowała na ropomacicze. Leczyłam ją od kilku
lat u weta, do którego miałam całkowite zaufanie. Niestety nie rozpoznał tej
choroby. Konsultowałam się jeszcze z kilkoma innymi. Sunia czuła się coraz
gorzej, na spacerach zataczała się jakby była pijana. Brzuch coraz bardziej się
powiększał. W końcu trafiłam do wetki, która postawiła właściwą diagnozę. Druga
wetka, do której trafiliśmy wcześniej stwierdziła, że jest operacja będzie
równoznaczna z uśpieniem. Miała kilka zabiegów u bioenergoterapeuty.Byłam
między młotem a kowadłem, a sunia przestała sama jeść, pić i sikać. W końcu
doszło do intoksykacji, sunia najpierw dostała coś w rodzaju padaczki, a
później zaczęła przeraźliwie wyć. W tym wyciu było tyle bólu, a ja wyłam razem
z nią. Juz wiedziałam, że jedyna droga to uśpienie.
Niestety, nikt z wetów nie mógł przyjechać do domu.
W lecznicy popiskiwała i patrzyła takim smutnym wzrokiem, jakby chciała
powiedzieć-"Nie rób mi tego".
Byłam z nią do samego końca, głaskałam i tuliłam ją. Przy pierwszym zastrzyku
wyrywała sie i bardzo piszczała, jakby rzeczywiście jeszcze chciała żyć.Po
chwili się uspokoiła i dostała drugi zastrzyk, po którym widziałam jak
stopniowo słabnie oddech.
Zaraz jak odeszła, rozpętała się potężna ulewa, a po kilkunastu minutach
zaświeciło słońce. Wydaje mi się, że to był znak od niej,najpierw nie chciała
przejść na tamtą stronę , ale później doznała szcześcia.
Żałowałam, że się nie zdecydowałam jednak na zabieg, przynajmniej
zaoszczędziłby tych kilka dni cierpień.

[weatherwax]

Uśpiłam moją 11-letnią, chorą na raka z przerzutami kotkę Pumę, 16 maja 2004
roku o godz. 14.10-14.30. Była 5,5 miesiaca po operacji nowotworów sutka.

Przerzuty zaatakowały płuca i kotka nie umiała już normalnie oddychać. Nie
spała. nie mogła zwinąć się w kłębek, bo traciła oddech więc leżała tylko w
jednej pozycji - "na baczność", z łapkami pod spodem. Były i sterydy - gdy już
nie chciała jeść, thetranekron, antybiotyki, różne leki.
To była tragicznie trudna decyzja i - jak pisał malone - nie do zapomnienia.
Wiem, że cierpiała, krew była niedotleniona i zbyt gęsta z powodu trudności w
oddychaniu, ale przychodziła wciąż do mnie w nocy spać, kładła mi się "na
baczność" na nogach i posapywała.

Ostatniej nocy nie przyszła. Dlaczego? Czy wiedziała, że podjęliśmy tę okropną
decyzję? Czy chciała umrzeć? Czy chciała żyć? Nie wiem. Wet mówił, że trzeba
było wcześniej.... Zawsze już będą ze mną te pytania.
Cztery dni po zabiegu eutanazji zadzwoniłam do tego weta, żeby uzyskac jakąś
odpowiedź na moje pytania, żeby z kimś o tym porozmawiać. Ale cóż on mi mógł
powiedzieć? Uspokajać. Wspierać.
Człowiek zawsze jest sam z taką decyzją i zawsze jest to strasznie bolesne,
nawet jeśli wiadomo, że było konieczne.
Mimo wszystko jestem za eutanazją. Ale nawet teraz płaczę za Pumcią.

Tak, mam dwa kotki w domu, nie da się żyć bez kota. Mam nadzieję, że będą żyły
długo i umrą we śnie ze starości.
Pozdrawiam trochę smutno.

[aans]

Bardzo smutny temat, ale z drugiej strony widac jak mozna pokochac zwierzaka i
jak zwierzak moze kochac swoich opiekunow!
tomes.jestok.com/zdjecia/Kleks/
To jest, a raczej byl Kleksik :)
Przynioslam go do domu jak mial 2 miesiace, byl malutki, chudy i przestraszony.
Byl cudownym, wyjatkowo madrym i kochanym psiakiem. Nigdy nie spotkalam takiego
zwierzaka, ktory wszystko rozumial jak sie do niego mowilo, i potrafil oczami
odpowiadac. To moze brzmi zmyczajnie, ale mial tak madre oczy, ze mozna z nich
bylo wyczytac wszystko!
We wrzesniu 2003 r (juz nie mieszkalam z rodzicami wiec nie bylam swiadkiem
wszystkiego, tylko codziennym gosciem) gdy mial 12 lat i 2 mmiesiace zrobila mu
sie na lapce bulwa. Po wielu badaniach okazalo sie ze to rak. Klekuś
momentalnie zaczal chudnac, mial coraz wieksze klopoty z chodzeniem, w koncu
przestal nawet chodzic. na spacery byl wynoszony na rekach, mimo ze byl to duzy
pies (widac na zdjeciach - tatus owczarek niemiecki, mamam kundel :) W koncu
Kleks byl tylko lezacym szkielecikiem, nic nie jadl, nie ruszal sie, tylko te
oczy... Wiedzial ze umiera i patrzyl czy nikt go nie zostawi jak byl taki chory
(nie wiem jak on mogl tak pomyslec!!!) Rodzice mysleli o uspieniu, ale nie byli
w stanie podjac takiej decyzji. tym bardziej ze on tego nie chcial! Chcial
umrzec sam. Pewnego wieczora doczolgal sie do taty ktory siedzial na kanapie i
przytulil sie do jego nog. tata byl jego ukochanym panem. Rano przyszedl do
rodzicow jak jedli sniadanie i polozyl sie obok. Jak wyszli, doczolgal sie z
garderoby do drzwi tarasu i tam umarl patrzac przez szybe na swoje ukochane
podworko. I tak dwie godziny potem go znalazlam.
Nie moge juz wiecej pisac, bo rycze jak male dziecko.
Kochalam go i zawsze bede!!!

[weatherwax]

www.dognet.pl/ogrod/regulamin.html
aans, to oczywiście nie wraca życias naszym przyjaciołom, ale może chciałabyś
zasadzić Kleksikowi kwiatek w Ogrodzie Psiej Szczęśliwośći? To jest dla tych
psów, które odeszły za tęczowy most.

Poza tym, dobrze jest wiedzieć, że jest nas więcej. Jak czytałam epitafia w
Ogrodzie, ryczałam jak bóbr. Ale to jest piękne.

Adres powyżej. Pozdrawiam.