Choy Li Fut

[mason44]

Choy Li Fut należy do najwszechstronniejszych i najlepiej usystematyzowanych
stylów kung fu. Pomimo iż powstał w latach 30 XIX w. zawiera tradycje,
doświadczenia i metody treningowe pochodzące z klasztoru Shaolin. Pomimo iż
system powstał na południu Chin, łączy w sobie techniki zarówno południowych,
jak i północnych systemów kung-fu. Choy Li Fut słynie z potężnych ciosów
zamachowych, błyskawicznych ciosów prostych, dynamicznych kopnięć na
wszystkie poziomy, z wyjątkowo szybkiej i inteligentnej pracy nóg oraz
zwodniczych ruchów całego ciała. Wszystko to sprawia, że jest jedną z
najlepszych i najskuteczniejszych metod walki. Choy Li Fut zawiera w sobie
formy zewnętrzne, określane mianem twardych, które kładą nacisk na ćwiczenia
fizyczne i siłowe, a więc techniki walki i ćwiczenia fizyczne przede
wszystkim wzmacniają ciało, poprawiają kondycję, siłę i koordynację, jak
również formy wewnętrzne - miękkie, w których większe znaczenie nadaje się
oddechowi, koncentracji oraz płynności ruchów rozluźnionego ciała, gdyż
dzięki tym czynnikom osiąga się opanowanie przepływu energii chi w ciele,
pracują nad umysłem, koncentracją, rozluźnieniem. Choy Li Fut obejmuje bardzo
wiele form ręcznych, form z bronią, trening na manekinach i medytację, a
dzięki bogactwu metod treningowych kształtuje człowieka całościowo. Historia
Choy Li Fut Za datę powstania Choy Li Fut przyjęto uznawać rok 1836. Styl
stworzył Chan Heung, uznany mistrz sztuk walki tamtego okresu. Chan Heung,
znany również jako Din Ying, oraz Daht Ting, urodził się 23 sierpnia 1806
roku, we wsi King Mui (Jing Mei), w dyskrykcie San Woi (Xin Hui), w prowincji
Guangdong. Rozpoczął on naukę kung-fu w wieku siedmiu lat, a jego
nauczycielem był Chan Yuen-Woo, jego wuj. Chan Yuen-Woo był znanym bokserem z
legendarnego klasztoru Shaolin z prowincji Fujian. Od Chan Yuen-Woo nauczył
się technik południowego Shaolinu i stał się na tyle dobrym wojownikiem że w
wieku 15 lat był w stanie pokonać każdego przeciwnika z okolicznych wsi i
miasteczek. Kiedy ukończył 17 lat Chan Yuen-Woo uznał że nauczył go już
wszystkiego co sam potrafił. Z tego powodu przedstawił on Chan Heung'a
mistrzowi Li Yau-San, który był jego "starszym bratem" (si-hing) z klasztoru
Shaolin. Chan Heung został jego uczniem na przez kolejne cztery lata. Po tych
czterech latach, mistrz Li Yau-San uznał że poziom umiejętności Chan Heung'a
jest już wystarczający aby mógł on się uczyć u mistrza o jeszcze większych
umiejętnościach. Chan Heung w ciągu dziesięciu lat nauki, osiągnął poziom
jaki mistrzowie Chan Yuen-Woo i Li Yau-San osiągneli dopiero po 20 latach
nauki. Li Yau-San wiedział że na górze Lau Fu żyje mnich Choy Fook, który był
uznawany za wielkiego mistrza kung-fu

[mason44]

Doszedł do wniosku iż właśnie Choy Fook będzie najlepszym nauczycielem dla Chan
Heung'a. Cały problem jednak polegał na tym że mnich Choy Fook nie chciał już
nikogo nauczać sztuk walki, poświęcając się tylko zgłębianiu Buddyzmu.
Uświadamiając sobie że tylko nauka u mnicha Choy Fook'a pozwoli mu na
osiągnięcie jeszcze większej biegłości w sztuce walki, Chan Heung zdecydował
się na długą wędrówkę na górę Lau Fu. Choy Fook - buddyjski mnich nazywany
Ching Chou (Zielona Trawa). Jego głowa była poważnie poparzona, a ślady po
oparzeniach dały mu przydomek "mnich z poparzoną głową". Chan Heung odszukał
mnicha Choy Fook'a na górze Lau Fu by wreczyć mu list rekomendujący od mistrza
Li Yau-San. Po cierpliwym czekaniu, został on przyjęty przez Choy Fook'a. Ten
zgodził się na przyjęcie Chan Heung'a jako ucznia, ale nie sztuk walki, lecz
buddyzmu. Od tej pory Chan Heung przez wiele godzin dziennie zgłębiał tajniki
buddyzmu z mnichem Choy Fook, a wieczorami i wczesnym rankiem nadal ćwiczył
swoje umiejętności kung-fu. Któregoś dnia kiedy Chan Heung ćwiczył, zjawił się
mnich Choy Fook i kazał mu jednym kopnięciem przesunął duży kamień ważący ponad
30 kg. Chan Heung użył całej swojej siły do tej próby, czego efektem było
przesunięcie tego kamienia na odległość 12 stóp. Był pewien usłyszeć słowa
pochwały, jednak mnich nic nie mówiąc, położył stopę przy kamieniu i podrzucił
go bez wysiłku w powietrze. Chan Heung był wstrząśnięty tym co zobaczył. Wtedy
ponownie poprosił mnicha aby ten zechciał go nauczać kung-fu. Choy Fook się
zgodził i przez kolejne osiem lat nauczał go buddyzmu i kung-fu. Kiedy Chan
Heung miał 29 lat, powrócił do swojej rodzinnej wioski King Mui, gdzie spędził
on kolejne dwa lata na usystematyzowaniu całej wiedzy jaką zdobył u mnicha Choy
Fook'a. Na podstawie swoich doświadczeń i umiejętności opracował on nowy styl
walki, któremu to w roku 1836 formalnie nadał nazwę Choy Li Fut. Chan Heung
jako człowiek skromny i religijny postanowił złożyć hołd swoim nauczycielom i
właśnie na ich część nazwał styl Choy Li Fut. CHOY dla uczczenia mnicha Choy
Fook, LI dla uczczenia mistrza Li Yau-San, FUT co w języku chińskim oznacza
Buddę jako hołd dla swojego wuja Chan Yuen-Woo. FUT również wskazywało na
Buddyjskie pochodzenie tej sztuki walki. Chan Heung założył w rodzinnej
świątyni, we wsi King Mui, szkołę Choy Li Fut. Ponieważ jego reputacja była
olbrzymia, setki ludzi z okolicznych wsi i miasteczek, przybywało aby uczyć się
Choy Li Fut. Wkrótce po tym jak Chan Heung otworzył szkołę, w Chinach
wybuchła "Wojna Opiumowa". Chan Heung, jak i wielu innych lojalnych Chińczyków,
przyłączył się do armii w Kantonie, aby walczyć z Brytyjczykami. Po porażce
Chin w 1842 roku, do której doprowadziła polityczna korupcja mandżurskiej
dynastii Ching, powrócił on do rodzinnego domu w King Mui. W latach 1847-1850
wielu chińskich przywódców tworzyło tajne stowarzyszenia do walki z wojskami
dynastii Ching. Pod przywództwem Triady "Hong Xiu-Quan", wybuchł bunt w armii
królewskiej w Guangxi. Rebelianci pokonali wojska rządowe w roku 1850 i przez
dwie dekady królestwo Tai Ping Tian Guo rządziło Chinami. Podczas rebelii
przyjaciele Chan Heung'a nakłaniali go do przyłączenia się do niej. Jednak on
był praktykującym Buddystą i unikał przemocy, dlatego pozostał w King Mui.
Wciąż jednak szkolił wojowników do walki z dynastią Ching. Kiedy armia
królewska rozpoczęła przymusową rekrutację ludzi z jego rodzinnych stron do
walki przeciwko powstańcom, przyłączył się do powstańców. Pozostawił w domu
zonę i dwóch synów. Zmuszony do udziału w powstaniu, on założył wiele szkół
Choy Li Fut w południowych Chinach, rozpowszechniając rewolucyjne idee
przeciwko dynastii mandżurskiej. Wymyślił dla swoich uczniów specjalny sygnał,
aby mogli rozpoznać innych uczniów Choy Li Fut na polu walki. Każdy ćwiczący
Choy Li Fut podczas walki używał okrzyków : YAK - kiedy uderzał pięścią lub
otwartą dłonią. WAK - kiedy uderzał "łapą tygrysa". DIK - kiedy wykonywał
kopnięcie. Kiedy Tai Ping Tian Guo upadło w 1864, Chan Heung opuścił Chiny. W
wieku 59 lat został on nauczycielem Zamorskiego Stowarzyszenia rodziny Chan.
Pozostawał za granicą przez cztery lata, poczym wrócił do King Mui, gdzie
przekonał się jak wielką popularność zyskał jego styl przez te lata w całych
południowych Chinach. Chan Heung zmarł w wieku 69 lat, w roku 1875 (wg
kalendarza księżycowego - 8 księżyc, 20 dzień, 1875 rok). Został pochowany w
King Mui, jednak jego pamięć żyje wszędzie tam gdzie dotarł system Choy Li Fut.
Po jego śmierci, dalszy rozwój Choy Li Fut spadł na barki jego dwóch synów,
Chan On-Pak'a i Chan Koon-Pak'a. Starszy z synów, Chan On-Pak, urodził się w
roku 1839, miał on łagodny wygląd i naturę. Jego specjalnością było
posługiwanie się włócznią. Opanował posługiwanie się nią do tego stopnia że
nazywano go "Cheung Ng Mui Fa" (Pięć Kwiatów Śliwy z jedną włócznią). W roku
1894 dwaj jego uczniowie, Cheng Si-Leung i Chan Siu-Bak, pomagali wojskom
rewolucyjnym Dr Sun Yat-Sin w walce z dynastią Ching w celu utworzenia
Republiki Chin. Młodszy syn, Chan Koon-Pak, wyjechał z King Mui, zostając
handlowcem w mieście Kong Moon (Jiangmen), gdzie jego sława jako mistrza sztuk
walki szybko się rozprzestrzeniła. W krótkim czasie nie mógł się już zajmować
handlem, gdyż cały czas poświęcał na nauczanie Choy Li Fut. Chan Koon-Pak
stworzył duże centrum szkoleniowe Choy Li Fut w mieście Guangzhou. Chan Heung
miał pierwotnie osiemnastu spadkobierców swojego stylu znanych jako 18 Lohanów.
W 1848 roku powstało osiemnaście szkół Choy Li Fut w Południowych Chinach.
Pierwszym z nich który nauczał po za King Mui był Lung Ji-Choi. Otworzył on
szkołę Choy Li Fut w mieście Xunzhou, w prowincji Guangxi. Wkrótce po tym, Chan
Din-Yao i Chan Din-Foon, otworzyli pierwszą szkołę Hung Sing Choy Li Fut w
mieście Fut San (Foshan). Pozostali z 18 spadkobierców którzy propagował styl
Choy Li Fut to : Chan Dai-Yup w Guangzhou, Chan Din-Sing w Zhongshan, Chan Mau-
Jong w Panyu, Chan Din-Bong w Dong Guan, Chan Din-Wai w Kaiping, Chan Din-Jen w
Taishan, Chan Sun-Dong w Enping, Chan Din-Dak przy Heshan, Chan Dai-Wai w
Zhaoqing, Chan Sing-Hin w Xinhuicheng, Chan Yin-Yu przy Jiangmen. Godnym
podziwu było stworzenie przez Chan Dai-Sing, Chan Din-Seng, Chan Mau-Wing i
Chan Din-Gung, którzy nauczali Choy Li Fut w dwudziestu sześciu wsiach w
okolicach wsi King Mui. W roku 1867, Chan Heung, wysłał jednego ze swoich
ostatnich uczniów - Jeong Yim - do miasta Fut San (Foshan), aby reaktywował
szkołę, którą początkowo otworzyli Chan Din-Yao i Chan Din-Foon w 1848 roku. W
ten sposób Jeong Yim został "ojcem" szkoły Hung Sing Choy Li Fut w Fut San.