Przyjaźń

[emae]

O tym już było po trochu w róznych wątkach, ale temat wydaje mi się istotny.
Bohaterki Jeżycjady nie maja przyjaciół. Ok, są wyjątki, ale zjawisko braku
przyjaźni dominuje. Popatrzmy:

Cesia - żadnej przyjaciółki przed pojawieniem sie koszmarnej Danuśki. Dlatego
rodzinka tak się starała itd.
Aniela - przez większą część "Kłamczuchy" Anielka boryka się z samotnością,
nikt jej nie lubi. Jest wierny Robrojek, ale to taka przyjaźń sercem
podszyta...
Gabrysia - jedyna jeżycjadowa "dusza towarzystwa". Ale uwaga! Wszystkie swoje
przyjaźnie Gabrysia nawiązuje dopiero w "Kwiecie Kalafiora" i później. Nie
dowiadujemy się nic o choćby jednym przyjacielu sprzed akcji książki, a
przecież Gaba zdążyła w międzyczasie przeżyć siedemnaście lat! Jej koleżanką
z lawki jest Cesia, która - patrz powyżej. Czyżby więc gaba była kolejna
jeżycjadową samotnicą?
Ida - żadnej przyjaciółki, nawet gdy jest starsza i mądrzejsza.
Kreska - ma przyjaciół, Gabrysię, Aurelię, Jacka Lelujkę, choć to też nie do
końca tylko przyjaźń... Kreska to przyjazna dusza :)
Bebe - wiadomo
Elka - cyt. "żadnej przyjaciółki od serca"
Patrycja - wspaniała, prawdziwa przyjaźń z Romą, tylko że tak ieładnie się
skończyła...
Aurelia - mam masę przyjaciół, co nie zmienia faktu, że na początku "Dziecka
Piątku" i w dwóch poprzednich tomach sprawia wrażenie najbardziej samotnej
osoby na świecie.
Nutria - żadnej przyjaciółki
Bella - pewnie i miała w Łodzi jakichś przyjaciół... Za mało wiadomo o tej
postaci
Róża - nic nie wiadomo, poza tym, że Lelujki się w niej kochają :)
Laura - żadnej przyjaciółki
Mila - no, tutaj aż dwie. Wyjatek, który potwierdza regułę
Trolla - nie wiadomo zbyt wiele, ale pewnie ma jakichś przyjaciół poza
Józinkiem :)
Żaba - nic, ani wzmianki o przyjaciółce, a z Piotrusiem Zeromskim znając
życie będą małżeństwem :)))

Inne przyjaźnie są w "Jeżycjadzie" czymś złym. Joanna z Olą są okropne,
niedobre dla Anieli, ewentualnie Olę można lubić, gdy jest sama. Matylda
obgaduje Maćka z przyjaciółką. Lepiej już to wygląda u chłopców, Pawełek
przyjaźni się z Robrojkiem, Grzegorz z Hajdukiem podobno, Dambo z Bernardem,
i pewnie ktoś jeszcze.

Moda na samotność? A może przypadek?

[hybrid822]

Nie nie, Aniela miała przyjaciółkę, Kasię Kurkównę, która została w Łebie. Poza
tym uważam emae że masz słuszność - przyjaźni w cyklu jak na lekarstwo,
zwłaszcza tych szkolnych. A przecież liceum i studia to okres, kiedy przyjaciół
ma się najwięcej. Dopiero potem życie weryfikuje, które z tych związków były na
tyle mocne, by przetrwać.
Mnie zawsze bardzo uderzał brak reakcji Pulpy na odsunięcie się od niej Romy.
Nie zrobiła literalnie nic żeby tę realcję ocalić, nie wiemy nawet o jakichś jej
rozterkach z tym związanych. Cała sprawa spłynęła po niej równo, ponieważ na
horyzoncie pojawił się Baltona i zajął wszystkiej jej myśli. Dla mnie to
nieprawdopodobne, ja bym tak łatwo nie dała moim przyjaciółkom (a mam trzy osoby
w otoczeniu zasługujące na to zaszczytne miano:)) zerwać ze mną kontaktów. Na
przyjaźń się pracuje, inwestuje się w nią swój czas i emocje. I co, po
pierwszych zgrzytach do widzenia, rezygnujemy z siebie bezboleśnie? Przykre to
było i nie pasujące do deklarowanej borejkowskiej mentalności.

[verdana]

Bo dla MM liczy sie rodzina - przyjaźnie odciagaja od rodziny, a wiec nie są
pożądane.

[yomamakorka]

Wiecie co, a ja czytam Jezycjade juz od wieeelu lat i przypominam sobie ze mnie
to nigdy jakos nie dziwilo. Bo sama mialam jedna jedyna przyjaciolke przez cale
zycie [z ktora na zmiane laczyla mnie milosc i nienawisc hehehe i w koncu
zerwalysmy te toksyczna znajomosc] i dopiero w wieku 28 lat dorobilam sie 3
przyjaciolek :) Moze do przyjazni trzeba dorosnac? Swoja droga nie dziwie sie
ze np. taka Pyza nie miala kolezanek, skoro na przyklad na przerwie ciagle
snula sie sama, i to celowo...

[emae]

No, ale jedna (a potem trzy) to zawsze coś :) A tutaj - żadnej, u co najmniej
sześciu bohaterek. Ja też jestem raczej introwertyczką, ale nie przypominam
sobie takiego okresu w moim życiu, żebym nie miała ani jednej przyjaciółki.
Z drugiej strony, nastolatki często czują się samotne, odrzucone i chyba
właśnie to autorka miała na myśli, pozbawiając bohaterki przyjaciół. Ale wydaje
mi się, że potraktowała je zbyt ostro... :)

[emae]

No fakt - tylko że w pierwszych częściach Jeżycjady ta prorodzinność nie była
jeszcze aż tak widoczna, nie było "twierdzy Borejków", a przyjaciół ciągle jak
na lekarstwo.

[laura-gomez]

mnie dziwi fakt, że np. Róża nie miała żadnej przyjaciólki czy koleżanki.
Przecież nie wszystkie dziewczyny lubią rozmawiać o Leonardzie di Caprio. Skoro
Róża była taka ładna, miła i mądra to powinna sobie bez trudu znaleźć jakąś
bratnią duszę. Facet przyjaciólki nie zastąpi. To, ze TYgrys był samotny mnie
nie dziwi - miała trudny charakter; Ida przed metamorfozą też. Ale Natalia? -
była nieśmiała, owszem, ale z kimś takim jak ona chciałabym się zaprzyjaźnić.
Czyżby wystarczało jej pisanie wierszy w fioletowym zeszycie? Ja może też nie
jestem zbyt otwartą osobą, ale parę dobrych kumpeli mam i bez nich życie byłoby
straszne. Czasem trzeba się komuś z tego i owego zwierzyć i wysłuchać paru rad,
pójść na dyskotekę, czy do baru. Zgadzam się, że to bardzo dziwne, że
Borejkównom do pełni szczęścia wystarcza rodzina

[kelle1986]

szczegolnie w czasach kiedy od rodziny czesto ludzie wolą znajomych i przyjaciol nie mogac sie dogadac z rodzicami:/

[nula8]

Jestem, co prawda, jedynaczką, ale moja mama ma dwie siostry. I powiem Wam, że
one mają jakieś tam koleżanki, ale prawie zawsze są to wspólne koleżanki i
tylko koleżanki (nie mówiąc o tym, że okresowe: czasem się z jedną spotykają
najczęściej, czasem z inną). Głównymi przyjaciółkami mojej mamy są Jej siostry.
To One pierwsze słyszą zwierzenia, One pierwsze są na linii strzału, kiedy jest
wściekła, ale i One są najfajniej obdarowywane (przede wszystkim
niematerialnie :))). Może więc to tak jest: jeśli w rodzinie człowiek ma
przyjaciół odpowiednich wiekiem, życzliwych i o mniej więcej podobnych
doświadczeniach, to może nie potrzebuje ich na zewnątrz. Na boku pozostawiam
kwestię, że przyjaciel z zewnątrz to świeża krew, która otwiera na świat i
pozwala dostrzec nowe wartości...
Ja sama pracuję nad swoimi przyjaźniami, co procentuje - mam jedną i tę samą
przyjaciółkę od 24 lat! I parę "wziętych" po drodze - najmłodsza stażem
przyjaźń to przyjaźń pięcioletnia. Ale może to dlatego, że jestem jedynaczką i
muszę sobie znajadować przyjaciół poza rodziną.

[chiara76]

nula8 napisała:

> Jestem, co prawda, jedynaczką, ale moja mama ma dwie siostry. I powiem Wam,
że
> one mają jakieś tam koleżanki, ale prawie zawsze są to wspólne koleżanki i
> tylko koleżanki (nie mówiąc o tym, że okresowe: czasem się z jedną spotykają
> najczęściej, czasem z inną). Głównymi przyjaciółkami mojej mamy są Jej
siostry.
>
> To One pierwsze słyszą zwierzenia, One pierwsze są na linii strzału, kiedy
jest
>
> wściekła, ale i One są najfajniej obdarowywane (przede wszystkim
> niematerialnie :))). Może więc to tak jest: jeśli w rodzinie człowiek ma
> przyjaciół odpowiednich wiekiem, życzliwych i o mniej więcej podobnych
> doświadczeniach, to może nie potrzebuje ich na zewnątrz. Na boku pozostawiam
> kwestię, że przyjaciel z zewnątrz to świeża krew, która otwiera na świat i
> pozwala dostrzec nowe wartości...
> Ja sama pracuję nad swoimi przyjaźniami, co procentuje - mam jedną i tę samą
> przyjaciółkę od 24 lat! I parę "wziętych" po drodze - najmłodsza stażem
> przyjaźń to przyjaźń pięcioletnia. Ale może to dlatego, że jestem jedynaczką
i
> muszę sobie znajadować przyjaciół poza rodziną.


Nula, widzę, że mamy coś wspólnego (oprócz czytania książek MM:), też jestem
jedynaczką. I coś chyba w tym jest, że jedynacy siłą rzeczy potrzebują
przyjaźni poza domem. Niemniej jednak znam ludzi, którzy nawet mając liczne
rodzeństwo chętnie przyjaźnie zawiązywali. A u MM te przyjaźnie jakieś
dziwne...chociażby Danusia i Cesia, niestety, przyjaźnią bym tego związku nie
nazwała.
Mnie tego też brakuje w książkach MM...osobiście uważam , że przyjaźń w życiu
człowieka jest bardzo ważna.

[k_linka]

Wierze, ze mozna przyjaznic sie z siostrami i ze to moze wystarczac, ale...
1. roznica wieku musi byc niezbyt duza (oczywiscie to sie z czasem wyrownuje,
ale dopiero po dwudziestce),
2. siostry musza sobie po prostu wzajemnie odpowiadac, co nie zawsze sie zdarza

Dlatego jestem w stanie zrozumiec brak przyjaciolek u starszego pokolenia, ale
Roza i Tygrys? Nie byly ze soba blisko zwiazane, i to nieprawda ze Tygrys mial
zadatki na samotnice. Mial raczej zadatki zeby wpasc w "zle towarzystwo"

[yomamakorka]

Ja mialam siostre doslownie w tym samym wieku i szukalysmy obie przyjazni na
zewnatrz, mimo ze sie lubilysmy.

Mysle ze laura-gomez dobrze napisala - Pyza to dziewczyna madra, mila,
delikatna i bardzo pomocna, ale jednak... nikt sie z dziewczyn z nia nie
zaprzyjazni. Dziwne.