Brulion Bebe B

[liliaweneda]

Wiele osób tej książki nie lubi, ale ja chętnie do niej wracam.
Jeśli ktoś lubi Bebe, Damba, Bernarda, Kozia, lub Anielę, albo jest zauroczny
limerykami czy happeningiem zorganizowanym przez pana Ż. niech się
wpisze :D

[dakota77]

Wpisuję się:)

[liliaweneda]

a możesz napisać, za co lubisz tę książkę?

[ci_i]

bardzo lubie :-))

[nighthrill]

Czytałam wczoraj forumowy wątek "Wybieramy najgorszą", i wierzyć mi się nie
chciało, że tyle osób wymienia "Brulion" jako książkę słabą - bo bez klimatu,
bo bohaterka mało charakterystyczna...
No gdzie tam :) "Brulion..." ma klimat, i to jaki. Klimat schyłku komunizmu,
rok 1988,czasy, które i ja pamiętam, choć zaczynałam wtedy dopiero podstawówkę.
Czasy marazmu, zmęczenia, a z drugiej strony - oczekiwania na coś nowego.
Bohaterowie - Bebe, Kozio, Dambo, Bernard, jak i powracająca w tym tomie
Aniela - są pełnokrwiści, ciekawi. Historia uczucia Bebe i Damba też bardzo mi
się podoba.
I czego nie lubić w tej książce?:)

[the_dzidka]

Ja nie lubię BBB mimo jej wyrazistości, bo jest to książka szalenie
pesymistyczna i smutna. Pełna marazmu, beznadziei i czarnowidztwa. Gorzko
opisująca rzeczywistość. Nie ma w niej żadnych pozytywów. To juz nawet "OwR", z
zalożenia opisujące czarny okres naszych dziejów, było sto razy bardziej
optymistyczne - mówiło o solidarności ludzkiej, o nadziei, o pozytywnych
uczuciach. W BBB tego nie ma, są za to niedobrzy ludzie i niedobre myśli.
Książka jest tak smutna i pesymistyczna, że zastanawiam się, czy MM nie pisała
jej w jakimś trudnym okresie swojego zycia...

[teklat]

Lubię tę książkę za klimat - klimat mieszkania Józefiny, urządzonego stylowo i
wbrew panującej wokół bylejakości. Lubię za upalne lato i zaciszny nastrój
uliczki, przy której mieszka Bebe. Za bohaterów umiejętność radzenia sobie w
trudnych sytuacjach, za rozwiązywanie problemów - często nieporadne, ale zawsze
z jakimś wdziękiem. Za humor, fantazję, limeryki. No i za scenę z bluzką. Nie
ma sobie równych w całej Jeżycjadzie.
Obok "Noelki" to moja ulubiona część. Ma nieuchwytny wdzięk.

[liliaweneda]

Przyznam, że najbardziej lubię czytać tę książkę ze względu na Bebe i Damba,
których bardzo polubiłam, a z Beatą nawet się trochę utożsamiam. Uwielbiam też
limeryki oraz wpisy Bernarda do brulionu Bebe i jego podpisy: B. Żeromski, wuj.
Za każdym razem, kiedy czytam o popisach Bernarda na wywiadówce pieję ze
śmiechu.

[tennesee]

przyznam szczerze, że szcena z koszulą Damba jest naprawde mocna. Przy pierwszy
czytaniu sama czułam fizycznie ten wstyd Bebe, aż mnie policzki piekły do bólu.

A sama książka ma klimat, bo jest pierwszą z czasów, które mam szansę pamiętać,
a z drugiej strony opisuje czas kiedy byłam naprawde dzieckiem. No i moja mama
tak jak józefina była w tym samym czasie hen, daleko, choć na północ od józefiny.

[baba67]

To jest dla mnie ksiazka o najwyrazistszym klimacie zaraz po Noelce-za nia
plasuje sie Nutria I Nerwus.Rzecz w tym, ze klimat pierwszejh i trzeciej jest
uniwersalny, Brulionu- nie.Dla mlodszych czytelniczek nie do odczucia.Ja bylam
wtedy studentka, i te atmosfere bardzo dobrze pamietam.Kiedy ja czytam, zawsze
przypominaja mi sie szczegoly z mojego zycia o ktorych myslalam, ze zapomnialam,
tak bardzo jest sugestywna ta ksiazka.

uwielbiam Brulion:)

[azanna]

[azanna]

Za szybko nacisnęłam:)

Bahaterzy Brulionu są niesamowicie wyraziści, ta część jest dla mnie chyba też
najbardziej humorystyczną - jak sobie przypomnę bluzkę Bernarda i jego tatuaż
to nawet teraz głupio uśmiecham się do komputera.

[jessy3]

Uwielbiam Brulion właśnie za "historię", za czas marazmu,zniechęcenia, a
jednocześnie oczekiwania na coś nowego, przełomowego. I Dambo i Bebe
urzekający, i ten księżyc niby jeden z bohaterów ciągle czuwający nad Poznaniem
lat '80 i wspaniała Aniela ( uwielbiam jej 'odzywki' do Bebe i Kozia;)) i
trafie opisana szkoła z pierogiem na czele i Bernard ze swoim kwiecistym
językiem.

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Przypomniało mi się, dlaczego zaczęłam czytać Musierowicz!

Otóż w pradawnym piśmie dla młodzieży, "Płomyku", była kiedyś drukowana ta
powieść w odcinkach. Poziom edytorski ówczesnych wydawnictw jest znany. Tym
bardziej wkładki w środku gazety, z książką w odcinkach drobnym maczkiem,
wyglądały zupełnie już szajsowato. Nigdy nie czytałam tej makulatury, ale
pewnego razu tak strasznie mi się nudziło i tak nie miałam nic do czytania, że
wyjęłam jedną taką wkładkę... Trzeba było ją odpowiednio pociąć i poskładać, ale
mnie się nie chciało. Zaczęłam czytać, obracając kartki wte i wewte, żeby
znaleźć kolejne strony, bo to było wydrukowane w poprzek i jakoś nie po kolei. I
akurat natrafiłam na opis wywiadówki z Bernardem...! :-D Zachwyciła mnie ta
scena. I chyba niedługo po tym książka została wydana... Chociaż... moje
wspomnienia mówią mi wręcz, że druk w "Płomyczku" szedł całkiem równolegle z
ukazaniem się jej w księgarniach. To absurdalne z punktu widzenia marketingu,
ale w tamtych czasach panowała gospodarka socjalistyczna. Albo jej szczątki. W
każdym razie dzięki temu urywkowi z Bernardem kupiłam książkę i zaczęłam czytać
Musierowicz.

→ → → → → → → → → →
Odkryjmy Białoruś!
odkryjmybialorus.blox.pl

[elwinga]

> Chociaż... moje
> wspomnienia mówią mi wręcz, że druk w "Płomyczku" szedł całkiem równolegle z
> ukazaniem się jej w księgarniach.

Chyba jednak nie, bo ja z kolei pamiętam, że najpierw czytałam w "Płomyku" (nie
"Płomyczku"! - "Płomyczek" też był, ale dla młodszych dzieci!), a potem, jak
kupiła, to zauważyłam drobne różnice w tekście. Niewielkie, zupełnie
kosmetyczne, ale jednak.

[the_dzidka]

Na pewno w "Plomyku", nie w "Płomyczku". A ja też dzięki "Płomykowi" poznalam
MM - czytałam odcinkowe "Opium w rosole" :)

[sylvie21]

ja lubię:)

[aasiek]

"BBB" kiedyś nie lubiłam szczerze, wkurzała mnie strasznie Bebe. I tak było
przez dłuzszy czas. Az do ostatniego przeczytania - czyli jakieś dwa miesiące
temu. Z lekkim przerażeniem stwierdziłam bowiem, ze jestem dosyć podobna do
Beaty... Z charakteru oczywiście ;) Dziwne, że wcześniej tak na to nie
patrzyłam. A poza tym - klimat, o którym wspominaliście, taki przytłaczający,
ciężki, ponury jak sceny z pierwszego dnia szkoły - cóż, nie jest to miły
nastrój, ale jak świetnie oddany. Skłaniałabym się nawet do teorii jaką wysnuła
tu Dzidka, no, chyba ze pani Musierowicz potrafi opisywać smutne czasy wbrew tym
czasom właśnie.

[psycho_cherry]

Poza tym BB byla prekursorka wszechpanujacych obecnie grzywek :)

[juleg]

[aska_manfredzik]

to jest stanowczo jedna z moich ulubionych czesci:D

[gaudia]

świetna część, choc nie bez uproszczeń, ale to charakterystyczne dla MM
limeryki (jakze celne)
wyraziste postaci
Dmuchawiec o artystycznych duszach - zapadło mi w pamięć na zycie
traktat o introwertykach
i w ogóle

[emae]

Wpisuję się obiema rękami :)
Moim zdaniem można nie lubić tej książki, ale po prostu obiektywnie, to nie
jest słaba książka. Jest niesamowicie dojrzała, zawiera dużo mądrości, ma
nastrój, jest zabawna, no i świetnie pisana. Uwielbiam jedno z pierwszych zdań
w tej książce, to o drzewach, które o ile nic się jeszcze nie zmieniło w tym
zwariowanym świecie, dalej parają się fotosyntezą.
Bebe jest niesamowita, chyba najbardziej zagadkowa ze wszystkich bohaterek
(może na równi z Aurelią). Scena z bluzką i inne, ta kiedy Bebe mówi "Jesteś
zupełnie nienormalny", i ten Bodyguard ;) na końcu... Strasznie wzruszająca
książka.
Krótko mówiąc, książka dokładnia taka jak Bebe, o której rozmawiają Bernard i
Dambo. "-Miła, ale w środku niewiele; - Mylisz się. To najbardziej zagadkowa
dziewczyna, jaką znam" (Cytat bardzo iedokładny).

[klaudziol111]

moja ulubiona + język trolli oczywioście :)

[tuskaroz]

Zgadzam sie:)
To tez mooja ulubiona książka. Najbardziej to podoba mi sie jak Bebe pisze
liryki z Dambem(?):)Moja ulubiona książka
+jezyk trolli, szóstka klepka i kwiat kalafiora oczywiście:)