"Czarna polewka" - kto już czytał?

Bodzio a Bernard

[suger_mouse]

Ale jak możecie porównywać Bernarda i Bodzia !! Bernard jest artystą, oczytanym
erudytą, wolnym duchem gardzącym komercyjną współczesnością, a Bodzio to
buraczek (choć imho sympatyczny :-), który dziwi się, że można czytać poezję, a
muzeum Mickiewicza to dla niego papiery i graty.

Oczytanym erudytą?

[iwoniaw]

Bernard? A gdzie to się objawia? Co do "gardzący komercyjną współczesnością", to
zdaje się, że małżonka (wreszcie!) uświadomiła mu, iż dzieci na ten przykład
jedzą i trzeba je przyodziać, zatem w nowszych tomach mamy wzmianki o "dziełach"
jak najbardziej komercyjnych - do jednego (z handlarką warzyw) pozuje w Polewce
jeden z bliźniaków...
Obaj - i Bernard i Bodzio, to typ ludzi, którzy by mi w opisywanych
okolicznościach (tzn. w takich, w jakich każdy z nich występuje) działali na
nerwy, z tym, że Bodzio uważa się za "normalnego" i to jest do zaakceptowania,
zaś Bernard przy calej swej postawie i zachowaniu sądzi, że wszyscy marzą o jego
towarzystwie i podziwiają go za całokształt, co nijak się ma do faktów. Dlatego
Bernard jest, jak dla mnie, irytujący o niebo bardziej...


-
"Trzeba dać napis, żeby wpuszczać tylko w krawatach. Klient w krawacie jest
mniej awanturujący."

[suger_mouse]

Bernard - przy wszystkich jego miłych wadach :-) cytuje Szymborską, używa
bogatego, wysublimowanego słownictwa, fascynuje się malarstwem, itp. Bodzio
"niesamowite" "uau" jest pod tym względem zupełnym jego przeciwieństwem. Dlatego
zupełnie mi się nie klei porównywanie tych dwóch postaci.

Oj stachanowcy z Was :-)

[mkw98]

Rozciągnęłam czas lektury do maksimum - prawie dwa tygodnie - żeby zwiększyć
przyjemność. A Wy w tym czasie wyprodukowaliście 2 strony wątków. No normalnie
300 procent normy ;-) i jak to wszystko przeczytać???

UWAGI OGÓLNE

Jest to kontynuacja Żaby tak ewidentna, że w przyszłości powinno się wydawać
obie cześci w jednym tomie. Pry okazji można wyciąć scenę finałową "Żaby" ;-)

PODOBAŁO SIĘ:
-cały, bez wyjątku wątek Żaby i Żeromskich - uroczy, śmieszny, dla mnie ma
klimat starej Jeżycjady
-niektóre teksty, naprawdę celne: np. budzący się niepokój Laury - "jest dużo
czasu, żeby przekonać Wolfiego do poezji - całe życie. Strasznie długo"
"Wszyscy mieli kiedys 19 lat" stwierdził dziadek melancholijnie"
i kilkanascie innych

-bardzo mnie ubawił Ignacy uparcie nazywający Janusza Juliuszem oraz tekst Żaby
"na filologii klasycznej na pewno będą miejsca"
Myślę, że pani MM nie straciła, na szczęście poczucia humoru i gdyby książki
miały dobrą, życzliwie krytyczną redakcję to byłyby dużo lepsze.
-Jan Schoppe i jego przemyślenia o szarości

NIE PODOBAŁO

-wątek Róży cały bez wyjątku. Ciąża Róży, ze wszystkimi konsekwencjami, żenuje
mnie od początku. Tu monologi z niemowlęciem mnie załamały. Ja przepadam za
dziećmi, też uważam je za cud, lubię się z nimi bawić itd. ale wolę, jak miłość
do dziecka pokazana jest w działaniu(jak w Szóstej klepce chociażby) a nie w
napuszonych przemowach.
-zlekceważenie szerszenia, straszne!
-foteliki w samochodach, straszne! - temat omówiony już jak widzę na forum
-kim jest "aktor o twarzy jak zaciśnięta pięść" i w ogóle o sssso chodzi
dowiedziałam się dopiero z forum. Trochę to dziwne, bo jak dotąd radziłam sobie
ze zrozumieniem Jeżycjady bez biegłej znajomości kultury masowej. Czy w następej
części wystąpi Doda?
-pocałunki Wolfiego i Laury na co drugiej stronie

Smutno... :-(

[trawiasta]

I to bardzo. Podobnie jak kilka przedmówczyń (przedpiszczyń? brzydko brzmi), od
jakiegoś czasu w każdej kolejnej części 'Jeżycjady' odnajduję coraz to większą
porcję pogardy i niechęci. Nie ma już tego ciepła, którego mnóstwo było we
wszystkich książkach aż do 'Dziecka piątku' włącznie. Co się stało z ESD??? Co
się stało z życzliwym, ciepłym podejściem do wszystkich - do 'inności', nawet
jeśli ta 'inność' (o zgrozo!) nie ceni twórczości Mickiewicza? (Swoją drogą,
zdaje się, że p. MM w głowie się nie mieści - i dlaczego??? - że ktoś może być
człowiekiem wykształconym, o niewąskich horyzontach i sporej inteligencji,
oczytanym i... nielubiącym Mickiewicza/poezji jako takiej.)


Może tak parę porównań części wcześniejszych z ostatnimi...
Gaba myśląca o Ignasiu wzruszała mnie do łez (mimo, że dzieci mieć nie chcę) -
Róża irytuje potwornie (mózg jej się zlasował, że snuje takie bzdury o całym
życiu w roli przygotowania do rozmnożenia???) Ignacy Borejko wcześniej - cóż,
nigdy nie żywiłam do niego szacunku (mięczak, który przenigdy nie przetrwałby,
gdyby nie przenosząca go przez życie na plecach kobieta), ale sympatię pewną
odczuwałam - za erudycję, za kulturę osobistą, za pewne ideały... Teraz stał się
obrzydliwym dziadem, przepełnionym złością na otaczający go świat, z iście
histerycznymi pretensjami - skąd u niego nagle takie zachowania, jakiś początek
choroby psychicznej? Inaczej ciężko wytłumaczyć aż taką zmianę osobowości...
Ida - moja ulubiona postać; rzutka, konkretna, energiczna, zdecydowana...
jeszcze w 'Nutrii...' wspaniała, zorganizowana, mądra kobieta. A teraz?
Pokazywana usilnie jako zła matka (znaczy się miałaby rzucić pracę w cholerę i
do domu, tak?), a mąż jej (którego zresztą ongiś bardzo lubiłam - jeden z
nielicznych w 'Jeżycjadzie' facetów o silnej psychice wśród stada niezaradnych
życiowo mięczaków) jako... suseł. Mam wrażenie - z całym szacunkiem! - że p. MM
nie potrafi nakreślić wiarygodnej, pełnokrwistej, _dorosłej_ postaci męskiej - o
ile Józinek zdecydowanie na tak, o tyle jak widać pomysłu na Marka nie było -
więc śpi. Istny śpiący królewicz.
Gabrysia - wcześniej dźwigająca na barkach cały dom, radziła sobie bez faceta
(czyt. bez pomocy) z dwojgiem maleńkich dzieci, kształciła, pracowała
zawodowo... Teraz - jak to b. celnie określił ktoś wcześniej - zbudyniała. Stała
się świętą krową, która niczego nie robi, ale wciąż wyśpiewywane są peany na jej
cześć. I żadnej pomocy dla Róży, żadnego zainteresowania Laurą... Ech.
Fizycy. Kiedyś - Jurek Hajduk i Żaczek, nakreśleni niewątpliwie życzliwym
piórem, inteligentni (mimo że zapewne nie interesowała ich poezja :-P) Dziś -
pan Schoppe, usilnie pokazywany jako... nazwijmy eufemistycznie, nieerudyta o
wąskich horyzontach (ironia...). Wszak liczą sie tylko filologowie klasyczni, na
innych żal nawet z pogardą plunąć - cóż ci po kwarkach, jeśli obca ci łacina.
Ignacy Grzegorz - najobrzydliwsza chyba postać. Wstrętny, zarozumiały mały
szpicel i donosiciel - bez cenia dystansu do siebie i choćby odroobiny
autoironii - szkoda, że nie urodził się lata wcześniej, ubek byłby z niego jak
znalazł. Choć, właściwie, takie egzemplarze zawsze są w cenie...
Kiedyś nawet negatywnym postaciom (typu np. Matylda) p. MM nie odmawiała
urody/inteligencji - teraz każdy, kto nie jest 'z nami', odsądzany jest od czci
i wiary. Podział na ONI i MY - MY to ci lepsi, a ONI to banda nic niewartych
tłumoków, co całować winni ślady NASZYCH stóp.

Chaotycznie, wiem... ale sporo mi się nazbierało rozgoryczenia po lekturze
ostatnich części. I nie umiem odżałować - że już nie ma tego ciepła, tej miłości
bliźniego, tego szacunku do drugiego Człowieka. Jaki by nie był.
Szkoda.

[ginestra]

Mi też jest smutno po tej lekturze. Najbardziej z powodu takiej trudnej do
nazwania ambiwalencji: lubię Jeżycjadę i jej Autorkę, i z powodu tego uczucia
oraz z pewnej wierności nie jestem w stanie bardzo źle ocenić tę ostatnią
książkę, ale zalega we mnie taki właśnie smutek, oraz, gdyby "groza" nie była
zbyt mocnym słowem, to także bym go tu użyła. Najbardziej źle się czuję z tym
kontrastem - widzę jak rzeczy naprawdę niepokojące i wręcz patologiczne opisane
są wręcz z humorem, sympatią, słodką nieświadomością i przekonaniem, że nic
złego się nie dzieje, a wręcz przeciwnie. Podobna zadowolona z siebie
nieświadomość spowija opisy zachowań kompletnie nierealnych w prawdziwym życiu.
W efekcie powstał świat trochę dziwny i straszny. I zwłaszcza przykro mi z tego
powodu, że zapewne pani MM liczyła na to, że ta rzeczywistość i humor spodobają
się, że wywołają wiele ciepłych uśmiechów na twarzach, i że sprawią autentyczną
przyjemność czytelnikom. Tymczasem - konsternacja..
Pozdrawiam

Fajna

[tk_s]

Mam jeszcze do doczytania zakończenie, ale bardzo mi się podobała. MM nie
poszła w sztampe, której możnaby się spodziewać po ostatnich wydarzeniach z
poprzedniej książki, która jednak była chyba lekko przesłodzona.
No, ale ja generalnie bardzo lubie te postacie. I bardzo mnie wkurza, że Laura
ma chłopaka, miała być moja:/;)

--------------------------------------------------------
Wszyscy jesteśmy trochę odchyleni. Bać się należy tych normalnych... (Jack
Carter)
--------------------------------------------------------

[langolier_maximus]

Podobalo mi sie:
-Jozinek-lubie goscia
-Lusia-niezle sie zapowiada, ale nie ma sie co dziwic-po takich fajnych
rodzicach (szczegolnie Idzie)trudno byc denna postacia ;-)
-rodzina Zeromskich choc Bernard jakos zawsze lekko mnie irytuje
-wątek drogi-Wolfi z Laura suna sobie przez zielone pola,zatrzymuja sie w
Smiełowie...ehhh...z miejsca poczulam wakacje i te szcezgolna atmosfere kiedy
gdzies wyjezdzam..ten dreszczyk emocji..;-))))
-picie piwa przez Wolfiego.Tak.Nareszcie jakis mlody czlowiek ,ktory choc
zamoczyl jezyk w alkoholu.Przejsc przez wiek dojrzewania,sluchajac punk-rocka i
nie wziąc nawet do ust tego szlachetnego trunku byloby niepowetowana strata.A
zarazem-normalne, przeciez juz na studiach chodzi sie pasjami na piwo ;-)))
-Bodzio-zabawna postac ;->
-Mila...z ksiazki na ksiazke jest bardziej..niezalezna i pokazuje Ignacowi jego
miejsce.Delikatnie bo delikatnie ale zawsze.
Nie podobalo sie:
-w jakis sposob ewoluuje charakter Laury.Ruchem jednostajnie przyspieczonym
kieruje sie w strone rozpieszczonych, roszczeniowych paniuś, bez cienia
tzw.pazura.W dodatku mala snokba..a myslalam,ze bedzie buntowniczka.Nie wiem
czemu tak czesto podkresla sie jej nieprzewidywalny charakter.Jak ona ma
nieprzewidywalny to ja-osoba skadinad kochajaca rodzine szczerze i niezdolna do
ucieczek bez slowa pozegnania-jestem poprostu jakims wrzeszczacym wariatem
-nierealne plany slubne.Bralam slub i powiem tu jedno.Tyle formalnosci i lazenia
ile jest ze slubem to...szkoda slow:-P.Po pierwsze:nie bierze sie slubu tak
sobie w innej parafii.Trzeba miec licencje na slub w innym kosciele w miescie a
co dopiero poza miastem.Zgadnijcie co trzeba w tym celu zrobic?-lazic do
kancelarii parafialnej.Dwa:zapowiedzi, ktore kosztuja (mnie 200 zeta)-na 3
tyg.przed slubem.Trzy-swiadectwo bierzmowania, papióry z USC, protokol i nauki
przedmalzenskie (niestety-wybitna bzdura).Mozna rzecz jasna pewne sprawy
przyspieszyc jednak...mysle,ze miesiac to minimum.
-Ignac...ale ja go w ogole nie lubie

[zdzicha.tramwajara]

> -picie piwa przez Wolfiego.Tak.Nareszcie jakis mlody czlowiek ,ktory choc
> zamoczyl jezyk w alkoholu


to bylo zapewne piwo ;) bezalkoholowe

[agnieszkagosia]

A ja przeczytałam po raz kolejny
i wrażenia dalsze, po kolejnej lekturze:
- Łusia i Józinek świetni
- rodzina B patologiczna (matka jedzie na porzeczki zamiast zająć się córką
przeżywającą kryzys, nikt nie idzie za uciekającym przd szerszeniem 11 latkiem,
dzieci włóczą się samopas po mieście, dziadek przejmuje rolę ojca i matki rządzi
w sposób chorobliwy wnuczkami)
- Róża drażniąca strasznie. hasło o pustych ramionach w kontekście 22latki,
która przerwała studia idiotyczne
- Laura robi się mało ciekawa. zachwyt Mickiewiczem i jaskółkami na talerzykach
egzaltowany
- Wolfi jest bardzo w porządku, aż szkoda go na taką głupią babę jak Laura
- bardzo ładna postać Jana Schoppe, realistyczna i sympatyczna
- Fryderyk świetny
Coż, wydaje się, że w najgorszym kierunku idzie Ignaś. No ale skoro dziadek
przejął wychowanie to skutek może być tylko taki. Ojciec całkowicie odsunięty od
dziecka (lękliwie rozgląda się czy dziadek nie patrzy jak chce coś synowi
powiedzieć), matka rozpieszcza ale nie umie narzucić norm. A dziadek kształtuje
wedlug swojej wizji wpajając amoralność i wady.
Ignacy Borejko jest najbardziej negatywną postacią. Despota, okrutnik, człowiek
o podwójnej moralności
- wątek szanowania się przed ślubem śmieszny i malo prawdopodobny
Zadziwia mnie to utożsamianie bycia intelektualistą z zachwytem nad
Mickiewiczem. A co jeśli ja np uwielbiam Miłosza albo pasjonuje się Nową Falą
albo przepadam za barokiem a naszym wieszczem narodowym się nie zachwycam? Czy
ktoś kogo nie wzruszaja opisy przyrody, nie płacze nad jaskółkami, nie recytuje
tomów wierszy naszego wieszcza wspaniałego nie może być intelektualistą? Ależ
oczywiście, że może!
Postawa Laury to pełen snobizm. I nic innego
Bodzio całkiem miły. W przeciwieństwie do Laury nie jest snobem ani egoistą. To
on ma podejście praktyczne (chociażby ma ręcznik i szczoteczkę), potrafi pomóc
(chociażby oferując dwie ww rzeczy, przynosząc herbatę, oferując nocleg)
Myślę, że książce robi bardzo źle to, że ideologia autorki jest wykładana
łopatologicznie czytelnikom. NO bo jest to nieudolny i żałosny wykład
ideologiczny. Jak dla mnie taki charakter mają następujące fragmenty:
- brak seksu przed ślubem jako wyraz szanowania kobiety
- pouczenie, że to rodzina ma akceptować wybranka
- potępienie Idy jako kobiety, która realizuje się zawodowo
- ośmieszenie Bodzia jako ignoranta
- ostra krytyka Wojewódzkiego i Pazury. Cóż, teza może dziwna o tym nie czytaniu
Mickiewicza ale w kontekście szkoly bywa zrozumiała nawet
- macierzyństwo jako główne zadanie życiowe kobiety. Przykład Róża - urodziłą i
na tym jej zadanie się koncz.y. O resztę zatroszczą się inni
Agnieszka

[d0minika]

Nie rozumiem aż takiego ogromnego zaangażowania w Jeżycjadę - przecież nie jest
to ani powieść psychologiczna, ani pełna głębi klasyka z postaciami bardzo
złożonymi psychicznie - to zwykłe, miłe czytadła. Daleko Jeżycjadzie do
powieści realistycznych (opisy miejsc akcji to nie wszystko). Bohaterowie mają
być ciekawi a nie skrajnie rzeczywiści. Po co analizować w kółko poszczególne
postawy życiowe, skoro te książki nie pretendują do tego by być kodeksem
moralnym i etycznym współczesnej kobiety? A to że niektóre wątki są
schematyczne? Cóż, nie wyobrażam sobie (chociaż tego nie pochwalam), jak można
tego uniknąć, pisząc 17 część cyklu...
Te książki się połyka w jeden wieczór i tyle - bez analizowania, bo nie ma
czego i po co analizować.

[ipsionek]

uff... przeczytałam cały wątek. Bardzo interesująca lektura.
po słabym JT i nijakiej Żabie , CP ma według mnie najwięcej klimatu ze "starej"
Jeżycjady, a klimat ów zapewniają: rewelacyjna Łusia i bliżniaki Żeromskie.
Zauważyłam też podobieństwo fryzur Laury i pani MM ( zdjęcie z tyłu okładki ).
ps. już od dłuższego czasu podczytuje to forum, jest świetne + duża kultura
dyskusji. Pozdrawiam z deszczowego Krakowa

[anitkashe]

Ja też na świeżo po lekturze CP. Wrażenia hmmmm – niejednoznaczne.
Oj skomplikował się ten świat Borejków. Najbardziej uderza mnie brak
prawdziwych więzów rodzinnych. Przerażające podrzucanie dzieci dziadkom a co za
tym idzie przerzucanie na nich wychowania tychże. Zastanawiające w świetle tego
czemu Ida i Gaba nie ograniczyły się do jednego potomka. Na tym tle pozytywnie
odbieram jako matki Patrycję i Nutrię . Jaka będzie Róża jako matka, na razie
trudno powiedzieć. Ciekawa jestem czy to ona nie odsunęła babi i prababci od
opieki.

Nie podoba mi się przyjęcie pieniędzy na dom od rodziny. Mam nadzieję, że
Fryderyk zachowa się jak prawdziwy mężczyzna i sam zorganizuje kredyt (
korzystając ewentualnie z dobrej woli rodziny żony (In spe) i angażując ich jako
żyrantów). Wydaje mi się, że przez kupno im domu, mieszkania (bo tak to wygląda)
Fryderyk skazuje się na brak szacunku z ich strony. W takiej sytuacji są
Grzesiu i Marek, traktowani jak piąte koło u wozu w rodzinie Borejków. Stąd
chyba ucieczki Marka w zasypianie , lękliwe sugerowanie lektur własnemu dziecku
przez Grzesia itp. Zauważcie, ze w innej sytuacji są zięciowie, którzy sami
zorganizowali „gniazdko domowe” – Florek i Robrojek. I ich rodziny są zdrowsze –
nie ma tu podrzucania dzieci (poza okazjami typu sylwester), są samodzielnie
zbudowane więzi emocjonalne, prawidłowo określone role w rodzinie. Tak sobie
myślę, może Ignacy leczy sobie kosztem zięciów „nieudaczników” kompleksy…
przecież on też wszystko co miał dostał od Gizeli (a ona szacunku do niego nie
miała i traktowała tak jak on Fryderyka). W świetle tego co czytam (a i co widzę
w życiu) lepiej sobie odmówić pewnych rzeczy i spłacać kredyt i mieć faceta „z
jajami” :O)))))

Nie widzę miłości w małżeństwach Gaby i Idy, nie widzę więzi z dziećmi, rozmów.
Nie wyobrażalna jest dla mnie scena z szerszeniami. Sama zabrałabym stamtąd
dziecko, które by się bało, nie pozwoliłabym na wyśmiewanie jego lęków.


Nie podoba mi się postawa życiowa rodziny Borejków : to co robimy my jest
jedynie dobre i słuszne a reszta do nas nie dorasta.

Uderza mnie brak przyjaciół wokół Borejków, o ile jeszcze młoda Gabrysia, Ida ,
pulpa, nutria miały spotkania towarzyskie i grono przyjaciół to ani Laura, ani
róża ,ani miągwa ich nie mają.( No, józinek ma swoją drużynę piłkarską). Rodzina
im zastąpiła wszystko – kiszą się cały czas we własnym sosie.

Na pozór jest wszystko ok., ale w środku nie za ładnie. I trochę mi żal, bo w
starej jeżycjadzie był ten środek ładny, czuło się to ciepło, miłość, wspieranie
się , dom otwarty dla wszystkich. Czytając JT, pomyślałam o scenie kiedy starego
i młodego Ignaca przyjmują w domu Oracabessów, że zamieniły się role. Tak kiedyś
i z podobnym oskarżeniem przybyli do borejków p. Szczepańska i Pieróg z
Dmuchawcem. I Teresa zareagowała tak jak kiedyś Ignacy.

Dlaczego się tak zmienili????

Ogólnie czytało mi się dobrze, lubię śledzić dalsze losy moich ulubionych
bohaterów, lubię myśleć o ich zachowaniach i wyborach życiowych, i czekam na
sprężynę z niecierpliwością .

A najlepsze jest to, że szóstą klepkę przeczytałam mając lat 10 i nie
przypuszczałam, ze 23 lata później będę nadal czytać książki z tej serii. I to
jest sukces MM. I to, że budzi w nas emocje. I że o nich rozmawiamy. I czekam,
aż moja Natusia będzie mogła poczytać jej książki i będziemy mogły o nich
porozmawiać, a kto wie może jak któraś z was będę kupowała dwa egzemplarze ( a
może i więcej …;O))))))))))))))

[emiliada_18]

Dla mnie "Czarna polewka" to najsłabsza książka z cyklu Jeżycjady, choc
oczywiscie nie twierdzę, że jest słaba, bo to nie leży w naturze książek MM ;).
Nie znoszę, gdy chłopak i dziewczyna zaczynaja zachowywać sie jak gruchające
gołąbeczki, a to własnie miało tu miejsce...Liczyłam na ostrzejsze akcje ze
strony Laury, która okazała się troche za bardzo potulna i zaczęłam się
obawiać, ze pójdzie w ślady siostry...No i w ogóle w całej akcji ze ślubem, w
terrorze wprowadzonym przez Ignaca, pojawieniu sie Staszki dosłownie na parę
chwil i w wątku Ignacego G. coś mnie troszkę gryzło...Wszystkie jednak, nie
takie znów wielkie, "zawody" osłodził mi trójkąt Piotrek-Żaba-Paweł, a
zwłaszcza sam Piotr Żeromski, który zasłużył sobie na miano mojego faworyta,
jeśli chodzi o "czarną Polewkę" ;). Podsumowując, jak mój przyjaciel zwykł
mawiać, wszystko ma swoje plusy dodatnie i plusy ujemne ;)

[elwinga]

Pewnie czytałam jako ostatnia (bo od "Nutrii i Nerwusa" książek MM nie kupuję,
CzP kupiłam na życzenie przyjaciółki-emigrantki i przeczytałam w czasie podróży
do niej) i jako ostatnia się wypowiadam, ale co mi tam. :) Mogę sobie pomarudzić. :)

CzP faktycznie robi wrażenie pastiszu czy karykatury, a i to rysowanej grubą
kreską. Ignacy jest tak apodyktyczny i - po prostu - niesympatyczny, że aż
nieprawdopodobny. Szczerze mówiąc, nie rozumiem, czemu obie dziewczyny przejmują
się jego zakazami czy nakazami w kwestii małżeństwa. Jak go w ogóle można
traktować serio? I w ogóle - komu ze współczesnych młodych ludzi przyszłoby do
głowy o rękę panny prosić jej DZIADKA, kiedy rzeczona panna posiada jeszcze
matkę i ojczyma? Dziwne jakieś poznańskie obyczaje. :)

Róża i Fryderyk. Rany boskie. Zdanie o pustym miejscu w ramionach w tym
kontekście brzmi nazbyt ckliwie (byłoby dla mnie ok, gdyby Róża urodziła dziecko
np. po wielu latach bezskutecznych starań). Natomiast zdumiało mnie zawstydzone
pojękiwanie Fryderyka w stylu "u nas sprawy idą w eeee... niezbyt tradycyjnej
kolejności" (czy jakoś tak, cytuję z pamięci, bo książki już nie mam). Chyba
mała Mila nie jest pierwszym nieślubnym dzieckiem w historii ludzkości, ani też
Poznania? I w ogóle - czemu Fryderyk nie może chwilowo zamieszkać z nimi, tylko
musi się przekradać chyłkiem? Sposób pokazania kontaktów Fryderyka i Róży jakoś
zalatuje mi hipokryzją....

Co do Fryderyka, to nie rozumiem jeszcze jednej rzeczy, mianowicie opisywanych
kłopotów ze znalezieniem pracy. Coś jest powiedziane, że on nie chce nędznego
etatu (czy tam nędznej pensji) w instytucie (znów cytuję z pamięci). Każdy
naukowiec w tym kraju wie, że żyje się z nędznego etatu w placówce naukowej (co
zapewnia ZUS i takie tam) oraz z grantów, stypendiów i chałtur (co zapewnia
pieniądze, niekiedy bardzo przyzwoite). Dziwi zatem pogarda dla możliwości pracy
w instytucie - wbrew pozorom i owym nędznym pensjom wcale nie jest łatwo o taki
etat (przynajmniej w naukach humanistycznych, ale śmiem mniemać, że w ścisłych
jest podobnie). Poza tym wydaje się, że facet bez mieszkania, za to z rodziną na
utrzymaniu nie powinien gardzić jakąkolwiek ofertą pracy, bądź co bądź, w zawodzie.

Aha. Kwestia mieszkania. Poproszę taką ciotkę jak Ida, bo mnie mieszkanie też by
się przydało. :) A na serio: przykro mi, ale to jedna z najbardziej
nieprawdopodobnych i naciąganych scen w tym tomie. Byłaby prawdopodobna, gdyby
Ida nie miała własnych dzieci, a była za to szczególnie związana z siostrzenicą.
Ale w sytuacji posiadania dwojga własnych dzieci słowa "nie mamy co zrobić z
pieniędzmi" brzmią, niestety, dość idiotycznie. Patrzę na przyjaciół i znajomych
z dziećmi - oni zawsze mają co zrobić z pieniędzmi.

No, ale zgadzam się, że mała Łusia jest pełna wdzięku. Najsympatyczniejsza
postać w tym tomie. Podoba mi się też porównanie Borejków do pająków. :)

Co tam jeszcze... Laura i Wolfi. Wątek ucieczki do Gretna Green, to jest do
Zakopanego wydaje mi się również kompletnie nieprawdopodobny. Jak ktoś tu
wcześniej słusznie zauważył, nie bierze się ślubu od ręki, tym bardziej nie w
swojej parafii. No i kwestia dokumentów i kursu przedmałżeńskiego - dziwne, że
ta myśl jakoś nie przychodzi do głowy Laurze, która w domu rodzinnym obserwowała
przecież przygotowania do ślubów trzech kolejnych ciotek.

Nie mam już książki, więc kończę, bo nie pamiętam, do czego jeszcze chciałam się
przyczepić. :)

co nie przyszło do glowy Laurze, to powinno

[mmk9]

/w kwestii ślubu/ przyjsć do głowy komukolwiek z jej rodziny, bo sa to wszystko
osoby obeznane z życiem Kościoła. Tak więc cała rodzinna wyprawa do Smiełowa to
kit zupelny, brak prawdopodobieństwa choćby najmniejszego i moje osobiste
wielkie rozczarowanie.

[martolka]

Wylano już całą rzekę żalów, podpisuję się pod wiekszością, i dodam jeszcze z
kropelkę.

Tak się złożyło, że w tym roku spotkałam ponownie swojego ojca po długich 28-u
latach, nic więc dziwnego, że wątek z Pyziakiem przykuł moją uwagę. I cóż? Ano
dziura w moście. Co to miało w ogóle być? Jedyna nadzieja na rozwiniecie tematu
z zapowiadanej Sprężynie (choć jakoś brak mi nadziei...). Reakcje na powrót
marnotrawnych członków rodziny mogą być przeróżne - akurat nie czepiam się
zachowania ciapowatej Róży (przyjmijmy, że to ta depresja poporodowa i ogólny
szok ;-) ) - ale jakieś reakcje być powinny! A co mamy zaserwowane? Parę
okrzyków Tygrysa, mamrotanie Pyziaka i niekontrolowane odzywki dziadka
Ignacego. A gdzie te oczekiwane konfrontacje? Gdzie przede wszystkim te rozmowy
Gabriela - Janusz, Janusz - Mila, i wreszcie (last but not least) Grzegorz -
Janusz. Ta ostatnia szczególnie byłaby ciekawa.
Niestety, nie ma.

Mogłabym napisać, że po narzekaniach na Pyziaka poprzez poprzednie części
Jeżycjady, coś nam się innego należy, i że w związku z tym czuję się oszukana -
ale wymagałoby to ode mnie większego zaangażowania w tę lekturę. W związku z
czym jestem tylko lekko zniesmaczona.

[fandzolka502]

Dziś spędziłam całe popołudnie na żżeraniu tego tomiszcza. Smakowało,ale
dostrzegam wiele ,,Pupecjowych'' oddźwięków... Nawet znalazłam dwa takie same
zdania jak w Pulpie! I znowu mało rzeczy wyjaśnionych...To już jakiś nomen omen?

[nighthrill]

Z tymi podobnymi zdaniami to fakt...Zauważyłam, że powtarza się zdanie "Dostał
w gębę aż zadzwoniło", które było już w "Pulpecji". I czemu akurat to? Jakoś
smutno mi się zrobiło, że autorka nie mogła choć odrobinę zmodyfikować.

[hophopi]

eeeech...
mam wrażenie, że MM zaczęła pisać CP, po czym ją beztrosko porzuciła na rzecz
lepienia pierożków i pieczenia ciast, a następnie skończyła w pędzie, ponaglana
telefonami z redakcji, nie bardzo pamiętając, co spłodziła wcześniej.
co krok niekonsekwencje - Ignac junior, odziany od stóp do głów, po ukąszeniu
owadzim okazuje się być w krótkich spodenkach; w dodatku udaje mu się
zatelefonować z solidnie podtopionej komóry; Wolfi pieczołowicie przykręcający
szybkę w garbusie - akapit dalej okazuje się, iż okno jest szeroko uchylone;
Borejkowie obgadujący w kuchni rodzinę Frycków, podczas gdy on sam przed chwilą
uczestniczył w rozmowie - nagle się ulotnił? itd...
wiem, detale, ale dające wrażenie, iż autorka nie radzi sobie z zawiłością
akcji - może więc jednak poprzestać na tym co sprawdzone: relacjach
międzyludzkich, bo w tym tkwił zawsze Jeżycjady urok. a tu akcja [nieudolnie
czasem] gna, a po niej zostaje pustka...
szkoda.
mimo wszystko - czekam na następną część. póki jeszcze Musierowiczowego humoru
ostały się choć ostatki...;)

[niuniek116]

www.nutria-i-przyjaciele.bloog.pl

ZAPRASZAM:))

[gaudia]

nie mam sił czytać całego wątku

jestem w połowie - książka jest beznadziejna, absolutnie niestrawna. Skończę,
ale z trudem.

Zawiodłam się.

[kwiacia1]

Wyraźnie czuć, że MM czuje się bardziej predystynowana do moralizowania.
Pozytywne postacie to takie, które hołdują konserwatywnym zasadom. Może to
idiotyczne, ale mnie potwornie zraziło u MM te wzmianki o niedzielnym chodzeniu
do kościoła. Jakoś mi nie pasuje to do Wolfiego - zbuntowanego i szalonego.
Kiedyś MM tego nie robiła. Nie wiem, po co robi to teraz. Nie lubię jej
nawiązywania w nieudolny sposób do feminizmu. Jestem feministką w pozytywnym
tego słowa znaczeniu (tzn. nie przepadam za Dunim i niemieckimi poglądami o
wyższości lesbijek nad hetero). Uważam, że gdyby nie feminizm (który pamiętajmy
wywodzi się z walki o prawa wyborcze kobiet i prawo do antykoncepcji), byłoby
potwornie na tym świecie. Nie jestem przeciwniczką dzieci i rodziny, ale to nie
jedyny pozytywny wzorzec dla kobiety. A MM ostatnio nie pisze o innych
pozytywnych wzorcach.

[tygrys2112]

> Wyraźnie czuć, że MM czuje się bardziej predystynowana do moralizowania.
> Pozytywne postacie to takie, które hołdują konserwatywnym zasadom. Może to
> idiotyczne, ale mnie potwornie zraziło u MM te wzmianki o niedzielnym
chodzeniu
>
> do kościoła. Jakoś mi nie pasuje to do Wolfiego - zbuntowanego i szalonego.
Też mnie zraża moralizatorski ton pani Musierowicz. Ale to, że ktoś jest
zbuntowany, nie oznacza, ze nie moze chodzic do kosciola. ;)

> Kiedyś MM tego nie robiła. Nie wiem, po co robi to teraz. Nie lubię jej
> nawiązywania w nieudolny sposób do feminizmu. Jestem feministką w pozytywnym
> tego słowa znaczeniu (tzn. nie przepadam za Dunim i niemieckimi poglądami o
> wyższości lesbijek nad hetero). Uważam, że gdyby nie feminizm (który
pamiętajmy
>
> wywodzi się z walki o prawa wyborcze kobiet i prawo do antykoncepcji), byłoby
> potwornie na tym świecie. Nie jestem przeciwniczką dzieci i rodziny, ale to
nie
>
> jedyny pozytywny wzorzec dla kobiety. A MM ostatnio nie pisze o innych
> pozytywnych wzorcach.
Masz rację. Ja też uważam, że emancypacja nie jest z natury zła. Nie uważam, że
to źle, jeśli kobieta chce się skupić na rodzinie. Ale to nie znaczy, że musi
to zrobić. Można godzić życie osobiste z zawodowym. Gdyby nie emancypacja, to
pani Musierowicz nie mogłaby wydawać książek, bo przez całe wieki kobiety nia
miały wpływu na naukę, kulturę i literaturę. Zdarzały się wyjątki (np. Safona)
w, ale było ich niewiele.

[zieleniack]

Tak a propos planowanego na hop siup ślubu Laury i Wolfiego, które to hop siup
jest powszechnie krytykowane, bo niemożliwe jest bez wielu formalnosci zawszeć
slubu ot tak... Może Laura i Wolfi byli na tyle naiwni i po prostu tego nie
wiedzieli? To by pasowało do powieści pod jednym warunkiem - gdyby reszta
rodziny, dowiedziawszy się o ich planach, stwierdziła, ze to przecież
niemożliwe, przecież nie da się tak szybko... hmm

[onion68]

Tak sobie podczytywałam od mniej więcej połowy w tym tygodniu, i jest wzmianka,
że jakoś się do tego ślubu przygotowywali - Wolfi informuje Żabę, że wszystkie
potrzebne dokumenty wzięli, jedynie dowodu osobistego w stresie i pośpiechu
zapomniała Laura.
Inna rzecz, na ile jest to realistyczne podejście - w końcu albo się
przygotowywali do ślubu, albo nie... Wiele osób nawet nie wychodzi z domu bez
dowodu, a co dopiero w taką podróż i w takim celu?
I jeszcze sobie pozwolę zamieścić wrażenie z drugiego (chociaż szczątkowego
czytania) - obok wielu grzechów powszednich, wcześniej tu wymienionych, dla mnie
dominuje teraz jeden główny: przegadanie. Rozwlekłe opisy mało istotnych scen i
wydarzeń, nic nie wnoszących do akcji, tylko zwiększających objętość tak
naprawdę. CzP nadal mnie nie pochłonęła, wręcz przeciwnie, co i raz darowywałam
sobie fragment zdania albo nawet kilka zdań. Wierzcie mi, to nie jest mój zwykły
sposób oddawania się lekturze :/

[zieleniack]

tzn wydaje mi sie, ze im sie wydawalo, ze wszystkie potrzebne dokumenty
wzieli... bo zapomnieli chociabzy o kursach przedmalzenskich (no, chyba ze
liczyc swiadectwo z ostatniej klasy LO, na którym ocena z religii to pono
równowartość kursu przedmałżeńskiego, ale z drugiej strony słyszałam, że to i
tak nie jest akceptowane; mogli nie wiedzieć, że nie jest...)

[poliglo]

przebrnęłam przez wzystkie 394 wypowiedzi i dodaję mocno spóźnioną opinię
własną: oczywiście jako zagorzała musierozakręcona przeczytałam z radością nową
część. Ale jak tu ze sto pięćdziesiąt razy powtarzały/liście: za bardzo porwana
akcja, autorka ślizga się po wątkach, nie wnika głębiej, nie pokazuje poważnych
rozmów, są one gdzieś poza sceną, choć to przecież one powinny tu być
najważniejsze, za dużo utartych fraz i żarcików się powtarza, jakby autorka
robiła "kopiuj-wklej" z poprzednich powieści. W tej częsci bohaterowie zachowują
się jak kukiełki na sznureczkach, są za mało autentyczni, mało ludzcy, jacyś
powierzchowni. Dialogi są takie "kwadratowe", jak w M jak miłość. Przykro mi tak
krytykować moją ulubioną pisarkę lat młodzieńczych. Mimo wszystko czekam na
Sprężynę i na pewno ją kupię.

[ssssen]

W końcu przeczytałem. Tak jak sobie obiecałem - nie dałem pani MM zarobić,
wypożyczyłem z biblioteki - dlatego dopiero teraz piszę ;)

Nie będę powtarzał zarzutów, podsumowując - książka mdła, bez pomysłu, mnóstwo
wątków służących tylko zwiększeniu ilości stron. Ogólne - to NIE JEST Jezycjada,
to jakieś popłuczyny. Zreszta, to się zaczęło już od "Języka Trolli"
I nie rozumiem tego nagłego uwielbienia Mickiewicza - faceta, który swoją żonę
nazwał "dodatkowym meblem, służącym do przygotowywania posiłków".

nagłe uwielbienie dla Mickiewicza

[uccello]

Tak między nami mówiąc, nie zauważyłam w Polewce uwielbienia dla
pionu moralnego Mickiewicza, a jedynie zachwyt nad jego poezją.

[ssssen]

O, ktoś jeszcze zagląda na koniec tego watku ;)

Fragment o pionie moralnym to tylko taki mój mały, zupełnie subiektywny dodatek
;) Nie mogłem się powstrzymać, bo Mickiewicza nie znoszę, zarówno jako
człowieka, jak i poetę. Brrr.

A Bodzio wcale nie jest taki paskudny jak go się tu opisuje. Karykaturalna,
niepotrzebna postać, ale w swej karykaturalności bardziej normalna niż Wolfgang
i Laura. Boże, scena z noszeniem na barana podczas burzy była jedną z
najgłupszych scen jakie czytałem :/