Losy Pyziaka

[ever12]

W TiR Laura poszukując śladów po ojcu trafia na telegram od niego z Australii
z 13 marca 1983 roku. Potem następuje wyjaśnienie, że półtora roku później
Laura przyszła na świat, a ojca już wtedy nie było, bo wyemigrował wiosną 1984
roku.
W tej samej książce w chwili, gdy Robrojek jedzie po Laurę z sąsiadem Almy
Pyziak, ten opowiada mu, jak to Niemcy Januszka zapudełkowali w 1983 roku za
przemyt i kradzież samochodów. Chyba trochę się rozjeżdżają te wersje, no nie?
Jeśli przyjąć za prawdziwą tę drugą wersję, to Janusz Pyziak nie za bardzo
miałby okazję, aby stać się ojcem Laury...

[laura-gomez]

o tym już ktoś pisał.. Autorka, co jej się często zdarza, pomyliła daty. Janusz
zapewne poszedł do więzienia nie w 1983, ale w 1984 lub 1985 roku. zastanawiam
się tylko, dlaczego MM wymyśliła tę historyjkę, czyżby chciała trochę
usprawiedliwić Janusza? - rozwiódł się, bo miał wyrok, było mu wstyd itd.? mam
nadzieję, że w "Spręzynie" wszysko się wyjasni:)

[mankencja]

mam
> nadzieję, że w "Spręzynie" wszysko się wyjasni:)

i od tej chwili Janusz zacznie sypiać z Gabą i Grzegorzem w jednym łóżku,
najlepiej po środku :P

[ready4freddy]

> i od tej chwili Janusz zacznie sypiać z Gabą i Grzegorzem w jednym łóżku,
> najlepiej po środku :P

zaraz, zaraz.. to gdzie bedzie spal Ignacy Miagwa Grzegorz? :D

[yowah76]

W nogach w poprzek.
Albo do dziadkow sie przeniesie.

[mankencja]

> Albo do dziadkow sie przeniesie.

bedzie sie wtulał w Ignaca

[laura-gomez]

mankencja napisała:

> mam
> > nadzieję, że w "Spręzynie" wszysko się wyjasni:)
>
> i od tej chwili Janusz zacznie sypiać z Gabą i Grzegorzem w jednym łóżku,
> najlepiej po środku :P

nie o takie zakończenie mi chodzi, ale pożartować zawsze można

[wuefka]

laura-gomez napisała:

> mam
> nadzieję, że w "Spręzynie" wszysko się wyjasni:)

A mnie się wydaje, że Pyziak jest chory. Bardzo chory.
Dlatego rozlicza się z życiem.

[ginestra]

Według mnie też jest to możliwe w koncepcji pani MM (widzieliśmy w CP jakiegoś z
lekka zdruzgotanego Pyziaka, bez dawnej witalności i uroku, jakiegoś nieswojego,
przychodzącego znienacka po przebaczenie), choć BARDZO bym nie chciała takiego
rozwiązania.
Po pierwsze wydaje mi się ono dosyć okrutne dla tej postaci (choć w życiu tak
czasem bywa i trudno mieć pretensje do życia, więc w powieści także jego choroba
mogłaby być takim losowym niezawinionym wydarzeniem), a po drugie jestem
przeciwna takiemu pójściu na łatwiznę, takiemu łatwemu wyeliminowaniu postaci,
zwłaszcza postaci, która już wcześniej została dosyć niesprawiedliwie potraktowana.

A zatem mam nadzieję, że jednak nie jest chory, że jednak akcja będzie rozwijała
się odważniej, że Gaba skonfrontuje się ze swoimi uczuciami do niego, że nawiąże
on kontakt z córkami itp. Ale rzeczywiście dziwne to bardzo jak ten powrót
wyglądał...

[zieleniack]

Mi sie takze wydaje mozliwe, ze Pyziak jest chory, a to przez wzglad na opis
wygladu jego osoby.
Wg ksiazki ma on dopiero 44 lata, ale
a)Wolfi widzi go jako mezczyzne w wieku poznosrednim, czyli odczytuje to z
wygladu. To tak, jakby Pyziak podchodził z wygladu pod 60tke.
b)kilkakrotnie wzmianka o dziwnie podpuchnietych oczach Janusza
c)zupełnie inny charakter tej postaci, jakis taki zamglony...

[lezbobimbo]

Mam serdecznie dosyc Pyziaka i calego tego pokreconego watku z nim zwiazanym.
Kto przez ponad 20 lat przejmuje sie padalcem, który dawno uciekl? I nie
pozwala rodzinie mówic o nim nawet? Nie mówiac juz o tym, jaka to obelga dla
aktualnego meza Grzesia, którego tak ponoc Gaba kocha.
I kto do tego znielubia wlasna córke, bo ma nieszczescie byc do niego fizycznie
podobna - w którym to znielubieniu dzielnie sekunduje ukochana, pelna ciepla
rodzinka? Druga córka za to sklada sie z samych szczesliwych genów
Borejkowskich, chociaz jej ojcem jest ten sam czlowiek. Bo fantazyjne klamanie
wiadomo, to efekt mutacji genetycznych, panie tego.
A skoro Pyziaka nie starcza, ojcem móglby stac sie Grzes i wychowywac razem z
Gabriela male ziólko na Borejkowskiej piersi. Ale nie, Laurke pozostawiamy sama
sobie, niech niszczeje samopas. Fantastyczny przekaz. Czy pani MM wierzy w
fatum od urodzenia i determinizm biologiczny?

Oj wiem, ze to fikcja literacka, ale dlaczego sie to tak patologii trzyma? W
realu na miejscu Grzesia wystapilabym o rozwód albo spróbowala przemówic do
inteligencji emocjonalnej Gabrielli, az do skutku.

[anutek115]

Tak jest, Lezbobimbo! Gdzie ja to już pisałam? Nie pamiętam, ale gdzieś pisałam,
że na miejscu Grzegorza zawiesiłabym na kołku moją subtelność, łagodność i dobre
wychowanie, i w chwili, gdy Janusz P. się objawił po 18 latach nieobecności, po
czym został natychmiast zawleczony na (niedoszły) ślub swej córki, wykonałabym
pierwszą w życiu, karczemną awanturę. Barokowe to zdanie mi się napisało, ale
mam nadzieję, że zrozumiałe. Ja lubię Grzegorza, w przeciwieństwie do wielu
forumowiczów (-ek) uważam, że jego małżeństwo z Gabą jest udane, szczęśliwe, i
choć nie epatuje zewnętrznymi objawami hedonistycznej radości życia jest tym
właśnie, czego obu im było potrzeba na tym etapie życiowej drogi, na którym się
właśnie znaleźli. I tylko to jedno mnie naprawdę denerwuje. To, że nikt Grzesia
o zdanie w kwestii obecności pana P. na ślubie Laury nie zapytał. Ten obrazek:
cała rodzina w Śmiełowie, obładowana kwiatami, na czele mamuisia panny młodej,
tatuś, a Grzesia ani widu... pewnie gdzies się tam wlecze z tyłu. Skandaliczne.
O wrażliwości świętej Gabryjeli świadczy gorzej niż źle.
Wiem, wiem, może odbyli rozmowę bez świadków. Ale jednak wolałabym o tym
wiedzieć. Dla spokojności serca :-).

[ginestra]

Owszem, dobrze by było, gdyby Grzegorz był bardziej stanowczy i gdyby też okazał
córkom Gaby i własnemu synowi więcej ciepła i ojcowskiego wsparcia, gdyby też
zawalczył jakoś o Gabę i w ogóle __żeby był obecny__. Tyle, że on sam tego nie
chce. I nie jest tu on aż tak poszkodowany, bo ma przecież ogromne sprawstwo, z
którego nie korzysta. Może nie umie, może jest zablokowany (w sensie
psychologicznym). A Gaba może i powinna dawno zapomnieć o Pyziaku, ale nie
zapomniała i to jest fakt, to jest coś realnie obecnego w ich związku i samo nie
zniknie.
Najgorzej na tym wyszły dzieci, zwłaszcza Laura, zgadzam się w zupełności, mi
też jej bardzo szkoda.
Pozdrawiam!

[poliglo]

święta prawda. A co co wrażliwości Gaby, właśnie tej nocy znowu, po kilku latach
przeczytałam Kwiat kalafiora". Gaba była tam wstrętnym chłopaczyskiem, bez
obycia, porykującą na siostry i Pyziaka, domorosłą tyranistką. Wrażliwość była
ostatnią cechą, jaką jej można przypisać. Moim zdaniem w większości tej książki
była bezdusznym cyborgiem. W dużej mierze to jej pomogło radzić sobie z całym
domowym majdanem podczas pobytu matki w szpitalu. Miała ojca fajtłapę, który nie
miał zielonego pojęcia, jak trudno licealistce udźwignąć wszystkie obowiązki.
Cholera, on nie widział, że wykorzystuje córkę, zaniedbuje rodzinę. Co za
bezmyślny typ!!!Fakt, pod koniec KK Gabrysia idzie po rozum do głowy, przytula
siostry, mówi do nich kochanie itd. Ale na zawsze została powierzchowna i
rubaszna. Dziwi mnie w ogóle, co ten młody, przystojny i popędliwy Pyziak w niej
dostrzegł. Nigdy nie dbała o urodę. Była wybuchowa, machała nadmiernie rękami, i
ta ciągle krzywo i niedbale przycięta fryzura. Jeśli chodzi o charakter, to Gaba
złagodniała do czasu poznania Grzegorza i dlatego się w niej zakochał. Wcześniej
była to dla mnie taka baba-czołg.

[tygrys2112]

mój odbiór Gaby był taki sam. myślałam, że za coś chwycę i cisnę o ścianę
(niczym Ignac pierogami w telewizor, chociaż tego nie zrobiłam ;)), jak
przeczytałam, jak któryś z bohaterów w tomach późniejszych (Jurek Hajduk w
rozmowie z Grzegorzem?) mówi, że jest zawsze taka pogodna i promienna. Nie
znosiłam jej przez pierwsze ileś tomów, ostatnio trochę moja niechęć okrzepła,
ale na sympatię wobec tej postaci się raczej nigdy nie zdobędę.

[ginestra]

Wiecie co? Dopisuję się w tym wątku, bo właśnie wczoraj (w ramach
niechronologicznego odświeżania Jeżycjady) skończyłam czytać Imieniny.

Zafrapował mnie tam wątek Laury - jej poczucia osamotnienia, poczucia że jest
"znikąd", jej podejrzeń, że jest nieślubnym dzieckiem Gaby z innym mężczyzną niż
ojciec Pyzy, jej poczucia odrzucenia i bycia mniej kochaną przez wszystkich niż
siostra, jej rozpaczliwej tęsknoty za ojcem. Tym razem z większą ostrością niż
kiedy tę książkę czytałam parę lat temu zobaczyłam ten problem i jestem skrajnie
zniesmaczona postawą Borejków wobec - jakże przecież uprawnionych! - pytań Laury
i prób dowiedzenia się rzeczy, które dla niej są ważne jak powietrze do życia.
:(((((((((

No, ale prócz dania wyrazu swojemu oburzeniu z powodu tego co powyżej,
chciałabym też Was zapytać. Czy może pamiętacie czy w Jeżycjadzie jest gdzieś
podana wprost odpowiedź na pytanie czy Janusz Pyziak w końcu wiedział, że Gaba
jest w ciąży z Laurą czy nie? Czy wiedział i mimo to nie wrócił (czyli słuszne,
z punktu widzenia Laury, jest domniemanie, że ___nawet nie był jej ciekaw___ )
czy dowiedział się o niej dopiero po latach, jak była na świecie, i już był na
przykład w tym więzieniu albo się wstydził wracać do tego rozdziału życia, bo
założył nową rodzinę itp. i nie chciał już kontaktować się z Laurą, Różą i Gabą?

Bardzo mi się nie podobał w Imieninach sposób jak zarówno Gaba jak i Mila
rozmawiają z Laurą. Dziewczyna pyta je o coś wprost, a żadna z nich nie udziela
jej odpowiedzi na przykład na pytanie "czy tata o mnie wiedział" w sposób jasny:
tak lub nie, tylko mówią: a wiesz, wtedy był stan wojenny, ludzie inaczej
myśleli, wyjeżdżali, każdy z nas popełnia błędy itd. i w końcu nie dają jej tej
odpowiedzi. A może rzeczy mają się tak, że Pyziak wiedział, że Gaba jest w
ciąży, a mimo to nie przyjechał i teraz one obawiały się, że dla Tygrysa ta
prawda będzie za ciężka? Mimo to, myślę, że powinny jej coś powiedzieć bardziej
konkretnego i jeśli byłaby to BARDZO trudna prawda, to podać ją Laurze jako
przekaz, który by jej nie załamał, a wręcz jednocześnie upewnił, że gdyby tata
jednak mógł wiedzieć jaką ma wspaniałą córkę, to byłby z niej na pewno dumny i
zobaczyłby jaką jest cudowną osobą, że może być ___pewna___, że jak go znają, to
by żałował tych wszystkich lat kiedy nie był przy niej, no coś w tym sensie. Co
zresztą byłoby świętą prawdą. Mogłyby mówić o nim więcej, bo przecież ona bardzo
chciała o nim słuchać, i choć trochę konkretniej, jaki był, od pozytywnej
strony, żeby mogła ocalić jakiś dobry jego obraz w jej sercu. Mogłyby podkreślać
które talenty czy cechy charakteru ma "po nim", jaką też odziedziczyła po nim
nietuzinkową urodę. Może ja tutaj piszę nieskładnie, ale one miały przecież na
obmyślenie tego co powiedzieć Laurze o ojcu jak podrośnie i zapyta WIELE LAT.
Oczywiście szkoda, że tak długo z tym zwlekały, ale __skoro zwlekały__ i mijały
lata, to tym bardziej prawdopodobne było, że Laura kiedyś zapyta. Róża też. Że
musi zapytać, bo to naprawdę jest bardzo ważne. :/

I do tego jeszcze Ignacy obwinia Laurę w rozmowie z Milą i Gabą, że oto Laura
wchodząc w wiek dojrzewania "konstruuje sobie klasyczny konflikt z matką, na
wzór amerykańskich filmów i wreszcie sobie __znalazła__ powód żeby matce
dokuczyć", tak coś w tym sensie. Jak można być tak okrutnym!!

No więc, powracam do pytania, jak zapamiętaliście, czy Pyziak wiedział o tej
ciąży i o urodzeniu się Tygrysa czy nie?
Pozdrawiam!




Przyznam się, że nie pamiętam. Chętnie zajrzałabym do TiR, ale niestety książka
ta nie wróciła do mnie po pożyczaniu i będę musiała kupić sobie nową. Może tam
coś o tym jest? Wiem, że już tysiąc razy toczyły się na forum rozmowy o Pyziaku,
ale też nie pamiętam czy ta akurat odpowiedź była.
W Imieninach

[ginestra]

Przepraszam, że na końcu poprzedniego postu jest oderwany fragment tego mojego
wpisu, tak mi jakoś zjechał na dół kiedy dopisywałam różne rzeczy w innych
miejscach i nie zauważyłam go potem wysyłając. A zatem chętnie bym zajrzała do
TiR, ale nie wiem czy tam jest naprawdę więcej konkretów o tym.
Może coś będzie jeszcze w Sprężynie dopowiedziane, może jakaś rozmowa Laury z ojcem?

A więc ciekawa jestem czy jest odpowiedź na kartach Jeżycjady i co w ogóle o tym
sądzicie?
Pozdrawiam

[tygrys2112]

w Tygrysie i Róży jest przedstawiona bardzo szczegółowo sytuacja Laury i jawi
się ona jako osoba skomplikowana.
Z jednej strony np jakby pragnie czułości i ciepła, z drugiej przed nim ucieka.
na str 12 jest jej refleksja na temat Gabrysi gładzącej Milę po
policzku: "Dlaczego jej mama jej tak nie pogłaszcze? Dlaczego dla wszystkich ma
uśmiech i miłość, a dla niej - tylko upomnienia i dobre rady?" Natomiast chwilę
później, gdy Gabriela ją broni i mówi o niej, że jest dobra, tylko rogata, to
widzi w tym pobłażliwość.
na dodatek Laura wszystko interpretuję na swoją niekorzyść (cytaty w książkach,
sytuacje), widzi we wszystkich wrogów i postrzega wszystko przez pryzmat
siebie - osoby zawsze pokrzywdzonej przez świat. Dlatego też rozdaje kopniaki
na prawo i lewo, wszystkim dogryza i zadawanie bólu sprawia jej satysfakcję
(np. mała świnio! - do Ignacego Grzegorza, harpia do Gabrysi).

Z drugiej strony, można ją zrozumieć: czuje się osamotniona i zagubiona (np.
relacje z Grzegorzem, dla którego samochód jest ważniejszy od jej zdrowia,
niechętna Ciotka Natalia, która czuje lęk i niechęć wobec Laury, faworyzowany
Ignacy Grzegorz, Róża zajęta swoimi sprawami i temat ojca zakryty zasłoną
milczenia).

Tak jak pieszesz Ginestro, ma wątpliwości, czy Pyziak jest jej ojcem, ale w
końcu zostają one rozwiane. Niemniej temat Janusza jest ciągle tematem bolesnym
i wstydliwym:
str 18: "Odkąd przed rokiem po raz pierwszy poruszyła na serio sprawę Janusza
Pyziaka - jaki był, dlaczego odszedł i jak to możliwe, żeby nie chciał nawet
zobaczyć córki, urodzonej po jego wyjeździe na emigrację - cała rodzina zaczęła
zachowywać się podejrzanie. Mama przyciśnięta do muru, najpierw się poplakała,
a potem przyznała, że Laura jest podobna do swego ojca, a nawet ma jego oczy.
Rozwiała w ten sposób poważne wątpliwości córki. [...]
Rozmowa z dziadkiem nie przyniosła wielu danych; udzielil on wnuczce
ogólnikowych informacji na temat młodego Janusza Pyziaka, po czym zwinnie
przeskoczył na tematy ogólne [...] Babcia z kolei [...] zaczęła kluczyć,
tłumacząc, że oto Laura wchodzi w burzliwy okres przemian wieku dojrzewania;
dopiero gdy się ją ofuknęło, objaśniła odejście Pyziaka faktem trwania w Polsce
stanu wojennego [...] babcia niechcący puściła farbę: [...] że Janusz Pyziak
bynajmniej nie umarł, jak Laura podejrzewała. Żyje. I nawet pisuje - do swej
siostry w Toruniu. [...]"
No i tu dalej jest opis, jak Laura przegląda potajemnie książkę telefoniczną
Torunia, żąda pamiątek, ale otrzymuje tylko fotografię ślubną do obejrzenia,
którą się na co dzień zamyka w szufladzie dziadka. Wykrada ją więc potajemnie i
ukrywa. Znajduje też telegram w książce "Kuchnia Polska".
Oczywiście potem knuje pamiętny plan i jedzie do Torunia.

Pomimo pozornej otwartości, rodzina jest zamknięta na siebie nawzajem. Każdy
coś skrywa, ma swój światek i odgradza sie od reszty na tyle, na ile to
możliwe, nawet jeśli na zewnątrz jest ofiarny i wyrozumiały, tak jak Gabriela.
No więc ona jest taka sama - też ma swój świat i też ucieka od reszty rodziny.
No i tu aż się prosi, żeby te mury milczenia, wreszcie runęły - a tu nic. Laura
wraca, mówi skąd, pada skruszona w objęcia mamie i to tyle. Żadnych komentarzy,
wyjaśnień, niczego. Sprawa zamknięta i nie warto do niej wracać.

[tygrys2112]

tzn. Rodzina pyta się gdzie byłaś? po co? czy znalazłaś go? ale na tym rozmowa
się kończy

[ginestra]

Dzięki Tygrysie za taki wnikliwy opis. :)
Książkę muszę zaraz zdobyć i zacząć czytać, mam wielką ochotę śledzić te sprawy.
Pamiętam, że kiedyś bardzo mi się podobała.
Smutne te zmagania Laury. :(( I rzeczywiście szkoda wielka, że te mury milczenia
nie runęły. Rodzina wciąż zatomizowana, każdy w swoim świecie, chociaż tacy niby
empatyczny i ciepli dla innych. Już chyba wiem czemu "coś mam" do Natalii, o
czym pisałam czasem, że w niej coś mi nie gra. Niby tak potrafi przeniknąć
innych, wczuć się w kogoś, a Laury nie rozumie, unika, nie widzi co się kryje
pod jej pozornym chłodem, ironią i odpychaniem innych, nie pomaga jej. Laura
jest przecież wciąż dzieckiem, reaguje w ogromnym stopniu pod wpływem emocji,
które nią targają, a których nie do końca rozumie. Bardzo potrzebuje ciepła,
normalności, nie ciągłego moralizowania, wbijania w poczucie winy i zachęcania
do pracy nad sobą. Praca owszem, ale najpierw może by tak uporządkować sprawy,
porozmawiać o nich, pozwolić jej o tym mówić, a nie przerzucać na nią całą
odpowiedzialność, żeby ona, dziecko przecież, chroniła dorosłych i zapewniała im
komfort nie mówienia o tym co dla nich trudne, ale żeby sama ma się ze wszystkim
uporała, a najlepiej żeby od razu naśladowała stoików i im podobnych.

A tak by jej przecież pomogło gdyby ktoś ją po prostu wysłuchał, pomógł nazwać
co czuje, powiedział, że w porządku jest tak czuć kiedy się ma taką sytuację, że
ta złość też jest uprawniona i inne uczucia też. Żeby ktoś może pomógł jej
dotrzeć do tego co jej naprawdę potrzeba, ostatecznie nawet też skontaktować się
z ojcem skoro tego tak bardzo pragnie, ale mogłoby się również okazać, że
mówienie o tym i wyrzucenie wszystkiego z siebie oraz dowiedzenie się jaki był
ojciec też by jej wystarczyło. A nawet jeśli skontaktować się z nim, to też nie
koniec świata, może jest to trudne, ale matka czasem musi robić też to co trudne
i nie ma zmiłuj, takie życie.

Rzeczywiście to zakończenie okropne. :(
Pozdrawiam!

[agusia552]

no i jest jeszcze jedna rzecz w "Tygrys i Róża" Janusz ma dzieci a w "Czarnej
polewce" nie ma ?

[the_dzidka]

> no i jest jeszcze jedna rzecz w "Tygrys i Róża" Janusz ma dzieci a w "Czarnej
> polewce" nie ma ?

Dlaczego nie ma? Po prostu nigdzie nie są wspomniane, bo niby dlaczego miałyby
być. Nie ma na to czasu i okazji.

[agusia552]

Jest takie zdanie e czarnej polewce jak Łusia zagaduje Janusza i pyta się czy
lubi zwierzątka
on mówi że nie
potem ona się pyta czy lubi dzieci no i odpowiada za niego że też chyba nie
i jak prowadzi Łusie za ręke to czuje się dziwnie
chociaż może i ma ciekawe?

[gaudia]

ja jakoś rozumiem Pyziaka
koszykarz (znam sportowców, naprawdę jesli odjąc od niektórych koszykówkę
niewiele zostaje, ale to nie ich wina w tym wieku), zauroczony "inną", zamiast
rozkosznych randek dostaje wyzwanie sprostania przeintelektualizowanej
rodzinie...I tak nieźle wypada

Nic nie ma o tym co umiał, jak umiał zarabiac na zycie...wzorce seniora były
raczej nie do przyjęcia, z róznych względów

zapewne miał tez własnych rodziców, cholera wie jakich (Alma swiadczy o nich
ekhm, srednio)

Borejkowie są kul, ale na pewno przytłaczają

a nie wszyscy ludzie chca być filologami (upraszczam)

ale wszyscy chca najprostszej akceptacji

Tego chyba na dłuższą mete nie znalazł

i to jest jak sądze, niezamierzony przez MM efekt (dla mnie oczywiscie, inni
moga inaczej)

[gaudia]

aha

meczeństwo Gabuni mnie kompletnie nie przekonuje, bo trwa kosztem córek,
oczywiscie przy brawkach Rodzinki

a córkom nalezy sie prawda oraz wsparcie w jej przyjeciu (wiem co mowie z
doswiadczenia)

nieprawdaż państwo B?

Losy Pyziaka

[yoa-ko]

O, ale mi się dobrze czytało Wasze wypowiedzi n/t, jak ją ktos pięknie okreslił
"świętej Gabryjeli" oraz wątku pt "Laura chce wiedzieć o ojcu - i co na to
rodzina"...
Pewnie mi się tak dobrze czytało dlatego, że z wieloma wypowiedziami się zgadzam
;-)) ;-)) ;-)) Zgadzam się z tym, że Laura ma święte prawo dowiedzieć się
wszystkiego o swej historii od dorosłych, którzy się znajdą jak dorośli właśnie
- a więc jak osoby radzące sobie: i z sytuacją odejścia męża (zięcia, szwagra)
i z sytaucją pytań ze strony córki tegoż człowieka...
i jeżyło mnie zawsze bardzo, że Laura - po swej "wycieczce" do Torunia
przeprasza św G-ę, tzn - OK byłyby dla mnie przeprosiny za zniknięcie bez
wieści, ale, na Boga - nie za próbę dowiedzenia się czegoś o swym ojcu! A -
jako, ze nie jest powiedziane za co L przeprasza, to ja, paranoicznie chyba
trochę ;-)) wstawiam sobie w to "przeprosiny za szukanie włąsnego ojca" i się
zniesmaczam ;-))

ale - stanęłabym w obronie Natalii, której któraś z Was (przepraszam, czytałam
całość na raz i trochę mi się miesza, kto co pisał...) zarzuciła brak
empatyczności wobec Laury... Ja to widzę tak, że Laura zachowywała się wobec
Natalii tak, nazwijmy to oględnie, niedelikatnie - że N się wobec niej kuliła i
wycofywała... a w takiej sytuacji - trudno być zarazem empatycznym wobec owej
kaleczącej osoby (a szczególnie, gdy się ma w pamięci różne paskudne wyskoki, za
które NIE wyraziła słowa żalu)... Przy czym - przy takiej interpretacji braku
empatii u Natalii wobec L - zgrzytałoby mi to, że w TiR Natalia stwierdza, że
"lubi Tygryska"...

pozdrawiam :-))

[tygrys2112]

> O, ale mi się dobrze czytało Wasze wypowiedzi n/t, jak ją ktos pięknie
okreslił
> "świętej Gabryjeli" oraz wątku pt "Laura chce wiedzieć o ojcu - i co na to
> rodzina"...
> Pewnie mi się tak dobrze czytało dlatego, że z wieloma wypowiedziami się
zgadza
> m
> ;-)) ;-)) ;-)) Zgadzam się z tym, że Laura ma święte prawo dowiedzieć się
> wszystkiego o swej historii od dorosłych, którzy się znajdą jak dorośli
właśnie
> - a więc jak osoby radzące sobie: i z sytuacją odejścia męża (zięcia, szwagra)
> i z sytaucją pytań ze strony córki tegoż człowieka...
> i jeżyło mnie zawsze bardzo, że Laura - po swej "wycieczce" do Torunia
> przeprasza św G-ę, tzn - OK byłyby dla mnie przeprosiny za zniknięcie bez
> wieści, ale, na Boga - nie za próbę dowiedzenia się czegoś o swym ojcu! A -
> jako, ze nie jest powiedziane za co L przeprasza, to ja, paranoicznie chyba
> trochę ;-)) wstawiam sobie w to "przeprosiny za szukanie włąsnego ojca" i się
> zniesmaczam ;-))
mnie też to zniesmacza. miałam takie same odczucia jak Ty


> ale - stanęłabym w obronie Natalii, której któraś z Was (przepraszam, czytałam
> całość na raz i trochę mi się miesza, kto co pisał...) zarzuciła brak
> empatyczności wobec Laury... Ja to widzę tak, że Laura zachowywała się wobec
> Natalii tak, nazwijmy to oględnie, niedelikatnie - że N się wobec niej kuliła
i
> wycofywała... a w takiej sytuacji - trudno być zarazem empatycznym wobec owej
> kaleczącej osoby (a szczególnie, gdy się ma w pamięci różne paskudne wyskoki,
z
> a
> które NIE wyraziła słowa żalu)... Przy czym - przy takiej interpretacji braku
> empatii u Natalii wobec L - zgrzytałoby mi to, że w TiR Natalia stwierdza, że
> "lubi Tygryska"...
co do Natalii, wpisuje się ona dobrze w zaklęty krąg Borejków. zwróć uwagę na
jej reakcję, jak Laura ujawnia, że była w Toruniu "Kochany, dobry Robrojek, nic
nie powiedział" czy coś w tym stylu.
Jak rozmawia z Gabrielą o Pyziaku też się boi tego tematu.
Czyli jej zdaniem, tak jak reszty - nie mówmy nic, tak jest lepiej. Tygrysa się
boi, ale chociaż wie, jaki jest problem Laury, nie pomaga jej go rozwiązać.

[ginestra]

Bardzo ciekawe są Wasze wypowiedzi co do Pyziaka, jego odbioru przez Borejków,
co do prawa Laury i Róży do wsparcia ze strony dorosłych, jawności itp. Mi też
bardzo ciąży, że tej ich dobrej postawy zabrakło, jak już pisałam.

Jeszcze słówko o Natalii. Moim zdaniem u Natalii uczestnictwo w tej "zmowie
milczenia" i brak choćby próbowania, by zrozumieć Laurę, brak rozmowy z nią na
te tematy, właśnie u niej razi bardziej niż u innych, bo to ona jest opiewana
jako osoba obdarzona niezwykłą wprost wrażliwością na innych, empatią, telepatią
i w ogóle.
Nie sądzę, żeby to "kulenie się" przed Laurą, "banie się jej" było tak naprawdę
możliwe, skoro Natalia mieszkała z Laurą od jej urodzenia, niemowlęctwa, cały
czas będąc w tym samym domu itp. Naprawdę dystans się wtedy skraca, moim zdaniem
czuje się i widzi cały czas, że to jest __dziecko__, nawet nieznośne, ale ma się
do niego taki stosunek: dorosły-dziecko, ma się __śmiałość__ (nawet jeśli "w
świecie" jest się osobą nieśmiałą) i wówczas można choćby __próbować__
porozmawiać, choćby wybadać co to dziecko przeżywa, dlaczego takie jest itp.
Inaczej jest gdyby się rzadko widywały, jak daleka rodzina, wtedy jakiś czynnik
skrępowania i braku gruntu pod nogami mógłby naprawdę wystąpić - według mnie
przynajmniej. Ale tu? :/

Co do Borejków tkwiących w zmowie milczenia, to moim zdaniem bardzo dobrą osobą
na dostrzeżenie Laury i rozmawianie z nią o ojcu mogłaby być Ida. Nie wiem czy
się zgodzicie, ale moim zdaniem Ida była naturalnie empatyczna (przykład
Krzysia, Lisieckich itp., a i później też pamiętam te jej prostolinijne,
zdroworozsądkowe uwagi /o facetach na przykład/ w rozmowach z siostrami czy Różą
w CP, też świadczące o empatii). A więc moim zdaniem mogłaby zagadać do Laury
coś w stylu: "tęsknisz pewnie za ojcem? Pamiętam go, nawet dobrze go znałam
osobiście." No i pewnie Laura chciałaby się czegoś od niej dowiedzieć. Ida
mogłaby powiedzieć o nim też wiele pozytywnych rzeczy. Owszem, to, że potem
wyjechał i zostawił rodzinę to jest naganne, ale jest też i to, że jako młody
chłopak był fajny, bystry, przystojny (tu opis), zakochany w Gabie, że miał
poczucie humoru, że fajnie tańczył i grał w koszykówkę, że pisał do niej z
wakacji "Boska Ido", że brał udział w spotkaniach ESD, że zamurował dziurę w
ścianie itp. Mogłoby wyjść na jaw to co też jest prawdą: że miał wiele zalet i
to właściwie nie jest dziwne, skoro zakochała się w nim Gabriela. I że skoro
żyje, to te zalety pewnie ma dalej. Że z dużą dozą prawdopodobieństwa (znając
go) można powiedzieć, że i o Laurze myśli, że na pewno nie jest jakimś gburem,
którego nie poruszałoby to, że na świecie żyje jego córka (czy dwie).

Zresztą i MILA mogłaby powiedzieć Laurze, że ojciec próbował się z nimi
skontaktować, że był tu, na Roosevelta, prawie w mieszkaniu i __chciał__ się z
nimi zobaczyć, i pewnie by się z nimi __zobaczył__, ale go pogoniła. Taka była
prawda! Owszem, nawet mogłaby powiedzieć Laurze, że był na rauszu, ale fakt
faktem, że chciał, że przyszedł, że __był Laury ciekaw__. A więc nieuczciwe jest
trzymanie Laury w poczuciu, że ojciec od czasów stanu wojennego nie próbował się
z nimi nawet skontaktować.

Myślę, że pozwolenie Laurze widzieć ojca też z dobrej - i w ogóle ludzkiej, dla
odmiany strony, pozwolenie jej dowiedzenia się czegokolwiek o nim i pozwolenie
na to, aby uwewnętrzniła też to co w nim było pozytywne, byłoby dla Laury bardzo
ważne i pomocne. Potem oczywiście musiałaby pomieścić w sobie różne uczucia do
niego, ale niechby chociaż dali jej prawo też do tych dobrych uczuć, do wiary w
to, że gdyby jakoś inaczej potoczyło się między nim a jej matką, to być może
byłby z Laurą cały czas i byłby dla niej dobrym ojcem, że nie ma w niczym jej
winy; niechby jej pozwolili uwierzyć, że nie jest córką potwora i depozytem jego
najgorszych genów, bo ona tak właśnie o sobie myśli. Laura w rozmowie z
dziadkiem (w Imieninach) z tego się praktycznie zwierza: wyraża jakoś, w dużym
bólu zresztą, obawę że po ojcu odziedziczyła "zły charakter", na to dziadek, że
każdy człowiek jest zdolny do podłości, ale że można i trzeba nad sobą pracować
itp. To miało być niby pocieszenie, ale on zdaje się mówić: "no cóż, twoje
podejrzenia są słuszne, masz te złe geny i nic się na to nie poradzi, ale możesz
nad sobą pracować".

Okropne i smutne to wszystko.
Ja wiem, że to fikcyjne postaci, ale tak przecież bywa i w prawdziwym życiu.
Pozdrawiam

[nioszka]

No, a potem musiało nastąpić spotkanie z okropną ciotką Almą i zderzenie z
burakowatym Januszem na trasie pod Paczkowem bodajże.
Tak jakby już nie można było przerwać takiego zaklętego kręgu zła wobec
Pyziaka, jakby już nie było żadnej innej możliwości. Alma mogła przecież być
przedstawiona jako miła osoba, która cieszy się z niespodziewanej wizyty
bratanicy, która ma niejako poczucie winy za to co jej brat zrobił swojej
rodzinie i próbuje to naprawić, która ma w sobie jakieś pokłady dobra.

[ida198511]

Powiem (a w zasadzie napisze)tak: to, ze Pyziak zostawił Gabrysię i
wyemigrował, wcale mnie nie zdziwiło. zawsze był nieodpowiedzialny, więc
należało się tego po nim spodziewać. ale żeby od razu robić z niego alkoholika
i przestępcę?! - To już przegięcie.

[nioszka]

co znaczy, że zawsze był nieodpowiedzialny?

[ida198511]

Był z niego nieodpowiedzialny babiarz, i tyle. Nawet ożenił się dopiero wtedy,
kiedy musiał.

[sevilay]

ida198511 napisała:

> Powiem (a w zasadzie napisze)tak: to, ze Pyziak zostawił Gabrysię i
> wyemigrował, wcale mnie nie zdziwiło. zawsze był nieodpowiedzialny, więc
> należało się tego po nim spodziewać. ale żeby od razu robić z niego alkoholika
> i przestępcę?! - To już przegięcie.


zgadzam się z Toba. Poza tym, poprawcie mnie jeśli się mylę,my dokładnie nie wiemy dlaczego Pyziak i Gaba się rozstali.Owszem jest kilka razy wspomniane,ze Pyziak zranił Gabę-ale w jaki sposób? Czy tym ,że osmielił się wyjechać? Czy moze właśnie dlatego wyjechał,że małżeństwo już lezało w gruzach?
Czy wyjazd to przyczyna czy skutek?

Ja sie z jednej strony Pyziakowi nie dziwię- ja osobiscie byłąbym nieco zmęczona tą rodzinką. Jak jescze go zmuszali do ślubu tak jak Fryca(żeń się Jasiu,żeń się:)) to nie dziwię się,że to nie wypaliło.

No i postawa, rodziny B. wobec Laury-karygodna.
O ile Gabie mogło być ciężko to co przeszkadzało innym,zeby jej opwiedzieć o ojcu.
Znam podobną sytuację-zdarzyła się mojej bliskiej koleżance i w jej przypadku to właśnie babcia opowiedziała jej o ojcu,pokazała zdjęcie. A była to babcia ze strony matki-taka jak Mila.

No ale ile Gaba mogła cierpieć-20 lat to nie przesada? Tym bardziej,ze potem w zgodzie jedzie razem z Pyziakiem na ten niby slub Laury.
Trochę to niedopracowane.

[piotr7777]

Na pytanie czy Janusz wiedział o Laurze odpowiedź może być tylko jedna - nie,
nie wiedział. To powtarza się w kilku książkach.

[ida198511]

Możesz podać chociaż jeden przykład??
Janusz faktycznie mógł nie wiedzieć o narodzinach Laury, ale wydaje mi się, że
w Jeżycjadzie nic nie ma na ten temat

[tygrys2112]

dowodem może być jego pojawienie się w Czarnej Polewce. Na Laury nie zwraca
uwagi i nie ma pojęcia, że jest jego córką. Dopiero ona uświadamia mu ten fakt.

[tygrys2112]

Miało być: Laurę

[piotr7777]

Przykłady - w "Noelce" Gabriela wspomina, że Janusz wyjechał na winobranie do
Francji i stamtąd poprosił o rozwód - nigdy nie dowiedział sie, że urodziła mu
się druga córka. W "Imieninach" Gabriela mówi Laurze, ze własciwie to Róża
powinna mieć wiekszy żal do ojca bo "ją znał a jednak zostawił" (znaczy że aury
nie znał). Wreszcie w "Czarnej polewce" Laura mówi do Pyziaka "jestem ta druga
córka, której pan nigdy nie znał". (cytat może niedokładny)

[ida198511]

Owszem, Janusz widział Laurę po raz pierwszy w CP, ale to nie znaczy, że kiedy
zostawiał żonę po raz drugi, nie wiedział, iż ma mu się urodzić kolejna córka
(lub syn).

[nioszka]

w ktorejś z książek jest też napisane, że Janusz wyjechał wiosną 1984, Laura
urodziła się w grudniu, więc opuszczając Gabę i ojczyznę rzeczywiście mógł nie
wiedzieć, że będzie drugi raz ojcem

[laura-gomez]

W którejś książce jest mowa o tym, iż Janusz zostawił Gabę po raz
drugi i nie jest zainteresowany faktem, że urodziła mu się druga
córka. A więc wiedział o Laurze.