Felietony M. Musierowicz "W drodze"

[kartoflana]

czytujecie
Linkuję do jednego z nich (marzec 2008):
mateusz.pl/wdrodze/redakcja/archiwum.htm
Na zachętę pierwsze zdanie:

Piszę powieści już od ponad trzydziestu lat – a najważniejszą z
rzeczy, jakich się dzięki temu nauczyłam, jest szacunek dla różnych
punktów widzenia.

[dakota77]

To taki zarcik autorki?:-). Bo jakos tego po ksiazkach nie widac. Zreszta
duskutowalysmy tu kieyds o ktoryms z jej felietonow, mocno nietolerancyjnym w tonie.

[verdana]

A ja mam wrazenioe, ze MM tego systematycznie się oducza... Żadnego
szacunku dla "innych punktów widzenia", wiecej - dla ludzi , którzy
mają inny punkt widzenia - w książkach nie ma. Jest raczej pogarda.

[ananke666]

Myślę, że autorce raczej szło o przedstawianie tylko swoich postaci z różnych punktów widzenia. Vide Józinek vs miągwa. Józinek widzi siebie jako normalnego facecika, a miągwę jako pseudogenialnego lotofaga. Miągwa z kolei widzi siebie jako zbiór zalet, osiągający w trakcie lektury intelektualne spełnienie, a Józinka jako lekkiego prostaka. I tak dalej.
I tyle.
Bo za wiele szacunku dla innych punktów widzenia też jakoś nie zauważyłam.

[trawiasta]

ananke666: masz rację; też tak myślę... Przykre to, ale 'im dalej w las, tym
gorzej', jeśli chodzi o ten szacunek. Heh, mówiąc szczerze, tak mi brzydko
zapachniało hipokryzją to zdanie p. Musierowicz, że zniechęciło do zapoznawania
się z zawartością linku. Ciekawam swoją droga, jak ten szacunek do odmiennych
opinii i przekonań pokazany zostanie w 'Sprężynie'. Aż się boję.

[uccello]

Mnie się bardzo podobał ten felieton:

"Oczy dzieci"
Piękna pani przedarła się przez tłum dziewcząt otaczających stół,
przy którym podpisywałam książki. Było to 1 grudnia we Wrocławiu po
spotkaniu autorskim na Targach.

– Mam książkę dla pani brata – powiedziała cicho, z naciskiem. –
Proszę mu ją przekazać, nie możemy się do niego dodzwonić.

Piękna pani reprezentowała wydawnictwo Bosz z Olszanicy.
Nieopakowany album, który położyła na stole, polśniewał matowo,
roztaczając tajemniczą aurę – zwarty, gładki, ciężki, naładowany
obietnicami. Przez ponad godzinę jeszcze nie zdołałam się do niego
dobrać, mogłam jedynie od czasu do czasu zerkać ciekawie w jego
stronę. W górnej części sepiowej okładki – subtelna czcionka tytułu:
Pisane światłem – antologia poezji inspirowanej fotografią.
Zamglone, promieniste słońce w tle, na pierwszym planie zdjęcia –
ostro zarysowane, ciemne gałązki najeżone długimi, jasnymi kolcami.
Jakieś jasne plamki za gałązkami – kwiaty? Odbicie słońca w wodzie?

Dopiero w domu, po powrocie, mogłam spokojnie się zapoznać z
zawartością albumu: ponad siedemdziesiąt wierszy polskich poetów –
od Stanisława Balińskiego po Adama Zagajewskiego, i piękny, mądry
wstęp pióra Julii Hartwig:

„(…) Poeci umieją rozmawiać ze zdjęciami. Potrafią wyrazić uczucia,
które budzą w nas te pochwycone przez obiektyw zapisy przeszłości,
świadczące o przebytym czasie i niewystygłej pamięci. (…) Zdjęcie
kogoś bliskiego, noszone w portfelu lub stojące na naszym biurku,
darzymy odblaskiem uczucia, jakie łączy nas z samą osobą, toteż w
cichości ducha pielęgnujemy w sobie skrytą nadzieję, że będzie nas
ono, w jej zastępstwie, wspomagać, osłaniać, ochraniać, czasem nawet
wysłuchiwać naszych skarg i żalów (…)”.

Pani Julia Hartwig zwraca też uwagę na zupełnie nowe zjawisko
ostatnich lat: na nadprodukcję i nadobecność zdjęć w naszym
dzisiejszym życiu.

Tak, to prawda: pozbawione dawnej ceremonialności, pieczołowitości w
komponowaniu, łatwe, szybkie, momentalne – te setki i tysiące zdjęć,
wykonywanych aparatami cyfrowymi, pozbawione już nawet odbitek, a
oglądane i przechowywane w komputerze, tworzą wrażenie jakiegoś
zawrotnego potopu uwiecznień.

Nie mają jednak ważności, tak charakterystycznej dla dawnych
fotografii. Tamte uwiecznienia miały w sobie coś ostatecznego, a
choć utrwalane były najpierw na kruchym szkle, potem zaś dopiero –
na łatwopalnym papierze, wydają się o wiele bardziej trwałe niż te
dzisiejsze, tak łatwo dostępne i tak dobrze zabezpieczone przed
stłuczeniem, podarciem czy spaleniem.

Zastanawiam się, co z tego wynika.

Czy solenność dawnych fotografii jest świadectwem innego stosunku do
człowieka, czy też tylko wynikiem stosowania uboższej techniki? A ta
dzisiejsza niewiarygodna łatwość utrwalania wizerunków jest może
tylko zjawiskiem równoległym do głównego nurtu naszego życia, nie
żadnym symptomem. Nie musi przecież oznaczać, że równie łatwo, jak
da się zniszczyć – jednym kliknięciem – elektroniczną fotografię
człowieka, unicestwić można i jego samego.

Tamtych ludzi z papierowych odbitek unicestwiano przecież równie
łatwo, techniką o ileż uboższą.

Czytam piękne wiersze z tej antologii – opatrzone starannie dobranym
materiałem zdjęciowym – i odnajduję w nich wiele swoich własnych
spostrzeżeń. Zawsze przy oglądaniu starych fotografii mam
przejmujące wrażenie niesamowitości, smutku, a wynika to z pewności,
że żaden z fotografowanych (a dotyczy to zwłaszcza dzieci) nie
przeczuwa nawet swoich przyszłych losów i katastrof, cierpienia i
śmierci. Spójrzmy teraz oczami Anny Kamieńskiej (wiersz Fotografia
ślubna):

Niby lustro popękane w wiejskiej szafie
Staruszka pomarszczona
Pokazała mi swą ślubną fotografię
W wieńcach i welonach.

Tak fotograf miasteczkowy ją okłamał
Nad pojęcie,
Że na przekór życiu uwierzyła sama
W ślubne szczęście.

Czy to ty, z płachtami, ze skopkami,
W ogniu pokrzywy?
Czy to ty, zbłąkana między mogiłkami,
Troską wśród żywych? (…)

Obok wiersza widnieje zdjęcie z roku 1915 (autor nieznany), na
którym, upozowana na tle dekoracji w atelier, stoi młoda para:
wąsaty chłop w tużurku i wiejska panna młoda w długim welonie i
wieńcu. Jej twarz, tak inteligentna, z tak mocnym spojrzeniem, z
wyrazem skupienia i nadziei, rzeczywiście mogłaby być tą, która
zainspirowała poetkę.

Wiersz Tadeusza Drzewieckiego natomiast udało się opatrzyć
reprodukcją tej samej szkolnej fotografii autora, o której pisze:

Zeskanowałem swoje zdjęcie z pierwszej klasy
podstawówki: krzywo przycięta grzywka, grube

policzki, delikatnie przygryziona warga,

przerażająco ufne oczy (…)

W tym miejscu zresztą musiałam przerwać pierwsze czytanie, bo
zabrakło mi tchu z przejęcia. To niezwykłe. Dokładnie te słowa
(„Przerażająco ufne oczy”) przemknęły mi przez głowę we Wrocławiu,
kiedy kilkunastoletnie dzieci rzuciły się do stołu, przy którym
siedziałam, i stały, wpatrując się we mnie i uśmiechając się bez
przerwy. To, że piękna pani podeszła do mnie właśnie wtedy z
książką, w której znalazłam to właśnie zdanie, muszę chyba uznać za
znak.

Ufność w oczach dzieci.
To takie bolesne, że ją kiedyś utracą.

Mam nadzieję, że nie z mojej winy.
____________________________________________

Małgorzata Musierowicz

[onion68]

Przejmujące i prawdziwe.
I w związku z wiadomością o siedmioletnim Pakistańczyku i innym z ostatniego
czasu, czuję się paskudnie. Jak Bernard w dniu po panneau.

[kaliope3]

Bardzo piękne.Myślę że pani M nie musi się obawiać.Ufność i złudzenia dzieci
stracą w większości i tak,ale na pewno nie przez nią.Ta chwila we Wrocławiu to
jeden z momentów w życiu kiedy człowiek widzi coś niesamowitego i wie że jest
współtwórcą takiego cudu-sprawił że wrodzona ufność i wiara dziecka może zalśnić
w pełni,może się wyzwolić.
Ja na miejscu pani M byłabym po prostu szczęśliwa,że w czasach, w których-co
sama za każdym razem podkreśla-wartościowe są zgoła inne rzeczy niż głębsze
doznania podczas lektury,dała tym dzieciom od siebie coś,za co one tę dziecięcą
ufność jej tak piękni okazały.

[lezbobimbo]

>uccello napisała:
> Mnie się bardzo podobał ten felieton: (...)
> Pani Julia Hartwig zwraca też uwagę na zupełnie nowe zjawisko
> ostatnich lat: na nadprodukcję i nadobecność zdjęć w naszym
> dzisiejszym życiu.>
> Tak, to prawda: pozbawione dawnej ceremonialności, pieczołowitości
>w > komponowaniu, łatwe, szybkie, momentalne – te setki i tysiące
>zdjęć, wykonywanych aparatami cyfrowymi, pozbawione już nawet
odbitek, a
> oglądane i przechowywane w komputerze, tworzą wrażenie jakiegoś
> zawrotnego potopu uwiecznień.
> Nie mają jednak ważności, tak charakterystycznej dla dawnych
> fotografii. Tamte uwiecznienia miały w sobie coś ostatecznego, a
> choć utrwalane były najpierw na kruchym szkle, potem zaś dopiero –
> na łatwopalnym papierze, wydają się o wiele bardziej trwałe niż te
> dzisiejsze, tak łatwo dostępne i tak dobrze zabezpieczone przed
> stłuczeniem, podarciem czy spaleniem.
Nie musi przecież oznaczać, że równie łatwo, jak
> da się zniszczyć – jednym kliknięciem – elektroniczną fotografię
> człowieka, unicestwić można i jego samego.
> Tamtych ludzi z papierowych odbitek unicestwiano przecież równie
> łatwo, techniką o ileż uboższą.

Nadmiar zdjec? Brak wartosci? Brak ceremonialnosci? Latwosc
unicestwienia? Zdjecia?

Przepraszam, ale przy calej sympatii do MM, nie moge tego brac
powaznie.
Juz nawet dzisiejsze zdjecia sa zle? Klikanie w komputerze tez zle?
Taka niechec dla zdobyczy techniki brzmi dla mnie niemal jak
zabobon.
"Dawniej to dopiero byly czasy, panie tego" a dzisiaj sobie kazdy
robic zdjecia moze, ach joj, jakie to rzeczywiscie okropne ;)
Nie widze nic zlego w tym, ze dawna sztuka solennie studyjna stala
sie teraz mobilna i dostepna dla mas. Teraz najmniejsze dzieci od
malego juz moga sie cwiczyc w malowaniu swiatlem i uwiecznianiu
waznych chwil.
A cyfrówki sa tez szalenie bardziej ekologiczne niz wszelkie
utrwalacze lub zmarnowane kadry z dawnych czasów.

Z kolei moje wydziwianie nad pani MM dziwnym podejsciem do zdjec nie
oznacza rzecz jasna, ze odrzucam stare zdjecia.
Bardzo bym chciala zobaczyc wystawe "I wciaz widze ich twarze" -
ciekawe, czy jeszcze ogranizuja? Tutaj za to bolesnie widac, jak
uciazliwy byl w dawnych czasach brak latwej archiwizacji i
powielania wizerunków.


> "Ufność w oczach dzieci.
> To takie bolesne, że ją kiedyś utracą.
> Mam nadzieję, że nie z mojej winy."

Pieknie powiedziane, ale nieco, jakby to rzec patosowo i
fatalistyczne. Wcale nie trzeba tracic ufnosci na starosc, gdzie tak
napisano? Wiele ludzi urodzonych w naszym stosunkowo zacisznym
zakatku swiata moze zycie przezyc calkiem dobrze i wesolo.
Znam ludzi w podeszlym wieku, którzy nie tylko ufni ale i "oczka
blyskaja wesolym szalenstwem" itd.

A tozem sie rozpisala;)

[uccello]

lezbobimbo napisała:
>Bardzo bym chciala zobaczyc wystawe "I wciaz widze ich twarze" -
>ciekawe, czy jeszcze ogranizuja? Tutaj za to bolesnie widac, jak
>uciazliwy byl w dawnych czasach brak latwej archiwizacji i
>powielania wizerunków.

www.shalom.org.pl/index.php?mid=4

[lezbobimbo]

Dzieki tysieczne za linka, ucellos ze wszechmiar uczynna :)) Wcale nie
jestes kosciotrupem ;)))

[uccello]

lezbobimbo napisała:

> Wcale nie
> jestes kosciotrupem ;)))

:) no! i jestem grubsza i rudsza od Robin Hooda!

[the_dzidka]

> tak mi brzydko
> zapachniało hipokryzją to zdanie p. Musierowicz,

A zobacz to:
"(...) To tak jakby, stojąc na własnej ulicy, uznawać, że nie ma
innego widoku i innej perspektywy niż ta, którą obejmujemy w tej
chwili okiem. Tymczasem ilość perspektyw i widoków, podobnie jak
ilość punktów widzenia, jest nieskończona, i to niezależnie od
faktu, czy my zdajemy sobie z tego sprawę.
Kiedy człowiek to sobie uprzytomni, nabiera pokory.
Z tym, że nie każdy lubi tak się czuć.
Stąd masa przemądrzałych uproszczeń, uogólnień, uprzedzeń, schematów
i stereotypów; u ich źródła leży zasadnicza niemożność pojęcia, że
świat jest nieskończenie bogaty i różnorodny."

[uccello]

the_dzidka napisała:

> > tak mi brzydko
> > zapachniało hipokryzją to zdanie p. Musierowicz,
>
> A zobacz to:
> "(...) To tak jakby, stojąc na własnej ulicy, uznawać, że nie ma
> innego widoku i innej perspektywy niż ta, którą obejmujemy w tej
> chwili okiem. Tymczasem ilość perspektyw i widoków, podobnie jak
> ilość punktów widzenia, jest nieskończona, i to niezależnie od
> faktu, czy my zdajemy sobie z tego sprawę.
> Kiedy człowiek to sobie uprzytomni, nabiera pokory.
> Z tym, że nie każdy lubi tak się czuć.
> Stąd masa przemądrzałych uproszczeń, uogólnień, uprzedzeń,
schematów
> i stereotypów; u ich źródła leży zasadnicza niemożność pojęcia, że
> świat jest nieskończenie bogaty i różnorodny."
>

No ale czy to nie jest jeden z największych atutów pisarskich MM, że
możemy zobaczyć Borejków z perspektywy: Pana Jankowiaka, Kozia,
Tygrysa, Gizeli, Moniki, starego Schoppe? I za każdym razem filtr
charakteru obserwującego detrminuje opis?

[the_dzidka]

To tak, ale przecież sama MM jest niewolnicą "przemądrzałych
uproszczeń, uogólnień, uprzedzeń, schematów i stereotypów" i
najwyraźniej w ogóle nie zdaje sobie z tego sprawy!

[metwoh]

Proponuję Wam zmienić nazwę forum. Bo fanami MM to raczej nie
jesteście.Ale miło mi, że pod adresem autorki padły podobne zarzuty,
co pod moim.
A może MM jest trollem. Stąd nazwisko niejakiej Stanisławy. Nie
wpadliście jeszcze na to?

[verdana]

Ja w ogóle nie znoszę solenności - nie widzę dlaczego naturalne,
nieupozowane zdjęcia, pamiatki przelotnych chwil, a nie z góry
zaplanowanych, mają byc lepsze od tych, gdzie trzeba było się
upozować, przebierać, a najlepiej to iść do fotografa.
Chyba tylko dlatego, ze nowoczesność jest zła - wszystko dawniej
bylo lepsze. Wszystko.

[uccello]

Kiedy ktoś mi pokazuje piąta płytę z wakacji/ z wesela/ portretów
najmądrzejszego i najśliczniejszego kiciusia/ dzidziusia, to jednak
tęsknie wspominam czasy klisz 36klatkowych:)

Zauważyłam też ,że większość turystów chodząc np. po Wenecji nie
patrzy na świat własnymi oczami, tylko przez okienko aparatu foto,
tak jakby to, co nie uchwycone, i nie do pokazania znajomym, tak
naprawdę nie istniało.

A i jeszcze jedno skojarzenie foto.
Na forum Humorum był wątek:
kiedy byłem mały, to myślałem ,że...
gdzie parę osób wyznaje, że myślały w dzieciństwie, że świat,
jeszcze kilkadziesiąt lat temu był czarno biały, tylko skolorowiał w
ramach postępu i rozwoju cywilizacji.

[mmoni]

Ja też, chociaż nie jestem technofobem, z niejakim niepokojem patrzę na potop
informacji, w tym wizualnych, szybkość ich namnażania się i łatwość ich
niszczenia. Dokumenty papierowe, często sprzed stuleci, przetrwały (jak
powiedział klasyk, "rękopisy nie płoną"). Mam ponure wizje, ze o nas za 500 lat
(zakładając, ze świat tyle potrwa) będzie wiadomo mniej niż o ludziach
średniowiecza. Kto odczyta te yottabajty danych zachowane na przestarzałych
nośnikach, o ile w ogóle się zachowają, a nie wymaże je parę złośliwych wirusów?
Kto przeżył awarię komputera, ten wie, o czym mówię.

Wczoraj oglądałam program o Stefanii Gurdowej, której archiwum portretów na
płytach szklanych odkryto przypadkiem i wydano w albumie "Klisze przechowuje
się". Dla mnie te zdjęcia odznaczają się skupieniem, jakich nie dają fotki
cykane komórką.

I na tą ludytyczną (od luddite) nutkę kończę.

[jottka]

mmoni napisała:

> Dokumenty papierowe, często sprzed stuleci, przetrwały (jak
> powiedział klasyk, "rękopisy nie płoną").


w znikomym ułamku przetrwały, bo też ich relatywnie mało było, nie wiesz, jakie
też cenne manuskrypty straciliśmy, niezależnie od siły argumentacji klasyka:) a
tu decyduje statystyka, im więcej wytworzysz dokumentów, tym więcej ma szansę
się zachować, nie przesadzałabym z tym fatalizmem. ponadto teksty z jak
najbardziej ostatniego stulecia w większości już zdychają z powodu kwaśnego
papieru, czyli właśnie niedostatków technologii. w tym wypadku postęp techniczny
nam sprzyja, no nie ma co łamać rąk na zapas:)


co do reszty podpisuję się pod lezbobimbo - twierdzenie, że dawna fotografia to
przemyślana kompozycja i artyzm a dzisiejsza cyfra to banał to jest łatwizna
myślowa i tyle. rozumiem melancholię przemijania, nie rozumiem tezy 'minął wiek
złoty', zwłaszcza że wygłasza ją każde kolejne pokolenie:)

[lezbobimbo]

mmoni napisała
>Kto odczyta te yottabajty danych zachowane na przestarzałych
> nośnikach, o ile w ogóle się zachowają, a nie wymaże je parę
>złośliwych wirusów?

Dlatego istnieja komputerowe drukarki. Teraz kazdy z nas moze
najlepsze swoje zdjecia i dziela utrwalic, drukujac je po prostu. A
jeszcze mozna je poprawic w Fotosklepie, posklejac panoramy,
wydrukowac plakaty na sciane nawet albo zaniesc do drukarni, gdzie
robia fototapety :)


> Wczoraj oglądałam program o Stefanii Gurdowej, której archiwum
>portretów na> płytach szklanych odkryto przypadkiem i wydano w
>albumie "Klisze przechowuje się". Dla mnie te zdjęcia odznaczają
>się skupieniem, jakich nie dają fotki
> cykane komórką.

Przepraszam, ale fotki cykane komórka to ekstrema! Komórki nadal sa
jednymi z najgorszych i najskromniejszych nosników. Chociaz raz
udalo mi sie cyknac jedno z najlepszych zdjec w ten wlasnie sposób.
I pare portretów wcale udatnych tez mi sie komórka udalo - cala
tajemnica lezy w swietle. Jak ktos potrafi i sie postara, to i
patykiem w piachu stworzyc moze dzielo :)

Jesli mamy porównywac przemyslane klisze pani Stefanii, to
porównujmy je do niesamowitych mozliwosci dzisiejszych lustrzanek
cyfrowych. Mozna zrobic tak samo (albo nawet i jeszcze bardziej)
przejmujace i wycyzelowane zdjecie aparatami cyfrowymi jak i
staroswieckimi sepiami z fleszem magnezowym :) Zwlaszcza, ze dzisiaj
potrafia byc naprawde lepsze obiektywy niz dawniej.

Zreszta klisze te przetrwaly, a co z wszystkimi innymi kliszami?
Pewnie sie potlukly, porysowaly i zwietrzaly podczas 2 wojen
swiatowych i innych takich kataklizmów. I stare pergaminy tez sie
latwo palily.

Technologii dzisiejszych zdjec nie trzeba sie bac. To przeciez nie
jakies okrutne machiny sf, usilujace wyssac z nas resztki
czlowieczenstwa :) Aparaty cyfrowe warto oswoic po prostu, a samemu
sie zobaczy, jaka to fascynujaca przygoda z fotografia :)

[uccello]

lezbobimbo napisała:
>Pamiec ludzka bywa krótka niczym ogon rysia - bez fotek ryczaca
>rzeka czasu pozarlaby wszystko :)

Nie chciałabym, żebyscie odebrały to co napiszę jakoś deklaratywnie
anty fotograficznie, robienie zdjęć to jedna z moich największych
przyjemności życiowych
ale

zauważyłam, że fotki tzw. wakacyjne są PROTEZĄ dla pamięci. Że
zachłyśnięcia urodą świata pomiędzy fotkami, tleją w pamięci o wiele
szybciej. Że pamieta się potem niemal tylko TO, i tylko TAK, co na
zdjęciach. Czasem na wakacjach robię sobie takie "postne"
bezzdjęciowe dni i też jest to frajda , taka wolność od bo ja wiem?
pragmatycznego przekładania tego co widzę na kadr.
Bezinteresownie pasę sobie oko i mam poczucie nieziemskiej rozpusty:)

[lezbobimbo]

uccello napisała
>Że zachłyśnięcia urodą świata pomiędzy fotkami, tleją w pamięci o
>wiele szybciej. Że pamieta się potem niemal tylko TO, i tylko TAK,
co na > zdjęciach. Czasem na wakacjach robię sobie takie "postne"
> bezzdjęciowe dni i też jest to frajda , taka wolność od bo ja
wiem?
> pragmatycznego przekładania tego co widzę na kadr.
> Bezinteresownie pasę sobie oko i mam poczucie nieziemskiej
rozpusty:)


Aaa bo ty trenujesz :))
I przyznam racje, ze napawanie sie jakas okolicznoscia au naturel,
wchlanianie jej i pasanie ócz, bez martwienia sie o doswietlenie,
kadr i ostrosc, to takoz przepyszna rozpusta :)

Niestety moja glowa dziurawa jak sito, po dwóch tygodniach reset,
wiec sie ciesze z tej protezy.
Czasem jakies skrawki mi zostaja, to kombinuje, jak by to namalowac.

[mmoni]

Lezbobimbo, naprawdę tak masowo drukujesz zdjęcia? Większość moich znajomych, w
tym i ja sama, ogranicza się do zgrania zdjęć z karty pamięci. Zdjęcia
drukowałam tylko wtedy, gdy chciałam je pokazać rodzicom, a nie chciało mi się
wozić notebooka. Nie żeby były to wybitne zdjęcia godne zachowania dla
potomności... Moja ciotka z pokolenia bezkomputerowego kiedyś przy mnie
ubolewała, że musi się dopraszać o zdjęcia wnuków, bo rodzice owszem, mają ich
tony, ale w komputerze.

[lezbobimbo]

uccello napisała:
> Kiedy ktoś mi pokazuje piąta płytę z wakacji/ z wesela/ portretów
> najmądrzejszego i najśliczniejszego kiciusia/ dzidziusia, to
>jednak > tęsknie wspominam czasy klisz 36klatkowych:)

Ano chyba ze tak, to rozumiem udreke - ale mozna temu zapobiec jesli
pójdzie w lud nauka kadrowania juz przed nacisnieciem spustu;
oraz druga podstawowa nauka foto: i w czasach analogowych i w
czasach cyfrowych fotograf moze cyknac 50 ujec tej samej sceny, a
wyjda z tego dobre zaledwie 3-4 zdjecia! Tak.. (i dlatego jeszcze
bardziej przez to staja sie ekologiczne cyfrówki, kiedy mozna juz na
wejsciu kasowac nieudane).


Ja sama z kolei pamietam zadreczanie mie setkami slajdów w czasach
prlowskich ;) A architektura piekna mozna mnie dreczyc do wypeku, 2
gigamajty i jeszcze bedzie mi malo :)

> Zauważyłam też ,że większość turystów chodząc np. po Wenecji nie
> patrzy na świat własnymi oczami, tylko przez okienko aparatu foto,
> tak jakby to, co nie uchwycone, i nie do pokazania znajomym, tak
> naprawdę nie istniało.

Ale czy nam korona z glowy spadnie z tej okazji? :) Niech sobie
pstrykaja ludzie jak chca - ich przezycia, ich aparaty.. moze to
n.p. profesjonalisci, którzy musza te 100 kadrów natrzaskac, aby
zdobyc jeden dobry?
A nawet jesli to zwykli pstrykacze, to przynajmniej do domu ze soba
wezma "czesci" tego miejsca i tych chwil. Beda sie mogli nimi
cieszyc i dreczyc nimi bliskich ;)
Pamiec ludzka bywa krótka niczym ogon rysia - bez fotek ryczaca
rzeka czasu pozarlaby wszystko :)

[idomeneo]

muszę przyznać, że bardzo nie lubię takich opinii, które na podstawie nośnika,
który ktoś wybrał oraz przyjętej konwencji artystycznej przesądzają z góry o
jakości dzieła (zwykle potępiając w czambuł). Przejawia się to na przykład w
mówieniu, że zdjęcia robione cyfrówką to z definicji chała albo że sztuka
konceptualna to żadna sztuka, bo pieluchę to by sobie każdy umiał wywiesić albo
że ekspresjonizm abstrakcyjny to są takie mazy, że małpa by, panie dziejku,
lepiej namalowała albo że komiksy z definicji są głupie a literatura fantasy
tandetna i infantylna.

Wiadomo, że w różnych konwencjach można stworzyć byle co (i takich utworów jest
pewnie w dowolnym stylu znakomita większość), ale też arcydzieło albo po prostu
naprawdę dobrą rzecz. I wiadomo, że są konwencje artystyczne, które nam
osobiście bardziej pasują niż inne - ale to nie powód, żeby z góry potępiać
inne. Ja na przykład nie przepadam za impresjonizmem i za powieściami
sensacyjnymi, a bardzo lubię abstrakcyjne mazy. Ale jest imho znaczna różnica
między stwierdzeniem "to mi jakoś nie do końca podchodzi", czy "rzeczy w tym
stylu nie czuję" a takim ex cathaedra wygłaszanym sądem w duchu "bo to wszystko
jeden kicz i tandeta".

[uccello]

idomeneo napisała:
>muszę przyznać, że bardzo nie lubię takich opinii, które na
>podstawie nośnika,
>który ktoś wybrał oraz przyjętej konwencji artystycznej przesądzają
>z góry o
>jakości dzieła (zwykle potępiając w czambuł).

Ktoś z forumowiczów, wygłaszał takie opinie?
Czy w cytowanym tekście MM znalazłaś taki deklaratywny sąd,
wygłaszany ex cathaedra?

[idomeneo]

zgodziłam się po prostu z opiniami Lezbobimbo i Jottki, która napisała:
_____
co do reszty podpisuję się pod lezbobimbo - twierdzenie, że dawna fotografia to
przemyślana kompozycja i artyzm a dzisiejsza cyfra to banał to jest łatwizna
myślowa i tyle. rozumiem melancholię przemijania, nie rozumiem tezy 'minął wiek
złoty', zwłaszcza że wygłasza ją każde kolejne pokolenie:)
_____

...i dodałam od siebie inne przykłady na taką łatwiznę myślową.

[lezbobimbo]

idomeneo napisała:
> muszę przyznać, że bardzo nie lubię takich opinii, które na
>podstawie nośnika, który ktoś wybrał oraz przyjętej konwencji
>artystycznej przesądzają z góry o jakości dzieła (zwykle potępiając
w >czambuł). Przejawia się to na przykład w mówieniu, że zdjęcia
robione >cyfrówką to z definicji chała

Ja spotkalam na przyklad takiego posunietego w leciech grafika z
opinia, ze te
grafiki komputerowe to, panie dzieju, nie jest wcale sztuka bo to
same druty ;)) No widac sie bal biedaczek albo nie lubil..

Ale wiem tez chyba o co chodzi przedpiszacej, zachwycajacej sie
kliszami pani Stefanii Grodzienskiej.
Teraz patrzac na te wzruszajace
zdjecia Shalom (jeszcze raz thx ucello!), to widze, ze sporo tych
klisz zrobione zostalo tak, ze zdjecia maja glebie i perspektywe i
"zlapane powietrze" jak dobrze namalowane obrazy realistyczne.
To wszystko zasluga dobrych obiektywów. Takich obiektywów
rzeczywiscie nie maja najtansze cyfrówki z hipermarketów, ale nie
maja ich tez analogowe najtansze "malpy" do cykania.
Cyfrówki z takimi dobrymi obiektywami sa sprzedawane od okolo 1000
zl i w góre; analogi róznie, teraz pewnie 200-500-1000 zl?

Jednym slowem, za taka techniczna jakosc trzeba zaplacic (na
poczatku moze sie to wydac drogie, ale inwestycja sie zwróci na
dluzsza mete).
Co nie znaczy tez, ze im drozsze i im wiecej ma kierunkowskazów, tym
automatycznie lepsze.

A znowuz stare zdjecia mimo swej pieknosci sa tez bardzo statyczne -
5 minut naswietlania jednak robi swoje!

Pozdrawiam pstrykliwie :)

[mmoni]

lezbobimbo napisała:
> Ale wiem tez chyba o co chodzi przedpiszacej, zachwycajacej sie
> kliszami pani Stefanii Grodzienskiej.
Gurdowej, nie wszystkie Stefanie to Grodzieńskie :-)

> To wszystko zasluga dobrych obiektywów. Takich obiektywów
> rzeczywiscie nie maja najtansze cyfrówki z hipermarketów, ale nie
> maja ich tez analogowe najtansze "malpy" do cykania.
> Cyfrówki z takimi dobrymi obiektywami sa sprzedawane od okolo 1000
> zl i w góre; analogi róznie, teraz pewnie 200-500-1000 zl?

No właśnie. Żeby nie było nieporozumień, ja nie jestem fanatykiem, który
chciałby zdjęcia robić wyłącznie na szklanych płytach, a pisać piórem ze
stalówką. W każdym medium można zrobić rzeczy wybitne i marne. Wydaje mi się
jedynie, że olbrzymia dostępność fotografii wcale nie przekłada się na jej
jakość. Nie jest tak, że załóżmy 10% fotografii jest dobrych, a 1% wybitnych i
ten odsetek pozostaje taki sam, niezależnie od tego, czy fotografie robi
kilkaset tysięcy osób, czy kilkadziesiąt milionów. Jak komuś się chciało
przechodzić przez żmudny proces robienia zdjęcia na szklanej płycie pokrytej
białkiem, to chciało mu się też zastanowić nad kadrowaniem i kompozycją zdjęcia,
zwłaszcza że materiał też trzeba było oszczędzać (dlatego Gurdowa robiła po dwa
zdjęcia na płycie). Łatwość techniczna robienia zdjęć, jaką oferują
"idioten-kamery" spowodowała lawinowy przyrost bezrefleksyjnych pstrykaczy,
natomiast stwierdzę prowokacyjnie, że liczba dobrych fotografów na świecie jest
constans i nie zmienia się od XIX wieku.

Cyfrówki o tyle pogorszyły sprawę, ze pstrykacza nie powstrzymują już żadne
względy, nawet ilość zużytego filmu. Każde zdjęcie jako tako ostre i
doświetlone jest kwalifikowane jako dobre i potem padamy ofiarą pokazu pt.
"wszystkie wielbłądy Egiptu".

Re: statyczność starych zdjęć - może właśnie stąd wynika ich hipnotyczna siła?
Spróbujcie siedzieć bez ruchu pięć minut (dlatego też przeważnie pozujący są
tacy ponurzy).

[idomeneo]

mmoni napisała:

> Nie jest tak, że załóżmy 10% fotografii jest dobrych, a 1%
> wybitnych i ten odsetek pozostaje taki sam, niezależnie od tego,
> czy fotografie robi kilkaset tysięcy osób, czy kilkadziesiąt
> milionów.

to prawda, ale to chyba wynika właśnie z postępu technologicznego i
demokratyzacji fotografii, nie zaś zaniku talentów w złych czasach najnowszych -
fotografia nie jest już sztuką zarezerwowaną dla specjalistów (oraz hobby osób
zamożnych), tylko czymś łatwo dostępnym, a że do tego ludzi na świecie mamy
coraz więcej, no to jest jak jest... ;)

> natomiast stwierdzę prowokacyjnie, że liczba dobrych fotografów na > świecie
jest constans i nie zmienia się od XIX wieku.

uwzględniwszy właśnie czynniki demograficzne - przyrost naturalny, spadek
śmiertelności niemowląt (czyli więcej dorosłych - potencjalnych fotografów)? W
istocie, śmiała to teza, choć chyba trudno weryfikowalna.

> Cyfrówki o tyle pogorszyły sprawę, ze pstrykacza nie powstrzymują
> już żadne względy, nawet ilość zużytego filmu.

przypomniało mi się, że w XVIII wieku była przez pewien czas moda na silhouettes
- takie główki, czy raczej biusty - sylwetki ludzi odrysowywane z profilu,
wycinane z czarnego papieru i przyklejane na jasnym tle, bez porównania tańsze i
prostsze w wykonaniu niż portret malarski czy rysunek - takie coś:
www.geocities.com/russianpiano/mozart_silhouette.jpg
Był to chyba trochę odpowiednik takiej właśnie późniejszej "fotografii na
pamiątkę", rzecz dość tania i demokratyczna, no i nikt tego raczej nie uważał za
wielką sztukę. A jednak teraz te główki wydają się wzruszające, jest w tym
jakieś świadectwo czasów. Więc kto wie, może za sto lat te amatorskie,
cyfrówkowe portrety z każdą palmą i zabytkiem też będą poruszać naszych
prawnuków, podobnie jak nas fotografie z początku poprzedniego stulecia?

> i potem padamy ofiarą pokazu pt. "wszystkie wielbłądy Egiptu".

niekończące się pokazy są straszne, ale to już chyba raczej problem natury
psychologicznej (tego dumnego wczasowicza, który chce się pochwalić) niż
artystycznej. Podejrzewam, że gdyby nie było cyfrówek, to chwalono by się w
jakiś inny sposób.

> Re: statyczność starych zdjęć - może właśnie stąd wynika ich
> hipnotyczna siła?

być może też jest w tym jakiś rodzaj obcości, który nas tak intryguje, taki
efekt egzotyki- późniejsze zdjęcia, te dynamiczne, wydają się już znacznie
bardziej "z naszego świata".

[onion68]

> przypomniało mi się, że w XVIII wieku była przez pewien czas moda na silhouette
> s
> - takie główki, czy raczej biusty - sylwetki ludzi odrysowywane z profilu,
> wycinane z czarnego papieru i przyklejane na jasnym tle, bez porównania tańsze
> i
> prostsze w wykonaniu niż portret malarski czy rysunek - takie coś:
> www.geocities.com/russianpiano/mozart_silhouette.jpg
> Był to chyba trochę odpowiednik takiej właśnie późniejszej "fotografii na
> pamiątkę", rzecz dość tania i demokratyczna, no i nikt tego raczej nie uważał z
> a
> wielką sztukę. A jednak teraz te główki wydają się wzruszające, jest w tym
> jakieś świadectwo czasów. Więc kto wie, może za sto lat te amatorskie,
> cyfrówkowe portrety z każdą palmą i zabytkiem też będą poruszać naszych
> prawnuków, podobnie jak nas fotografie z początku poprzedniego stulecia?

A Jerome K. Jerome pisał tak:

"Czy w przyszłości będzie tak samo? Czy dawna tandeta zawsze musi trafiać do
muzeów? Czy w roku 2000 nad kominkami możnych zawisną rzędy naszych talerzy z
deseniem w wierzby płaczące? A białe filiżanki ze złotą obwódką i pięknym złotym
kwiatem (gatunek nieznany), które z lekkim sercem tłuką nasze gosposie - czy
zostaną pieczołowicie posklejane i ustawione na piedestale, a tylko pani domu
przysługiwać będzie prawo wycierania ich z kurzu?
Weźmy tego porcelanowego pieska, ozdobę sypialni mego wynajętego mieszkania.
Maść biała, oczy niebieskie. Nos w kolorze stonowanej czerwieni, z czarnymi
plamkami. Głowa boleśnie zadarta do góry, na pyszczku przymilność granicząca z
kretyństwem. Nie jestem do pieska zbyt przywiązany. Jako dzieło sztuki wręcz
mnie drażni. Nietaktowni znajomi szydzą zeń, nawet moja gospodyni nie darzy go
szacunkiem, a jego pobyt w mojej sypialni tłumaczy okolicznością, że dostała go
w prezencie od ciotki.
A jednak jest więcej niż prawdopodobne, że za dwieście lat piesek zostanie
gdzieś odkopany (bez nóg i z kikutem ogona), sprzedany jako stara porcelana i
wstawiony do muzealnej gabloty."

Oboje macie rację :-)

jeszcze o fotografii

[uccello]

Zacytuję raz jeszcze ten fragment felietonu MM tyczący fotografii:
___________________________________

Pani Julia Hartwig zwraca też uwagę na zupełnie nowe zjawisko
ostatnich lat: na nadprodukcję i nadobecność zdjęć w naszym
dzisiejszym życiu.

Tak, to prawda: pozbawione dawnej ceremonialności, pieczołowitości w
komponowaniu, łatwe, szybkie, momentalne – te setki i tysiące zdjęć,
wykonywanych aparatami cyfrowymi, pozbawione już nawet odbitek, a
oglądane i przechowywane w komputerze, tworzą wrażenie jakiegoś
zawrotnego potopu uwiecznień.

Nie mają jednak ważności, tak charakterystycznej dla dawnych
fotografii. Tamte uwiecznienia miały w sobie coś ostatecznego, a
choć utrwalane były najpierw na kruchym szkle, potem zaś dopiero –
na łatwopalnym papierze, wydają się o wiele bardziej trwałe niż te
dzisiejsze, tak łatwo dostępne i tak dobrze zabezpieczone przed
stłuczeniem, podarciem czy spaleniem.

Zastanawiam się, co z tego wynika.

Czy solenność dawnych fotografii jest świadectwem innego stosunku do
człowieka, czy też tylko wynikiem stosowania uboższej techniki? A ta
dzisiejsza niewiarygodna łatwość utrwalania wizerunków jest może
tylko zjawiskiem równoległym do głównego nurtu naszego życia, nie
żadnym symptomem. Nie musi przecież oznaczać, że równie łatwo, jak
da się zniszczyć – jednym kliknięciem – elektroniczną fotografię
człowieka, unicestwić można i jego samego.

Tamtych ludzi z papierowych odbitek unicestwiano przecież równie
łatwo, techniką o ileż uboższą.
_________________________________________________________

Przecież nie ma tu wartościowania ,że dawne zdjęcia były lepsze ,
niż dzisiejsze, cały akapit tyczy zmiany podejścia do fotografii.
Zmiany natury socjologicznej i psychologicznej.

Ja akurat za uproszczenie i łatwy schemat myślowy uznaję opinię, że
dzisiejszy świat się MM nie podoba, i ma w pogardzie wszystko co
nowe. Tak naprawdę, czytając komentarze pod zacytowanym
felietonem ,widzę wpis Lezbobimbo- +/-"to nawet cyfrówki są be?", a
potem dołącza do niej chórek, który objawia prawdę (jakże
zaskakującą hłe, hłe) ,że nie technika , nie gatunek są gwatantem
wysokiej artystycznej jakości.

[idomeneo]

uccello napisała:

> Ja akurat za uproszczenie i łatwy schemat myślowy uznaję opinię, że
> dzisiejszy świat się MM nie podoba, i ma w pogardzie wszystko co
> nowe.

zgadzam się, też uważam, że nostalgia za przeszłością nie oznacza koniecznie
negowania teraźniejszości - ale takiej tezy jak powyższa też chyba raczej nie
znajdziesz w komentarzach w tym wątku

> Tak naprawdę, czytając komentarze pod zacytowanym
> felietonem ,widzę wpis Lezbobimbo- +/-"to nawet cyfrówki są be?", a
> potem dołącza do niej chórek, który objawia prawdę (jakże
> zaskakującą hłe, hłe) ,że nie technika , nie gatunek są gwatantem
> wysokiej artystycznej jakości.

oczywiście, że to jest truizm i bardzo się cieszę, że tak myślisz - no zgadzam
się całym sercem, że żadne to odkrycie, ale tez postawa "to mi się nie podoba,
więc jest kiepskie" niestety wcale nie jest taka rzadka. Z licznymi wariantami,
na przykład takimi jak: "ja lubię dobrą
muzykę/malarstwo/architekturę/literaturę, a nie takie byle co" albo, jak pisał
Freddy bodajże w wątku o irytacjach "jak ty
możesz słuchać techno" (ewentualnie: czytać takie niepoważne książki, co to w
ogóle za sztuka, jak baba obiera w muzeum ziemniaki itd.). Mojemu koledze, który
wybierał się na ekranizację LOTR-a, znajomy rzekł: "no nie, jak dorosły człowiek
może iść na bajkę o krasnoludkach i pierścionku?!". I widać tu dość wyraźnie
właśnie taką postawę zamknięcia: coś na pewno jest słabe, bo jest o jakichś
niepoważnych rzeczach, czy raczej: o takich które mnie by nie zainteresowały. I
może jest słabe rzeczywiście, ale byłoby chyba dobrze się najpierw o tym przekonać.

Co do dołączania chórku - no tak chyba działają właśnie dyskusje forumowe, że
jeśli się z kimś zgadzamy (lub nie) i mamy do dodania coś od siebie, to o tym
piszemy, a wątki sobie często offtopują. I myślę, że taka swoboda dyskusji ma w
sobie akurat sporo z ducha Jeżycjady i borejkowskiej kuchni :)

> Przecież nie ma tu wartościowania ,że dawne zdjęcia były lepsze ,
> niż dzisiejsze, cały akapit tyczy zmiany podejścia do fotografii.
> Zmiany natury socjologicznej i psychologicznej.

oczywiście, ale nasze dyskusje nie są przecież ograniczone ściśle i wyłącznie do
tego, co powiedziała Małgorzata Musierowicz (i osoby, na które ona się
powołuje). Raczej jej myśli i powieści są dla nas punktem wyjścia do dalszych
dyskusji i na tym chyba - jak dla mnie - polega ich największa siła, że tyle i
takich interesujących rozmów mogą wywołać.

Ja też to akurat uważam, za jedną z najbardziej ponętnych i wartościowych cech
tego forum - te wszystkie soczyste i pobudzające do myślenia offtopy na wszelkie
tematy: o języku włoskim, horoskopach, Wiedźminie, operze, fotografii i gotowaniu. W
nich właśnie wionie, jak dla mnie, autentyczny, bystry i wesoły duch Jeżycjady.
Że aż się trochę wzruszyłam ;). I w ogóle pozdrawiam serdecznie współforumowiczów.

[ginestra]

idomeneo napisała:

>
> Ja też to akurat uważam, za jedną z najbardziej ponętnych i wartościowych cech
> tego forum - te wszystkie soczyste i pobudzające do myślenia offtopy na wszelki
> e
> tematy: o języku włoskim, horoskopach, Wiedźminie, operze, fotografii i gotowan
> iu. W
> nich właśnie wionie, jak dla mnie, autentyczny, bystry i wesoły duch Jeżycjady.
> Że aż się trochę wzruszyłam ;). I w ogóle pozdrawiam serdecznie współforumowicz
> ów.

Idomeneo, bardzo trafnie to ujęłaś! Właśnie coś w tym duchu mówiłyśmy na zlocie:
że w naszym forum najfajniejsze są te offtopiki, które nas tak wciągają i dzięki
nim poznajemy się nawzajem i stajemy sobie bliżsi.
Też Cię pozdrawiam!

[kaliope3]

Ja też pozdrawiam i dodam,że dla mnie to bardzo przyjemne jak od tematu
jeżycjadowego temat wątku chyłkiem,niepostrzeżenie zaczyna zdążać w zupełnie
innym kierunku(czasem nawet wcale nie chyłkiem tylko następuje nagle bardzo
gwałtowny zwrot),a jeszcze fajniej jest wtedy,gdy,po pewnym czasie, natępuje
wspaniała volta i ten zoftopikowany wątek, niczym syn marnotrawny, powraca do
tematu macierzystego:)

[uccello]

idomeneo napisała:
oczywiście, ale nasze dyskusje nie są przecież ograniczone ściśle i wyłącznie do
tego, co powiedziała Małgorzata Musierowicz (i osoby, na które ona się
powołuje). Raczej jej myśli i powieści są dla nas punktem wyjścia do dalszych
dyskusji i na tym chyba - jak dla mnie - polega ich największa siła, że tyle i
takich interesujących rozmów mogą wywołać.

Ja też to akurat uważam, za jedną z najbardziej ponętnych i wartościowych cech
tego forum - te wszystkie soczyste i pobudzające do myślenia offtopy na wszelkie
tematy: o języku włoskim, horoskopach, Wiedźminie, operze, fotografii i gotowaniu. W
nich właśnie wionie, jak dla mnie, autentyczny, bystry i wesoły duch Jeżycjady.
Że aż się trochę wzruszyłam ;). I w ogóle pozdrawiam serdecznie współforumowiczów.


Też lubię jak stajemy się off topowymi zboczeńcami:)

Jestem jeno drażliwa na przyprawianie MM gęby paskudnej, takie
głucho-telefoniczne akcje już widziałam na forum.
Ktoś odnosi się do tekstu MM, na co

forumowicz X pisze: a ja w tym wyczuwam, bo ja wiem?, jakąś pogardę dla inności

na co Q: POGARDE?! Bożesztymój jak ona może...

W: pogarda jest niszcząca

X: tak, tak..

S: ja to nie gardzę, i moja rodzina też nie gardzi

Z: kiedyś to MM nie gardziła...

i tak dalej w upojeniu

[idomeneo]

Onion, opis pieska cudowny! :)))

[onion68]

To "Trzech panów w łódce nie licząc psa" Jerome K. Jerome. Z oceną opisu pieska
się zgadzam, poza tym książka ta zawiera wiele innych niemniej smakowitych
opisów, np. bardzo aromatycznych serów, wieszania obrazu na ścianie przez głowę
rodziny, delektowania się herbatą na wodzie z rzeki, i wiele, wiele innych. A,
zwiedzania labiryntu!
Jest to chyba najbardziej rozśmieszająca mnie książka. No, jedna z.

[idomeneo]

tak, to jest czarująca książka! nie pamiętałam tego fragmentu o piesku, ale
kiedyś mój mąż, nieco znużony moim przebieraniem w sukienkach podczas zakupów,
kiedy to wszystkie były niby w porządku, ale jakoś nie mogłam się zdecydować,
zapytał mnie, czy nie brakuje mi aby kapryfolium.

A czytaliście może ten drugi tom, o wycieczce rowerowej do Niemiec? Mnie się już
tak bardzo nie podobał, a momentami to mi nawet jakimiś uprzedzeniami podjeżdżał
- chyba wolę myśleć o Jerome'ie jako o autorze tej pierwszej książki.

[uccello]

idomeneo napisała:
>być może też jest w tym jakiś rodzaj obcości, który nas tak
>intryguje, taki
>efekt egzotyki- późniejsze zdjęcia, te dynamiczne, wydają się już
>znacznie
>bardziej "z naszego świata".

zgrabnieś to Pani ujęła!
Myślę ,że oglądajac stare fotografie, jesteśmy też przejęci tym, że
oto stoimy przed oknem do świata, którego już nie ma ,patrzymy w
oczy ludzi, którzy minęli, mamy tę nadwiedzę o przyszłości -
niedostępną fotografowanym.
Poza tym, kiedy oglądamy stare portrety( malarskie, czy
fotograficzne),możemy być pewni,że uwiecznione osoby WIEDZĄ, że są
portretowane i obserwowane.
No i nie bez znaczenia jest ta uwodzicielska miękkość światła , ta
patyna ,te sepiowe , kłębiące się odchłanie w tle- filtr , który
niewątpliwie dodaje urody też zdjęciom zupełnie banalnym.

[onion68]

Mam zdjęcie ślubne mojej babci z 1918 r. Nie sądzę, żeby to był szczyt artyzmu w
dziedzinie fotografii. Stoi w mojej sypialni i chociaż babcia wychowywała mnie
od trzeciego miesiąca życia (tzn. w czasie, gdy rodzice byli w pracy), często
patrzę na nie i zastanawiam się, jaką kobietą była wtedy.
Poza tym, tak jak pisała Ucello - jest to okno do świata, którego nie ma.

[idomeneo]

uccello napisała:

> zgrabnieś to Pani ujęła!

bardzo dziękuję!

> Myślę ,że oglądajac stare fotografie, jesteśmy też przejęci tym, że
> oto stoimy przed oknem do świata, którego już nie ma

mam podobne intuicje - że kwestie wartości artystycznej to jedno, a nostalgia,
egzotyka dawnego świata, nasza ciekawość tego świata - to drugie. Więc może nas
teraz głęboko zaintrygować albo poruszyć zdjęcie, które pierwotnie miało walor
czysto użytkowy.

Stąd też nie budzi jakiejś mojej niechęci rozpowszechnienie się fotografii wśród
amatorów, jej łatwa dostępność dla celów rodzinno-dokumentacyjnych. Nie mam
wrażenia, że istnienie i puchnięcie tych wszystkich gigantycznych domowych
archiwów zdjęć miałoby jakoś deprecjonować samą sztukę fotografii - bo to trochę
tak jakby uważać, że upowszechnienie się umiejętności czytania i pisania zabija
albo pomniejsza wartość prawdziwej literatury, która powinna być ekskluzywna.
Dostępność narzędzi to problem odrębny od tego, co nimi jesteśmy w stanie zdziałać.

[lezbobimbo]

uccello napisała:
> Myślę ,że oglądajac stare fotografie, jesteśmy też przejęci tym,
>że oto stoimy przed oknem do świata, którego już nie ma ,patrzymy w
> oczy ludzi, którzy minęli, mamy tę nadwiedzę o przyszłości -
> niedostępną fotografowanym.

O - piekna obserwacja :)
Zaluje, ze pani MM czegos takiego nie napisala.
Zamiast tego wyczuwam w jej pisaniu o fotografiach niechec do
nowoczesnosci. N.p. w Dziecku piatku pan Jankowiak w myslach gdera
wlasnie nad upadloscia dzisiejszej fotografii, bo dawniej to dzieci
tylko od swieta.
W swym felietonie MM rozwinela to w kuriozalne jak dla mnie gdybanie
"co z tego wynika" ze kiedys zdjecia byly solenne, a teraz tak latwo
mozna je zrobic i przechowywac w komputerze.
Otóz NIC nie wynika ;P Kiedys bylo trudniej, teraz jest latwiej i
tyle. I oszczedza sie zycie sepiowych osmiornic a dzisiaj tez
oszczedza na trujacych wywolywaczach.

> No i nie bez znaczenia jest ta uwodzicielska miękkość światła , ta
> patyna ,te sepiowe , kłębiące się odchłanie w tle- filtr , który
> niewątpliwie dodaje urody też zdjęciom zupełnie banalnym.

Ano :) Wszystkie zdjecia monochromatyczne staja sie o oczko
"ciekawsze" od tych kolorowych tylko dlatego, ze w naturze nie mamy
wszystkiego w czarnobieli albo w sepii. Do zdjec kolorowych nasze
oko jest jakby bardziej przyzwyczajone - kolory mamy na co dzien.
Wiec o oczko ciekawsze monochromaty to o oczko "artystyczniejsze" :)

[lezbobimbo]

mmoni napisała:
> lezbobimbo napisała:
> > Ale wiem tez chyba o co chodzi przedpiszacej, zachwycajacej sie
> > kliszami pani Stefanii Grodzienskiej.
> Gurdowej, nie wszystkie Stefanie to Grodzieńskie :-)

Ajaj, co ja napisalam! Tu widzicie oto jak dziala moja dziurawa
pamiec. Gurdowej oczywiscie, pardon;)))))))

>Nie jest tak, że załóżmy 10% fotografii jest dobrych, a 1%
>wybitnych i ten odsetek pozostaje taki sam,

Owszem, jest tak wlasnie ;P Nawet najlepszym aparatem albo aparatem
ze szklanymi kliszami tez wychodzi duzo, duzo wiecej zlych ujec niz
dobrych. Jak juz pisalam dobrych wychodzi zawsze 10% a reszta won :)
Olbrzymia ilosc fotografii wcale nie odbiera jakosci.

>Jak komuś się chciało przechodzić przez żmudny proces robienia
>zdjęcia na szklanej płycie pokrytej białkiem, to chciało mu się też
zastanowić nad kadrowaniem i kompozycją zdjęcia

Cyfranci tez sie zastanawiaja nad kadrowaniem i kompozycja. Cyfrówki
nie wykluczaja mózgu :)

>Łatwość techniczna robienia zdjęć, jaką >oferują> "idioten-kamery"
>spowodowała lawinowy przyrost >bezrefleksyjnych pstrykaczy,

Ale idioten kamery istnieja juz od dawna!
Juz przed 2 wojna swiatowa przenosne i male aparaty trafily pod
strzechy :) To co dzisiaj podziwiasz jako sepiowe piekne dzielo, to
moze byc jakis przedwojenny pstrykacz niedzielno-familijny :)

> natomiast stwierdzę prowokacyjnie, że liczba dobrych fotografów na
>świecie jest> constans i nie zmienia się od XIX wieku.

To ja Cie poprosze o fakty i liczby podpierajace te prowokacyjna
teze. Phi ;)
Fotografów dobrych jest teraz naprawde, naprawde duzo i maja do
dyspozycji potezne pole dzialania i duzo technik.
Wystarczy sie przejsc po galeriach internetowych, aby zobaczyc ile
tysiecy pieknych dziel powstaje co dzien.

A w ogóle dobrzy fotografowie to tez pstrykacze!
Jedyna róznica polega na selekcji po pstrykaniu (10% dobrych reszta
won)

Ty masz widocznie pecha, bo trafiasz na tych, co nie umieja wybierac
i pokazuja Ci cale 4 gigabajty :) Ale to nie znaczy zaraz, ze trzeba
potepiac wszystkie cyfranie w czambul!

> Cyfrówki o tyle pogorszyły sprawę, ze pstrykacza nie powstrzymują
>już żadne> względy, nawet ilość zużytego filmu.

E tam pogorszyly. Znam gorsze fenomeny niz to, ze kazdy zdjecia
robic moze. Dawniej ilosc zuzytego filmu tez nie poskramiala tych
zlych pstrykaczy przed pstrykaniem i co? Swiat sie nie zawalil.

>Każde zdjęcie jako tako ostre i doświetlone jest kwalifikowane jako
>dobre i potem padamy ofiarą pokazu pt. "wszystkie wielbłądy
>Egiptu".

To wyksztalc asertywnosc albo podrzuc zadreczajacym podrecznik o
kompozycji foto etc :)
Dawniej tez ludzie zadreczali kilogramami odbitek lub wieczorami ze
slajdami.

[ready4freddy]

hy hy, zamiast o felietonach (musze podczytac w wolnej chwili), zrobilo sie o
zdjeciach.
a, to cos wam pokaze:
www.fotothing.com/photos/7c3/7c36766129927461027ca8ed27b4b9ef_30d.jpg
thx god 4 digital. li i jedynie :)

[idomeneo]

olaboga!

[lezbobimbo]

ready4freddy napisał:

> hy hy, zamiast o felietonach (musze podczytac w wolnej chwili),
zrobilo sie o
> zdjeciach.

> a, to cos wam pokaze:
> thx god 4 digital. li i jedynie :)

Sliczna piesa! Czy Twoja? I jakie ladne ujecie. Teraz tylko podkrec
kontrast i machnij filtrem sepiowym, a wyjdzie foto ze swiata, który
moze jest a moze go nie ma ;))))

[lezbobimbo]

lezbobimbo napisała:
> > hy hy, zamiast o felietonach (musze podczytac w wolnej chwili),
> zrobilo sie o
> > zdjeciach.

Felietonów nie polecam, to nie jest Jezycjada i nie ma tam nic o
Pulpie ;) W kazdym razie od ich czytania odpadly mi nieco raczki;)

[idomeneo]

ja przeczytałam uczciwie wszystkie te felietony i - zupełnie niezależnie od ich
tematyki - mam rozmaite wątpliwości co do ich strony warsztatowej. Bo wiadomo, w
felietonie ma być odautorsko, osobiście, lekko, ta forma wymaga sporo wdzięku -
i ja go tam widzę, na przykład w tym kawałku o księdzu-bibliofilu. Ale przyznam,
że poza kilkoma przebłyskami takiego niewymuszonego kunsztu te felietony są
jednak dla mnie trochę, hm, nudne? Szkolne? Jak takie wypracowania: otrzymałam w
prezencie książkę i była ona bardzo ciekawa, a traktowała o tym i o tym, koniec.

[onion68]

Przeczytałam felieton o księdzu Bystrym i ogrodnictwie. Właściwie to żaden mnie
nie zachwycił (chociaż ten o księdzu lepszy). Brak lekkości i felietonowej
błyskotliwości. I właśnie na podstawie tej lektury nagle doceniłam jeszcze
bardziej obecnych felietonistów "Polityki" (bo o panu Zanussim wolę nie wspominać).
Nie zgadzam się również, jakoby uprawa ogródka była wyrazem i zwycięstwem
nadziei. Ja raczej wiążę to raczej z instynktem kolonizatorskim i zawsze było mi
szkoda roślin uważanych za chwasty. Podczas spacerów najbardziej przyciągają
moją uwagę takie dziko zarośnięte posesje.
Ale poczytam jeszcze.

[idomeneo]

ten o księdzu Bystrym też mnie jakoś nie zwalił z nóg, ale jednak wyróżniał się
warsztatowo, moim zdaniem, na tle reszty. I przypomniały mi się "Frywolitki",
które tematycznie i światopoglądowo były bardzo podobne do tych felietonów, ale
moim zdaniem jednak bez porównania lepiej napisane.

[lezbobimbo]

A jak znajdujecie teze o tym, ze na wsi ludzie sa lepsi od tych
wywyzszajacych sie mieszczuchów? Hi hi hi ;)

[ready4freddy]

ale lepsi w czem? :) tak ogolnie, czy np. w obieraniu ziemniakow? ;)

[ready4freddy]

hyhyhy, nie moja :) bylo goraco, w moim miescie rodzinnem bylem w parku, patrze
- pies zlopie wode prosto z fontanny, mysle sobie "nozesz ty, takie fotki to
zawsze robia wrazenie" - dzieki japonskiej technologii, tzn. zoom 12x :)
pstryknalem na szybko i jest. potem tylko przycialem, takie post-kadrowanie duzo
daje :)

wystarczy kontrast, myslisz? w kolorze to ono jest ok, ale juz b/w bedzie za
ciemne, tak mi sie zdaje. ale co mi tam, sprobuje :D sepia to pikus, sa filtry
dodajace nie tylko ziarno, ale i delikatne rysy :)))

[lezbobimbo]

No jak juz calkiem obrabiasz to zacznij od poprawienia poziomów. Moze
nawet kontrastu nie trzeba bedzie. A potem monochromol, i dodaj
wszystkie ziarna i kierunkowskazy. Na koniec ponaddzierana rameczka w
falbanke :)

[ready4freddy]

a sprobuje, z ciekawosci :)

[metwoh]

A tłok powinien chodzić(mimo, ze nie ma nóg) w cylindrze, a nie w
rurze wydechowej.

[ready4freddy]

radze myslec raczej glowa, nie tlokiem. i znalezc sobie konstruktywne zajecie,
bo ci az elektrolit uszami wyplywa od tego rozmyslania o rurach i tlokach.

[lezbobimbo]

Szkoda, ze nie zrobiles tego wczesniej i nie zamiesciles jako test czy
ktos sie zachwyci stara sepia czy rozpozna, ze to teraz robione ;)

[ready4freddy]

"juz nie ma takich psow.. i gdzie te niegdysiejsze fontanny?" :)

it's only called paranoia if you can't prove it

[idomeneo]

ready4freddy napisał:

> juz nie ma takich psow

i tu się przyznam, że na początku myślałam, że to spragniony niedźwiedź brunatny
został tam uwieczniony - stąd to moje "olaboga"...

[ready4freddy]

no wlasnie sie dziwilem, skad to "olaboga" :DDD nie, to zwykly s(w)eter :)