matka i syn

[jan.kran]

Przyznam sie że jest to temat który znacznie bardziej mnie interesuje niż
relacje matka - córka.

Mamaja napisała :

Kanoko, z synem jest latwiej - bo ma sie od niego mniejsze oczekiwania (nie w
sprawie "kariery" zyciowej), ale mniej sie o niego obawiamy, mniej
pokrewienstwa plci. Z czasem Ci sie ulozy lepiej - zobaczysz.


----------> Tak się składa że ja się bardzo o mojego syna obawiam, trudno mi
Go zrozumieć, a wymagam niestety niewiele...
Dzięki temu że Młoda przez ostatnie trzy lata wzięłą sie za Jego wychowanie
byłoby nieciekawie. Chyba odzywa sie we mnie tradycyjny podział ról... i
znacznie niej od Juniora wymagałam niż od Młodej. Na szczęście Ona się
postawiła okoniem i Junior umie gotować , sprzątąaći prasować dokładnie tak
jak ONa.
Ja bym nie umiała tego na Nim wymóc((
Kran

[popaye]

trafilas Janie.Kran-ie w moj czuly punkt!

Niewiele moge powiedziec na ten temat, bo mam wrazenie iz w ocenie mojej
(prawie 80-cio letniej Mamy) znajduje sie dopiero w trakcie, jezeli nie w
poczatkach procesu wychowawczego .
Te okolicznosci determinuja nasze stosunki: doswiadczona i madra Mamusia
oraz "wkraczajacy w zycie" zlakniony porad i uwag wychowawczych, mlodziutki
(40+++), niedoswiadczony i nieobyty z pulapkami zycia - synek )

Z Mama instytucja "rozwodu" nie istnieje!, a ja Ja tak samo kocham jak Ona
mnie, tyko odrobine inaczej i zrezygnowalem juz z prob przekonywania Jej o tym.
Za malo nam czasu pozostalo - daremny trud )

[jan.kran]

No normalnie idę się zrewidowac wychowawczo))
Dokładnie tak widzę za kilkadziesiąt lat siebie i Juniora.
I Młodą gdzieś w tle która czuwa nad nami:o)
Jezus Maria na pomoc!

[kanoka]

Potwierdzam, że z synem jest łatwiej. Ale taką tezę postawiła Maryna, nie
Mammaja )

[mammaja]

No wlasnie, chcialam sprostowac ze to nie ja! Moi przysporzyli mi tez wiele trosk
w okresie dojrzewania, ale to juz bylo tak dawno! A od wczoraj do jednego z
nich moge zwracac sie "panie radco" i o tamtych problemach dawno sie zapomnialo.
Natomiast w sprawy osobiste tych doroslych facetow wtracam sie malo. Mam w nich
oparcie w sprawach trudnych, a oni we mnie i to najwazniejsze.Poza tym przyznam
ze wlasnie z jednym z synow mam najlepszy kontakt duchowy, ze tak powiem. Co nie
ma wspolnego z miloscia. Ta jest dla wszystkich.

[popaye]

szczesliwa Ty i dzieci Twoje Mammajo
- tak wynika z Twojego, subiektywnego przekazu, bo dla pelnego obrazu powinny
sie wypowiedziec jeszcze w temacie juz dorosle dzieci

Jestes ca. 2x mlodsza od mojej Mamy, masz 3-ke dzieci i meza
(4-te "dziecko"!) .
Oszczedzony Ci zostal los rel. wczesnego wdowienstwa przy (juz) braku rodzicow
czy rodzenstwa i matki... jedynaka .
Czy on bedzie (jest): radca, dyrektor a nawet... magister (he, he) nie ma
znaczenia,- NIC nie jest w stanie zniwelowac (prawie) 30-tu lat roznicy wieku i
doswiadczen oraz faktu, ze Ona-mamusia a on-syn .

Gwoli prawdy musze dodac iz moja Mama (mimo zaawansowanego wieku) nie ma
(prawie) zadnych zewnetrznych oznak umyslowego starczego zidiocenia, zawsze
starala sie (obiektywnie) swoje matczyne troski artykulowac delikatnie choc
dobitnie i bez oporow (zadnych)
Faktem jest rowniez iz nie bylo nigdy zadnych konfliktow miedzy Nia a kobietami
istniejacymi w moim zyciu.
Synowa (moja zone) traktowala zawsze jak corke i Ona tylko "pomaga" jej w
ciezkim trudzie zrobienia ze mnie "czlowieka" .

Dla mnie nauczka, ze jak sie ma jedno dziecko to lepiej (dla matki) - by to
byla corka.

pozdr.,-
pE

[mammaja]

Popaye, nie odmladzaj mnie, blagam, twoja mam nie ma chyba stu lat! A w zyciu
jak w filmie - czasem slonce, czasem deszcz, nikt nie jest trwale szczesliwy.
znam bardzo pozytywnych jedynakow, wiec chyba nie ma regulyNatomiast fakt, ze
przy wiekszej niz jedno ilosci dzieci troski rozkladaja sie i raz jedno ich
przysparza, raz inne Zadne nie jest tym "niezwyklym".

[skir.dhu]

Polecam film "C.R.A.Z.Y." Miedzy innymi, uroczy zarys ukladow mama i Jej 5
synow.
Obserwuje moja tesciowa i Jej uklady z synami (5). Oczywiscie WSZYSCY wiedza,
ktory jest najbardziej ukochany i oczywiscie Ona zyje w niepodwazalnym
przekonaniu, ze WSZYSTKIE DZIECI KOCHA ROWNIE MOCNO CHOC KAZDE INACZEJ ))))
Tesc sie przynajmniej przyznaje otwarcie, ktora corke (a ma Ich 4) kocha
najbardziej na swiecie, tesciowa tkwi w nieustajacym zaprzeczeniu i niech tak
juz pozostanie
Matki ogolnie maja te potrzebe udowadniania sobie i swiatu, ze "kochaja po
rowno", zawsze mnie zastanawia po co? Czy naprawde nie zdaja sobie sprawy z
tego, ze preferencji nie da sie ukryc na dluzsza mete? Nawet wnuki wiedza,
ktory wujek jest zawsze "naj" dla babci
Skir Dhu

[maryna04]

Skir.dhu piszesz, "ze matki ogolnie maja potrzebe udowadniania sobie i swiatu,
ze kochaja po rowno - zawsze mnie to zastanawia po co?"
Mysle, ze po to, ze matki jako osoby obdarzone wieksza empatia, poczuciem
sprawiedliwosci etc. od mezczyzn chca wlasnie wymazac swoje poczucie winy
wyimaginowane czy prawdziwe, czy jakos zapobiec takiej niesprawiedliwosci.
Irracjonalne?, chyba nie tak do konca. Twoj tesc przechodzi do porzadku
dziennego nad tym i nie krepuje sie powiedziec, ze jedna corke kocha wiecej od
pozostalych. Nie chcialabym byc jako dziecko corka Twojego tescia, ale i w
zyciu doroslym tez nie. Dobrze, ze w opisanym przypadku jest mniej kochane
nie jedno dziecko a trojka. A moze ma rankig od jeden do ilus tam? Milosci
chyba jednak nie mozna tak do konca zmierzyc czy zwazyc i rzeczywiscie jak mowi
Twoja tesciowa - kazda jest inna.

[skir.dhu]

Pewnie by Ci jednak nie bylo tak zle byc corka mojego tescia, nawet ta mniej
kochana To jest bardzo porzadny pan i Jego dzieciom nigdy niczego nie braklo
(mam na mysli nie tylko dobra materialne, ale glownie czas, zainteresowanie,
czulosc, cierpliwosc, milosc rodzicow).
Sposrod swoich 9 dzieci (4 corki i 5 synow), moj tesc ma te swoja jedna,
ukochana "ksiezniczke", co zreszta nigdy nie wplynelo na rowne rozdzielanie
wszystkiego pomiedzy cala bande. Tesc nigdy nie kryl tego, ze Jego pierwsza i
najstarsza corka byla, jest i bedzie najwazniejsza w Jego sercu. Kolejne dzieci
nigdy tego nie kwestionowaly, gdy byli mali to mialo zasadnicza zalete, przez
Nia mozna bylo ojca "urobic" na wiele rzeczy korzystnych dla wszystkich
Uwazam, ze to byl i jest zdrowy uklad szczegolnie teraz, gdy
rzeczona "ksiezniczka" ma 60+ a tesc skonczone 80 lat. Roznice sie zacieraja,
pozostaje przyjazn i czulosc miedzy dwojgiem starzejacych sie ludzi.
Z tesciowa zawsze to bylo bardziej skomplikowane - nigdy nie pozwolila sama
sobie przyznac sie przed soba, ze jeden z synow jest tym Jej "ksieciem", co
oczywiscie odbijalo sie czesto negatywnie na samym synu traktowanym przez
reszte rodzenstwa jako "maminsynek". Poniewaz Go tak traktowali, czulosc
tesciowej sie wzmagala i tak to bylo w kolko. Teraz jest to glownie problem
mojej szwagierki, drugiej juz zony tegoz "ksiecia". A tesciowa wciaz sie broni
przed wyartykulowaniem oczywistosci.
Mam wrazenie, Maryno, ze zakladasz, ze jezeli jedno jest kochane bardziej to
reszta na tym zasadniczo traci. Obserwujac uklady w rodzinie mojego meza,
uwazam, ze to wcale nie jest takie oczywiste. Pomiedzy rodzenstwem tez sa
przeciez podobne zwiazki - moj maz jest blisko zaprzyjazniony z jednym z braci
i z dwiema siostrami. Reszte rodzenstwa widujemy wylacznie 2-3 razy do roku, ze
wspomniana 3 spedzamy czasem wakacje, spotykamy sie srednio raz w miesiacu na
obiad czy drinka. Pozostali bracia i siostry tez maja swoich "ulubionych"
sposrod calej rodziny wiec to, ze ojciec "ulubil sobie" najbardziej te jedna a
tesciowa tego jednego niczego tak naprawde wszystkim dzieciom nie odebralo. To
jest tylko problem mojej tesciowej i Jej najbardziej ukochanego syna, ze Ona
sie jakby wstydzi tego, ze Jego kocha mocniej. A czegoz tu sie wstydzic? Tak
dlugo jak wszystkie dzieci traktowane sa fair, czuja sie kochane "w ogole" i
znaja wartosc domu, rodziny itp. to jakiz w tym problem, ze to jedno jest
najblizsze sercu? To przeciez ludzka rzecz
Skir Dhu

[maryna04]

Z przyjemnoscia przeczytalam twoj post. Opisujesz wspaniala rodzine, gdzie
wszyscy sie kochaja, nawet jesli jedno ma takie, a drugie inne slabostki i
zroznicowane poglady. A na dodatek ta rodzina jest tak duza i w kontakcie
miedzy soba. Wyobrazam sobie ile roboty ma tesciowa, zeby "odwalic" wszystkie e-
maile, telefony, zyczenia, rocznice, urodziny. Ponadto dane im bylo to, ze zyja
wszyscy dlugo i szczesliwie, nie maja klopotow materialnych, a los ustawil ich
w spoleczenstwie na bardziej uprzywilejowanych miejscach. Oczywiscie nie o
takim problenie nierownomiernej milosci myslalam. Zycze Waszej wielkiej
rodzinie (no bo przeciez i Twojej) wiele radosci jeszcze przez dlugie lata.

[marysia9615]

Mam trzech synów i kazdy jest inny.Rózne charaktery najstarszy jest spokojny i
zawsze był bardzo dojrzały ale mysle ze powodem było ze obarczyłam niechcący go
odpowiedzialnościa za młodsze rodzenstwo podczas gdy ja musialam walczyc z mężem
o spokój w rodzinie.Sredni jest porywczy,czasami agresywny.Najmłodszy 13 lat
jest radosny,wesołek.Relacje są różne.Najwięcej kłopotów sprawia średni chociaz
jest na swoim.

[warum]

Wlasnie wrocilam /kolejny juz raz.../po probie zrobienia "porzadkow' w
mieszkaniu taty. I bezcenne dla mnie okazaly sie jedynie swistki papieru,
kawalki pozolklego kratkowanego papieru z jego odrecznymi zapiskami/ np. notes
z pracy, czy przepis na ogorki konserwowe chyba z polowy 80l./.
Zawsze podziwialam jego charakter pisma, byl w przeciwienstwie, do mojego w
ostatnich latach, zawsze taki sam: "zrownowazony", lekko przechylony w prawo ,
idealnie czytelny, stabilny. Nawet jak juz byl bardzo chory i z trudem mogl
utrzymac dlugopis jego podpis byl niezmienny, choc skomplikowany i widac bylo
drzenie reki. Chcialabym byc kims takim dla swoich dzieci, jak moj ojciec byl
dla mnie.

[wedrowiec2]

Będziesz Warum, będziesz. Jestem tego pewna. Od ładnych paru lat czytam o
relacjach między Tobą a dziecmi.

Rzeczy. One o nas stanowią o nas. Prócz wspomnień to świadectwo rzeczywistego
kontaktu, świadectwo istnienia nam bliskich. Wspomnienia bledną, zmieniają się
w naszej pamięci. Widok rzeczy powoduje, że sięgamy do zakamarków naszych
mózgów przywołując chwile, które minęły.

[terem]

Rzeczy, pewnie , że tak...
Choc w moim przypadku rzeczy pozostawione przez bliskich były jak nóż wetknięty
w świeżą ranę. I bursztynowy naszyjnik po Babci i mały , chiński dzbanuszek,
pozostawiony przez Mamę...
Lepiej służą mi rzeczy, podarowane mi przez moich nieobecnych, za ich życia.
Sztućce srebrne, od babci, złoty łańcuszek od mamy...
Ale i tak, pamiętam moich bliskich, pomimo rzeczy, jakie po sobie zostawili.
Pamiętam ich za miłość i ciepłą obecność w moim życiu.
Teraz mogę tylko wspominać i zbliża się czas, gdy to wspominanie będzie
bardziej intensywne.
Tak to jest, w ten świąteczny czas...

[alfredka1]

Terem napisała : "Teraz mogę tylko wspominać i zbliża się czas, gdy to
wspominanie będzie
bardziej intensywne.
Tak to jest, w ten świąteczny czas..."
- i jest to jeden z powodów dla którego nie lubię świąt. Mam w dniu wigilijnym
tak ogromny natłok wspomnień, że najchętniej zaszyłabym się gdzieś daleko od
ludzi, została sama.. Jest to przypadek ciekawy dla psychologa/psychiatry, bo
przecież ciągle pamiętam o Niej, wspominam, cytuję i robię to bez smutku, żalu.
I tylko w ten jeden jedyny wieczór... ojej rozczulam się, na szczęście to raz
do roku i trwa kilka godzin.
Warum, tyle lat miałaś Tatę aż przyszła Jego pora. Ten pierwszy Wieczór będzie
paskudny ale następne napewno lżejsze - czego Ci serdecznie życzę.
Wzorem "Ady Przelotnej" ślę cmok cmok

[alfredka1]

wpisalam się absolutnie nie na temat wątkowy, przepraszam. Czyżbym miała jakieś
kompleksy i koniecznie chciała zaistnieć. Przecież chodziło o relacje "ojciec -
córka", a ja na ten temat nic a nic napisać nie mogę, więc "podpięłam sie"..
ech, tak to jest z wiekowymi juz osobnicami )

[josarna]

Mam dwu synów. Nie kryję, że z młodszym mam lepsze relacje, gdyż jesteśmy
bardzo podobni. Mamy podobne zainteresowania; wymieniamy się płytami
dyskutujemy, podsyłamy sobie artykuły. Mam też wieczne, ogromne poczucie winy,
że zostawiłam chłopaka samemu sobie, bo nie miał się kto zająć starym,
niewdzięcznym człowiekiem i padło na mnie. Może dlatego staram się
synowi "nieba przychylić". Starszy o tym wie, ale i tak twierdzi, że jego
samego za bardzo rozpieszczam, więc chyba nie czuje się zbytnio pokrzywdzony.
Niestety układy między braćmi są kiepskie, choć w razie potrzeby mogą na siebie
liczyć.
Dla układu matka-syn z pewnością ogromne znaczenie ma własne życie matki: czy
ma swoje pasje, pracę, czy jest spełniona jako kobieta. Syn nie może mieć
poczucia, że wypełnia matce całe życie, że bez niego zginie, bo to zbyt wielka
odpowiedzialność. Wciąż pamiętam mojego kolegę, profesora, który musiał 2 razy
dziennie biegać do mamy zaniedbując własne dzieci, a i tak stale miała
pretensje, że jest z nią zbyt krótko. Od kilku lat kolega nie żyje i mama jakoś
musi się obejść - w domu opieki...

[czubatek]

Temat interesujacy,mam tez jedynaka syn juz doroslego z ktorym utrzymuje
serdeczny kolezenski kontakt jesli sa problemy wspolnie rozwiazujemy,sa tez
chwile kedy z checia bym wziela na kolano i przylozyla kilka klapsow,na
szczescie takich chwil jest nie wiele.Urlopy , swieta, staramy sie spedzac
razem z jego rodzina , wszystkim matko zycze milych kontaktow z synami.

[maryna04]

Mam wyrzuty sumienia wzgledem syna, ze kiedy byl dzieckiem, a potem
chlopcem to nie zawsze postepowalam z nim tak jak bym to robila teraz. Na swoje
usprawiedliwienie mam, ze kiedy byl chlopcem, to zmarl jego ojciec i ja w leku,
zeby nie bylo cos nie tak, bylam zbyt wymagajaca, przykra... Nikt mi nie
podpowiedzial, ze nie kazdy da sie uksztaltowac tak jak bysmy chcieli. Na
szczescie ma wspaniala zone, wartosciowego czlowieka. Najpierw poprawilo sie
miedzy nami, kiedy wiele lat temu wyprowadzil sie do swojej przyszlej zony, a
teraz drugi skok, po urodzeniu sie ich synusia. To nawet nie kwestia, ze czasem
im zaopiekuje sie dzieckiem.
Bardzo mi zalezy, zeby relacje miedzy nim i corka byly serdeczne, musze jednak
pogodzic sie z tym, ze dla jego zony najwazniejsza jest siostra, to i
automatycznie on tam przynalezy. Ale liczyc na siebie moga zawsze, najlepszym
dowodem, ze corka poznala swojego obecnego meza przez niego))

[josarna]

Tak, Maryno, to co "wyjdzie" z syna jest wypadkową wychowania i cech
wrodzonych. Najlepiej wiedzą o tym rodzice dzieci adoptowanych - czasem jest
super, a czasem wychodzą paskudne cechy biologicznych rodziców i nic się nie da
zrobić. Czytałam kiedyś świetny artykuł Barbary Pietkiewicz na ten temat. Mój
starszy syn ma wiele cech pradziadka, który zginął w czasie wojny! I co? Nic -
trzeba robić to, co jest możliwe, ale nie zmieniać nikogo w tym, czego zmienić
się nie da.

[maryna04]

Josarno, tez pamietam ten artykul Pietkiewicz. I wyobraz sobie ja go inaczej
odebralam, ze nie powinna go napisac, po prostu w ramach poprawnosci
politycznej. Wtedy ja znielubilam. Rodzice adoptujacy dziecko bez tego wiedza
o tym ryzyku, jak i zawsze jest ryzyko z dzieckiem biologicznym. A tu nie moze
byc podtekstu, ze adoptowane kocha sie inaczej i po co ktos bierze sobie na
glowe taki klopot. Dzieki takiemu artykulowi wiele dzieci, ktore mogly byc
adoptowane - nie beda.
Moja synowa pracuje w przyszpitalnej przychodni z dziecmi z wadami fizycznymi,
bardzo duzo wsrod nich jest adoptowanych z zagranicy, bo nie tylko w Polsce
prawo mowi, ze za granice mozna adoptowac tylko dzieci "felerne" - przykra
ironia. Nigdy, przenigdy nie powiedziala, ze te dzieci "felerne" stanowia
srednio wiekszy problem wychowawczy, a pole obserwacji ma duze, bo te dzieci sa
leczone latami. Ma kilka przypadkow dzieci z Polski, chyba ze dwoje zostalo
adoptowane przez samotne kobiety. Wszystkie one stanowia wielka radosc dla
rodzicow.