Światem zaczęła rządzić wiosna.

[krykucha]

Pani Tereska w biurze siedzi

czeka na świata koniec

ktoś o planetach jej powiedział

że w rządku ustawione

Pani Tereska ma gońców rotę

i ważne telefony

no i księgową która dwa złote

ogląda z każdej strony

Tymczasem wiosna wskrzesza muchy

i rosną z szumem trawy

a po ulicach chodzą słuchy

że ma się coś poprawić

I marzy się Teresce pono

gorące miłowanie

już pan Jureczek z działu obok

brodę zapuścił dla niej

I marzy się Teresce miłość

gorąca jak piekarnik

i żeby w sklepach wszystko było

i wczasy gdzieś w Szwajcarii.

Andrzej Sikorowski - "Pod Budą"

Ballada majowa

[palnick]

Brnąłem do ciebie maju
przez mrozy i biele
przez śnieżyce i zaspy
i lute zawieje
przez bezbarwne szpitale
korytarze stycznia
w tych korytarzach słońce
gasło ustawicznie

A teraz maj dokoła maj
wyświęca ogrody
i cały ja i cały ja
zanurzony w jaordanie pogody
a teraz maj i maj i maj
dokoła się święci
od wonnych bzów szalonych bzów
wprost w głowie się święci

I płyną przeze mnie dmuchawce
jak dzieciństwa echa
i wielka jest majowa moc
kiedy niebo się do ziemi uśmiecha
śpi w twoim wnętrzu chłopiec
w chłopcu pierwszy zachwyt poznaję
z twoich ziaren wyrosną sady
strudzonemu pielgrzymką ulżyj dodaj wiary


Adam Ziemianin

Czekanie na wiosnę

[palnick]

Nie wierz, gdy mówią, że chcemy jedynie
Z głodu nie marnieć i ustrzec się chłodu.
Złe sny uciszamy, by słyszeć wyraźniej
Czy na rzece naszej pękają już lody.

Pozorna cisza. Lecz wytrwałość nasza
Rozpali każde już ostygłe słowo,
Na nowo nazwie, co ponazywane,
Nadziei znów pozwoli nam skosztować.

Tak wciąż uparcie czekamy na wiosnę
Schowani w myśli niepokornych kokon,
Bez strachu patrząc wrogom prosto w oczy,
Dyktując wojnę fałszywym prorokom.

Pozorna cisza. Lecz wytrwałość nasza
Rozpali każde już ostygłe słowo,
Na nowo nazwie, co ponazywane,
Nadziei znów pozwoli nam skosztować.


Ola Kiełb

[krykucha]

Na zielonej trawie



Na zielonej trawie

pasie Kwiecień pawie,

a jasne Słoneczko

pomaga łaskawie.

Ewa Szelburg - Zarembina

[ave_duce]

Dni wiosenne

Ach, motylki już fruwają,
dni wiosenne przybywają,
rybki w stawie się pluskają
plim i plum i plim i plum
Turkaweczka w lesie grucha,
brzęczy pszczółka,
bzyka mucha.
Kumka żaba i ropucha
kum, kum, kum, kum
Wystrzeliły kwiatów pąki.
Ćwirlą pliszki i skowronki.
Wiosna dzwoni w leśne dzwonki
din, din, din, din.
Świat się śmieje
razem z Misiem,
pachną kwiatki, łąk strojnisie,
i chrabąszcze zleciały się
z prawie wszystkich świata stron.
Z traw wyjrzały już pierwiosnki,
w gaju śpiewa
wdzięczne piosnki
muzykalny i beztroski,
muzykalny słowik - zuch
Aż z radości krowa grucha,
ryczy pszczoła, kumka mucha,
a Puchatek w słońcu pucha,
puch, puch, puch!


A. A. Milne / Irena Tuwim




kongresonkol.io.gliwice.pl/piotr/z_litworprz.jpg

Dziewczynka z konwaliami

[palnick]

Konwalie takie ulotne
Trzeba szybko je sprzedać
Niebo marszczy brwi
A w domu piszczy bieda

Żeby tylko nie zwiędły
Żeby dzwoniły dzwoneczkami
Żeby tak wonnie kusiły
I do ludzi się śmiały

Dziewczynka śpiewa tak cienko
Aż drży jej głos konwaliowy
Może zdąży sprzedać kwiaty
Zanim pójdzie do szkoły


Adam Ziemianin

[ave_duce]

Wszystkiego... zielonego!!!

;)

[palnick]

Na ryby

Na ryby - w kaździuteńki wolny dzień
Na ryby - nad leniwą rzeczkę w cień
zabieramy sprzęt i starkę
a na drzwiach wieszamy kartkę
Nie wracamy aż we czwartek
zapuszczamy się pod Warkę
Na ryby - by zielony wdychać chłód
Na ryby - by odbiciem tykać wód
Jedną twarzą łyknąć z flaszy
Drugą z toni w niebo patrzyć
Na ryby...

A można i na grzyby
Na grzyby - w aromatów pełen las
Na grzyby - przed wyjazdem słuchaj sprawdżmy gaz
Weźmy czegoś parę kropel
A na drzwiach wywieśmy o tem
Że ruszyliśmy w sobotę
bo powzięlismy ochotę
Na grzyby - tu borowik a tam dzik
dzik, wściekły na mnie...ee... pociągnijmy sobie łyk
nie musimy dużo łykac by się przestać lękać dzika
bo gdyby, gdyby łyk większy
to na lwyby, a dlaczego nie na lwyby

na lwy by - na gorący czarny ląd
na lwy by - gdyby, gdyby nieco bliżej stąd
wałśnie, wziąłby człowiek amunicję
eksportową śliwowicję
drzwi opatrzyłby w inskrypcję:
"przedsięwzięto ekspedycję"
na lwy by - patrzysz samiec wiec go trrrach
a tu lwica - tonie w łzach
robi nam się strasznie głupio
bo ten lew już ukatrupion
więc czyby nie lepiej już na ryby
lub na grzyby
albo na ryby
w każdym razie nie na lwyby
a może na ryby w grzybach, duszone


Jaremi Przybora

[krykucha]

Wiosna idzie, będą zmiany duże,
Wkrótce ptaszki zaćwierkają na sosnach,
Nawet w szarym zadymionym biurze,
Domyślono się, iż idzie wiosna.
Wprawdzie w biurze nie widać słońca,
Wprawdzie wszyscy toną w drukach i w druczkach,
Ale wczoraj obsypało gońca,
Ale dzisiaj odmarzła spłuczka
I bluznęła z szumem jak kaskada,
Aż naczelnik wyleciał z zebrania.
A w tym samym czasie w szufladach
Jęły cicho zakwitać podania
Jak murawa górska, na zielono,
Ze starości, bo je dawno złożono!
A na widok tej namiastki trawki
Ciepło w sercach zrobiło się wszystkim.
Urzędnicy zdjęli zarękawki
I spojrzeli na maszynistki.
Maszynistki się okryły rumieńcem
I zepsuły w roztargnieniu maszyny,
A głównemu księgowemu tak zadrżały ręce,
Że przekroczył fundusz na nadgodziny,
Ale zaraz podjął decyzję męską,
Nie pozwolił, by przygniotła go troska,
I w piśmie do centrali wytłumaczył ten cały bałagan

żywiołową klęską, Której na imię "Wiosna".

Andrzej Waligórski

www.juki.buum.pl/pl_2_g-kwiaty-botaniczny-2004_0.html

[krykucha]

www.jubi.buum.pl/pl_2_g-kwiaty-botaniczny-2004_0.html
moja pomylka to wina wiosny

Marcowy swing

[palnick]

wiatr się wiesza na gałęziach
głową w dół
i na dworze
hula chyba diabłów stu
światła chwieją się uliczne
roześmiane diabolicznie
w ową noc rozkołysana swingiem noc

porzucone na ulicy cienie mrą
sny bezpańskie
sny bezdomne
w szybach lśnią
i tak strasznie jest dreszczowo
grzechem pachnie każde słowo
które szepczesz mi do ucha w ową noc

odstawione światy są
na boczny tor
hotelowa w nas już tyka tylko noc
lampy chwieją się uliczne
roziskrzone satanicznie
w ową noc rozkołysaną swingiem noc


Józef Baran

[krykucha]

"Wiosna pod Zegiestowem"

Jaskółka zaczyna wiosnę
miota się między niebem a ziemią
skrzydłem swym niczym wiosłem
pomaga mieszać zieleń Panu Bogu

Mieni się w oczach
bo lot swój zniża to podnosi
kaczeńce całkiem w dole
zupełnie żółte z zazdrości

I my oniemiali w zachwycie
tak jak każdej wiosny
stoimy przed wielką tajemnicą
Jak na początku ludzkości

A.Ziemianin
=================

Idzie sobie wiosna
Słychac świergot ptaka,
Ładna to piosenka
Tylko głupia taka.

kabaret Potem

Kiedy kwitnie żonkil

[palnick]

gdy kwitnie żonkil (ten, co wie,
że żyjesz, aby stawać się)
zapomnij lecz, pamiętaj że
gdy kwitnie żonkil (ten, co wie,
że żyjesz, aby stawać się)
gdy kwitną bzy, co głoszą, iż
budzisz się po to, aby śnić,
pamiętaj co (zapomnij nic)
gdy kwitną bzy, co głoszą, iż
budzisz się po to, aby śnić
gdy kwitnie róża (rajski ptak
płonący w naszych szarych snach)
zapomnij czy, pamiętaj tak
gdy kwitnie róża (rajski ptak
płonący w naszych szarych snach)
gdy tak rozkwita każdy cud,
że myśl nie może złapać tchu,
pamiętaj gdzie (zapomnij tu)
gdy tak rozkwita każdy cud,
że myśl nie może złapać tchu,
i (gdy nam czas objawi, że
od czasu nas uwolnić chce)
zapomnij mnie, pamiętaj mnie
gdy kwitnie żonkil (ten, co wie,
że żyjesz, aby stawać się)


E. E. Cummings /
Stanisław Barańczak

[zwykly2]

ZMORY WIOSENNE


Biegnie dziewczyna lasem. Zieleni się jej czas...

Oto jej włos rozwiany, a oto - szum i las!



Od mrowisk słońce dymi we złotych kurzach - mgłach.

A piersi jej rozpiera majowy, cudny strach!



Śnił się jej dzisiaj w nocy wilkołak w głębi kniej,

I dwaj rycerze zbrojni i aniołowie trzej !



Śnił się jej śpiew i pląsy i wszelki ptak i zwierz!

I miecz i krew i ogień! Sen zbiegła wzdłuż i wszerz!...



A teraz biegnie w jawę, przez las na lasu skraj -

A za nią - Maj drapieżny! Spójrz tylko - tygrys-maj !...



Dziewczyna płonie gniewem... zaciska białą pięść...

A wkoło pachną kwiaty... Szczęść, Boże, kwiatom szczęść!



A wkoło pachną kwiaty, słońcem się dławi zdrój !

Purpura - zieleń - złoto ! Rozkwitów szał i bój !



Grzmi wiosna! Tętnią żary! Krwawią się gardła róż!

O, szczęście, szczęście, szczęście! Dziś albo nigdy już!...



Dziewczyno, hej, dziewczyno! Zieleni się nam czas!...

Kochałem nieraz - ongi - i dzisiaj jeszcze raz...



Dziewczyno, byłem z tobą w snu jarach, w głębi kniej -

Jam - dwaj rycerze zbrojni i aniołowie trzej !...



Jam - śpiew i pląs zawrotny! Jam wszelki ptak i zwierz!

Ja - miecz i krew i ogień! Sen zbiegłem wzdłuż i wszerz...



Sen zbiegłem, goniąc ciebie, twój wierny tygrys-maj!...

Ja jestem las ten cały - las cały aż po skraj !

B. Leśmian

Wiwat słodka miłość

[palnick]

Słodka wiosna jest twoją porą
jest moją porą, jest naszą porą ( wiwat słodka miłość )
bo słodka wiosna
to jest miłosna pora więc
WIWAT SŁODKA MIŁOŚĆ

takiego nieba, takiego słońca
nie widzieliśmy dotąd ty i ja
i jeszcze nigdy nikt nie wdychał
aż tylu odmian słowa TAK

żadne drzewo swych liści nie zliczy
gdy otwierają się tysiącem ( lśniącym tysiącem )
a wszystkie znaczą
nie wiele więcej, niż jedna rzecz
RZECZ ZDUMIEWAJĄCA

takiego nieba, takiego słońca...

kochankowie odchodzą, przychodzą
zabłąkani, zaplątani
lecz każda para jest najzupełniej sama
jakby nie żył nikt prócz niej
WIWAT SŁODKA MIŁOŚĆ !

takiego nieba, takiego słońca...

WIWAT SŁODKA MIŁOŚĆ !


E. E. Cummings / Stanisław Barańczak

[krykucha]

Marcowo

Kiedy idę z tobą
Przez most
A wkoło wiosna

Rzeka tak nagle
Wychodzi z brzegów
Może jest zazdrosna

Adam Ziemianin

[palnick]

M i ł o ś ć

Już tyle dni Ciebie u mnie nie było
I przez ten czas nic się nie wydarzyło
Bo mój cały świat jest dla Ciebie - a Ty
Jesteś mi światem, doliną wśród mgły
Powietrzem, ziemią i wodą

Słoneczny blask i księżyca latarnia
Wiosenny wiatr, który włosy rozgarnia
Brylanty gwiazd rozrzucone jak mak
Upojność łąk i dzikiego bzu krzak
I cisza drzew nieruchomych

Wszystko dla Twej miłości
Wszystko do jej stóp
Wszystkie świata mądrości
Najwspanialszy cud
Wszystko by jej nie stracić
Aby mogła żyć
Wszystko za te słowa dwa
Te słowa: kocham Cię...

Zegarek ten, co ustalał spotkania
Tych kilka płyt, do wspólnego słuchania
Krzesła i stolik, dwa okna i drzwi
Ten nasz prywatny świat nocy i dni
Świat przez nas zaczarowany

Sahary żar gasił chłodne spojrzenia
Niagary szum tłumił smutne westchnienia
Milczenie gór było echem złych słów
Słoneczny brzask zmywał pamięć z mych snów
A wicher rozwiewał chmury

Wszystko dla Twej miłości
Wszystko do jej stóp
Wszystkie świata radości
Najcenniejszy łup
Wszystko by jej nie stracić
Aby mogła żyć
Wszystko za te słowa dwa
Te słowa: kocham Cię...

Ostatni grosz by ją nakarmić
Ostatek sił by ją ocalić
Najlepszy żart by ją rozbawić
Najlepszy wiersz by ją zachwycić
By była, by była szczęśliwa...


Marek Grechuta

Nie doczekał Solaris bzów

[summertime3]

Uniesiony na mokrych skrzydłach marcowych mgieł
Osiadł w tajemniczym ogrodzie wieczności
Nie doczekał Solaris bzów, jaśminów, stokrotek, róż
Zapachów ziemskiej wiosny toksycznych, upojnych
Które każą nam robić rzeczy niedorzeczne...
A może tylko się znudził tą ziemską anarchią
Może skusiły go wonie astrów kosmicznych
Magnetyczne, egzotyczne, mistyczne
Pozostawił nam zagadkę swego istnienia
Dlaczego był...
Jak dobrze, że był .....
[‘][‘] [‘]

Dziękuję Emily....

[palnick]

To wzruszający hołd.

[summertime3]

Witaj Palnicku,
we wiosennym smutku.
pozdro
E

[palnick]

www.jubi.buum.pl/pl_2_g-kwiaty-botaniczny-2004_5.html
Emily, uśmiechnij się pls !

Zakochują się w kwiatach klonu

[summertime3]

Wiosną wspomnienia z marzeniami biorą się pod ręce
Tańczą na łące w śpiewnej sukience
Słuchają węchem, patrzą słuchem, synkretycznie
Zakochują się w kwiatach klonu
Romantycznie,
Patetycznie
Platonicznie
Skandalicznie
Komicznie
Kosmicznie?

Wierzyć, nie wierzyć uczuciom wiosny
O dźwiękach chlorofilu, smaku sosny
Dotyku nieśmiałości, mowie milczenia
Rozkoszy bólu, pamięci zapomnienia?

Porzuć swe wątpliwości, wiosna nie od tego
By analizować, separować złe od dobrego
Wiosną trzeba oszaleć i się zadurzyć
Z wzajemnością lub nie, w zmysłach się zanurzyć.

Wiosną trzeba wpleść się w rytm życia taneczny
Rumbotangowalc darwinowski odwieczny
Wirują molekuły, pękają wiązania
Nowe życie powstaje z ich spotkania
Śpiewania
Grania
Czarowania
Umierania...

Wiosna

[palnick]

Coraz dłuższe dni nastają,
sroga zima odjechała.
A do życia powolutku
budzi się przyroda cała.

Na gałązkach pełno bazi,
zielenieją krzewy, drzewa.
Pachną kwiaty dookoła,
gdzieś w oddali ptaszek śpiewa.

Porządkować swoje domki,
żuczki, mrówki, zaczynają.
Cieszą się, że przyszła wiosna,
brzuszki w słonku wygrzewają.

Na gałązkach pełno bazi...

Najprzyjemniej podsłuchiwać,
jak przyrody bije serce.
I na długo zapamiętać
wiosny głosów jak najwięcej.

Na gałązkach pełno bazi...

"Prima Aprilis"

[krykucha]

dla I.


odkąd wyjechałaś, podróżuję z tobą
nieco anonimowo, czekając co wieczór
na skromnie wydzielaną porcję sms- ów:
Coburg, Poggibonsi, Siena, Piza-

mój wzrok na mapie z twoim się zakrzywia
odbiegając od pionu wręcz nieprzyzwoicie,
błądząc z węchem po miękkim błękicie morza
materiału, bliskim temu ciału,

które czeka na inne, ubrane przedsennie w moją wiosennie
herbacianą zieleń. „ tea- shirt with sea-shirt
like good morning teacher”-
wymiana koszulek to taki amulet
like morning- kiss, well…od pani nauczyciel,

która jeszcze przed meczem (jakże towarzyskim),
pamiętając na szczęście o nadzwyczaj bliskim
sobie uczniu, raczej mimowolnie
skazuje go na rodzinny trening świąteczny-

Wisła, narty, rower, plus jakże konieczny
ciężki sparing z własnymi myślami
frunącymi już dalej niż sam Adam Małysz
gdzieś na włoską stronę ( bo już po sezonie).

może przynajmniej dzisiaj mi się przyśnisz-
gorąca lub letnia, kiedy zasnę z nadzieją
chwilę po północy, wierząc, że to wszystko
było winą złej mocy okrutnego żartu z dnia

pierwszego kwietnia.

Wojciech Brzoska

[palnick]

Wiosna szaleć zaczęła w jeziorach
płotka leszcza miętosi w amorach
Lin całuje szczupaka
Karp podrywa zaś raka
Nikt nie myśli o wędkarzach, potworach.

[palnick]

Wiosna jest juz widoczna też w rzekach
lin przed pstrągiem (co w chcicy) ucieka
Łosoś gwałci okonia
sum zaś - co za ironia
nie ma brania i ostro narzeka.

[palnick]

Ozimina juz wschodzi we Wschowej
w gotowości maszyny polowe,
odpłynęły hen lody,
no a Koło Gospodyń
już wydaje okrzyki godowe.

Ruta

[palnick]

Dziś szlag trafił pogodę w Krakowie,
wokół biało i sypie po głowie.
Trza znów futer i płaszczy
ciężar na sobie taszczyć,
choć już byliśmy z Wiosną po słowie.


kurrara.domowa

[zwykly2]

Tetmajer Przerwa Kazimierz

I
Zdaleka od ludzkiego zgiełku i mrowiska
wstaje wiosna. Już w kępie lianów, palm i wici,
jaguar centkowaną, lśniącą skórą błyska
i iskrzącym bursztynem wielkich oczu świeci.

Jakoby liść potworny z olbrzymiego drzewa,
któremu na gałęziach gwiazdy lśnią jak rosa;
leży płaski, błyszczący, a przez gąszcz się wlewa
ku niemu fali słońca tęcza złotokosa.

Pod nim woda .spleśniała, ruda i zielona,
przesycona tak światłem, iż zda się motałem,
lilje, których olbrzymia złotawa korona
świeci oczu jaszczurek miedzią i koralem.

Toń zielona, przepastna, gęsta, straszna, lepka,
wydająca woń duszną, wilgotną i parną;
tam purpurowych kwiatów wznosi się wysepka,
tam purpurowe ptaki lecą rzeszą gwarną.

Ówdzic bagnistej wody nie wzruszając prawic,
potworny kajman płynie wolno i leniwie;
tam położą podłużny łeb dźwignął się w trawie
i przesunął się jeleń o wełnistej grzywie.

Jaguar bok, pragnieniem iniłosnem wychudły,
ogonem raz po razu uderza niedbale,
patrząc na swoje szpony, w których świecą kudły
samicy, wyszarpane w nocnych uciech szale.
II
Zdaleka od ludzkiego zgiełku i mrowiska
wstaje wiosna, dusząca od światła i żaru;
i z głębi leśnej wody nagle kształt wytryska
podobny do róż leśnych i do nenufaru.

Jest to zacisze leśne, zewsząd osłonięte,
nie wmyka się tam słońce, tylko zgóry pali;
je.st to zacisze leśne, urocze i święte,
splecione dachem roślin nad zwierciadłem fali.

Kształt, co się z niej wynurza, podobnym się zdaje
kobiecie, ale łuską biodra mu srebrnieją,
i włosy ma zielone, jak wiklowe gaje,
i pół kobietą zda się, pół wodą i knieją.

Rusałka... Jej żywiczne, smagłe, gibkie ciało
w zielonych włosach świeci od pasa nad wodą;
rozgląda się zuchwale razem i nieśmiało,
nęcąc i strasząc razem swą dziwną urodą.

Nagle z ust tak czerwonych, jak owoc jarzębin,
błysnęły białe zęby, oczy żarem .strzelą,
piersi wzniosły się żądzą i w zwierciadle głębin
znikła, tylko się fale zapienione bielą.

I to zacisze leśne, zewsząd osłonięte,
ciche jest, jako pierwej; słońce zgóry pali,
a wody stawu ciemne, milczące i święte,
odbijają gąszcz dębów i cień jodeł w fali.
III
Zdaleka od ludzkiego zgiełku i mrowiska,
od ludzkich klęsk, tryumfów, zdaleka od ludzi
wstaj wiosno, w której oczach wieczny płomień błyska,
wstaj wiosno ponad sercem, które ziemia nudzi!

Niech pijana fantazja swoich barw przepychem
zasłania nędzną, szarą, biedną kolej rzeczy;
wstaj wiosno, z purpurowym twoim warg uśmiechem,
z ręką kwiaty siejącą, która smutek leczy.

Niech szara, rzeczywista, omartwiata nuda
pierzchnie przed tobą, wiosno, przed barw twoich kołem;
jasno świeci twych włosów grzywa złotoruda
jak u lwa - i ognista gwiazda nad twem czołem!

Olbrzymie twoje ciało zasłania mi oczy,
głowa twa na niebiosach obłoki roztrąca;
gdy wkroczysz, wre i kipi brzeg morskich roztoczy,
a w rękach twych, jak kwiatów kosz, płonie krąg słońca.

Z potopu twych nawałnic, z grzmotu twej ulewy,
podnosi się duch jasny i epoka świeża;
z olbrzymich czar kwiatowych, jak cudowne śpiewy,
podnoszą sie`zapachy i biją w hezbrzeża;

naturalny bieg zjawisk, nudny, smutny, szary,
pryska pod twoją stopą, zjawisko olbrzymie -
w kołysanej fantazji piyną cudy, czary,
i wam, o dumne zjawy, wam wiosna na imię!...
IV
Zdaleka od ludzkiego zgiełku i mrowiska,
zdaleka od wszystkiego, co się życiem zowie,
tam, na łodzi bez steru, na toń bez nazwiska
płynie duch, a łódź wiodą wiosny aniołowie.

Są to duchy niewidne, zjawiska eteru,
tylko zda się, że skrzydła ich słychać szumiące;
wiodą łódź po odmęcie bez zmarszczki, bez szmeru,
pod ogromne, spokojne, nieruchome słońce.

Jest to kraina ciszy, spokoju zatoka;
z zielonych kęp wysepnych dym błękitny dymi
i podnosi się dymu girlanda szeroka,
zda się: ofiary bóstwu zatlili pielgrzymi.

Ale niema tu ludzi: tu natura święta
Bogu, który ją stworzył, śle dymiące wonie;
tu z bczdni schodzi Boga moc nieogarnięta
spoczywać na stworzonem z siebie świata łonie.

Tu piękno w nieprzebranej, niezmąconej fali
toczy się jasną rzeką, niewidne nikomu,
którego nigdy wzrokiem ludzie nie skalali -
to są wspaniałe wrota do Boskiego Domu.

Tu piękno, owo wieczne, przeczuwane, skryte,
wieczną świeci się wiosną, czyste, jak mgła ranna,
a dusze rozklęczone, wzrokiem w niebo wbite,
wznoszą ku niemu ręce, wołając: hozanna!...
V
Zdaleka od ludzkiego zgiełku i mrowiska
kołyszą się na piórach płomiennych ulewy;
z okrzepłego lodami w górach uroczyska
wichry wznoszą łby śnieżne i straszliwe gniewy.

Kocham was, o żywioły rozpętane, wściekłe,
szalone moce świata i piękności tęcze!
Kocham was, piorunami ulewy rozciekłe,
wichry w przepaść lecące przez kaskad obręcze!

Kocham was, wy spienione górskie białe wody,
ziemio, darta orkanem z pośród leśnych głazów!
Kocham was mgieł piorunnych ciemne korowody,
malowane w kształt tęsknych, niezmiernych obrazów...

Kocham was, wywracane lasy, pnie strzaskane,
kocham was, wiry jezior, grzmoty na gór szczytach!
Kocham mętną, ryczącą wodospadów pianę
i czarną, niemą grozę wspiętą na błękitach!

Kocham was, o zjawiska potężne, olbrzymie,
nadludzkie moce! straszne, stargane żywioły!
i w lasów, zapalonych od piorunu, dymie,
jam gotów wielbić Boga i grzmotów anioły!

Róże wiosny! o Boże pierwopotęg świata:
czuję Cię, nimeś jeszcze objawił się światu,
i która pierwsza do Cię modlitwa wylała,
z tą modlę się do Twego piękna majestatu!
I
VI
Zdaleka od ludzkiego zgiełku i mrowiska,
arystokraci swego ja i swojej woli,
chodźmy, o pani, w wieczór, gdzie na trzęsawiska
wybiega błędny ognik wśród świateł luczjoli.

Chodźmy, o pani, w wieczór, gdzie się cicho sieje
pomiędzy pola strumień i gwiazdy unosi,
szum cichy i głęboki przysyłają knieje,
i sierp księżyca trawę szklistym blaskiem kosi.

Tłum urękawiczony i ukrochmalony,
kolorem parasolek, staników i krawat
zdumiewający żaby, słowiki i wrony
i gaszący narcyzy, mak polny i bławat:

Pożegnajmy, o pani... wraz z jego codzienną
nudną inteligencją i mieszczańskim sprytem,
i chodźmy gdzieś na ziemię patrzeć cichą, senna,
zamajoną zielenią, gajami i żytem.

I będziemy mówili o lesie, o wiośnie,
o cudownych obrazach, co z etyką miejską
nic mają nic wspólnego, lecz jak obłok rośnie
nu niebie: tak i one rosną czarodziejsko.

Nic nie szkodzi, o pani, choć twe sztuczne kwiaty
zapylą się od kurzu, lub na dcszczu zmiękną:
w polu rosną prawdziwe maki i bławaty,
a zamiast twych znajomych, spotka panią piękno.
VII
Zdaleka od ludzkiego zgiełku i mrowiska,
mówić będziem o pięknie, tem wielkiem i świętem,
które zarówno greckie rodziły igrzyska,
jak mieści się w Bezbrzeźnem, Mocnem, Niepojętcm.

O pięknie mówić będziem, co zarówno świeci
na obliczu Madonny i w niezmiernych stepach,
w pieśniach, które składają gcnjalni poeci,
i w ogromnych, milczących, starych zamków sklepach.

Mówić będziem, lecz dawnych, prostych ludzi głosem,
a ty, angielskich rożków nawykła i pianin,
podniesiesz brwi zukosa i mrukniesz pod nosem
z bardzo wdzięcznym uśmiechem: pan jesteś poganin.

0 tak! zawsze pogańskiej, dawnej jestem wiary!
Niech się modlą, niech pieją wniebowstępnc chóry!
Dla mnie święte są skryte wśród bluszczów pieczary,
i tajemna, niezmierna poezja natury!

Wsłuchuję się w najlżejszy wiatru szmer przelotny,
tonę oczyma w każdem wód błękitnem drgnieniu,
a jeśli SIĘ tam czasem uczuwam samotny,
to, bo słucham, czy kto się nie ozwie w Milczeniu...

1 gdybym się był zrodził przed trzydziestu wieki,
to wraz z tobą nad greckiem szaiirowem morzem,
mówilibyśmy w gaju oliwnym, w czas spieki,
że wszystko, co Bóg stworzył, jest czystem i bożem.
VIII
Zdaleka od ludzkiego zgiełku i mrowiska
czasem dusza kobiety jest, jak w gór załomie,
pod niedostępnym szczytem i ścianą urwiska,
woda głębokich jezior, skryta nicwidomie.

Przecudowne gry światła na przejrzystej fali,
noce, gdy gwiazdy schodzą czerpać na dół wodę,
dni, kiedy się powierzchnia

[palnick]

Równianka kwiatów


Jeżeli w barwach masz myśli osnowę,
I od barw mowa tajemnicza płonie;
Jeżeli zazdrość żółte nosi skronie,
W zielony stroi liść nadzieja skronie.
Przyjm, luba bukiet przeze mnie uwity !
On w barwy lśni się, jak poranne świty
I me uczucia wszystkie opowie szczerze,
Bo miłość moja, pamięć i cierpienie,
Nadzieję jasną i sławy promienie,
Duszę mą całą składam ci w ofierze.


Stanisław Korab-Brzozowski

Wiosna 60-latka...

[rlogin]

co z tego, że utyłem?
reumatyzm
po schodach
prztyka
mój kościotrup
w sztywnych ukłonach
- Wasza Cielesność długo zamierza?
----------------------------------
wiosną we mnie dmuchnęło
na zdechło

3 KWIETNIA
biernie
wynurzam się z bloku
na goły chodnik

blada wiosna
przezroczysta
jestem stare palto!

pręd-ko! do swojego bunkra
na dziewiąte piętro
----------------------------------
za wiosennym podmuchem
poczułem się pół-duchem
pół-dupem
----------------------------------

Miron Białoszewski, 1985

Nasturcje

[palnick]

Jan Kasprowicz


Kwiaty nasturcji gęste,
Nieugaszone rany,
Krwawym wieńcem opasują
Nasz domek drewniany.

Świecą jak złote słońca,
Płoną jak purpury,
To spadają ku dołowi,
To się pną do góry.

Naokół naszego balkonu
Smrekowe korytka,
A z nich główki swe wychyla
Kwiatów gawiedź wszytka.

Niektóre z nich swe dzióbki
Wznoszą szczebiotliwie
Z gniazd drewnianych, niby ptactwo
Pierzące się na niwie.

Lecz po co szukać niwy?
Szczebiocą by jaskółki,
Co się tak do nich lubią mizdrzyć
Z balkonowej półki.

Dola kwiatów, ludzi, ptaków
Ze sobą jest sprzęgnięta:
Jednaką spójnią los je spina,
O losie Bóg pamięta.

Cóż tam się dzieje na górze?
Coś wre w jaskółek gnieździe.
Czyżby tu się już znudziły?
Myślą o wyjeździe?

Myślą rzucić już okap?
Nasturcji rzucić kwiaty?
O jak nam będzie bez nich smutno!
O raty! przeraty!

O jakże będą więdnąć!
Jak będą gasnąć one!
O jakże nasze zemrą serca,
Całkiem przygaszonel

Lecz chwała Bogu, że dotąd
Jeszcze płomienieją,
Chociaż ich ogień będzie tylko
Zwodniczą nadzieją.


Palcie się, kwiaty drogie!
Palcie się do syta!
I niech z was się o swe losy
Żaden już nie pyta.

Palcie się, kwiaty wrzące!
Chłońcie własne ognie!
Bez troski o to, co was jutro
Zwarzy, skruszy, pognie.

Antyteza umierania

[aurora.una]

Wiosna...
Antyentropia
Antyteza umierania
„Śmiercią śmierć pokonał”
Wołają w unisono, podniebnie
Niosąc jajka w barwnych koszyczkach
i słodkie baranki
Tylko my corocznie dziwimy się naiwnie
Drzewom rozśpiewanym kwiatami
Kiełkotrawom mieniącym się w błocie
Przekornym główkom kaczeńców
Wypełzających spod kamieni
Pajęczynie ptasich arii zawieszonej
nad ogrodem
parkiem
za oknem.
One się nie dziwią
wiedzą, że muszą
bo tak każe Bóg-Życie.
Tylko my WIEMY...
Że zabijamy je nieodwracalnie
Chciwością
Egoizmem
Głupotą
One tylko dziwią się milcząco
I myślą
- Samobójcy
A może wiedzą
że samobójstwo jest wpisane
w każde życie?
Apoptoza.
Dlaczego jednak żal?

Wiosna tuż, tuż.

[palnick]

Gdy ozimina szumieć zaczyna,
że nie powróci mróz,
to po tym można od razu poznać,
że wiosna jest tuż, tuż!

Śpiewa skowronek dźwięcznie jak dzwonek,
że gniazdko ma wśród zbóż,
to po tym można od razu poznać,
że wiosna jest tuż, tuż!

Krążą nad domem boćki znajome,
goście zza siedmiu mórz,
to po tym można od razu poznać,
że wiosna jest tuż, tuż!

Gdy zerwiesz bazie małe na razie,
zaraz je w wodę włóż,
to po tym można od razu poznać,
że wiosna jest tuż, tuż!

Gdy wszystkim wkoło będzie wesoło,
gdy nikt nie zmarznie już,
to po tym można od razu poznać,
że wiosna jest tuż, tuż!


B. Lewandowska

Kaziu, zakochaj się

[palnick]

Już wiosna podrosła i bzami tchnie
Kaziu, Kaziu, Kaziu zakochaj się
bez rosy po nocy i listek schnie
Kaziu, zakochaj sie
Zawsze sam wciąż bez dam, jak to pojąć mam
Uroczej Iwonce N. odebrałeś sen
Jak pąki Iwonki jagody dwie
Kaziu, zakochaj się
Już lato swym kwiatom motylki śle
Kaziu, Kaziu, Kaziu zakochaj się
Spójrz drżące na łące sylwetki te
Kaziu, no gdzie Ty gdzie
Zawsze sam wciąż bez dam, jak to pojąć mam
W prześlicznej Małgosi F. wrze dla Ciebie krew
Małgosię na oślep brać każdy chce,
Kaziu, zakochaj się
Już jesień łzy niesie Teresie B.
Kaziu, Kaziu, Kaziu z Teresą źle
Już zima się ima wzorków na szkle
Kaziu, zakochaj się
No a ja, czyżbym ja, była taka zła
I wdzięk mam i własny dach,
Domek cały w bzach
Do twarzy mi marzyć przed domkiem we bzie
Kaziu, Ty kochasz mnie

Jeremi Przybora

[zwykly2]

Andrzej Waligórski

Ma się już ku wiośnie,
Dmie ciepły wiaterek,
Wkrótce nam wyrośnie
Rzepka i selerek.
Kolorowe kwiatki
Będą klomb okalać
I córka sąsiadki
Wyjdzie się opalać.
Siądzie na leżaku
W mini lub bikini
I będzie ją z krzaków
Podglądać Puccini,
Ale nie Giacomo
Tylko Jan Bazyli
Z sąsiedniego domu,
A właściwie willi.
Jana Bazylego
Podgląda natomiast
Kociutko z kolegą
Co się wabi Wdowiak.
Bowiem chcą go wspólnie
wysadzić z posady
Za - mówiąc ogólnie -
Niezdrowe zasady.
Wdowiaka z Kociutką
Też na szaro zrobi
Pielący w ogródku
Trypućko Zenobi.
Zenobiego - cizia
Superfajczak Fela,
Felę - sierżant Miziak,
Jego - ksiądz Chudzielak.
Ja zaś pooskarżam
Księdza Chudzielaka
Że zamiast brewiarza
Czytuje Balzaka.
Dzięcioł puka w sosnę,
Rośnie niezabudka...
Łatwiej nam na wiosnę,
Gdy wszyscy w ogródkach

Wiosna

[palnick]

Przyszła do nas wiosna,
w kolorowych kwiatach,
nad majową łąką,
barwny motyl lata.
Dobrze, że jest wiosna,
wiosna cieszy nas,
słońce grzeje mocno,
już na lato czas.

Czesław Janczarski

Radość o poranku

[palnick]

Jak dobrze wstać
Skoro świt
Jutrzenki blask
Duszkiem pić
Nim w górze tam
Skowronek zacznie tryl
Jak dobrze wcześnie wstać
Dla tych chwil
Gdy nie ma wad
Wspaniały, piękny świat
Jak dobrze wcześnie rano wstać
Wiosną lat

Otrząsa się
Z rosy bez
Chcę w taki dzień
Znaleźć cię
Obiecał mi
Poranek szczęście dziś
I szczęście dziś
Musi przyjść
Nie zmąci mej
Radości żaden cień
Wschodzące słońce
Śmieje się
Co za dzień

Obiecuje nam ranek wszystko
Co chcemy mieć
Miłość ludziom
Deszcze listkom
Słowom sens
Budzimy się do życia
Naiwni tak
Jak czasami porankiem bywa
Piękny świat
Nadzieja i jutrzenka siostry dwie
Trzeba wiedzieć, że są
Wierzyć w nie

Dzisiaj
Odnajdę
Odnajdę siebie samą
Dzisiaj
Na pewno wyjdę za mąż
Dzisiaj
Dzisiaj
Bo dzisiaj...

... łaj di di di baj baj
Wstaje świt
Taki piękny to czas
Chce się żyć
I chce się wstać
Bo chce się żyć...
... łaj di di di baj baj
Szkoda dnia
To czego pragniesz
Najgoręcej chcesz
To tylko może
W taki dzień
Zdarzyć się

Otrząsa się
Z rosy bez
Chcę w taki dzień
Znaleźć cię
Obiecał mi
Poranek szczęście dziś
I szczęście dziś
Musi przyjść
Nie zmąci mej
Radości żaden cień
Wschodzące słońce
Śmieje się
Co za dzień!

Jonasz Kofta

[palnick]

wiosna
topniejący bałwan
ze zdumieniem
odkrywa w sobie
czarny od sadzy
pogrzebacz
teraz umiera w spokoju

szczęśliwy kto dotknął
rozżarzonej granicy
swojej tęsknoty


Grzegorz Ciechowski

Idę cienistą stroną ulicy

[palnick]

Idę cienistą stroną ulicy,
a ty słoneczną –
a ty słoneczną
płyniesz w obłoczku zwiewnej spódnicy
stopą taneczną –
stopą taneczną.
Idziesz słoneczna, sama, jak właśnie
rozkwitły z pąka liść,
że idącemu cieniem jest jaśniej –
na ciebie patrząc – iść.

Tam po twej stronie przepych wiosenny
klomby ogarnia –
klomby ogarnia.
Tutaj już tylko schną chryzantemy
w mrocznych kwiaciarniach –
w mrocznych kwiaciarniach.
Idziesz słoneczną stroną ulicy
i niesiesz naręcz bzu,
a ja twą postać niosę w źrenicy
po cienia stronie tu.

Barwne po twojej stronie wystawy,
rojne kawiarnie –
rojne kawiarnie.
Tutaj do niemych kin nieruchawy
tłumek się garnie –
tłumek się garnie.
I tak idziemy – ty w gronie licznym,
a ja tu z sobą sam.
Ja – po cienistej stronie ulicy.
Ty – w słońcu cała tam.

Słyszę za sobą szelest stronicy
z prawdą odwieczną –
z prawdą odwieczną.
Tylko z cienistej strony ulicy
widać słoneczną .
Niechby tak trochę drogi nam zeszło,
nim skręcę w swoją sień.
Tobie – idącej stroną słoneczną –
mnie – tą, gdzie już jest, cień.


Jeremi Przybora

[summertime3]

Ziemia spalona słońcem pustynią się staje
Cień dobroczynny zmienia ją w Gaję:))

Wlasnie tak, ze cienia nie ma strony slonecznekj.
------
NA LIPĘ: J.Kochanowski

Gościu, siądź pod mym liściem, a odpoczni sobie!
Nie dójdzie cię tu słońce, przyrzekam ja tobie,
Choć się nawysszej wzbije, a proste promienie
Ściągną pod swoje drzewa rozstrzelane cienie.
Tu zawżdy chłodne wiatry z pola zawiewają,
Tu słowicy, tu szpacy wdzięcznie narzekają.
Z mego wonnego kwiatu pracowite pszczoły
Biorą miód, który potym szlachci pańskie stoły.
A ja swym cichym szeptem sprawić umiem snadnie,
Że człowiekowi łacno słodki sen przypadnie.
Jabłek wprawdzie nie rodzę, lecz mię pan tak kładzie
Jako szczep napłodniejszy w hesperyskim sadzie.

[piaf.e]

Piekne palnick.




(mam nadzieję że nie będę musiala jutro żałowac że sie wpisałam w ten wątek i
wyraziłam swoja opinię)

Zobowiązanie

[palnick]

Nie zakocham się tej wiosny już w nikim
Choćby śpiewem się zaniosły słowiki
Choćby zapachniały wszystkie jaśminy
Choćby zapłakały wszystkie dziewczyny

Nie zakocham się tej wiośnie na przekór
No i chyba słusznie Boś nie w tym wieku
Trzeba umieć się wycofać z arenki
Gdy zaczyna służyć sofa do drzemki

Nie uwikłam się z tą wiosną w ten wątek
Górę w Tobie wziął po prostu rozsądek
Nie usłucham ja tej wiosny zupełnie
Postulatów jej najprostszych nie spełnię

Nie, nie pójdę ja tej wiośnie na rękę
Serce w żadną mi nie wrośnie panienkę
Za to darzę Cie estymą nareszcie
Zakochałem ja się zimą już wcześnie


Jaremi Przybora

Wielkanoc

[kafar.pl]

s146072992.onlinehome.us/100lat/swf/224.swf

[panda32]

Wiosną lody ruszyły - panowie przysięgli
zakwitają pustynie, śnieg się w słońcu zwęglił
Bóg umiera na krzyżu, ale zmartwychwstaje
kurczak z pluszu wysiedział wielkanocne jaje
Baran z cukru nie martwi się losu koleją
świtem ptaki w niebieskim zapachu szaleją
Tyle razy to wszystko już się wydarzyło
więc dlaczego przed strachem chowamy się w miłość

Poza oknem wiosenny wiatr drzewami szarpie
budzą się do pracy upiory i harpie
Nie ufaj w wieczory, wstań, zaciągnij story
upiory i harpie, harpie i upiory
Latem cierpkie owoce pęcznieją słodyczą
w tańcu pracy pszczoły na urodzaj liczą
Słońce szczodrze wytrząsa swoją gęstą grzywę
na ludzi ospałych, na miasta leniwe
Matka Boska się pławi w złocie i zieleniach
pustoszeją w święto narodowe więzienia
Tak co roku nas lato spokojem kołysze,
więc dlaczego przed strachem chowamy się w ciszę?

Poza oknem grzmot się ściga z błyskawicą
w letnią burzę tańczy wodnik z topielicą
Zakochani w zbrodni, ofiar wiecznie głodni
wodnik i topielica, topielica i wodnik"

Jesień kładzie słoneczne wspomnienia w słoiki
pachną zioła, pęcznieją worki i koszyki
Przyjaciele wracają z podróży dalekich
obmywają stopy w nurcie własnej rzeki
Pod wieńcem i zniczem usypiają zmarli
zapomniawszy już o tym, co życiu wydarli
Poeci o jesieni powielają sztampy
więc dlaczego przed strachem zapalamy lampy

Poza oknem jesienna ulewa zajadła
podchodzą do okien strzygi i widziadła
Odwróć się od szyby, rozmawiaj na migi
strzygi i widziadła, widziadła i strzygi
Zima dzieli istnienia na czarne i białe
zimą ciało ogrzejesz tylko innym ciałem
Paleniska buzują, ciemnieją kominy
gęsim puchem piernaty wabią i pierzyny
Trzej Królowie przybędą Panu bić pokłony
złożą dary bogate na wiechciu ze słomy
Już lat dwa tysiące powraca to święto
Więc skąd nad stołami milczące memento

Poza oknem śnieżyca, chichoty i wycie
przed którymi na próżno chowamy się w życie
Ten niepokój dopadnie nas zawsze i wszędzie
pamiętamy co było, więc wiemy co będzie...

Pod twoim oknem

[palnick]

Pod twoim oknem co nocy stoję –
przybłęda z dzielnic sytych bourgeois.
Dokoła szumi swym niepokojem
twoja dzielnica, dzielnica zła.

Pod twoim oknem blade rumianki –
gwiazdki strącone w lamentach ros,
a w twoim oknie – na tle firanki –
widzę twój profil i mój zły los.

Pod twoim oknem krążą oprychy –
pod twoim oknem pijacy klną.
Więc ty nie słyszysz canzony cichej,
co jest szkatułką z miłością mą.

Pod twoim oknem – gościa pod pachę
prowadzi dziwka na zmięty koc,
nad twoim oknem – księżyca majcher,
którym mi grozi przedmiejska noc.

Na twoim oknie cień twój lirycznie
z drugim spleciony w miłosny fresk,
a ja tu stoję, a ja nie krzyczę
i tylko za mnie gdzieś wyje pies.

Pod twoim oknem nożem dostanę
i wcale serca nie będę krył.
A potem potknie się o mnie ranek
i facet, który u ciebie był.


Jeremi Przybora

[zwykly2]

o wiośnie
Krzysztof Zuchora
o wiośnie

z kawałka łąki i skrawka nieba
nasza wiosna ma nową sukienkę
z bukietem witru w rozwiązanych włosach
aleją w parku biegnie przez serce

i czuję miłe ciepło twej dłoni
przez palce wspomnień płynie muzyka
z kwiatem słońca upiętym przy skroni
łąką mi jesteś i drżeniem skrzypiec

popatrz motyl zerwał się do lotu
a tam znów dziecko za piłką goni
serce łopoce więc kończmy spacer
pewnie już wiosna jest u nas w domu



--------------------------------------------------------------------------------

Pieśń o wiośnie

[palnick]

Kto sprawił ,że ptaszek zaśpiewał?
To wiosna!To wiosna!
Że krzewy zakwitły i drzewa?
To wiosna!To wiosna!
Kto tyle uczynił zieleni?
To wiosna!To wiosna!
Na ławkach rozrzucił tych leni?
To wiosna!

Kto smutki roztapia i śniegi?
Kto sypie fiołki? I piegi?
Kto wiatrem tak psoci sukienkom
I każe się wstydzić panienkom?
Kto puścił gołąbka w zaloty?
To wiosna!To wiosna!
Kto tyle uczucia wlał w koty?
To wiosna!To wiosna!
Kto pieśń dał słowikom miłośną?
To wiosna! To wiosna!
I - ludzkie westchnienia zaroślom?
Wiosna!Wiosna!


Jeremi Przybora

[piaf.e]

Aleksander Siergiejewicz Puszkin

Co było - nie wróci, i szaty rozdzierać by próżno.
Cóż, każda epoka ma własny obyczaj i ład...
A przecież mi żal, że tu w drzwiach nie pojawi się Puszkin -
tak chętnie bym dziś choć na kwadrans na koniak z nim wpadł.

Dziś już nie musimy piechotą się wlec na spotkanie,
i tyle jest aut, i rakiety unoszą nas w dal...
A przecież mi żal, że po Moskwie nie suną już sanie,
i nie ma już sań, i nie będzie już nigdy, a żal!

Pozdrawiam pojętny mój wiek, mego stwórcę i mistrza,
ten trzeźwy mój wiek, doświadczony mój wiek pragnę czcić...
A przecież mi żal, że jak dawniej śnią nam się bożyszcza
i tak to już jest, żeśmy czołem gotowi im bić.

No cóż, nie na darmo zwycięstwem nasz szlak się uświetnił
i wszystko już jest - cicha przystań, non-iron i wikt...
A przecież mi żal, że nad naszym zwycięstwem niejednym
górują cokoły, na których nie został już nikt.

Co było - nie wróci... Wychodzę wieczorem na spacer
i nagle spojrzałem na Arbat i - ach, co za gość! -
rżą konie u sań, Aleksander Siergiejewicz przechadza się,
ach, głowę bym dał, że już jutro wydarzy się coś!

Bułat Okudżawa
tłum. Witold Dąbrowski

Wiosna

[palnick]

www.ga.com.pl/00836.htm

te kaczence nad jeziorem, nie do pobicia:))

[summertime3]

Ślady Pańczatatnry

[summertime3]

Wiosna...
Żywe niepokorne emocje
Co nie chcą pamiętać (słusznie!)
że muszą iść z rozumem pod rękę
Dar złotych feromonnych róż
Kryjących tajemnicę słońca
Magnetyzmu nieśmiałości
Ślady Pańczatatnry
Wiodące do praźródeł życia

[palnick]

summertime3 napisała:

> Wiosna...
> Żywe niepokorne emocje
> Co nie chcą pamiętać (słusznie!)
> że muszą iść z rozumem pod rękę
> Dar złotych feromonnych róż
> Kryjących tajemnicę słońca
> Magnetyzmu nieśmiałości
> Ślady Pańczatatnry
> Wiodące do praźródeł życia
--------
A propo's "złotych feromonnych róż" :

W kawiarence "Sułtan"

W kawiarence „Sułtan”
przed panią róża żółta,
a obok pan, co miał
tę różę i pani dał.

Pajączek wyszedł z róży,
bo zapach go odurzył.
Pijany jakby krzynkę
szedł, snując pajęczynkę,
co im związała ręce
przez stolik w kawiarence.
Sam mało nie wpadł w krem –
Widziałem to, więc wiem.

W kawiarence „Sułtan”
przed panią róża żółta,
a obok pan, co miał
tę różę i pani dał.

I już ten pan i pani
zostali w tej kawiarni –
bo gdyby nie zostali,
to by tę nić zerwali.
Na kształt anioła stróża
właściciel ich odkurza,
jeść daje im i pić
i tak powinno być,
że

w kawiarence „Sułtan”
przed panią róża żółta,
a obok pan, co miał
tę różę i pani dał.

Gdy kiedyś przy księżycu
iść będziesz tą ulicą –
gdzie kawiarenka „Sułtan” –
wstąp choć na chwili pół tam
zobaczyć, czy ta pani
z tym panem wciąż ci sami.
Sto innych spraw masz, lecz
To też jest ważna rzecz.

Czy w kawiarence „Sułtan”
przed panią róża żółta ?
Czy obok pan, co miał
tę różę i pani dał ?
Czy oni tam są ?
Czy oni tam są ?

Jeremi Przybora

Inside the Great Mystery

[summertime3]

Inside the Great Mystery that is,
we don't really own anything.
What is this competition we feel then,
before we go, one at a time, through the same gate?

Rumi

Zielono mi

[palnick]

A w kominie szurum burum,
a na polu wiatr do wtóru,
a na chmurze bal do rana,
a pogoda rozśpiewana.

Zielono mi i spokojnie,
zielono mi,
bo dłonie masz jak konwalie.
Noc pachnie nam
jak ten młody las,
popielatej pełen mgły,
a w ciszy leśnej
tylko ja i ty...

A pogoda rozśpiewana,
a na chmurze bal do rana,
gada woda i sitowie,
że my mamy się ku sobie.

Zielono mi jak w niedzielę,
najmilsza ma,
dziękuję ci za tę zieleń.
Zielono mi,
bo ty, właśnie ty
w noc i we dnie mi się śnisz
i jesteś moją ciszą
w czasie złym.

Zielono mi, szmaragdowo,
gdy twoja dłoń
przy mojej śpi, niby owoc.
Zielono mi,
bo ty, właśnie ty
w noc i we dnie mi się śnisz
i jesteś moją ciszą
w mieście złym.

A pogoda rozśpiewana,
a na chmurze bal do rana,
gada woda i sitowie,
że my mamy się ku sobie,
gada woda i sitowie...


Agnieszka Osiecka

***[Zielono nam w głowie...]

[palnick]

Zielono nam w głowie i fiołki w niej kwitną,
Na klombach mych myśli sadzone za młodu,
Pod słońcem, co dało mi duszę błękitną
I które mi świeci bez trosk i zachodu.

Obnoszę po ludziach mój śmiech i bukiety
Rozdaję wokoło i jestem radosną
Wichurą zachwytu i szczęścia poety,
Co zamiast człowiekiem, powinien być wiosną.


Kazimierz Wierzyński

[piaf.e]

Joaquin Sabina

Peces de ciudad
...
Primavera de un amor
amarillo y frugal como el sol
del veranillo de san Martín.
En la fatua Nueva York
da más sombra que los limoneros
la estatua de la libertad,

pero en desolation row
las sirenas de los petroleros
no dejan reír ni volar

y, en el coro de Babel,
desafina un español.
No hay más ley que la ley del tesoro
en las minas del rey Salomón.

Y desafiando el oleaje
sin timón ni timonel,
por mis sueños va, ligero de equipaje,
sobre un cascarón de nuez,
mi corazón de viaje,
luciendo los tatuajes
de un pasado bucanero,
de un velero al abordaje,
de un no te quiero querer.

Y cómo huir
cuando no quedan
islas para naufragar
al país
donde los sabios se retiran
del agravio de buscar
labios que sacan de quicio,
mentiras que ganan juicios
tan sumarios que envilecen
el cristal de los acuarios
de los peces de ciudad

que mordieron el anzuelo,
que bucean a ras del suelo,
que no merecen nadar.


En Comala comprendí
que al lugar donde has sido feliz
no debieras tratar de volver.

...

[piaf.e]

La Primavera (Ambarblanco)

Llego' la primavera...
bordando de mil colores los campos en las huertas de olor a azahar
Se engalanan los naranjos
pinceladas de primavera sobre los valles, coloreando la tierra fria
bordandolos de amapolas y trigales...
tejiendo estrellas de jazmines y corales
El jardin se inunda de romero y menta, las rosas se despiertan
Las mariposas revoltean con aromas de mil colores...
se impregnan los corazones...

[krykucha]

"Kwietniu, miejsce daj!"



Kwietniu, miejsce daj,

idzie miesiąc Maj.

Ulinił fujarkę-

dmucha.

Calusieńki świat

go słucha:

Grajże, Maju!

Graj!

Ewa Szelburg - Zarembina

Złote perly...

[summertime3]

Kaczeńce
Złote perły
Rzucone niedbale przez Apollina
Tańczą łączną jaskrawością, arogancką
Baletnice na wątłych zielonych nóżkach
Konkurują z cytrynkiem o Oskara żółcieni
Ileż pokoleń upajało się ich zwykłością
Świeżością, młodością, witalnością
Ileż tajemnic, westchnień, wyznań
Przecież cię kocham – poznały
Ile pokoleń jutra powtórzy
Kaczeńcowe rytuały Amora?
Gdy Gaji kopiemy grób
Czy jak Chrystus śmierć pokona?
Czy będzie jutro?

[krykucha]

Poezja dobra na wiosnę
2006-04-07 08:45:25, [ drukuj tekst ] [ DODAJ KOMENTARZ ]

Pasażerom moskiewskiego metra jego władze wszelkimi sposobami próbują zapewnić
wiosenną atmosferę. Przez głośniki nadawane są „nowe wiosenne wiersze” – podała
w poniedziałek agencja RIA-Nowosti.

Zjeżdżając w dół czy wjeżdżając na górę schodami ruchomymi w moskiewskim metrze
pasażerowie mogą usłyszeć fragmenty wierszy: Siergiusza Jesienina „Ruś
Radziecka”, Jewgienija Baratynskiego „Jak dobrze jest w Moskwie wiosną” i
Aleksieja Pleszczejewa „Wiosna”.

Wiersze są przerywnikiem dla ogłoszeń reklamowych i poprawiają nastrój
pasażerom – mówią władze metra i zapowiadają, że „sezonowe” wiersze będą
rozbrzmiewać w metrze także w przyszłości.
=======================

Podkradli chyba pomysl palnicka.