Żydzi? Nic nie wiem

[Gość: Pryzmat]

Temat zda sie na tyle ciekawie ujetym, ze odpowiada poniekad na wiele postow
systematycznie powtarzajacych sie na forum.
Pania Porebska natomiast przepraszam za umieszczenie tekstu w miejscu nie przez
nia wybranym.

pryzmat

Krystyna Porembska (15-08-01 20:00)

Wielu nauczycieli boi się lekcji o stosunkach polsko-żydowskich i Holocauście.
Nie chcą "rozrywać ran"

Drogi Nauczycielu, należę do ocalonych, którzy przeżyli obóz koncentracyjny.
Moje oczy widziały to, czego żaden człowiek nie powinien być świadkiem: komory
gazowe zbudowane przez uczonych inżynierów; dzieci zatrute przez wykształconych
lekarzy; niemowlęta zabite przez wyszkolonych pielęgniarzy; kobiety i dzieci
rozstrzelane i spalone przez absolwentów szkół średnich i wyższych.

Tak więc powątpiewam w edukację.

Dlatego proszę: pomóżcie swoim uczniom stać się ludźmi. Nie dopuśćcie, by
efektem waszych wysiłków były uczone potwory, wykwalifikowani psychopaci,
wykształceni Eichmannowie. Czytanie, pisanie i arytmetyka są ważne, tylko wtedy
jednak, gdy służą one temu, by nasze dzieci stały się ludźmi".

Ten apel Haima Ginotta jest mottem do wydanego przez PWN programu nauczania o
Holocauście autorstwa Roberta Szuchty i Piotra Trojańskiego.

W związku z podpisanym przez Polskę zobowiązaniem być może niebawem to się
zmieni, ale sformułowane przez polsko-izraelską komisję już w 1995
r. "Zalecenia dotyczące podręczników historii i literatury w Polsce i Izraelu"
są nadal mało znane - nie dysponują nimi firmy wydające podręczniki, nie wiedzą
o nich autorzy piszący dla szkół. Jako nauczycielka wielokrotnie miałam okazję
stwierdzić zadziwiającą niewiedzę uczniów na temat Żydów - z reguły uczniowie
trzeciej i czwartej klasy liceum nie wiedzą nic poza żenującymi stereotypami
wyniesionymi zapewne z domu, a czasem, o zgrozo, nawet z innych lekcji. Słuszna
wydaje mi się uwaga autorów programu nauczania o Holocauście na temat
zauważonej przez nich niechęci i uczniów, i nauczycieli do podejmowania tej
problematyki. (Całkiem niedawno, omawiając poezję Skamandrytów, usłyszałam
kpiąco-prowokacyjne pytanie ucznia: "Czy literaturę w Polsce to tworzyli w
ogóle jacyś Polacy?"). Wielu wychowawców zdaje się sądzić, że lepiej nie
poruszać tego zagadnienia, zasłaniając się a to niepełną wiedzą, a to pokojową
wolą "niezadrażniania".

Ale jeśli rzeczywiście chcemy, żeby ludobójstwo przestało światu zagrażać,
musimy zacząć o nim uczyć naprawdę, nawet za cenę kolejnego "rozrywania ran
polskich". Henryk Grynberg napisał, że "w literaturze polskiej nie ma jak dotąd
ważniejszego tematu niż temat Holocaustu", i w szkolnym nauczaniu o literaturze
to temat być może dziś najważniejszy. Ale żeby móc uczyć o Holocauście, trzeba
także uczyć o kulturze i historii Żydów. Podobne założenie leży u podstaw
programu nauczania skonstruowanego przez Szuchtę i Trojańskiego. Ukazując
Holocaust jako wydarzenie bez precedensu, program próbuje odpowiedzieć na trzy
pytania: dlaczego wydarzenie to było możliwe, jak do niego doszło i co możemy
zrobić, aby się nigdy nie powtórzyło.



Wzaleceniach Polsko-Izraelskiej Komisji Podręcznikowej mówi się, że byłoby
pożądane, aby uczący o literaturze nauczyciele zapoznali się z podstawowymi
pojęciami z zakresu judaizmu i historii Żydów. Do istniejącego już od dawna na
rynku polskim dzieła A. Untermana "Żydzi, wiara i życie" przed paroma
miesiącami doszło nowe wydawnictwo o charakterze encyklopedycznym - "Historia i
kultura Żydów polskich". Wydany przez WSiP słownik to pierwsze kompendium
wiedzy na temat bogatej kultury żydowskiej w naszym kraju, pogłębione o
informacje dotyczące judaizmu oraz nie-których wydarzeń i osób spoza Polski.
Dobór haseł może budzić wątpliwości. Autorki mają tego świadomość i we wstępie
wyjaśniają swe kryteria, ale w sposób nie do końca przekonujący. Bo chwaląc
obfitość wielu cennych informacji, nie sposób oprzeć się wrażeniu, że - wbrew
deklarowanej chęci podkreślenia wzajemnych związków kulturowych polsko-
żydowskich - nie ukazano w wystarczającym stopniu działań strony polskiej
służących pojednaniu i zrozumieniu. Jest to tym wyraźniejsze, że sporo (i
słusznie, niestety) w różnych hasłach mówi się o wrogości Polaków wobec Żydów,
szkoda więc, że z trudem daje się odnaleźć informacje o polskich działaniach
świadczących o akceptacji czy choćby tolerancji wobec Żydów. Brakuje także
haseł, które omawiałyby polskie utwory literackie ukazujące bohaterów
żydowskich w pozytywnym świetle czy prawdziwie obrazujących stosunki polsko-
żydowskie, choć często prezentujących Polaków w niepochlebny sposób (jak
chociażby "Mendel Gdański" Konopnickiej czy "Wielki Tydzień" Andrzejewskiego).
A hasło "literatura antyżydowska" jest. Niezależnie jednak od tych braków
pozostaje słownik nieocenionym źródłem informacji o obyczajach i sposobie życia
Żydów, ich statusie prawnym na przestrzeni wieków, a także licznych postaciach
zasłużonych dla nauki i kultury. Hasła są przystępne, interesujące, a także -
mimo wspomnianej wyżej jednostronności - wolne od uprzedzeń, mogą zatem być
naprawdę dużą pomocą dla nauczyciela.

Uczenie o Szoah to "tłumaczenie niewytłumaczalnego osobom, które prawdopodobnie
i tak nie zrozumieją tego, co usłyszą" (B. L. Sherwin). Rozmawiając z uczniami
o literaturze poświęconej Zagładzie, nauczyciel nie zdoła wytłumaczyć
czegokolwiek - jest tak samo bezradny jak jego uczniowie. Jest wiele lektur
szkolnych, z "Medalionami" Nałkowskiej na czele, w których mówi się o
Zagładzie, a jednak wciąż za mały nacisk kładzie się w nauczaniu na to, że
przede wszystkim Żydzi stali się obiektem ludobójstwa. Przez całe lata
podręczniki szkolne omawiające zagadnienie ludobójstwa i poświęconą mu
literaturę (a także inne kompendia wiedzy) nie wskazywały Żydów jako głównych
ofiar.



O zagadnieniu tym mówi się (np. w artykule Marka Zaleskiego) także w pracy
zbiorowej "Literatura polska wobec Zagłady". Podejmując próbę zmierzenia się z
problemem Zagłady jako tematem literatury, autorzy poddają analizie szereg
kwestii. Dorota Krawczyńska, Grzegorz Wołowiec, Jacek Leociak pokazują, jakim
przemianom ulegały sposoby pisania o Holocauście (a także tematyce żydowskiej)
oraz język opisu w publicystyce peerelowskiej i jego wpływ na to, jak
interpretowano fakty. Konfrontując polską i izraelską wersję omówień prasowych
rocznicy po-wstania w getcie warszawskim, Leociak stwierdza: "Polacy bronią
własnej martyrologii przed konkurencyjną martyrologią żydowską oraz własnej
wersji wizerunku Polaka czasów okupacji przed wersją żydowską (...) Żydzi zaś
bronią się przed polonizacją powstania i zacieraniem żydowskiego charakteru
Holocaustu. Padają oskarżenia nie tylko o obojętność, lecz także o aktywną
współpracę w wyniszczaniu Żydów". W "Literaturze polskiej wobec Zagłady"
omówiona została twórczość Borowskiego, Buczkowskiego, Grynberga, Wojdowskiego,
Różewicza, Rudnickiego, Stryjkowskiego, Vincenza, Krall. Hanna Kirchner w
interesujący sposób konfrontuje wypowiedzi o Żydach z dzienników Nałkowskiej i
Dąbrowskiej, zaś Ryszard Low, interpretując polskojęzyczną literaturę tworzoną
w Izraelu, nazywa ją "wielką przygodą polszczyzny".

Kwestia stosunków polsko-żydowskich często jest w artykułach poruszana. Dziś,
omawiając w szkole zagadnienie Holocaustu, także nie wolno jej pomijać. Tym
bardziej że to nie "najnowsze badania" wykazują niechlubne i zbrodnicze
działania wielu Polaków wobec Żydów, lecz raczej powrót do tego, co było
powszechną wiedzą tuż po wojnie, a co potem konsekwentnie starano się wymazać
ze zbiorowej pamięci. "Pamięć Holocaustu jest pamięcią ran, ale też sama jest
zraniona. (...) Ta poraniona pamięć stać się może pożywką dla chorób i lęków,
które trapią współczesny świat, które dręczą nas samych" - pisze Leociak.

Jedną z takich chorób jest antysemityzm. Zdarzało mi się słyszeć od uczniów
wypowiedzi a

Zydzi, Wsystko wiem.Co sie zdarzylo w Koniuchach

[Gość: marion]

Ucniowie zadaja pytania.
1-Czemu do obozu w Dachau dostarczano takiej samej ilosci cyklonu b jak do
Auschwitz, a nikt tam nie gazowal ludzi.
2-Czemu jest tylu holacaust survivers jezeli mordowano ludzi w obozach.
3-Czemu cale powojenne biuro polityczne w Polsce skladalo sie z Zydow i 80%
sluzby bezieczenstwa bylo Zydowskie.
4-Co sie zdarzylo w Koniuchach.
5-Gdzie jest Zyd Salomon Morel naczelnik obozu koncentracyjnego w Jaworznie.
Nauczycielce nie wolno odpowiadac na tak postawione pytania.

[Gość: Egon]

Gość portalu: marion napisał(a):

> Ucniowie zadaja pytania.
> 1-Czemu do obozu w Dachau dostarczano takiej samej ilosci cyklonu b jak do
> Auschwitz, a nikt tam nie gazowal ludzi.
> 2-Czemu jest tylu holacaust survivers jezeli mordowano ludzi w obozach.
> 3-Czemu cale powojenne biuro polityczne w Polsce skladalo sie z Zydow i 80%
> sluzby bezieczenstwa bylo Zydowskie.
> 4-Co sie zdarzylo w Koniuchach.
> 5-Gdzie jest Zyd Salomon Morel naczelnik obozu koncentracyjnego w Jaworznie.
> Nauczycielce nie wolno odpowiadac na tak postawione pytania.

To nie byli Zydzi,tylko polacy,ktorzy bogaczami ,w szybkim czasie zostac pragneli
i pod Zydow podszywali sie!!!

[Gość: Egon]

Gość portalu: marion napisał(a):

> Ucniowie zadaja pytania.
> 1-Czemu do obozu w Dachau dostarczano takiej samej ilosci cyklonu b jak do
> Auschwitz, a nikt tam nie gazowal ludzi.
> 2-Czemu jest tylu holacaust survivers jezeli mordowano ludzi w obozach.
> 3-Czemu cale powojenne biuro polityczne w Polsce skladalo sie z Zydow i 80%
> sluzby bezieczenstwa bylo Zydowskie.
> 4-Co sie zdarzylo w Koniuchach.
> 5-Gdzie jest Zyd Salomon Morel naczelnik obozu koncentracyjnego w Jaworznie.
> Nauczycielce nie wolno odpowiadac na tak postawione pytania.

PS. A tak naprawde,to powiedz swoim uczniom,ze maja glupie pytania! Jak moga sie
ciebie,o takie rzeczy pytac,skoro ty,corka bolszewika stalinowskiego tow.
Worobiowa i sanitariuszki AL-owskiej tow.Zochy Spackanej jestes???

[Gość: U]

Gość portalu: Pryzmat napisał(a):

) Temat zda sie na tyle ciekawie ujetym, ze odpowiada
poniekad na wiele postow
) systematycznie powtarzajacych sie na forum.
) Pania Porebska natomiast przepraszam za umieszczenie
tekstu w miejscu nie przez
)
) nia wybranym.
)
) pryzmat
)
) Krystyna Porembska (15-08-01 20:00)
)
) Wielu nauczycieli boi się lekcji o stosunkach
polsko-żydowskich i Holocauście.
) Nie chcą "rozrywać ran"
)
) Drogi Nauczycielu, należę do ocalonych, którzy
przeżyli obóz koncentracyjny.
) Moje oczy widziały to, czego żaden człowiek nie
powinien być świadkiem: komory
) gazowe zbudowane przez uczonych inżynierów; dzieci
zatrute przez wykształconych
)
) lekarzy; niemowlęta zabite przez wyszkolonych
pielęgniarzy; kobiety i dzieci
) rozstrzelane i spalone przez absolwentów szkół
średnich i wyższych.
)
) Tak więc powątpiewam w edukację.
)
) Dlatego proszę: pomóżcie swoim uczniom stać się
ludźmi. Nie dopuśćcie, by
) efektem waszych wysiłków były uczone potwory,
wykwalifikowani psychopaci,
) wykształceni Eichmannowie. Czytanie, pisanie i
arytmetyka są ważne, tylko wtedy
)
) jednak, gdy służą one temu, by nasze dzieci stały się
ludźmi".
)
) Ten apel Haima Ginotta jest mottem do wydanego przez
PWN programu nauczania o
) Holocauście autorstwa Roberta Szuchty i Piotra
Trojańskiego.
)
) W związku z podpisanym przez Polskę zobowiązaniem być
może niebawem to się
) zmieni, ale sformułowane przez polsko-izraelską
komisję już w 1995
) r. "Zalecenia dotyczące podręczników historii i
literatury w Polsce i Izraelu"
) są nadal mało znane - nie dysponują nimi firmy
wydające podręczniki, nie wiedzą
)
) o nich autorzy piszący dla szkół. Jako nauczycielka
wielokrotnie miałam okazję
) stwierdzić zadziwiającą niewiedzę uczniów na temat
Żydów - z reguły uczniowie
) trzeciej i czwartej klasy liceum nie wiedzą nic poza
żenującymi stereotypami
) wyniesionymi zapewne z domu, a czasem, o zgrozo, nawet
z innych lekcji. Słuszna
)
) wydaje mi się uwaga autorów programu nauczania o
Holocauście na temat
) zauważonej przez nich niechęci i uczniów, i
nauczycieli do podejmowania tej
) problematyki. (Całkiem niedawno, omawiając poezję
Skamandrytów, usłyszałam
) kpiąco-prowokacyjne pytanie ucznia: "Czy literaturę w
Polsce to tworzyli w
) ogóle jacyś Polacy?"). Wielu wychowawców zdaje się
sądzić, że lepiej nie
) poruszać tego zagadnienia, zasłaniając się a to
niepełną wiedzą, a to pokojową
) wolą "niezadrażniania".
)
) Ale jeśli rzeczywiście chcemy, żeby ludobójstwo
przestało światu zagrażać,
) musimy zacząć o nim uczyć naprawdę, nawet za cenę
kolejnego "rozrywania ran
) polskich". Henryk Grynberg napisał, że "w literaturze
polskiej nie ma jak dotąd
)
) ważniejszego tematu niż temat Holocaustu", i w
szkolnym nauczaniu o literaturze
)
) to temat być może dziś najważniejszy. Ale żeby móc
uczyć o Holocauście, trzeba
) także uczyć o kulturze i historii Żydów. Podobne
założenie leży u podstaw
) programu nauczania skonstruowanego przez Szuchtę i
Trojańskiego. Ukazując
) Holocaust jako wydarzenie bez precedensu, program
próbuje odpowiedzieć na trzy
) pytania: dlaczego wydarzenie to było możliwe, jak do
niego doszło i co możemy
) zrobić, aby się nigdy nie powtórzyło.
)
)
)
) Wzaleceniach Polsko-Izraelskiej Komisji Podręcznikowej
mówi się, że byłoby
) pożądane, aby uczący o literaturze nauczyciele
zapoznali się z podstawowymi
) pojęciami z zakresu judaizmu i historii Żydów. Do
istniejącego już od dawna na
) rynku polskim dzieła A. Untermana "Żydzi, wiara i
życie" przed paroma
) miesiącami doszło nowe wydawnictwo o charakterze
encyklopedycznym - "Historia i
)
) kultura Żydów polskich". Wydany przez WSiP słownik to
pierwsze kompendium
) wiedzy na temat bogatej kultury żydowskiej w naszym
kraju, pogłębione o
) informacje dotyczące judaizmu oraz nie-których
wydarzeń i osób spoza Polski.
) Dobór haseł może budzić wątpliwości. Autorki mają tego
świadomość i we wstępie
) wyjaśniają swe kryteria, ale w sposób nie do końca
przekonujący. Bo chwaląc
) obfitość wielu cennych informacji, nie sposób oprzeć
się wrażeniu, że - wbrew
) deklarowanej chęci podkreślenia wzajemnych związków
kulturowych polsko-
) żydowskich - nie ukazano w wystarczającym stopniu
działań strony polskiej
) służących pojednaniu i zrozumieniu. Jest to tym
wyraźniejsze, że sporo (i
) słusznie, niestety) w różnych hasłach mówi się o
wrogości Polaków wobec Żydów,
) szkoda więc, że z trudem daje się odnaleźć informacje
o polskich działaniach
) świadczących o akceptacji czy choćby tolerancji wobec
Żydów. Brakuje także
) haseł, które omawiałyby polskie utwory literackie
ukazujące bohaterów
) żydowskich w pozytywnym świetle czy prawdziwie
obrazujących stosunki polsko-
) żydowskie, choć często prezentujących Polaków w
niepochlebny sposób (jak
) chociażby "Mendel Gdański" Konopnickiej czy "Wielki
Tydzień" Andrzejewskiego).
) A hasło "literatura antyżydowska" jest. Niezależnie
jednak od tych braków
) pozostaje słownik nieocenionym źródłem informacji o
obyczajach i sposobie życia
)
) Żydów, ich statusie prawnym na przestrzeni wieków, a
także licznych postaciach
) zasłużonych dla nauki i kultury. Hasła są przystępne,
interesujące, a także -
) mimo wspomnianej wyżej jednostronności - wolne od
uprzedzeń, mogą zatem być
) naprawdę dużą pomocą dla nauczyciela.
)
) Uczenie o Szoah to "tłumaczenie niewytłumaczalnego
osobom, które prawdopodobnie
)
) i tak nie zrozumieją tego, co usłyszą" (B. L.
Sherwin). Rozmawiając z uczniami
) o literaturze poświęconej Zagładzie, nauczyciel nie
zdoła wytłumaczyć
) czegokolwiek - jest tak samo bezradny jak jego
uczniowie. Jest wiele lektur
) szkolnych, z "Medalionami" Nałkowskiej na czele, w
których mówi się o
) Zagładzie, a jednak wciąż za mały nacisk kładzie się w
nauczaniu na to, że
) przede wszystkim Żydzi stali się obiektem ludobójstwa.
Przez całe lata
) podręczniki szkolne omawiające zagadnienie ludobójstwa
i poświęconą mu
) literaturę (a także inne kompendia wiedzy) nie
wskazywały Żydów jako głównych
) ofiar.
)
)
)
) O zagadnieniu tym mówi się (np. w artykule Marka
Zaleskiego) także w pracy
) zbiorowej "Literatura polska wobec Zagłady".
Podejmując próbę zmierzenia się z
) problemem Zagłady jako tematem literatury, autorzy
poddają analizie szereg
) kwestii. Dorota Krawczyńska, Grzegorz Wołowiec, Jacek
Leociak pokazują, jakim
) przemianom ulegały sposoby pisania o Holocauście (a
także tematyce żydowskiej)
) oraz język opisu w publicystyce peerelowskiej i jego
wpływ na to, jak
) interpretowano fakty. Konfrontując polską i izraelską
wersję omówień prasowych
) rocznicy po-wstania w getcie warszawskim, Leociak
stwierdza: "Polacy bronią
) własnej martyrologii przed konkurencyjną martyrologią
żydowską oraz własnej
) wersji wizerunku Polaka czasów okupacji przed wersją
żydowską (...) Żydzi zaś
) bronią się przed polonizacją powstania i zacieraniem
żydowskiego charakteru
) Holocaustu. Padają oskarżenia nie tylko o obojętność,
lecz także o aktywną
) współpracę w wyniszczaniu Żydów". W "Literaturze
polskiej wobec Zagłady"
) omówiona została twórczość Borowskiego, Buczkowskiego,
Grynberga, Wojdowskiego,
)
) Różewicza, Rudnickiego, Stryjkowskiego, Vincenza,
Krall. Hanna Kirchner w
) interesujący sposób konfrontuje wypowiedzi o Żydach z
dzienników Nałkowskiej i
) Dąbrowskiej, zaś Ryszard Low, interpretując
polskojęzyczną literaturę tworzoną
) w Izraelu, nazywa ją "wielką przygodą polszczyzny".
)
) Kwestia stosunków polsko-żydowskich często jest w
artykułach poruszana. Dziś,
) omawiając w szkole zagadnienie Holocaustu, także nie
wolno jej pomijać. Tym
) bardziej że to nie "najnowsze badania" wykazują
n

[Gość: U]

Pryzmat,o malo sie nie rozplakalem.
Czy odczuwasz ten sam poped do nauczania prawdy o
Polakach w Israelu,gdzie cala wiedza malego Icka o
Polakach,to "polski antysemityzm" i wspolpraca Polakow
z Hitlerem.
Twoje "szuchty" - (tak nazywam te "podreczniki".Po
"grossach","kosinskich","marzynskiech" mamy
"szuchty),naszpikowane tendencyjnymi opisami grozy
jaka przechodzili Zydzi wsrod morderczych
Polakow,polprawda,ktora jest zawsze bardziej parszywa
od klamstwa - moga sluzyc do oglupiania mlodziezy i
konsekwentnie,do analfabetyzmu w dziedzinie historii
wlasnego narodu.Napewno nie pozwolil bym mojemu
potomkowi uczestniczyc w takich lekcjach.
Ja sam jestem za prawda,nawet ta najgorsza,bo
rozumiem,ze falszowanie historii jest zbrodnia
popelniona na mlodych ludziach rowna ich introdukcji
do pornografii.Jestem za nauczaniem historii,takiej
bez "pryzmatow" i powiekszajacych szkielek wiszacymi
nad fragmentami historii wybranych przez "historykow".

Czy Pryzmat bedzie zalecal nauczanie historii
Holocaustu rownolegle do historii
WIN,AK,NSZ,Katyniu,Gulagach,Morelach,Bermanach,czy
tylko o Zydach mordowanych przez Polakow?
Probe tego textu,nie Pryzmat zrobi w nast.sposob.
W Australii jest chyba ciagle plaga krolikow.Niech
Pryzmat im to przeczyta i zareczam,ze uciekna i nigdy
nie wroca.