Prawa ręka Jaruzela gen.Korczyński mordował Żydów

[ajr-on]

Dlaczego skoro są to udowodnione zbrodnie wiedza o tym nie jest
powszechna, a GW nie wałkuje tego tematu ?
Jaruzelski trzymał przy sobie tą osobę, a GW i tak uważa go za
człowieka honoru. Czy są lepsi i gorsi Żydzi ?

A Jaruzelski to co?

[mondry-tusek]

Jaruzelski też ich nie kochał. Brał udział w czystkach żydowskich w wojsku.
Teraz o tym cicho, ale niestety, tak było. Dziwie się że dzisiaj Żydzi go
bronią. Nazywają go nawet człowiekiem honoru.

[socjalliberal]

1) Czytałeś cykl o Jaruzelu w GW z okazji bodajże Stanu Wojennego
kłamco? Chcesz powiedzieć, że tam nie było nic o tym, że Jaruzelski
przykładał rękę do wyrzucenia tych Żydów?
2) Taki debil jesteś czy naprawdę nie wiesz, że Michnik nigdy
Jaruzelskiego człowiekiem honoru nie nazwał, tylko Kiszczaka, co
następnie dość szybko odwołał gdy się okazało, że on jednak umów nie
dotrzymywał? Wy prawicowcy kończycie chociaż pierwszą klasę
podstawówki? Bo macie jakieś immanentne problemy z rozumieniem mowy
polskiej, co pokazuje właśnie przykład Twoich bzdur, czy opacznego
rozumienia pojęcia "grubej kreski". Wam to się normalnie wszystko z
dupą kojarzy.

[ajron1960]

socjalliberal napisał:

Poczytaj sobie coś więcej o gen.Korczyńskim w internecie bo do
innych żródeł nie będzie Ci się chciało zaglądać i nie pisz
banialuków. W tym temacie to nie ma już miejsca na obronę mordercy i
współwinę (krycie, wspólpracowanie, promowanie) Jaruzela, w 1970
roku Jaruzel był min. obrony narodowej, grudzień 1970 Gdańsk,
Korczyński dał rozkaz zabicia stoczniowców.

gen.Grzegorz Korczyński

[ajr-on]

Aresztowany 21 maja 1950 przez grupę operacyjną Biura Specjalnego
MBP i po 4 latach śledztwa oskarżony i skazany w dniu 22 maja 1954
na dożywocie m.in. za mordy na ludności żydowskiej, MBP zamierzała
także wykorzystać materiał dowodowy aby skłonić Korczyńskiego do
zeznań przeciwko Władysławowi Gomułce. Więziony w latach 1950-1956.
24 grudnia 1954 Sąd Najwyższy zmienił wyrok na 15 lat więzienia, na
wolność wyszedł po objęciu władzy przez Władysława Gomułkę w 1956.

Wiceminister obrony narodowej w latach 1965-1971. Od końca grudnia
1956 do lipca 1965 roku szef Zarządu II Wywiadowczego Sztabu
Generalnego WP – wywiadu wojskowego. Od 1965 Główny Inspektor Obrony
Terytorialnej, od 1968 roku w stopniu generała broni. W wydarzeniach
marcowych 1968 roku należał do wewnątrzpartyjnego
stronnictwa "partyzantów" Mieczysława Moczara. W grudniu 1970 roku
dowodził oddziałami Wojska Polskiego, pacyfikującymi demonstracje
robotnicze na Wybrzeżu, był jednym z głównych odpowiedzialnych za
masakry robotników w czasie tamtych wydarzeń i został za to usunięty
z zajmowanych stanowisk, a następnie wysłany jako ambasador do
Algierii.

[bodo.2]

PO prostu heros gadzinówki.

[ajron1960]

Mordował Żydów głównie w celach rabunkowych, a Polaków z nienawiści.

[venus99]

Sakiewicz go chwali??

[w0man29]

> Czy są lepsi i gorsi Żydzi ?
To pytanie retoryczne.

Co robili amerykańscy lub angielscy żydzi wiedząc o holokauście w Europie ?
Obawiając się wzrostu antysemityzmu w swoich krajach nie zrobili absolutnie nic
.. można by wręcz powiedzieć że poświęcili swoich wschodnioeuropejskich braci
dla ... świętego spokoju.
Duże znaczenie miał także fakt marginalizowania kultury i dorobku
aszkenazyjskich żydów przez zachodnioeuropejskich sefardyjczyków.

„Grzegorz” Korczyński - GL/AL - Żydzi cz.I

[eres2]

Ajr-on: Dlaczego skoro są to udowodnione zbrodnie wiedza o tym nie
jest powszechna, a GW nie wałkuje tego tematu ?
eres: Jesteś ajr-on’ie w błędzie, wiedza o Korczyńskiem i o GL/AL
jako tzw. „zbrojnym ramieniu” polskich komunistów jest powszechnie
znana. Także GW wielokrotnie ten temat poruszała. Aby o tym
wiedzieć, trzeba oczywiście tę gazetę po prostu czytać.

Warto przypomnieć kilka faktów stanowiących do niedawna tzw. białe
plamy, a obrazujących stosunek polskich komunistów i ich „zbrojnego
ramienia” – GL/AL do Żydów w czasie niemieckiej okupacji. Kłamstwa
zaczerpnięte z podręczników historii i propagandowych broszurek z
peerelowskich czasów nadal krążą bowiem po forum. Jak z polemik w
szeregu innych wątków w nin. forum wynika, są polemiści, także i
niektórzy z Izraela, którzy nadal wierzą w peerelowskie kłamstwa.
Historycy podają liczne fakty niesienia pomocy w czasie okupacji
Żydom przez niektóre grupy GL/AL; niejeden oddział tej partyzantki
miał w swoich szeregach Żydów. Znane są przecież i sporadyczne fakty
udzielania pomocy Żydom nawet przez ludzi z NSZ, co oczywiście nie
znaczy, że eneszetowcy Żydów nie mordowali. Wbrew pozorom łączą te
organizacje niektóre cechy wspólne, głównie, gdy chodzi o krwawe
rozprawianie się z przeciwnikami i to nie tylko politycznymi. Dla
obu organizacji częstokroć ważniejsza była walka z ze swoimi wrogami
politycznymi niż z niemieckim okupantem. Znane są zbrodnie NSZ
dokonywane na Żydach i w tym względzie zdecydowanie prześcignęły one
swoich głównych politycznych wrogów – komunistów z GL/AL. Choć – co
może wydać się nieprawdopodobne - i w szeregach NSZ znaleźli się
Żydzi, acz nieliczni i – jak już wspomniałem - znane są także
przypadki ratowania Żydów przez bojówki NSZ.
Jedno z największych morderstw masowych z lat okupacji popełnionych
na Żydach przez GL/AL to zbrodnie dokonane we wsi Ludmiłówka i w jej
okolicach. Choć GL/AL odpowiada nie tylko za zbrodnie z Ludmiłówki,
ale i za wiele innych morderstw dokonanych na polskich obywatelach,
już wówczas określanych przez nich jako „wrogach klasowych”. Winni
są oni także wielu akcji bandyckich i krwawych rozpraw frakcyjnych.
Można ubolewać, że morderstwa dokonane przez oddziały partyzanckie
różnej barwy politycznej na Żydach i na swoich przeciwnikach
politycznych nie stanowią przedmiotu śledztw IPN. Choć nie jest
wykluczone, że IPN nimi się zajmuje, o czym po prostu nie wiem(y).
Cały szereg dzienników i czasopism zamieszcza często ciekawe
artykuły dot. mało znanych dramatów z lat okupacji, m. in. o
morderstwach dokonywanych na swoich współobywatelach przez niektóre
oddziały podziemia zbrojnego, często właśnie przez GL/AL. Inna
rzecz, że po każdym takim artykule forum nin. pęcznieje od
wypowiedzi oburzonych czytelników, którzy najchętniej wmietliby te
fakty pod dywan i żyli wyłącznie chwalebnymi czynami organizacji
podziemnych w latach okupacji niemieckiej, zarówno tych
niepodległościowych, jak i komunistycznych. Obszerny artykuł Piotra
Gontarczyka na ten temat („Wydał rozkaz, aby wymordować”), który
pojawił się 16.5.97 r. w „Życiu z kropką” nie jest więc faktem
odosobnionym. Można przecież opis tych dramatycznych wydarzeń
znaleźć u innych współczesnych historyków, pisze o nich np. Marek
Jan Chodakiewicz w pracach: „Polacy Żydzi 1918-1955” i „Narodowe
Siły Zbrojne >>Ząb<< przeciw dwu wrogom”.
Myślę, że forumowiczów zainteresuje sprawa zbrodniczej działalności
peerelowskich „bohaterów”. Pozwolę więc sobie zacytować kilka
obszerniejszych wyjątków ze wspomnianego artykułu z „Życia”:
„Historiografia PRL rozpowszechniła teorię o zasługach PPR w
ratowaniu Żydów. Jednak z zachowanych archiwaliów wynika, że
wspomniana pomoc i zainteresowanie ich tragicznym losem wynikało
przede wszystkim z przewidywanych korzyści politycznych, finansowych
i niewiele miała wspólnego z odruchem solidarności z
prześladowanymi. co więcej: konto komunistycznej partyzantki z lat
II. wojny św. obciążają zbrodnie na Żydach”.
„[...] Nieliczenie się z dobrem okolicznej ludności [Ludmiłówki]
było jedną z przyczyn narastania konfliktu między Korczyńskim a
sekretarzem powiatowym PPR Gruchalskim ps. >>Sokół<<. Gruchalski nie
był człowiekiem zbyt ideowym: żył w komitywie z okolicznymi grupami
rabunkowymi, lecz sprzeciwiał się intensywnej działalności zbrojnej.
Kiedy wskutek akcji >>Grzegorza<< zaczęli ginąć mieszkańcy
okolicznych wsi, a więc jego ziomkowie i znajomi, zaczął pałać coraz
większą niechęcią do Korczyńskiego. Potęgowały ją morderstwa i
rabunki dokonywane przez ludzi „Grzegorza” na okolicznej ludności i
ukrywających się Żydach. Pierwszą ofiarą komunistów w Ludmiłówce był
Jankiel Skrzyl. Został on złapany przez dwóch szantażystów. W jego
obronie interweniował jeden z sowieckich żołnierzy z grupy
Korczyńskiego, który po krótkiej bójce sięgnął po nóż i przegonił
napastników.
W całą sprawę włączył się „Grzegorz”, który stwierdził, że Jankiel
Skrzyl jest zagrożeniem dla miejscowej organizacji: „... zachodzi
obawa, że gdy ten (Skrzyl) dostanie się w ręce gestapo może
zdekonspirować oddziały GL na terenie Ludmiłówki...”. Kazał więc
Skrzyla zabić. [...] na razie poprzestano na Skrzylu, którego
gwardzista Łojek „...uderzeniem kija uśmiercił...”. Od pozostałych
Żydów „Grzegorz” zażądał dużej sumy pieniędzy i kosztowności, które
miały być przeznaczone „na zakup broni”.

„Grzegorz” Korczyński - GL/AL - Żydzi cz.II

[eres2]

Sytuację zaogniła kolejna akcja Korczyńskiego, tym razem na obóz
prac melioracyjnych dla Żydów w Janiszowie, który gwardziści rozbili
7.11.1942 r.. Jej celem, wg powojennej propagandy, miało być
ratowanie ok. 500 Żydów, znajdujących się w obozie. Jednak przebieg
wypadków wskazuje, że chodziło raczej o poważne korzyści finansowe z
akcji i – w dużo mniejszym stopniu – zwiększenie stanu liczebnego
oddziału. Po zastrzeleniu komendanta (obozu), ukraińskiego
volksdeutscha Petera Ignara, który znajdował się w obozie (oprócz
niego obozu strzegła tylko policja polska i żydowska), gwardziści
zabrali skóry, radio, broń. Największym sukcesem było zdobycie kasy
obozowej, w której znajdowało się ok. miliona złotych w gotówce i
biżuterii – był to dobytek odebrany więźniom obozu. Do
oddziału „Grzegorza” (im. T. Kościuszki) wcielono prawdopodobnie
tylko kilku lub kilkunastu Żydów, niezależnie od tego nieduża grupa
zbiegła i ukryła się w okolicznych wsiach i lasach. Większość, nie
mając dokąd pójść, odmówiła opuszczenia obozu i niebawem została
wymordowana przez Niemców. Historyk Shmuel Krakowski nazwał akcję na
Janiszów „przyspieszeniem nadejścia śmierci dla (tamtejszych)
Żydów”. Wg wszelkiego prawdopodobieństwa większość „skarbu
janiszowskiego” Korczyński zawiózł dla KC PPR w Warszawie. Tymczasem
jego ludzie postanowili „uszczknąć” coś dla siebie. Z
polecenia „Lubego” gwardziści: Wojtaszek, Łojek i dwóch innych
wyprowadzili z domu gospodarza Niewiadomskiego pięcioosobową rodzinę
żydowską, którą obrabowali i zamordowali, odzierając przy tym
zwłoki. Wspomniane morderstwa i rabunki na terenie Ludmiłówki stały
się bezpośrednią przyczyną buntu przeciw Korczyńskiemu.

Bunt „Sokoła”.
Zbuntowanemu „Sokołowi” udzielili poparcia „Szymon” i „Myśliwy”. W
ich grupach znajdowało się wielu Żydów, a przecież właśnie ich
współrodacy padali najczęściej ofiarą ludzi Korczyńskiego. Poza tym
na GL-owskich melinach w Ludmiłówce, Grabówce oraz w okolicznych
lasach ukrywało się wielu ich krewnych i znajomych. Dla tych ludzi -
w większości kobiet i dzieci – „Grzegorz” stanowił podwójne
zagrożenie: po pierwsze mogli stać się jego kolejnymi ofiarami, po
drugie intensyfikacja akcji przeciwko Niemcom musiała oznaczać
kontrakcję i obławy, co praktycznie niwelowało do zera szanse ich
przetrwania. Wykorzystując nieobecność Korczyńskiego i rozpad
oddziału im. T. Kościuszki, Gruchalski – „Sokół” postanowił
rozprawić się najpierw z jego stronnikami, a potem z nim samym. W
mieszkaniu starej działaczki KPP Wyganowskiej, Gruchalski zwołał
oficjalne zebranie komitetu PPR, w którym oprócz niego samego,
Miłka – „Koguta” i Marszałka – „Myśliwego” uczestniczyło kilka osób
z miejscowego aktywu. Na zebraniu przebywał jeden z trzech braci
Rubinów, uwolnionych z Janiszowa. Warto wspomnieć, że to właśnie
któryś z nich uciekł wcześniej z obozu i sprowadził Korczyńskiego.
Rzuca to niezwykle interesujące światło na interpretację wydarzeń w
Ludmiówce. Fakt, że Rubinowie poparli nie Korczyńskiego, który
uwolnił ich z obozu, lecz Gruchalskiego, przekreśla wersję
sprowadzającą całą sprawę jedynie do walki frakcyjnej wewnątrz GL. Z
dużym prawdopodobieństwem można twierdzić, że bracia Rubin poparli
Gruchalskiego po prostu dlatego, że Korczyński mordował ich rodaków.
Na wspomnianym spotkaniu podjęto decyzją o likwidacji „Grzegorza”. W
drugiej połowie listopada 1942 r., w Ludmiłówce, w zabudowaniach
gospodarza Grześniewskiego, „sokołowcy” udusili powrozami Jana
Płowasia – „Lubego”, Edwarda Płowasia – „Lutka” oraz
radiotelegrafistę Stefana Staręgowskieo – „Stefana”, uszkadzając
przy tym radiostację Korczyńskiego. Z domu gospodarza Gozdury
zabrali resztę „skarbu janiszowskiego” oraz pilnującego go zastępcę
Korczyńskego, Edwarda Gronczeskiego – „Przepiórkę”, którego również
zamierzali zabić. Temu jednak udało się zbiec i ostrzec
Korczyńskiego. Gdy „Grzegorz” wrócił do Ludmiłówki, niemal
natychmiast zwołał swoich stronników, kazał rozdać broń i przystąpił
do krwawej rozprawy z buntownikami. W jego działaniach uczestniczył
oficer NKWD – komisarz polityczny oddziału (!). Pierwszą ofiarą
czystki był Miłek; wraz z nim wyprowadzono z domu 10 lub 12 Żydów i
wszystkich rozstrzelano.

„Grzegorz” Korczyński - GL/AL - Żydzi cz.II i

[eres2]

... i zemsta na Żydach.
Ponieważ odpowiedzialnością za całe zajście obarczono Żydów,
Korczyński kazał im wynieść się z Ludmiłówki. Rozkaz wzbudził ich
wyraźne niezadowolenie: był przecież listopad, a we wsi mogli liczyć
na przygotowane wcześniej kryjówki i pomoc mieszkańców. Wskutek
takiego obrotu sprawy Korczyński „... wydał rozkaz, aby wymordować
wszystkich Żydów na terenie Ludmiłówki...”.
Mieszkańcy wsi zeznawali po wojnie: „...Korczyński, Flis i inni
chodzili po wszystkich gospodarstwach w Ludmiłówce i wyciągali
Żydów. Byli także i u mnie i wzięli czterech Żydów wojskowych... .
Były jeszcze inne wypadki wyciągania i mordowania Żydów tak z
mieszkań od gospodarzy, jak i z bunkrów po lasach...”.
W 1955 r. Naczelna Prokuratura Wojskowa określiła ówczesne działania
komunistów następująco: „... oskarżeni realizując hasło krwawej
zemsty rzucone przez Korczyńskiego, nie ograniczyli się do ukarania
>>winnych<<, lecz włączyli się aktywnie do mordowania Żydów jako
takich, wyciągając niejednokrotnie kobiety ukryte w stajniach i
bunkrach, które nic wspólnego nie miały z ruchem partyzanckim, a tym
bardziej z Miłkiem i Gruchalskim...”.
Stanisław Zawoł, świadek wydarzeń w Ludmiłówce, relacjonował: „...
jacyś osobnicy zabrali ją (ukrywającą się Żydówkę) z dziećmi,
pytali, gdzie ma pieniądze i towary, a następnie wyprowadzili ją z
domu...”.
Ofiary były doszczętnie ograbiane, a następnie mordowane strzałem w
głowę. Podczas selekcji kierowano się kryteriami narodowymi, a nie
uczestnictwem we wcześniejszej akcji przeciw ludziom Korczyńskiego.
Jedna z mieszkanek Ludmiłówki opowiadała swoje przeżycia: „...
osobnicy ci wszystkich Żydów zabrali..., mnie też, bo myśleli, że
jestem Żydówką, ale gdy sąsiedzi wyjaśnili, że nie jestem Żydówką,
puścili mnie...”. Akcja przybierała nieraz charakter
polowania: „Gronczewski, idąc wieczorem przez wieś Ludmiłówkę
zauważył dwie osoby, które na jego widok uskoczyły w bok. Skazany
(Gronczewski) w ich kierunku oddał kilka strzałów z pistoletu.
Okazało się, że zabił kobietę i mężczyznę narodowości żydowskiej...”.
Mieszkańcom Ludmiłówki komuniści zabronili udzielania pomocy
ukrywającym się nieszczęśnikom: „Gronczewski pewnego razu odgrażał
mi się, że jak znajdzie u mnie hołociarzy (Żydów), to Wyganowska
będzie gniła razem z nimi...”. [...] „Wojtaszek mówił, że jedną kulą
zabijał dwóch czy trzech ludzi...”.
Po zabiciu kilkudziesięciu ludzi w samej Ludmiłówce oprawcy
rozprawili się z mieszkańcami leśnych kryjówek. Wedle niezwykle
cennej i bogatej w szczegóły relacji jednego z konspiratorów
niepodległościowych z pow. kraśnickiego, Edwarda Bryczki
ps. „Ostoja”: „... na rozkaz >>Grzegorza<< placówka GL w Ludmiłówce
wymordowała 76 ukrywających się Żydów w schronach w lesie,
przeważnie kobiet i dzieci...”.
Trudno jednoznacznie wyrokować, czy liczba podana przez „Ostoję”
obejmowała wszystkie ofiary pogromu, czy tylko tych, których
wymordowano w bunkrach. W pierwszym wypadku liczba zamordowanych w
Ludmiłówce i okolicach wyniosłaby ok. 70 OSÓB, W DRUGIM – PONAD STO.

"Grzegorz” Korczyński - GL/AL - Żydzi cz. IV

[eres2]

Nie tylko Korczyński
Prawdziwi buntownicy: około 33-osobowa grupa „Szymona”
I „Gruchalszczacy” już w kwietniu 1943 rozpoczęli pertraktacje z
PPR. Niebawem zostali wcieleni do oddziału Karola
Hercenbergera „Lemuszewskiego”, nadwołżańskiego Niemca, który
jeszcze kilka miesięcy wcześniej brał udział w deportacjach Żydów do
obozów zagłady. Wspomniani, przydzieleni mu gwardziści – Żydzi
nie przetrwali u niego zbyt długo: w październiku 1943 r.
Hercenberger zastrzelił jednego z nich za „niewłaściwe pełnienie
służby wartowniczej”. Trudno wyrokować jednoznacznie, czy cała
sprawa była ukartowana, czy też konflikt miał charakter
spontaniczny; ważniejsze jest ustalenie, że pozostali Żydzi podjęli
walkę z „aryjskimi” towarzyszami i za cenę ok. 20 zabitych wyrwali
się do lasu. Ranili przy tym „Lemiszewskiego”. Oficjalny raport GL
donosił triumfalnie: „Bataliony dały ognia i wybiły 20 Żydów (...).
Obecnie nie ma w naszych oddziałach Żydów i nie przyjmujemy ich,
ponieważ przynieśli nam wielką stratę”.
Mniej więcej w tym samym czasie, w którym miała miejsce tragedia w
Ludmiłówce, został wymordowany żydowski oddział partyzancki Wolfa
Bleifera (Gleichera). Powstał on z jeńców armii wrześniowej,
oddzielonych od swoich współtowarzyszy – Polaków i osadzonych w
specjalnym obozie na ulicy Lipowej w Lublinie. Losy oddziału zbadał
Marek Jan Chodakiewicz, a plonem jego pracy był artykuł pt. „O
globalną emancypację ze stereotypów, czyli kto mordował Żydów?”
(Zeszyty Historyczne „WiN”, nr 6. z lutego 1996 r.). Wg
Chodakiewicza relacje byłych partyzantów żydowskich Jakoba
(Mieczysława) Grubera, Chila Grynszpana, Józefa Birgera i Jana
Szelubskiego – zdają się jednoznacznie wskazywać, kto dokonał
zbrodni.
Szelubski twierdzi, że ucieczka z obozu była możliwa dzięki temu,
że „... znaleziono kontakt z grupą lewicowych socjalistów
polskich...”. Potwierdza to również historyk zajmujący się polskim
ruchem socjalistycznym – Krzysztof Dunin-Wąsowicz. Szelubski nazywa
sprawców wprost: „... w nocy przyszli z bandy Czarnego, którzy
zapowiedzieli, że przywiozą broń; bagnetami zakłuli strażników, BO
ZNALI PRZECIEŻ HASŁO, i wrzucili do schronów granaty, potem żywcem
zakopali schrony...”.
Jedynym znanym oddziałem, którego dowódca nosił w tym czasie i w tym
terenie pseudonim „Czarny”, była grupa RPPS – sojuszniczki PPR –
dowodzona przez Bronisława Baranowskiego.
Sam Szelubski, po krótkim pobycie w Warszawie, objął inną grupę
RPPS, której członkowie głośno wyrażali przy nim swoją
dezaprobatę: „... nie chcemy, żeby Żyd był dowódcą oddziału (...).
Jeden z przywódców grupy antysemickiej – ps. >>Tato<<, udał się do
Warszawy i groził sztabowi: jeżeli nie zabierzecie Żydów z oddziału,
to ich wymordujemy...”. Dotrzymał słowa. Nieopodal wsi Zielonka
zorganizowali zasadzkę i wymordowali Żydów – swoich kolegów. Jak
wspomina Szelubski: „... >>Tato<< dał znać, rzucił teczkę i każdy
zabił swojego Żyda...”.
Korczyński, w tajnym procesie, który odbył się przed Sądem
Wojewódzkim w Warszawie między 18. a 21. maja 1954 r., skazany
został za zbrodnie w Ludmiłówce na 15 lat więzienia. 15.I.1955 r.
wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie skazani zostali AL-
owscy kompani Korczyńskiego: Jan Wziętek - „Murzyn”, Edward
Gronczewski –„Przepiórka”, Stefan Łojek – „Tygrys” i Jan Wojtaszek.
Za masowe morderstwa, połączone z rabunkiem i profanacją zwłok,
otrzymali kilkuletnie wyroki. Do więzienia trafili również inni
dowódcy AL z Lubelszczyzny: Andrzej Flis – „Maksym”, który był
odpowiedzialny za śmierć kilkudziesięciu Żydów ukrywających się w
lubelskich lasach oraz Bolesław Kowalski – „Cień”. Ten oczywiście
nie za wymordowanie dwóch partyzanckich oddziałów AK (4.5.1944 r. w
Owczarni i 2.7. tegoż roku w Stefanówce – w sumie kilkudziesięciu
żołnierzy!), bo za to – jeszcze w czasie wojny – otrzymał od
Dowództwa Głównego AL Krzyż Grunwaldu, lecz za wymordowanie
żydowskiego oddziału Aleksandra Skotnickiego – „Zemsty”.
Rychło, bo w r. 1955 wszyscy ci zbrodniarze opuścili więzienia i
zajęli ważne stanowiska partyjne, administracyjne bądź wojskowe.
Korczyński opuścił więzienie w kwietniu 1956 r., by po kilku
miesiącach objąć szefostwo wywiadu Sztabu Generalnego
LWP. „Uchybienia partyjne” z czasów okupacji nie zamknęły mu drogę
do dalszej kariery; rok po wyjściu z więzienia, dokładnie 20.7.1957
r., dostał awans na gen. dywizji. Przez wiele późniejszych lat
pełnił funkcję członka KC PZPR oraz posła na Sejm. Pełnił te funkcje
w Sejmie w doborowym towarzystwie tow. tow. Jruzelskiego,
Rakowskiego, młodego Leszka Millera, PAX-owskiego sługusa komuny
Bendera i innych komunistów i sprzedawczyków.

Na koniec jeszcze o pewnym dokumencie.
W listopadzie 1954 roku odbyła się narada najwyższego aktywu MBP, na
której jeden z jego wysokich funkcjonariuszy zreferował przyczyny
postawienia przed sądem i skazania Korczyńskiego:
„... Przedstawię sprawę w skrócie telegraficznym. Za oddziałami
Grzegorza Korczyńskiego podążały liczne tabory, które zaopatrywały
oddziały w niezbędny sprzęt i żywność i były zarazem schronieniem
dla przeszło 100 rodzin po rozbiciu przez nich przesyłowych punktów
zbiorczych, zorganizowanych w małych miasteczkach, celem dalszego
odtransportowania Żydów do obozów zagłady.
W czasie natarcia wojsk hitlerowskich na Lasy Janowskie Korczyński
doszedł do przekonania, że nie uda mu się przedrzeć przez pierścień
otaczających wojsk okupanta, jeśli będą ciągnęły się za nim liczne
tabory z rodzinami. Podjął decyzję pozbycia się zbędnego balastu.
Wydał decyzję, by oddziały ruszyły do odwrotu, natomiast tabory
skierował w przeciwnym kierunku, w stronę zbliżających się wojsk
niemieckich. Gdy ludzie z taborów zorientowali się, że idą na
niechybną śmierć, zmienili kierunek i podążali za wycofującymi się
oddziałami. Wówczas Korczyński polecił własnym ogniem zlikwidować
setki bezbronnych ludzi...”.

Powtarzam z uporem...

[mondry-tusek]

Jaruzelski może się wypierać, bo gdyby teraz przyznał się do represjonowania
Żydów to jakby założył sobie sznur na szyję.

(represjonowanie Polaków nic nie kosztuje)

[venus99]

brak rozumu-jak widać też.

[ajr-on]

www.glaukopis.pl/pdf/artykul-4-1.pdf
Drogi eresie pewne sprostowanie. Korczyński 22 maja 1954 został
skazany na dożywocie, a następnie wyrok w grudniu zamieniono na 15
lat.

Warto też dodać, że większość współpracowników ( czerwonych
zbrodniarzy) zrobiło kariery w Polsce po 1956 roku.
Wiadomo, że istnieją opracowania historyczne na temat Korczyńskiego,
jednak wiedza powszechna na jego temat jest żadna.
GW woli wałkować tematy zbrodni Polaków(katolików ) na Żydach
natomiast kiedy robili to komuniści sprawa jest wyciszana.Powód
właśnie w obozie komunistycznym jest geneza wielu życiorysów
redaktorów GW stąd ich sentyment do Jaruzela i Kiszczaka oraz
pobłażliwość dla zbrodni stalinowskich, których sprawcami byli
niejednokrotnie dziadkowie, rodzice, bracia kuzyni, sąsiedzi włąśnie
dzisiejszych redaktorów GW.
Gazeta zawsze w obronę weżmie komucha, a nie np. prawicowca jeżeli
popełnią np. podobny występek. I tego właśnie braku rzetelności i
fałszowaniu prawdy nie można jej zapomnieć.

[eres2]

Ajr-on: GW woli wałkować tematy zbrodni Polaków(katolików ) na
Żydach natomiast kiedy robili to komuniści sprawa jest wyciszana.
Gazeta zawsze w obronę weżmie komucha, a nie np. prawicowca jeżeli
popełnią np. podobny występek. I tego właśnie braku rzetelności i
fałszowaniu prawdy nie można jej zapomnieć.
eres: Wybacz, ale Twój tekst jakby z „wykładów” Jerzego Roberta
Nowaka wzięty. Wynika z niego także, że GW nie czytasz.
Artykuł Piotra Gontarczyka dot. Korczyńskiego i zbrodni w Ludmiłówce
jako pierwsza opublikowała właśnie Gazeta Wyborcza. Pojawił się on w
jej weekendowym numerze z 15./16. marca 1997 r. a jego tytuł
brzmiał: „Wydał rozkaz, aby wymordować”. Natomiast historyk
Marek Jan Chodkiewicz poświęcił owym wydarzeniom – zresztą wiele
miejsca - dopiero w roku 1999, w swojej pracy: „Narodowe Siły
Zbrojne. ‘Ząb’ przeciw dwu wrogom”, również później, w roku 2000, w
jego kolejnej książce: „Żydzi i Polacy 1918-1955”.

Ajr-on: Powód właśnie w obozie komunistycznym jest geneza wielu
życiorysów redaktorów GW stąd ich sentyment do Jaruzela i Kiszczaka
oraz pobłażliwość dla zbrodni stalinowskich, których sprawcami byli
niejednokrotnie dziadkowie, rodzice, bracia kuzyni, sąsiedzi włąśnie
dzisiejszych redaktorów GW.
eres: Znów jakbym słyszał J.R. Nowaka. Zechciej przytoczyć choćby
jeden artykuł GW traktujący z sentymentem obu peerelowskich
komunistów.
Twój tok myślenia wydaje się być pochodną metod peerelowskiego
aparatu terroru; jak wiadomo, prześladowano wówczas każdego, kto
miał „dziadków, rodziców, braci, kuzynów, sąsiadów” uznanych
przez „organa” za burżujów, obszarników, kapitalistów, wrogów ludu
czy tzw. szkodników. Potomkowie owych „wrogów ludu” nie mieli szans
studiowania, zajmowania atrakcyjnych czy lepiej płatnych stanowisk,
a nierzadko byli więzieni.
N.B. mojego ojca ubecja przez długi okres lat 50. prześladowała
usiłując mu udowodnić pokrewieństwo z pewnym polskim generałem (II
Korpusu) i wykazać "tajemne z nim związki", który właśnie wówczas
zmarł na emigracji. Ubekom nie mieściło się w głowach, że ojciec
mając identyczne nazwisko i będąc przedwojennym emerytowanym
wojskowym, nie był spokrewnionym z owym „wrogim generałem”. A
przecież nie był.

Czy wg Ciebie, Ajr-on’ie, należy potępić ojca zakonu chrystusowców -
Martina Bormanna, misjonarza (spędził wiele lat na misji w Afryce) i
pedagoga? Potępić go tylko dla tego, że jest synem osławionego
zbrodniarza hitlerowskiego Martina Bormanna? Czy i Niklas Frank, syn
kata Polaków, gubernatora Generalnego Gubernatorstwa - Hansa Franka,
powinien być napiętnowany za zbrodnie swojego ojca? Niklas Frank,
publicysta, autor książki "Mój ojciec Hans Frank", przez całe swoje
dorosłe życie prowadził rozrachunek ze zbrodniczą działalnością
swojego ojca i generalnie z nazizmem.