sibeliuss
29.09.09, 10:42
O jedynakach mówi się często niepochlebnie. Niesłusznie. To dzieci z
wysoce rozwiniętą kulturą języka (uczyły się od dorosłych, nie od
rówieśników). Ich wyobraźnia – zmuszona do zapełnienia pustki (brak
rówieśników do zabawy) – jest najczęściej nieprzeciętnie rozwinięta.
Te same cechy znajdujemy u dzieci, które były jedynakami przez ponad
dziesięć lat. Jedynak też ma jednak problem – jest nim utrwalona,
silna potrzeba bycia świetnym i spełniania oczekiwań rodziców.
Ambicja (tak ceniona przez wszystkich dorosłych) jest największą
wadą jedynaków, ponieważ żyją oni w wewnętrznym reżimie bycia zawsze
dobrymi. Koniecznie potrzebują zachęty do wysiłku i oczekują
nagrody. Są dziećmi, a porównują swoje osiągnięcia do poziomu
dorosłych.
media.wp.pl/kat,1022943,wid,11452297,wiadomosc.html?ticaid=18d52
