Wszystkim kochającym PRL

[jollaa]

Wiadomo, że pamięć ludzka jest wybiórcza i lubimy pamiętać tylko niektóre
fakty z życia. Napiszcie co was konkretnie dobrego spotkało w PRL? A czego
teraz nie ma.
Tylko fakty dotyczące was osobiście, nie gazetowe, telewizyjne.
Czego brakuje Wam w RP, co było w PRL?
Ciekawa jest opinii osób, które doskonale sobie radziły kiedyś, żyły uczciwie
w swoim świecie, nie interesowały się polityką, nie wyjeżdżały za granicę itd.

[chochlik5]

Jezeli jesteś ciekawa przeszłosci, to zamów u mnie moja ksiązkę. Autentyczne
wspomnienia z minionego wieku. Za zaliczeniem, z kosztami przesyłki 30 zł.

[Gość: emerytka]

..."Ciekawa jest opinii osób, które doskonale sobie radziły kiedyś, żyły
uczciwie, w swoim świecie, nie interesowały się polityką, nie wyjeżdżały za
granicę"...
odpowiadam:
- żyłam uczciwie, uczyłam się i pracowałam,
- interesowałam się zawsze polityką,
- wyjeżdżałam za granicę, prywatnie i często - pierwszy raz 1966, Węgry
- zmieniałam pracę na lepiej płatną,
- powiedziałam co myślę i nie zostałam z tego powodu zwolniona,
- nikt mi nic nie dał (rodzina), sama do wszystkiego doszłam,
- niczego mi nie brakuje, nadal sama sobie radzę i tego nauczyłam moją córkę!

[Gość: jastrzab]

prawda jest taka ze ludzie potrafia sie zajac swoimi sprawami w roznych
okolicznosciach politycznych. Ludzie sie zenia, wychodza za maz, robia kariere
naukowa bez wzgledu na okolicznosci polityczne - tak bylo w hitlerowskiej
Rzeszy, Stalinowskiej Rosji czy PRL...

[Gość: eeee]

Witam. Co spotkało mnie dobrego?. Mnie nic ale moi rodzice byli chorzy. Mama i
Tata bez problemu byli przyjęci do szpitala. Ja bez problemu poszłam do
szefowej i poprosiłam, abym mogła co rano przed pracą biegac do szpitala,
najpierw do Taty, potem do Mamy trwało to około roku, nie bałam się, że szef
się na mnie wścieknie. A jak chodziłam do podstawówki, to w szkole był gabinet
lekarski, w którym dwa razy na tydzień oprócz okulisty przyjmował
stomatolog.Jako dziewczę w wieku 7-15 lat wydawało mi się, że to jest normalne.
Później wszystko się zmieniło.Nostały lata 80 -te po drodzo skończyłam dwie
szkoły, od 1976 roku pracowałam i pewnego razu stwierdziłam, że coś jest nie
tak. Co się działo w tych latach w Polsce, każdy doskonale wie.
Czy spotkało mnie coś dobrego?. No może to, że wychodziłam jako dziecko na
podwórko i spokojnie się bawiłam z rówiesnikami, znałam dzielnicowego, który
był częstym gościem na naszym podwórku, każdy szanował starsze osoby, nie
pogardzało się innymi ludźmi tak jak teraz. Nie jestem "wszystkim kochającym
PRL" ponieważ bardzo szybko miałam okazję się przekonać o
wspaniałych "uczynkach" PRL-owców, jednak jeszcze raz powtórzę ja jako dziecko
miałam dużo lepsze dzieciństwo niż mój obecnie 20-to letni syn. Pozdrawiam EM
PS Nie chciałabym usłyszeć, że teraz wszyscy" muszą płacić za moje normalne
dzieciństwo" i że wtedy wszystko było na kredyt. Chodzi mi o to, że ludzie byli
normalni, to znaczy byli ludźmi dla innych.

[Gość: Jola]

Masz rację opieka medyczna i dentystyczna w szkole była lepsza, do tej pory a
minęło już wiele lat trzymają się moje amalgamatowe plomby.
Moje dzieciństwo w latach siedemdziesiątych też nie było najgorsze, bo jak
każde dzieciństwo nie absorbowane było przez problemy dorosłych.
Natomiast już dzieciństwo mojej córki lata osiemdziesiąte do łatwych nie
należały. Wiem, że ta dekada była jedną z najtrudniejszych w PRL, ale ja wtedy
wchodziłam w dorosłość i doświadczyłam tego na własnej skórze.
Jeżeli chodzi o zabawy na podwórku, ja się bawiłam, moje dzieci, a teraz też
się bawią w mojej okolicy nie napadają.
Też pozdrawiam.

[Gość: chochlik]

Gość portalu: Jola napisał(a):

> Masz rację opieka medyczna i dentystyczna w szkole była lepsza, do tej pory a
> minęło już wiele lat trzymają się moje amalgamatowe plomby.
> Moje dzieciństwo w latach siedemdziesiątych też nie było najgorsze, bo jak
> każde dzieciństwo nie absorbowane było przez problemy dorosłych.
> Natomiast już dzieciństwo mojej córki lata osiemdziesiąte do łatwych nie
> należały. Wiem, że ta dekada była jedną z najtrudniejszych w PRL, ale ja
wtedy
> wchodziłam w dorosłość i doświadczyłam tego na własnej skórze.
> Jeżeli chodzi o zabawy na podwórku, ja się bawiłam, moje dzieci, a teraz też
> się bawią w mojej okolicy nie napadają.
> Też pozdrawiam.
Zgadzam sie Jolu z Toba w 100%. Na okres PRL przypadały moje studia i praca
zawodowa. Dziecko wychowywałam jako samotna matka. Jako pediatra byłam miedzy
innymi zaangazowana w profilaktykę szkolną, przedszkolna i żlobkowa ,
jednocześnie

[Gość: lucyperek]

> PS Nie chciałabym usłyszeć, że teraz wszyscy" muszą płacić za moje normalne
> dzieciństwo" i że wtedy wszystko było na kredyt. Chodzi mi o to, że ludzie
> byli normalni, to znaczy byli ludźmi dla innych.

tak, byli wspaniałymi konfidentami bezpieki. W walce o miejsce w pociagu do
Zakopca czy autobusu do Chochołowskiej w ruch szły wszelkie pięści i łokcie.
Pamietam scenki jak niektórych po prostu wyrzucano z pociagu, żeby zająć ich
miejsce. W sklepach mięsnych potrafiono zatratować nawet kobitę w ciąży. W
walce o taksówkę na tzw. postoju (tzn. postoju jeleni) używano takich
wulgaryzmów jakich nie zna nawet Pasikowski. A w zimę stulecia (przypominam
młodzieży, to była taka zima, że w Sylwestra '79 zamarzły nawet tramwaje na
szynach), na dawnej Marchlewskiego stanęły sobie w poprzek dwa pługi, tak dla
jaj i panowie wsciekli że musza odsnieżac zamiast chlać w bazie orzekli, że
teraz będzie po równo : nikt inny tez nie pojedzie na sylwestra, po czym
wyłączyli silniki. I tak w ogóle, to była bajka. "Nikt nikim nie pogardzał", ot
czasami jakis fukcjonariusz kogos tam zastrzelił czy zapałował na smierć. No bo
przecież notorycznego zamykania na 48 godz. nie można podciągać pod
pojęcie "pogarda".

Pani Jolluu !!!!

[Gość: Henryk]

Pracy nam brakuje. Miejscami mamy 30% bezrobocie bez perspektyw jego
zmniejszenia. Brak pracy to tragedia dla wielu ludzi. To dramat dla calego
narodu, bo posrednio ma wplyw na nas wszystkich. Ludzie sa do tego stopnia
zdesperowani, ze beda glosowac na tak niepowaznego czlowieka jak Lepper. Pani
dobrze wie jakie beda tego konsekwencje.

A co ma do tego peerel ?????

[Gość: lucyperek]

Czy to jakas nowa akcja zdychajacego eselde ? Co ma piernik do wiatraka ?

Ktos stracił cnotę, inna zaliczyła pierwszy orgazm. Tamten dostał motorower a
inny w zęby. Franek odkrył Tatry, a Maniuś latanie na golasa po plaży. Tylko co
ma do tego morze gnoju zwanego peerelem ? Może prościej zapytac co was dobrego
spotkało w życiu ?

> Czego brakuje Wam w RP, co było w PRL?

NICZEGO !!!!!!!!


> Ciekawa jest opinii osób, które doskonale sobie radziły kiedyś, żyły uczciwie
> w swoim świecie

Nie dało sie życ uczciwie w tamtym systemie bez popadnięcia w schozofrenię.

[grrrrw]

Pracy to moźe i było pod dostatmiem, ale to co płacili, to nie była pensja ale
stypendium na zycie, z którego nie dało się kupić nic ponad koszyk podstawowych
potrzeb. Na mieszkanie z kwaterunku czekało się lat 2o, na spółdzielczee 17.
Ale dolar stal wtedy wysoko ! 100 zł za dolara.
To znaczyło, ze mozna było wyjechać na Zachód (oczywiscie jak ktoś miał rodzinę
za granicą !) i pracowac tam w czasie wakacji, albo lepeij przez kilka miesiecy
na czarno (ryzykujac areszt i odeslanie do Polski bez prawa do powtórki) i bez
waznej wizy. I w dobrych ukladach zarobić w dzień tyle co mamusia z tatusie w
miesiąc. I kupić sobie mieszkanie w Locum.
Ale to było oczywiście za Gierka a nie za Gomułki, bo za Gomułki mieszkań za
dolary nie było, ani wyjazdów na saksy. Dopiero powstawała ustawa o stałym i
czasowym zameldowaniu, precyzujace pojęcia lokali hotelowych, słuzbowych itd.

Więc nie opowiadajcie mi tutaj o dobrodziejstwach Unii, pracy w Londynie za
psie pieniądze.

[Gość: Matylda]

grrrrw napisała:

>> Pracy to moźe i było pod dostatmiem, ale to co płacili, to nie była pensja
ale stypendium na zycie, z którego nie dało się kupić nic ponad koszyk
podstawowych potrzeb>>
Pracowałam w PRL. Kupowałam stopniowo, niekiedy na tak zwaną ksiazeczkę
docelową albo na raty i stałam sie posiadaczką małej lodówki, odkurzacza,
froterki elektrycznej, radia( lampowego), telewizora "KORAL" i motocykla marki
WSK-Świdnik. Wygrałam na premiowana książeczkę PKO z nieoprocentowanym wkładem
Syrenkę 103.

>>. Na mieszkanie z kwaterunku czekało się lat 2o, na spółdzielczee 17.>>
Po trzech latach oczekiwania dostałam spółdzielcze mieszkanie w pierwszej,
powojennej spółdzielni mieszkaniowej, do której początkowo ludzie nie mieli
odwagi sie zapisywać (bo daleko,na wygwizdowie) Spłata kredytu na 40 lat.
>> Ale dolar stal wtedy wysoko ! 100 zł za dolara.> To znaczyło, ze mozna było
wyjechać na Zachód (oczywiscie jak ktoś miał rodzinę za granicą>>
Nie tylko do rodziny. Były również wycieczki turystyczne, a nasi sprytni rodacy
na tych wycieczkach robili interesy. W jedna strone przemycali towary nazywane
przez nich "prezentami" , a zarobione dolary przywozili do kraju ukrywajac je
skrzętnie przed celnikami. Na Zachód jechały szklane serwisy: szklanki,
kieliszki, kryształy, lisy, a do polski kawa, czekolada, alkohol, tasmy
magnetofonowe. Z Turcji przywozono kożuchy, zwłaszcza dziecięce.
<<!) i pracowac tam w czasie wakacji, albo lepeij przez kilka miesiecy
> na czarno (ryzykujac areszt i odeslanie do Polski bez prawa do powtórki) i
bez > waznej wizy. I w dobrych ukladach zarobić w dzień tyle co mamusia z
tatusie w > miesiąc. I kupić sobie mieszkanie w Locum.
>> Ale to było oczywiście za Gierka a nie za Gomułki, bo za Gomułki mieszkań za
> dolary nie było, ani wyjazdów na saksy.>>
Za Gierka kwitł handel turystyczny, a wyjazdy za pracą na czarno do Niemiec,
Austrii, Włoch, Szwajcarii Anglii stały się modne po roku 1980.
<<Dopiero powstawała ustawa o stałym i czasowym zameldowaniu, precyzujace
pojęcia lokali hotelowych, słuzbowych itd.>>
Nie rozumiem o co chodzi autorowi postu.
>> Więc nie opowiadajcie mi tutaj o dobrodziejstwach Unii, pracy w Londynie za
psie pieniądze.>>
Co ma piernik do wiatraka?

[Gość: lucyperek]

> Pracowałam w PRL. Kupowałam stopniowo, niekiedy na tak zwaną ksiazeczkę
> docelową albo na raty i stałam sie posiadaczką małej lodówki, odkurzacza,
> froterki elektrycznej, radia( lampowego), telewizora "KORAL" i motocykla
marki WSK-Świdnik. Wygrałam na premiowana książeczkę PKO z nieoprocentowanym
wkładem Syrenkę 103

> Po trzech latach oczekiwania dostałam spółdzielcze mieszkanie

> Były również wycieczki turystyczne, a nasi sprytni rodacy
>
> na tych wycieczkach robili interesy. W jedna strone przemycali towary
nazywane
> przez nich "prezentami" , a zarobione dolary przywozili do kraju ukrywajac je
> skrzętnie przed celnikami. Na Zachód jechały szklane serwisy: szklanki,
> kieliszki, kryształy, lisy, a do polski kawa, czekolada, alkohol, tasmy
> magnetofonowe.

Eeeh, jaka to była wspaniała sielanka ten piękny peerel. Ale możesz to
kontynuować w Korei Północnej. Droga wolna.

[Gość: michal_pilot]

A czego
> teraz nie ma.

Dam ci przyklad mojej mamy. Nalezala do ZPAP (Zwiazek Polskich Artystow
Plastykow). Patronat nad nimi sprawowalo Ministerstwo Kultury i Sztuki. Artysci
zrzeszeni w ZPAP mieli darmowe "plenery", "przydzialy" na zachodni papier i
farby po dobrych cenach, urzadzane wystawy, a Ministerstwo jeszcze na dodatek
kupowalo od artystow czesc ich dziel. Szly one do piwnic na zasadzie - trzeba
kupowac bo moze kiedys to beda wielkie dziela. A wiec artsci mieli sie jako tako
dobrze. O ile wiem to wszystko sie teraz skonczylo. Artysci musza sami znalezc
kupca na swoje dziela, nikt ich za raczke nie prowadzi.
Moja Mama miala "chody" w ZPAP, byla nawet w zarzadzie wobec tego wyjechala raz
czy 2 razy na podroze sluzbowe propagujac polska sztuke. Raz wiem wyjechala o
Tunisu i Algierii.

A jaki z tego moral ? Moja mama oczywiscie zdaje sobie sprawe ze taka sytuacja
nie mogla trwac wiecznie - w normalnych warunkach ekonomicznych gdzie ludzie
placa podatki ktos w koncu by podniosl alarm ze kraju nie stac na taka
rozrzutnosc pieniedzy.

Dziwologiem polskim w tym wszystkim bylo to ze wladze gorne ne przyczepialy sie
co artysta mial malowac a co nie. Naprzyklad mama zawsze robila abstrakcje i
wszystko bylo cacy. A w takim ZSRR czy innych demoludach sztuka abstrakcyjna
byla albo na indeksie albo nie "mile widziana".

Moja mama NIE nalezy do tych "kochajacych" PRL - wbrew przeciwnie.

[Gość: Matylda]

Tu nie chodzi o miłość do PRL. To chodzi o tęsknotę do czasów, gdy sie było
młodym i gdy życie nie stwarzało takich problemów z jakimi musi się borykać
młode pokolenie, a także pokolenie ich rodziców. Dziadkowie, jeżeli jeszcze
żyją, to utrzymują się z emerytury wypracowanej w PRL. Emerytury o coraz
mniejszej sile nabywczej. Jasne, że tęsknie wspominają czasy swej młodości i
aktywności zawodowej. Obecnie czują sie na marginesie tym bardziej, gdy słyszą
głosy młodych, stwierdzające, ze emeryci są są społecznym balastem, obciażając
budżet z krzywdą dla młodego, aktywnego pokolenia płacącego podatki.