rocznik 1971

[Gość: krikri]

Czytałam ostatnio w jednej z poczytnych gazet artyku i losach pokolenia które
w 1989 roku rozpoczynało swoją "dorosłość". Postanowiłam rozwinąć ten temat.
Tak wyłącznie dla siebie... Napiszcie o sobie, co pamiętacie z tamtych
czasów, co robiliście przez te 15 lat.

33-latka

szkoda gadać

[Gość: tomjk]

Wystarczająco "dorośli" by odczuć satysfakcję na żałosny widok zdychającej
komuny. Z pewnością za młodzi, by pójść za ciosem i skonsumować należycie
zmianę systemu (na menedżerskie stołki załapali się ludzie parę lat od nas
starsi). Dojrzali na czas, by frustrować się widokiem czerwonej hydry
bezczelnie podnoszącej łeb. Doświadczeni przez życie na tyle, by specjalnie nie
wierzyć w idealistyczny projekt pt. Unia Europejska. Wychowani w mrokach wojny
polsko-jaruzelskiej przez generację "emigracji wewnętrznej" i zagrożeni teraz
tą emigracją. Nieciekawie, nie?

[Gość: matura'89]

Wychodzi nam bokiem brak "wydarzenia pokoleniowego" - w 81 byliśmy za młodzi na
konspirację a w 89 mieliśmy maturę na głowie a nie budowanie kapitalizmu. A
później (przynajmniej dla tych, którzy wylądowali na polibudzie) nie było czasu
na kapitalizm, trzeba było zap... od sesji do sesji. Brak wspólnego mianownika.
Ale nie narzekam - na wyścig szczurów jestem za stary, mam swoją stabilizację
(żona, dziecko, dom, II próg podatkowy) i z życia jestem zadowolony. Wolę
pojechać na działkę niż siedzieć w firmie 12h/d i 7 dni w tygodniu.

[Gość: camel]

Nie bylo tak zle. Trafilismy akurat na piersze komputery i jak ktos chcial to
mial szanse zablysnac na tym rynku. w 89 mialem juz wlasny komputer co bylo
wtedy czyms rewelacyjnym. A to pomoglo w dlajszej karierze juz po maturze.

camel

[Gość: Jakub]

Piszesz: Nie było tak źle. W roku 89 miałem już pierwszy komputer. To pomogło
w dalszej karierze już po maturze. To interesujace. Jakim cudem jako małolat
stałeś się wlaścicielem tak rzadkiego i drogiego w tamtym czasie cacka.
Spodziewam się, ze sponsorami byli rodzice, którzy wiedzę i fach zdobyli w
czasie PRL i chyba dobrze im się wiodło. Prawdopodobnie byli zdolni, aktywni i
umieli w tamtym czasie zdobyć sobie własciwe miejsce w życiu. Nie szukali azylu
w "wewnetrznej emigracji". W tamtych czasach istniał tak zwany obowiazek pracy
i tylko od przcownika zależała szansa wysuniecia się na pierwszy szereg. Tu nie
ma podtekstu politycznego. Stwierdzam, że żaden lekarz po dyplomie nie imał się
innego zawodu niz wyuczony. Co nie zmienia faktu że i w tamtym czasie zyli i
funkcjonowali ludzie wybierający podstawy bytowania nie wymagajace zadnego
zaangazowania i zero odpowiedzialności.

[Gość: loki]

Gość portalu: Jakub napisał(a):

> Piszesz: Nie było tak źle. W roku 89 miałem już pierwszy komputer. To pomogło
> w dalszej karierze już po maturze. To interesujace. Jakim cudem jako małolat
> stałeś się wlaścicielem tak rzadkiego i drogiego w tamtym czasie cacka.


Co ty bredzisz? W tym czasie było komputerów jak mrówek i to wcale nie takich
drogich. Mój syn miał już w tym czasie drugi komp.



> Spodziewam się, ze sponsorami byli rodzice, którzy wiedzę i fach zdobyli w
> czasie PRL i chyba dobrze im się wiodło. Prawdopodobnie byli zdolni, aktywni
i
> umieli w tamtym czasie zdobyć sobie własciwe miejsce w życiu. Nie szukali
azylu
>
> w "wewnetrznej emigracji". W tamtych czasach istniał tak zwany obowiazek
pracy
> i tylko od przcownika zależała szansa wysuniecia się na pierwszy szereg. Tu
nie
>
> ma podtekstu politycznego. Stwierdzam, że żaden lekarz po dyplomie nie imał
się
>
> innego zawodu niz wyuczony. Co nie zmienia faktu że i w tamtym czasie zyli i
> funkcjonowali ludzie wybierający podstawy bytowania nie wymagajace zadnego
> zaangazowania i zero odpowiedzialności.

Do lokiego (i nie tylko)

[Gość: matura'89]

1. Do lokiego: skoro Twój syn w 89 miał już drugi komputer to jak na ten wątek
jesteś trochę za stary. Poza tym jeśli było jak piszesz to Twój syn miał to
szczęście, że jego tatuś należał do zamożniejszych obywateli PRL/RP III w tym
czasie. W 89 w mojej klasie były 2 pc-ty (o ile pmiętam AT) i może 2-3 amstardy
i amigi. Zatem statystycznie rzecz biorąc komputery (a raczej ich posiadacze)
byli w zdecydowanej mniejszości. I były tylko trzy magnetowidy..., na Top Gun i
Top Secret chodziliśmy całą paczką do kumpla.
2. Komputer nie był wtedy jeszcze żadnym wyznacznikiem atrkcyjności młodego
człowieka na rynku pracy (bo go jeszcze nie było). Ja swój pierwszy własny komp
(386DX) kupiłem (z pomocą oczywiście Rodziców) dopiero na studiach. A na
studiach zajęć jako takich z kompem nie było wcale (pomijam wklepywanie wyników
z laborek do programów w trybie znakowym).
3. Moi rówieśnicy (1970), którzy po maturze trafili na studia nie załapali się
na dziki kapitalizm i fortun nie zrobili. A po studiach byliśmy jednym z
ostatnich roczników, który w miarę bez stresowo zdobył pracę lub założył
własny "interes" i jakoś dajemy sobie radę - jedni lepiej inni gorzej ale
zawsze do przodu :-). Na styropian byliśmy za młodzi i na początki kapitalizmu
byliśmy także za młodzi (tylko trochę mniej) i bez doświadczenia.
4. Do Jakuba: masz rację.
5. PS. matura 1989 to generalnie rocznik 1970 (LO) i 1969 (technika) chyba, że
ktoś miał "poślizg" :-). Poza tym ktoś gdzieś napisał, że matura 89 to była
ostatnia komunistyczna matura - chociaż byliśmy pierwszym rocznikiem, który nie
zdawał PNOS-u.

[Gość: Jakub]

I nie tylko. Dziekuję za poparcie mojego pogladu na rzeczywistość tamtego,
minionego czasu. Do oceny przeszłosci konieczna jest nie tylko wiedza, ale i
logika. Pozdrawiam.

[Gość: matura'89]

Jakub: Nie ma sprawy :-) i także pozdrawiam.

[Gość: irekk]

3 magnetowidy w klasie to raczej w 85 lub 86-tym, ja komputerek miałem w 86-tym
roku

do Jakuba

[Gość: camel]

Jakub - nie trafiles.
Cala sytucja byla duzo bardziej skomplikowana i zagmatwana, ale nie bede
opisywal.
Nie doszukuj sie podtekstow.

camel

[Gość: Jakub]

Wyobraźcie sobie, ze ja zdawałem maturę jeszcze nie komunistyczną bo w oparciu
o przedwojenne podręczniki i wykłady przedwojennych nauczycieli. (45)

Do Jakuba

[Gość: matura'89]

A ja do lokiego napisałem, że jest za stary na ten wątek. Głupio wyszło.
Przepraszam :-( Czuję się teraz jak uczeń przyłapany na pierwszych wagarach.
Wychodzi, że jesteś rocznik coś ok. 1926. Pozdrawiam i nisko się kłaniam.

[Gość: Jakub]

Nie 1926 tylko 1924. Serdecznie pozdrawiam mlodszych kolegów.

[Gość: Jakub]

Miły maturzysto 89. Cieszy mnie mnie kontakt z kazdym zainteresowanym prawdą o
minionych czasach, o prawdziwych, a nie wydumanych warunkach w jakich żyli,
pracowali, tworzyli, zdobywali wiedzę, walczyli o niepodległość i postęp Polacy
dziewiętnastego i dwudziestego wieku. Moimi rodzicami i wychowawcami byli
ludzie urodzeni właśnie w końcowych latach dziewietnastego wieku. Trzeba
szanować ludzi przeszłości, którzy budowali podwaliny pod obecną rzeczywistość.
Mój starszy brat w pierwszej klasie korzystał z łupkowej tabliczki i rysika.
Jeszcze żyje i pisze na komputerze.

POSTĘP

Była tabliczka i rysik,
z trudem zdobywana umiejętność kreślenia liter,
poznawanie słów, zdań i ich zawiłego sensu.
Potajemne odkrywanie dziejów swego Narodu.
Walka o prawdziwe, pełne treści słowa.
Zdobywanie w trudzie prawa
do samodzielnej myśli i czynu,
do trwania w pokoju.
Pokolenie pokoleniu przekazało swoje owoce
zmieniając rysik i tabliczkę w komputer.

Uczę się nadal. Jest coś takiego co nazywa się Uniwersytet Trzeciego Wieku.
Dzieki tej nauce mogę korzystac z internetu. I dokonałem odkrycia: Internet
zaciera różnice miedzy pokoleniami. Poprostu mozna dzielić się doswiadczeniami,
wnioskami. Nie każdy z wcześniejszą data urodzenia jest ramolem. Trzymaj się.

Do Jakuba

[Gość: matura'89]

Dziekuję. Przypominasz mi mojego niestety już śp. Dziadka (r. 1921), który
nauczył mnie b. wielu rzeczy, był światłym człowiekiem, który miał wielki wpływ
na moje wychowanie (przedszkola mój organizm nie tolerował, siłą rzeczy
lądowałem najczęściej u dziadków). W 1977 lub 1978 (do tej pory pamiętam)
opowiadał mi o takich srebrnych płytach, które są opracowywane w laboratoriach
Philipsa, są wypalane laserem i na których można zapisać informację (a szczytem
marzeń był wtedy magnetofon). Który opowiadał mi o locie na księżyc, i o teorii
względności, i słuchał RWE. Niestety, internetu nie dożył.
Pozdrawiam, życzę dobrego zdrowia i pomyślnych egzaminów na studiach.
Matura'89

[Gość: Jakub]

Napewno już jesteś po studiach. Jaki kierunek? Płyt o jakich piszesz nie
widziałem, natomiast porzystałem z radia kryształkowego ze słuchawkami. Mój
kolega w mojej obecności na bardzo prymitywnym aparacie telegraficznym nadawał
Morsem wiadomości do Londynu. Oczywiscie w czasie okupachi. Pierwsze kroki
człowieka na księżycu oglądałem w nocy, w czarno-białej telewizji na żywo, nie
reprint. W czasie okupacji uczyłem się prowadzić samochód Fiat 1100 - polskiej
produkcji. Samochód był "trefny", kupiony okazyjnie bardzxo tanio bo bez
dokumentów. Nie mozna było zatankować pod stacją, bo sprawdzali dokumenty.
Kupowaliśmy więc po kilka litrów do bańki. Mowiło się, ze na rozpałkę. Matura
tak późno, bo z okupacyjnym poślizgiem. Dziekuję, że podjąłeś korespondencję z
dziadkiem. Starych nie powinno sie wyrzucać za burtę, bo jeszcze mogą się
przydać. Choćby do uwaiarogodnienia faktów historycznych i to niekoniecznie
tych najwazniejszych. Pozdrawiam.

Do Jakuba

[Gość: matura'89]

Może zbyt kwieciście napisałem ale chodziło mi oczywiście (a raczej mojemu
Dziadkowi w połowie lat 70) o zwykłe (dzisiaj) płyty CD - ale wyobraź sobie jak
musiał się gimnastykować umysłowo, żeby 8-9 latkowi wytłumaczyć różnicę między
zapisem analogowym a cyfrowym i to w 1979 r. Zresztą sądzę, że i dla Niego
wtedy był to niezwykły wynalazek (CD) skoro do dzisiaj pozostały czarne płyty
Dziadka na prędkość 78 obr./min. O radiu kryształkowym też mi odpowiadał, i o
lądowaniu, i o tym jak żyło się przed wojną. Bo opowiadanie o tym jak żyło się
po wojnie nie nadawało się dla uszu dziecka :-).
Poza tym musimy pamiętać, że każdy z nas kiedyś dożyje starości (jeśli
dożyje...) i wtedy my będziemy świadczyć o naszej dzisiejszej współczesności.
Pozdrawiam.

komputery i nie tylko

[Gość: jedziesieje]

w 1989 roku miałem już swój 3-ci komputer (Atari ST) i uczyłem się programować
w C (z książki). Wcześniej miałem Atari 800XL (z Peweksu za 115 USD), a jeszcze
wcześniej miałem możliwość bawić się komputerem Meritum (tak gdzieś od 1984
roku) u ojca na Polibudzie. Już wtedy były komputery i co najfajniejsze można
się było wszystkiego o nich nauczyć samemu kupując odpowiednie książki na ten
temat w księgarni naukowo-technicznej. Komputery poznawałem od ich narodzin i
przez pewien czas można było nadążać i wiedzieć wszystko o "informatyce". Dziś
to nie możliwe. Ale z mojej wczesnej edukacji komputerowej wyniosłem duże
zrozumienie dla podstawowych zasad działania tych urządzeń, którego brakuje
wielu osób odkrywających komputery dzisiaj, zaczynających od wierzchołka góry
lodowej. Oczywiście komputery w peweksie kupował mi ojciec, który na moje
komputery zarabiał kreśląć po godzinach dla wydawnictw. To tak apropos
komputerów, bo ktoś miał tu jakieś skrzywione pojęcie o nich.
Moje pokolenie miało bardzo przyjemne gierkowo-pierwszo-majowo-kolorowe
dzieciństwo pełne festynów, kiermaszy, pochodów, festiwali filmów radzieckich
(pamiętam, jak w 3 klasie podstawówki na film jak panicz dręczył chłopskie
dziecko), kolonie w wielkich firmowych ośrodkach wczasowych. Kryzysową późną
podstawówkę ale z darami od zaprzyjaźnionych demo-ludów (ruskie budziki z
cukierkami) i fajną muzyką na dyskotekach. Radia, które grają tzw. Oldies -
jadą teraz cały czas po Queenach, Limahlach i innych Eurythmicsach z lat 80tych.
Moje pokolenie wykształciło się też w skostniałych szkołach średnich, które
produkowały seryjnie kujonów i uczyły masy bezsensownych rzeczy:
Przysposobienia Obronnego, Wychowania Technicznego, biologii na poziomie
uniwersyteckim w klasie mat-fiz. Ja szkole średniej zawdzięczam permanentne
rozwolnienie, powracające do dziś sny o matematyku-psychopacie, którego
matematyka okazała się nic nie warta na moich studiach (musiałem uczyć się
matematyki od nowa - w liceum nie nauczono mnie myśleć).
Były też półdarmowe prawa jazdy, z egzaminami zdawalnymi za pierwszym razem.
Nie wiem co ludzie umieli wtedy po kursach, bo przez wszystkie zajęcia było 30%
jazdy i 70% czekania na instruktora, którego woziło się po całym mieście, żeby
załatwiał różne swoje sprawy.
Moje pokolenie załapało się na bezpłatną edukację w szkołach wyższych i to na
niezłym poziomie. W tamtych czasach można było od biedy studiować i nie musieć
przy tym zarabiać na utrzymanie. Można się było uczyć i zgłębiać interesującą
nas dziedzinę wiedzy. Na moich studiach mało kto myślał o tym z czego bedzie
żyć w przyszłości, za to chętnie ludzie oddawali się bez reszty nauce. Na moim
roku pracowali nieliczni. Większość utrzymywała się z datków rodziców. A ci co
zarabiali coś sami, wydawali większość na uciechy. Sczęśliwcom ustawieni
rodzice kupowali własne mieszkania. Szczęśliwcy ze szczęśliwców, po otrzymaniu
mieszkania w prezencie od rodziców szli do pracy na pierwsze lepsze ogłoszenie,
np w banku i dziś są dyrektorami działów itp i nie wiedzą co teraz zrobić z
pieniędzmi (trzecie mieszkanie? malediwy?) W sumie to chyba ostatnie pokolenie,
któremu dość lekko poszedł start w dorosłe życie.
Współczuje obecnym studentom, którzy muszą wybrać studia takie, jakie dadzą im
godziwe życie, a nie takie, które ich interesują. Którzy studiując muszą też
zarabiać na siebie (nikt już nie chce czystych absolwentów bez praktyki), a
jednocześnie mieć się na baczności, żeby dres nie wpierwolił i nie wyrwał
komórki. Ja na szczęścię jeżdżę już parę lat swoim samochodem

[Gość: Jakub]

/.../ <wcześniej miałem możliwość bawić się komputerem Meritum (tak gdzieś od
1984 roku) u ojca na Polibudzie. Już wtedy były komputery i co najfajniejsze
można się było wszystkiego o nich nauczyć samemu kupując odpowiednie książki
na ten temat w księgarni naukowo-technicznej. Komputery poznawałem od ich
narodzin i przez pewien czas można było nadążać i wiedzieć wszystko
o "informatyce". > /.../
/.../< Moje pokolenie miało bardzo przyjemne gierkowo-pierwszo-majowo-kolorowe
dzieciństwo pełne festynów, kiermaszy, pochodów, festiwali filmów radzieckich
pamiętam, jak w 3 klasie podstawówki na film jak panicz dręczył chłopskie
dziecko>/.../ ( Chyba był to przedwojenny film na bazie powieści Dołegi
Mostowicza pt Trzy serca),
<kolonie w wielkich firmowych ośrodkach wczasowych.> (obozy harcerskie na które
nieodpłatnie przyjmowano również dzieci i młodzież z trudnych warunków
materialnych, z domów dziecka, oraz z rodzin patologicznych - alkoholizm).
/.../> Moje pokolenie wykształciło się też w skostniałych szkołach średnich,
które produkowały seryjnie kujonów i uczyły masy bezsensownych rzeczy:
Wychowania Technicznego,( dziś maturzysta nie umie przyszyć sobie urwanego
guzika, nie umie porządnie wbić gwoździa, nie wie do czego służy strug (z
niemieckiego hebel).
</.../ biologii na poziomie uniwersyteckim w klasie mat-fiz.> (Przesada, ale
nie strata.) Ja szkole średniej zawdzięczam permanentne rozwolnienie,
powracające do dziś sny o matematyku-psychopacie,> (Matematyk z poczuciem
wyższości matematykii jej kapłanów to nie wyjatek)
/.../w liceum nie nauczono mnie myśleć/.../ ( A w domu?).
>/.../ Były też półdarmowe prawa jazdy, z egzaminami zdawalnymi za pierwszym
razem.>
Nie miałem zniżki na kurs jazdy motorem i samochodem. Na jazdy umawiałem się na
konkretna godzinę i miejsce spotkania. Motocykl WSK-Świdnik kupiłem na
książeczkę docelową, a samochód marki Syrena wygrałem na premiowna książeczkę
PKO
> Moje pokolenie załapało się na bezpłatną edukację w szkołach wyższych i to na
> niezłym poziomie. W tamtych czasach można było od biedy studiować i nie
musieć przy tym zarabiać na utrzymanie. Można się było uczyć i zgłębiać
interesującą nas dziedzinę wiedzy. Na moich studiach mało kto myślał o tym z
czego bedzie żyć w przyszłości, za to chętnie ludzie oddawali się bez reszty
nauce. Na moim roku pracowali nieliczni. Większość utrzymywała się z datków
rodziców. A ci co zarabiali coś sami, wydawali większość na uciechy.
Sczęśliwcom ustawieni rodzice kupowali własne mieszkania./.../ (Tak się składa,
ze moje pokolenie studiowało często utrzymując się samodzielnie. Na trzecim
roku roku asystentury, prace w biblotekach, laboratoriach, jakieś okazjonalne
prace, stypendia i dla zamiejscowych szansa na miejsce w akademiku(była ich
znikoma ilość), talony na bezpłatne obiady w akademickiej stołówce z której
również korzystali pracownicy naukowi łącznie z profesorami. Wszyscy wiedzieli,
że chcą pracować w wybranym zawodzie i wszyscy wiedzieli, że przca na nich
czeka i to nie "czy sie stoi, czy się leży" lecz były konkretne cele i zadania,
które trzeba było zrealizować. A płaca: "wedle potrzeb". Jeżeli potrzeby
wieksze to trzeba było podejmować dodatkowe prace. Stale słyszeliśmu, że
budujemu przyszłość naszym dzieciom, czyli następnym pokoleniom, bo im należy
się szczęśliwe dzieciństwo i że chcemy im dać to czego czego memu pokoleniu
historia zabrała, lub nie dała. Stąd wyrzeczenia mego pokolenia i troska o byt
i los następców)
</.../ Szczęśliwcy ze szczęśliwców, po otrzymaniu mieszkania w prezencie od
rodziców szli do pracy na pierwsze lepsze ogłoszenie,/.../ (Wygodniejsze blisko
domu, blisko rodziców. W razie potrzeby pomogą)
W sumie to chyba ostatnie pokolenie, któremu dość lekko poszedł start w
dorosłe życie.( Jezeli utrzymali swoją pozycję, a nie zostali wyrzuceni za
burtę bez szansy na nową pracę i bez mozliwości godnego utrzymania rodziny)
>/.../ Współczuje obecnym studentom, którzy muszą wybrać studia takie, jakie
dadzą im godziwe życie, a nie takie, które ich interesują. Którzy studiując
muszą też zarabiać na siebie (nikt już nie chce czystych absolwentów bez
praktyki), a jednocześnie mieć się na baczności, żeby dres nie wpierwolił i
nie wyrwał komórki. Ja na szczęścię jeżdżę już parę lat swoim samochodem.>
(Ja nie mam samochodu,ani zasobnego konta, a moje dzieci i wnuki nie mają
układów, ani pleców więc mają pod górkę. Rzeczywistość z reguły jest różna dla
różnych ludzi, chodź żyją w tych samych czasach.Życzę wszystkim młodym
autentycznych, niekomercyjnych przyjaźni i spełnienia marzeń.
Poprostu "szerokiej drogi". Na wszelkie pytania, oczywiscie w miarę możliwości
odpowiemi opowiem. dziadek Jakub

[Gość: matura'89]

1. Moje Przyjaźnie (przez duże P) są tylko i wyłącznie nie komercyjne i dają
się policzyć na palcach właściwie jednej ręki. Komercyjne są tylko znajomości
i "koleżeństwa" - jedne przychodzą inne odchodzą i nie ma co się nawet starać
zapamiętać imion tych ludzi. A Przyjaźnie wyniosłem z czasów szkoły średniej i
trwają do dzisiaj - już dobrze ponad 15 lat.
2. Punkt widzenia zależy od punktu patrzenia - każdy tę samą rzeczywistość
niestety inaczej postrzega, nawet jeśli jest się w tym samym punkcie
czasoprzestrzeni (ale patrzy się pod innym kątem). Ale fakt faktem, że start w
życie mieliśmy znacznie łatwiejszy niż współcześni maturzyści i znacznie
łatwiejszy niż nasi (a przynajmniej moi) Rodzice. Było zdecydowanie w
życiu "spokojniej" i "normalniej" (mówię tu o latach 90-00, kiedy większość z
nas kończyła studia, podejmowała pracę, zkaładała rodziny etc.) - o wolność już
nie musieliśmy walczyć a o długie i bogate CV jeszcze nie musieliśmy walczyć.
3. Żyło się też kiedyś wolniej i miało się frajdę z innych, bardziej
przyziemnych spraw (stałem kiedyś z moim Ojcem na zmianę kilka dni w kolejce po
telewizor, jaka radość była po tygodniu jak można było obejrzeć wszystkie 2
programy TVP na nowym nabytku, że nie wspomnę o świni od chłopa bitej "na lewo"
w latach 80). I mimo wszystko z nostalgią wspominam moją młodość mimo iż nie
posiadałem ani wideo, ani komputera, ani rodziny w USA :-)

[Gość: Radek]

> (Ja nie mam samochodu,ani zasobnego konta, a moje dzieci i wnuki nie mają
> układów, ani pleców więc mają pod górkę. Rzeczywistość z reguły jest różna
dla
> różnych ludzi, chodź żyją w tych samych czasach.Życzę wszystkim młodym
> autentycznych, niekomercyjnych przyjaźni i spełnienia marzeń.

Z tym moze byc problem bo najnowsze pokolenie (generacja pokemonow)
nasladuja "najlepsze" zachodnie wzorce: plytkie, interesowne przyjaznie, wyscig
szczurow i komercyjne podejscie do zycia.

[Gość: umasumak]

Witaj! Ja co prawda jestem maturzystką 1990 r, ale też się dopiszę. Mam wielki
szcunek do ludzi takich jak Ty. Którzy nie zatrzymują się na czasach swojej
mlodości. Mam dziadka przy którym możesz się poczuć jak szczyl ( 1920 r),
zdawał maturę jeszcze przed wojną, lecz sposobu myślenia mógłby mu pozazdrościć
niejeden dwudziestolatek. Ostatnio był u mnie przy okazji chrzcin mojej
najmlodszej córki i zarządał żeby nauczyć go korzystania z internetu. Wyjechał
od nas z twardym postanowieniem że zainstaluje sobie go w domu. Z samym
komputerem ma do czynienia już od kilku lat, dostał go w prezencie od swoich
dzieci, które chciały mu usprawnić pisanie dzienników ( pisze je od 50 lat).
Przestawił się z pisania ręcznego na komputer w ciągu kilku dni. teraz pisze do
nas maile :)). Jest wspaniały.
Pozdrawiam i życzę długich lat radości korzystania z dobrodziejstw postępu :))

Umasumk

[Gość: matura'89]

Pisałaś do mnie czy do Jakuba?
matura'89

[Gość: umasumak]

Faktycznie mogło to tak wyglądać jakby do Ciebie (pomijając fakt że jest tylko
rok różnicy miedzy nami :)). Pisałam do jakuba oczywiści :)). Pozdrawiam

[Gość: matura'89]

Nic nie szkodzi, połapałem się :-)
Też pozdrawiam.

[robisc]

Ha, ciekawa dyskusja. Co pamiętam z 89 r.? Szczęśliwe czasy nauki w ogólniaku -
kumpli, nauczycieli. O narkotykach wówczas raczej nikt nie myślał, co najwyżej
o piwie na które chodziliśmy na dużej przerwie. Aha, był to przecież rok
osiemnastek, więc sie imprezowałao.

A czego dziś dorobił się 33-latek? Żadnej błyskotliwej kariery, które stały sie
udziałem ludzi o kilka lat starszych, którzy na początku lat 90-tych kończyli
już studia. Ale nie mam co narzekać, już na 4 roku studiów dostałem dobrą
pracę, która zdecydowała o moich losach. Dziś w Chrystusowym wieku mam 10-letni
staż pracy i dyrektorską posadkę. Mam też wspaniałą rodzinę. I to mi wystarcza.

[marekatlanta71]

1971 rok sie klania. Co pamietam z tamtych czasow?
- kolejke do sklepu w ktorym rzucli kakao w granulkach. Zabraklo 2 osoby przede
mna choc przy rozpakowywaniu samochodu policzylem i sprawdzilem ze wystarczy
- wielki salon obuwniczy z pustymi polkami
- zabawe w rzucanie sniezkami w jedyny w naszym miescie transporter opancerzony
- M&M'y ktorych nie dostalem bo siostra zakonna uwazala mnie za diabla wcielonego.
- pierwsze sklepy z "prawdziwymi" towarami - w Smyku na parterze sklep spozywczy
z prawdziwym lososiem wedzonym
- szalony kapitalizm poczatku lat 90'tych gdy kazdy mogl zostac CEO.

[mockingbird]

pamietam lato '93:
taki okres w zyciu, kiedy wszystko jest jak powinno byc...
i propozycje pracy same do ciebie przychodza...
i jeszcze hossa na gieldzie :)))

pzdr.

[amarandyna]

Pamiętam gumki do ścierania chińskie pachnące (obiekt pożadania), zeszyty na
kartki i wyroby czekoladopodobne w opakowaniu zastępczym, niewolnicę Isaurę w
TV (czarno-białym), beznadziejną podstawówkę, miłe liceum i nudne studia (wtedy
jakoś była moda na kucie oraz szybkie wychodzenie za mąż i życie studenckie
okazało się mitem). W sumie sporo się zmieniło, fakt ten bardzo mnie fascynuje.
Nie zazdroszczę nowym generacjom, wyrastającym z MC Donaldem w tle. Okropność.
My przynajmniej mieliśmy jeszcze jakieś złudzenia...

[Gość: Rocznik 71]

Rocznik nasz już dawno nazwano "ostatnim pokoleniem komuny", choć żeby urodzić
się w 1971 roku i zdawać maturę w 1989r. trzeba było pójść rok wcześniej do
szkoły (co było moim udziałem).

Z faktu urodzenia się w 1971 roku można wyprowadzić pewne generalne pozytywy i
negatywy.
Pozytywy:
1. Nie istnienie 'rat race' na studiach, brak prywatnych szkółek i w zasadzie
powszechne studiowanie na st. dziennych w stylu jeszcze 'z poprzedniej epoki'
tzn. wino, kobiety i śpiew okraszane nauką. Smak kompletnie nieznanego dziś
życia studenckiego. Godziwe stypendia socjalne i za wyniki w nauce,
umożliwiające przeżycie bez podejmowania pracy.
2. Utrzymujące się do dziś wsrod tego pokolenia tradycyjne podejscie do zycia,
bardziej z naciskiem na 'fun' i zycie towarzyskie
Negatywy:
1. Zbyt późne wejście zawodowe w lata 90-siąte, uniemożliwiające szybką
karierę, co stało się udziałem kilka lat starszych kolegów ze studiów i
niektórych równieśników, którzy przerwali studia na 1-2 roku lub ich w ogóle
nie podjęli (pracując za to w otwieranych właśnie oddziałach światowych
korporacji). Sporo frustracji wsrod niektorych z tego powodu

[Gość: matura'89]

He he! - to ja jestem za stary (ale tylko trochę - grudzień '70, już za Gierka)
ale za to matura zgodnie z planem w 89.
Jeśli chodzi o powyższe:
ad. 1. - tak
ad. 2. - tak
ad. 3. - tak. (PS. chociaż czy to jest negatyw to sprawa dyskusyjna - finansowo
na pewno tak natomiast towarzysko-rodzinnie-wspomnieniowo to chyba mimo
wszystko pozytyw, ja nie żałuję).
Głupio wyszło ale wyszło 3x tak :-)
Od siebie jeszcze dodam (zresztą powtórzę to co wcześniej już pisałem), że mimo
otaczającej nas wtedy rzeczywistości moje lata nastoletnie i lata studenckie
darzę wyjątkową sympatią i mimo braku internetu, pubów, wspólnej Europy i tym
podobnych pierdół nigdy bym się z dziesiejszymi nastoletnimi nie zamienił.

[Gość: Jakub]

Widzicie ile ciekawych rzeczy mozna dowiedzieć sie o rówieśnikach. Ale to nie
wszystko. Brak danych o tych którzy nie załapali się na studia, których
rodzice w zwiazku z likwidacj zakładów pracy stracili podstawę bytu rodzin,
którzy na pewno nie maja dostępu nie tylko do internetu, ale nawet komputera, a
moze nawet nie umieja korzystać z maszyny do pisania. Ci, którzy zgodnie z
tradycja rodzinną planowali dla potomka karierę robotnika w fabryce
produkujacej dziś juz niepotrzebne wyroby, albo górnika w zamknietej bo
nieopłacalnej kopalni, nie mówiac o PGR-ach. Jak utrzymać się za 500.00 zł z
rodzina. Jak zapłacić za czynsz, lekarstwa i nie tylko. Denerwuja nas rozbite
przystanki autobusowe, wysmarowane, świerzo odnowione ściany budynków, agresja
małolatów. Pamiętam taką organizację o nazwoe OHP. Teraz też taka istnieje, ale
dawniej wygladała innaczej. Młodzież, która miała problemy rodzinne, problemy z
zaniedbana nauką i brak celu mogła zgłosić się do OHP. Instytucjii
skoszarowanej z wiktem i opierunkiem, z szansą na ukończenie szkoły podstawowej
i zawodowej. Panował dryl wojskowy, wychowawcy wykształceni w wojsku cieszyli
sie autotytetem. A ci młodzi zagubieni takiego autorytetu potrzebowali. Dziś
autorytetem dla odtrąconych jest najsilniejszy i najsprytniejszy rozrabiaka,
diler narkotyków, przestępca. Czy Wy młodzi, aktywni, na stanowiskach, macie
pomysł na rozwiązanie tego problemu. Czy tylko budowanie nowych więzień i
zaostrzanie kodeksu karnego? Ci opuszczeni stracili w tych zmarnowanych latach
szansę nauczenia się zawodu, nauczenia godnego współżycia społecznego. Więc co?
Za burtę? A może da się uratować tych najmłodszych bez szans materialnych, ale
majacy przed sobą kapitał czasu. Liczę na Was Mądrych, Sprawiedliwych,
Przewidujących, że uporządkujecie naszą zagmatwaną rzeczywistość. Że nasze
państwo, nasz naród z ciągłego zmagania się "raz na wozie, raz pod wozem"
wyjdzie na jakiś dłuższy czas "na prostą". czego z całego serca życzę Wam i
sobie. Może dożyję. Pozdrawiam. Dziadek.

[Gość: Emigrant wewn.]

[Gość: Emigrant wewn.]

Do krikri i wszystkich współpokoleniowców!!!

Rocznik 1971 sie klania! Myślę, że jestesmy na swoj sposob szczegolni przez to
wejscie w doroslosc okraglostolową.

Wiek Chrystusowy za pasem, więc pora na podsumowanie.

Pozwolę nie ferować sobie oceny całego pokolenia, lecz napisać indywidualnie, o
sobie, w ten sposób chyba najlepiej przyczynię się do ukazania losów pokolenia.
Każdy z nas ma bądź co bądź indywidualne doświadczenia.

Moje doświadczenia ostatnich 20 lat są bardzo różne. Opiszę to krótko.
Zdominowała mnie prowincja (lata 80).

Lata osiemdziesiąte - na codzień pusto, szaro, nic się nie dzieje. Emigracja
wewnętrzna w literaturę i turystykę była u mnie bardzo silna. Ucieczka w
przyjaźń, grupę, gitara i piwo i takie właśnie klimaty. Bardzo dobrze pamiętam
włóczenie się po górach, poezję śpiewaną - ucieczkę od miasta, szarości, nudy,
a także drobnomieszczańskiej atmosfery rodziny, niestety. W górach czułem
atmosferę jedności, przyjaźni, czegoś wyższego, choć po koniec lat 80-tych
zaczynał się już "zachodni śmietnik" - durne naśladownictwo, tzn. te wszystkie
metale, skini, punki itp. Potem już było tego coraz więcej.

A przy tym pamiętam straszny syf w PTSM (Schroniskach Młodzieżowych), taniochę
biletów PKP i noszone przez wszystkich miękkie, przyjemnie przylegające do
ciała koszule flanelowe, noszone aż do przetarcia na łokciach i kołnierzach.

Byłem w tej szczególnej sytuacji, że już w 1989 po raz pierwszy pojechałem do
znajomych do RFN, nawiasem mówiąc ubrany w nową elegancką koszulę
flanelową !!! , szpanerską w moim przekonaniu, która w Polsce była
wyznacznikiem otwartości na przyjaźń, opozycji wobec PRL-u, po prostu wyrazem
bycia "cool", choć wtedy się tak jeszcze nie mówiło). I w tej koszuli
flanelowej poczułem się kimś gorszym, zabiedzonym, nie uczestniczącym w tamtym
płynącym kolorowo strumieniu życia... Brr... to mi dało odczuć różnice w
estetyce i . Znajomi się mnie chyba z lekka wstydzili, strasznie dołujące
doświadczenie, tym bardziej, że w tej koszuli czułem się w POlsce super. To był
MÓJ ubiór.

Ale dało mi kopa na przyszłość. Wiedziałem, że Polska pójdzie w tym kierunku. I
że nie chcę wyglądać, jak ubogi zabiedzony studencik. A może nie dość mocno
uciekłem w emigrację wewnętrzną?

W 1990 r. rozterki, co zrobić po maturze, gdzie zdawać itp. Wszędzie bryndza,
szarość, zero szans na dobrobyt, dobrą pracę itp. i niepewność, co będzie za
lat kilka w związku ze zmianą systemu. Ale pobyt w RFN dał mi dużo do myślenia.
Tam ludzie żyli, a my wegetowaliśmy. I dlatego szybka decyzja - germanistyka.

Już w ogólniaku poznałem moją przyszłą żonę i planowałem NORMALNY żywot, tzn.
zwykła praca, rodzina, dom, samodzielność. Kasy nigdy nie miałem od rodziców
zbyt wiele, więc b. intensywnie myślałem o niezależności finansowej.

Najpierw chciałem być nauczycielem, aby wraz z żoną gdzieś w zapadłej dziurze
dostać mieszkanko i uczyć po 20 godzin w szkole, mieć wakacje i tak sobie żyć,
dorabiając tłumaczeniami i korepetycjami.... naprawdę nie chciałem wiele.

I pamiętam szok początku lat 90-tych, gdy pensje nauczycielskie zaczęły
drastycznie spadać. Początkowo jeszcze za Mazowieckiego były dość normalne, a
potem na łep na szyję.....

Studia na UWr. raczej kiepskie, wszyscy wykładowcy, kiepsko opłacani, olewali
zajęcia na maksa i dorabiali na boku jak się tylko dało tłumaczeniami, więc w
roku 1993 decyzja - w Polsce języka się nie nauczę, czyli wyjazd na rok na
zachód na praktyczną naukę języka.

Wtedy chyba jeszcze chyba nie w pełni zdawałem sobie sprawę, jak drastyczne są
reformy Balcerowicza.

W 1992 przebywałem ponad rok za granicą. Wewnętrzna zmiana, uwolniłem się może
trochę od polskiej pseudokatolickiej zaściankowości, ale przede wszystkim
krytycznie spojrzałem na ten cały pachnący zachód. On od spodu gnije.
Konsumpcja go zrzera. Ale tam jest większa wolność w mentalności społecznej, u
nas nie.
Jak ja tam tęskniłem za polskimi górami!!! (dowiedziałem się o sobie tyle, że
nie jestem kosmopolitą),

W 1993 r. wróciłem do nieco innej Polski - były już nowe automaty telefoniczne
i pierwsze komputery na PKP. A także pierwsze nowe gargamele. I upadki firm, i
bezrobotni. WOlny rynek zaczął być wciskany w karby, podatek VAT itp.
A komuna podniosła utrącony łep, co - o dziwo - pokryło się z silnym wzrostem
gospodarczym, chyba ok. 6%.

Okres studiów (w moim przypadku b. długi - 1990-1999) to przede wszystkim
troska, skąd wziąć kasę na studia, dorywcza praca i nauka, wyjazdy na wakacje
do Reichu. Udało mi się uzyskać b. dobre wykształcenie, dwa fakultety, bardzo
dobry język niemiecki, ale na Dolnym Śląsku w połowie lat 90-tych (podobnie jak
i dziś zresztą) bardzo trudno było o dobrą pracę i o możliwości własnego
biznesu.

Ja byłem zmuszony dobrze zarabiać, bo od rodziców nic nie dostałem.

Z niedowierzaniem usłyszałem kiedyś, że w Warszawie w połowie lat 90 było
Eldorado, że pensje rzędu 3.000 PLN na rękę na początek to pestka. I po
ukończeniu drugich studiów z dnia na dzień tu przyjechałem, w 1999 r. , jeszcze
przed kryzysem na rynku pracy w 2000r. Jeszcze załapałem się na dobrze płatną
pracę, lecz już nie jako CEO, lecz specjalista średniego szczebla. Moja żona
podobnie.

Początki - wiadomo - wynajmowana obskurna kawalerka, ślub, potem kupno własnego
małego mieszkanka, następnie nieco większego. W międzyczasie pensja się
podwoiła, mamy własne nowe 56-m mieszkanie bez kredytu, nowe auto, dziecko,
powolne, lecz stałe perspektywy rozwoju materialnego. W sferze materialnej jest
OK, muszę stwierdzić. Pod koniec roku wpadam w najwyższy próg, ale i tak
uważam, że jestem z tej grupy mocno średniej.

Niestety (a może na szczęście) umknął mi czas szalonych karier w stolicy.


Jak oceniam te lata przełomu?
Brakuje mi solidarności międzyludzkiej, jaką pamiętam z wyjazdów w góry w
latach 80-tych. Moi znajomi albo stali się cynicznymi burżujami (kasa i tylko
kasa się dla nich liczy), albo nie chcą się ze mną widzieć, bo razi ich mój
sukces, bo sami kiepsko przędą. Jeden się stoczył, wielu ma niewielką
stabilizację na państwowych posadkach (na prowincji wciąż są one
intratne).Ogólnie wielu z moich znajomych - mówię o podwrocławskiej prowincji -
rodzice pomogli na starcie, i tak jakoś łączą lepiej lub gorzej koniec z końcem.

W ujęciu makro najgorszy jest u nas brak polskiej klasy średniej i skarlała
coraz bardziej inteligencja, źle opłacani nauczyciele i lekarze. To najgorsze,
co się stało. To o wiele gorsze, niż 20% bezrobocie.

Czemu, do cholery, nie sprywatyzowano szkolnictwa i służby zdrowia???????

Druga rzecz, o której warszawiacy nie wiedzą, to straszne różnice między
prowincją i Warszawą. Ten kraj rozwarstwia się, nie tylko społecznie, ale
przede wszystkim geograficznie. Warszawa, no może trochę Poznań, Gdańsk, a
reszta to bida.

Co do Unii Europejskiej to nie mam złudzeń. Nikt nam za darmo nic nie da.
Może i gospodarczo będzie to dla nas korzystnie, ale jakim kosztem! Trudno nam
będzie utrzymać własną tożsamość kulturową. Kultura umiera, konsum i
amerykanizacja zabijają wszystko. Nie będzie łatwo. Oceniam, że za 5-8 lat nowe
pokolenie zrobi straszny bunt (obecni maturzyści - trzymam za was kciuki) i
wniesie nowy oddech w tę naszą transformację.

Zostałem dalej emigrantem wewnętrznym, nie utożsamiam się z elitą stolicy, nie
należę już do polskiej prowincji. Staram się najwięcej energii wkładać w moją
rodzinę. Planuję drugie dziecko.

Głosuję na Unię WOlności, Platformę Obyw.
Boję się LPR.
Boję się Leppera, ale też rozumiem jego wyborców.

Co jeszcze?
Tęsknię za koszulą flanelową i górami. Już myślę o emeryturze, i chcę kupić dom
w Bieszczadach. Trochę mnie ta transformacja jednak kosztowała...

[Gość: matura'89]

Wow! długie ale przeczytałem do końca. Jak to zwykle bywa nie wszystkie
szczegóły sa tożsame z moją historią, moimi doświadczeniami i ocenami ale
ogólny wydźwięk jest taki sam.
Na dwie rzeczy zwróciłbym szczególną uwagę:
> Brakuje mi solidarności międzyludzkiej, jaką pamiętam z wyjazdów w góry w
> latach 80-tych. Moi znajomi albo stali się cynicznymi burżujami (kasa i tylko
> kasa się dla nich liczy), albo nie chcą się ze mną widzieć, bo razi ich mój
> sukces, bo sami kiepsko przędą.
Niestety z tym się zgadzam, mam to samo na co dzień, nic dodać nic ująć.
I drugi cytat:
> W ujęciu makro najgorszy jest u nas brak polskiej klasy średniej i skarlała
> coraz bardziej inteligencja, źle opłacani nauczyciele i lekarze. To
najgorsze,
> co się stało. To o wiele gorsze, niż 20% bezrobocie.
I tu trafiłeś w sedno, dodałbym jeszcze od siebie postępującą deprecjację samej
inteligencji - coraz mniej czasu (a może bardziej chęci) na teatr, koncert w
filharmonii, książkę, samokształcenie, coraz większa obojętność na sprawy
społeczno-polityczne (tu nawiązałbym do Jakuba - ilu z nas zastanawia się jak
przeżyć można miesiąc za 500 czy nawet 1000 zł całą rodziną, skoro tyle mniej
więcej wydaje się miesięcznie na paliwo??) - to są obserwacje z mojego
podwórka - "paczki" znajomych po politechnice, w większości na stanowiskach
kierowniczo-dyrektorskich lub przedstawicieli prywatnej przedsiębiorczości. A
żeby było jeszcze śmieszniej (i smutniej) nikt nie chodzi już na żadne wybory -
wychodzimy z założenia, że i tak to nic nie zmieni, trzeba dbać tylko o swoje 4
litery i święty spokój (chociaż wynik UW w ostatnich wyborach jest tej tezy
zaprzeczeniem, może to światełko w tunelu?).
Pozdrawiam.
PS.
Koszulę flanelową wkładam czasami na działce i łza w oku się kręci....

[Gość: km]

Zgłaszam się,nie czytałem postów poprzedników.Nadrobię.
pzdr.,Krzysztof.

[Gość: Jakub]

Jestem zafascynowany rzetelnością i szczerością Waszych wypowiedzi. Wątek
bardzo ciekawy, tym bardziej że w całosci "na poziomie". Macie nie tylko
wspomnienia, ale również doświadczenia. Piszcie dalej. postaram sie Wam
towarzyszyć. Pozdrowienia.

[Gość: TommyT]

kłaniam się rówieśnikom,
czytając wiele wypowiedzi praktycznie całkowicie się z nimi zgadzam, uważam, że
moje dzieciństwo i młodość było bardziej prawdziwe niż to co przeżywają dzieci
obecnie. Już tłumaczę o co mi chodzi. Jako dziecko cieszyłem się każdą zdobytą
zabawką, samochodzikiem, pojedynczym żołnierzykiem, własnoręcznie zrobioną
makietą, wyobraźnia nadrabiała to czego nie można było kupić. Potem w wieku
nastoletnim, pamiętam nagrywane na koncertach kasety, nagrywane przez mikrofon
na monofonicznym Kasprzaku RB3200 ( na licencji Grundiga, do dziś mam taki w
dodatku działający ). Wydaje mi się, że o wiele bardziej cieszyły mnie rzeczy
małe, obserwując współczesne dzieci ( mam własne i sporo w rodzinie) oraz
młodzież, tu mam do czynienia z rozpiętością wieku od ok.18 do ok 25 lat,
zauważam jak trudno jest ich zadowolić. Powszechna dostępność wszystkiego
uzależniona jedynie finansami powoduje olbrzymie oczekiwania od życia i rodziny.
Wracając do tematu, moje życie ułożyło się całkiem nieźle, mam rodzinę ,
pracuję, ale udaje mi się cały czas zachować dystans do życia zawodowego i nie
jest mi ono w stanie przesłonić przyjemności, czyli wypoczynku, spotkań
towarzyskich, a przede wszystkim rodziny. pozdrawiam serdecznie

[Gość: Monia]

Witam wszystkich rówiesników (i nie tylko). Przeczytałam wszystkie posty i
dochodzę do wniosku, że mamy co wspominać i to w większości są miłe
wspomnienia. Stwierdzam, że wyrośliśmy na porządnych ludzi. Mięliśmy
okazję "liznąć" czasów komuny ale i w obecnej rzeczywistości potrafimy się
odnaleźć.
Ja osobiście z "tamtych" czasów pamiętam szyneczkę konserwową, pakowaną w małe
kwadratowe paczuszki (tego smaku nigdy nie zapomnę), częste wyjazdy rodziców na
Węgry i do Ruskich z 10 walizkami, z czego tylko 2 zawierały rzeczy osobiste,
balonówy w kształcie kolorowych kulek przywożone z tychże Węgier.
Później studia. Najfajniejszy okres w życiu. W latach 90 - 95 studiowanie
polegało (przynajmniej w moim przypadku) na zabawie, wszelkich uciechach z
przerwą na sesje. Tak przynajmniej było na Wydziale Prawa i dotyczyło
większości ludzi z którymi dzieliłam ten "los".
Pomimo dość beztroskiego życia studenckiego (nie musiałam pracować) wyszłam na
ludzi. Może nie zrobiłam oszałamiającej kariery ale nie jest źle.
Dziś jestem szczęśliwą mężatką, mam nadzieję niedługo matką, mam własne
mieszkanie, samochód, psa i wielu fajnych znajomych, dla których tak jak dla
mnie, lata 90 są miłym wspomnieniem.

Pozdrawiam

[Gość: TommyT]

masz rację w większości to miłe wspomnienia, pamiętam także z okresu 'komuny',
kartki i wszystko co z tym związane, wyroby czekoladopodobne i opakowania
zastępcze, kolejki w sklepach, ale także podziemne wydawnictwa, bójki z milicją
na Placu Dzierżyńskeigo i Starówce, rewizje na ulicy, a i miłe wspomnienie ze
stanu wojennego, przy skoczni w Wawie stał Skot, a załoga była na tyle miłe, że
pozwalała dzieciom dokładnie oglądać 'czołg', wchodzić do środka, wszystkiego
dotknąć to było fajne.

jakze rozne sa ludzi doswiadczenia

[bigstrand]

o komunie przed 89 nie ma co pisac bo wszyscy mniej wiecej wiedza jaka byla, choc ocena tamtych czasow znaczaco wplywa na nasze zdanie o czasach dzisiejszych, wystraczy tylko wspomniec o sfrustrowanych wyborcach Leppera czy LPRu z naszego pokolenia.
tez urodzilem sie w 1971 i w 89 mialem juz prawo glosowania w wyborach ale olalem wybory bo mieszkalem w internacie 40km od domu i musialbym jechac te 40km by oddac swoj glos.
po kiepskim liceum i szoku ekonomicznym zafundowanym w 90 roku przez balcerowicza w wyniku ktorego matka pielegniarka wychowujaca 3dzieci w tym jedno juz na studiach a ja sam wlasnie konczylem liceum zastanawiala sie dlugo czy bedzie ja stac na poslanie jeszcze jednego dziecka na studia. A ze piszacy te slowa jeszcze siano mial w glowie nie zdecydowal sie isc tak od razu na te studia bo raz ze kiepskie liceum nie nauczylo wiele a dwa ze nie bardzo wiedzialem co chce robic.
W klasie nikt nie mial komputera a magnetowid to moze 1 lub 2 osoby
Potem byla dwuletnia szkola pomaturalna, spodnie i buty kupowalem raz do roku. jakims cudem udawalo sie matce znalezc pieniadze dla mnie na stancje i wyzywienie w odleglym miescie. w tej szkole pierwszy raz zobaczylem PCta (timexy mialem w liceum)
Stdia na polibudzie. Nie dostalem miejsca w akademiku bo podobno srednia wychodzila za duza, dostali je za to dzieci biznesmanow ktorzy wykazywali straty w prowadzeniu biznesu i ujemne dochody na glowe rodziny a do akademika przyjezdzali wlasnymi samochodami. czesc "normalsow" zanizala sobie dochody u ksiegowych firm w ktorych rodzice pracowali, moja matka jest uczciwa kobieta, nie robila takich numerow tylko placila mi za stancje, starsza sistra nadal studiowala, w dalszym ciagu para butow raz na rok i dzinsy jak juz sie dziury na kolanach porobily. Przez nieuwage stluklem okulary, matka dala mi 100 dolarow ktore trzymala od lat 70 a teraz ledwie starczyly na nowe okulary. Potem szczesliwie udalo mi sie zalapac na akademik. na 4roku slub, ale nie daltego ze mus, zaleta bylo otrzymanie pokoju malzenskiego w akademiku. Za pieniadze z prezentow slubnych kupujemy PCta (pentium 100) ale radosc!!! pierwsza upragniona rzecz!!! komputer!!! ale jazda...
Pierwsza praca, zalapuje sie bez wiekszych problemow, nie znaczy ze bez staran. calkiem niezla sporo PLN zwlaszcza dla takiego golca jak ja. Pierwsze pieniadze (1300PLN) ida na lapowke dla oficera WP ktory szantazem wymusza je w zamian za "niepowolanie" do odbycia sluzby wojskowej. 5 latek w firmie bez mozliwosci awansu i rozwoju zawodowego, majac szefa alkoholika i chama, decyzja-zmiana pracy. jest 2000 rok- pracy nie ma. decyzja-praca za granica. 2001 praca w zawodzie za granica i trwa.... oby jak najdluzej
glosuje (jak glosuje) na UW, gdybym byl w PL tez bym na nich glosowal,
jestem zwolennikiem projektu zwanego Unia Europejska
uwazam ze Kwasniewski jest lepszym prezydentem niz nim byl Walesa i ze jest lepszy od Krzaklewskiego (gdyby ten zostal)
na teatr, ksiazki (czytalem pozyczane)nie bylo mnie stac, czasem tylko kino.
i tak to wyglada

[Gość: Mag71J]

[alexxx]

A pamiętacie jeszcze takie rzeczy jak:
- Lista Przebojów Programu Trzeciego
- Donaldówa (dla niewtajemniczonych guma balonowa)
- komisy z ciuchami
- muzyka new romantic
- oranżada w proszku :)
- granatowe fartuchy w szkole
- obuwie pt. juniorki
- obowiązkowa fluoryzacja
- płyty analogowe:):):)
- "Aniołki Charliego" i "07 zgłoś się"
- sok Dodoni w puszce (ohydny)
- pańska skórka i wata cukrowa
- cytroneta i Ptyś
- spodnie "rurki" oraz "pumpy"
- rowery Wigry III, Flaming i Pelikan
- Hit kinowy pt. "Rój" (film był wstrząsający:):):):)
- "Świat Młodych" i "Razem"

Pozdrawiam:)

[Gość: monia]

Pamiętamy!
Do kolekcji dodam jeszcze:
oranżada zamykana na korek połączony z butelką
mleko na wycieraczce (roznoszenie mleka do domów)
nagrywanie listy PR 3 na kasety (oczywiście ze sprzętem typu Grundig lub jak
kto woli Kasprzak)

Łza się w oku kreci:)

[alexxx]

monia,
to mleko to z kolorowymi kapslami było - dwa kolory srebrny i złoty!!!

Aaaa, zapomniałam jeszcze o nabojach do syfonów, książkach życzeń i zażaleń i
dmuchanym ryżu.
:)

[Gość: TommyT]

... i jeszcze
sobotni dziennik ludowy ( z plakatem )
muzyczny non stop
jogurty owocowe ( jeden smak )
mleko i śmietankę w butelkach
buty relaxy
tureckie jeansy i sweterki
jeansy piramidy
smakołyk warszawski ( kto to pamięta, taki blok czekoladowo orzechowy )
wódkę kupowaną pod sklepem
pewexy i baltony
pierwsze gwiezdne wojny i wejście smoka ( to był szał w kinach )
kino Moskwa ( Wawa ) jeszcze działąjące
psa huckelberry'ego w czasie zwierzyńca
i kreskowego ludzika po antenie a przed telerankiem

[marta33]

ten kreskowy ludzik to chyba ,balu balu,o ile dobrze pamietam.pozdrawiam

[Gość: Oka]

Oka z Bialegostoku, od 12 lat w Bostonie.

[Gość: matura'89]

Ale jazda! Od wczoraj tutaj nie zajrzałem a wątek rozrósł się niesłychanie.
Pozdrawiam wszystkich rowieśników a także składam ukłony dla p. Jakuba.
Niektóre Wasze posty przypomniały mi rzeczy, o których zwyczajnie zapomniałem w
natłoku spraw codziennych - sok dodoni, donaldy, relaxy itp., coś ścisnęło mnie
w "dołku"... Na grundiga nagrywałem i z radia i przegrywałem czarne płyty z
gramofonu. Dorzuciłbym jeszcze chińskie piórniki na magnes (w podstawówce),
wyjścia do kina lektur szkolnych, do relaxów jeszcze dorzuciłbym sofix-y (ktoś
to nosił?), dżinsy odra, a także Pespi w "kręconych" butelkach (chociaż to już
zależało od miasta, o ile wiem w Wa-wie była coca-cola; skutek jest taki, że
dzisiaj zawsze wybieram pepsi a nie colę :-), aha - i na I komunię św. dostałem
m.in. "latającą bilę" - czy ktoś wie co to jest??
A teraz poważnie - sądzę, że różnica między nami a dzisiejszymi nasto- i
dwudziestokilkuletnimi polega nie na tym, że teraz jest Orbit a nie Donald,
tylko na tym ,że Donald był wtedy wielkim wydarzeniam a Orbit dzisiaj jest
powszedniością (oczywiście donald i orbit to tylko przykłady-symbole).
Odczuwało się wartość rzeczy i radość z posiadania (a właściwie "zdobycia"
czy "załatwienia") tak przyziemnych spraw jak schab b/k, telewizor, cytryny,
szynka na święta etc. Cóż, życie bardzo się skomercjalizowało a najbardziej
dotyka to tych, którym, w pojęciu społecznym, "nie wyszło" i załapali się np.
500 zł zasiłku. Czasami zdarza się to także tym po studiach, z dwoma językami -
ale nie potrafią się znaleźć w dzisiejszej rzeczywistości, nie potrafią się
przestawić na codzienny wyścig z innymi (młodszymi) po stołek i szmal. A czy są
wśród Was tacy, którym nie "wyszło"? którzy mają żal do losu, że urodzili się w
70, 71, 72 a nie np. 80 czy 81?

[Gość: em.wewn.]

A pamietacie to?

MUZYKA:
Różowe Czuby i Dentystę Sadystę
Gaygę
Szparkę sekretarkę Maryli Rodowicz
Limahla
Noc Komety Budki Suflera?
Franek Kimono i King Bruce Lee karate mistrz?
wojna pepersi contra fani lady punk
fiuta Borysewicza

KINO:
Sztandarm w Nowym Jorku
But Cassidy & Sudance Kid
Człowiek-Mucha
Siekierezadę w kinach (jeden z najlepszych polskich filmów lat 80) oraz
Ostatni Dzwonek

[Gość: Emig. wewn.]

i jeszcze oczywiście Telewizyjna Lista Przebojów i kultowe szmiry:

Nie ma jak szpan - Kombi - słowa szpanować używa tylko chyba nasze pokolenie
Univers - takie "hity" jak Dżony i Blues o wpół do piątej rano
Oddział Zamknięty - ANdzia i Obudź się
Wały Jagielońskie - Monika córka ratownika (i te dwie dłonie na teledysku!!!)

w trójce:
Klaus Mittwoch i Jezu jak się cieszę?
a ktoś pamięta "Happy happy people" Yazzoo?
M. Ostrowska - adriatyk ocean gorący i szklana pogoda?

Co, kręci się łezka? Tak, już nigdy takiej wrażliwości jak w okresie dorastania
nie będzie....

Napiszcie, jakie przeboje i filmy lub książki z tego okresu zrobiły na Was
największe wrażenie.

[Gość: Radek]

Muzyka: Manaam
ksiazki Stanislawa Lema
Koniec lat 80 i wydawnicwto Amber, powiescie Sci-Fi najwiekszych mistrzow tego
gatunku.

[Gość: monia]

Cześć, mam nadzieję, że ten wątek będzie kontynuowany jeszcze długo.
Naprawdę przyjemnie poczytać o losach obcych sobie ludzi, a jednak tak bardzo
bliskich.
Po przeczytaniu waszych postów dochodzę do wniosku, że sporo z nas jednak
wyjechało z Polski. Myślę, że w większości przypadków była to reakcja naszych
rodziców na sytuację w kraju (może słuszna ...)

Jeśli chodzi o muzykę z tamtych lat, to słuchaliśmy i słuchamy do dziś z mężem
(też rocznik 1971):Depeche Mode, Yazzoo, Ultravox, Queen, The Police - nigdy
się nie zestarzeją.Nie wiem czy zauważyliście, że w radiu i TV też chętnie
wracamy do lat 80/90 -MTV clasic, radio GOLD FM (łódzka stacja)-ja tego ciągle
słucham.

Ciekawa jestem jakie miasto na tym forum ma największą reprezentację. Ja jestem
z Łodzi, a Wy?

[Gość: Marcin_Z]

Przeczytałem wszystko (ufffff), chociaż jestem rocznik '72, też mam podobne
wspomnienia.
Moja historia nieco się różni, niestety studia zacząłem ze względów finansowych
4 lata po maturze (UW-wieczorowo), po trzech znów dłuższy przestój (również
finanse), teraz wszystko wskazuje, że finanse na skończenie studiów mam jako
tako zapewnione, więc jest OK.
Ze swojego ogródka mogę dorzucić, że dane mi było zobaczyć metamorfozę pewnej
dużej firmy z, powiedzmy, rodzinnej atmosfery (lipec'98) do psychozy strachu
panującej wśród pracowników (lipiec'04).
Trochę tak jak w naszym kraju.
Owa firma zaczęła funkcjonować równo z wyborami czerwiec'89.
Zdążyłem już zostać z niej zwolniony, ponownie zatrudniony (po 8 miesiącach)
oraz po 1,5 roku ponownie zwolniony.
Niestety nie mogę napisać, że mam się nieźle finansowo, ale nie narzekam - mam
własne małe mieszkanie, jak na swój wiek bezawaryjny samochód - jest OK.
Nie, nie mam żalu że urodziłem się w 1972, myslę sobie, że ludzie ktorzy
mają "7" z przodu ('71,'72,'73..........'79) są dość specyficzną nacją - takie
są moje doświadczenia - albo mam wyjątkowych znajomych.
Moim zdaniem dzięki temu, że pamiętam jeszcze wydawanie prawie półrocznych
oszczedności na jednego banana na Polnej na bazarze - łatwiej mi dojrzeć i
zrozumieć mechanizmy powodujące, nie wiem, chyba rodzaj rozprężenia, czy też
zatracenia moralnego dzisiejszych nasto-dwudziesto-latków.
To chyba na razie tyle - przepraszam, jeżeli nieskładnie się wyrazilem - to mój
przedostatni dzień (wieczór) we wspomnianej wcześniej firmie - ciężko mi
pozbierać myśli.

Pozdrawiam wszystkich
Szczególny szacunek dla Pana "Dziadka" Jakuba.

[Gość: Marcin_Z]

Nie wiem, czy ktoś z Was czytał polską wersję przygód Mikołajka?
Serdecznie polecam, owa książeczka ma tytuł "Mikołajek w szkole PRL".
Czytając ją, jak bym się cofnął do podstawówki - no i ubawiłem się setnie.

Polecam.
(niestety nie znalazłem jej w sieci)

[aniak31]

Gość portalu: Marcin_Z napisał(a):

> Nie wiem, czy ktoś z Was czytał polską wersję przygód Mikołajka?
> Serdecznie polecam, owa książeczka ma tytuł "Mikołajek w szkole PRL".
> Czytając ją, jak bym się cofnął do podstawówki - no i ubawiłem się setnie.
>
> Polecam.
> (niestety nie znalazłem jej w sieci)

a kto jest autorem tej książeczki ?
daj jakieś bardziej szczegółóe namiary

[Gość: Marcin_Z]

Proszę bardzo ;-)

Kowalski Miłosz [pseud.]: Mikołajek w szkole PRL. (Przygody Mikołajka).
Wwa: Ofic. Wydawn. Rytm 1986.
A5, okł.kart., 53,[2] s., off. z masz., c. 300 zł.
Rys.: Masław [pseud.]. Red. wyd.: Hanna Eger. U góry s. I okł.: Przygody
Mikołajka - spolszczony tyt. cyklu francuskich książeczek R. Goscinnego i J. J.
Sempé.

Kowalski Miłosz [pseud.]: Mikołajek w szkole PRL. Wyd. 2.
Londyn: Wydawn. Aneks 1987.
ISBN 0 906601 44 4.
- uw - MM

Kowalski Miłosz [pseud.]: Mikołajek w szkole PRL. (Przygody Mikołajka).
Gdańsk: Suplement 2 1987.
A5, 53,[2] s., off. z oryg., c. 300 zł.
Tyt. okł. Rys. Masław [pseud.]. Przedr. z wyd.: Londyn: Aneks 1987.

Kowalski Miłosz [pseud.]: Mikołajek w szkole PRL.
Gliwice: Niezal. Wydawn. "Wokół nas" 1989.
A5, okł.kart., 56,[3] s., off. z oryg.
Rys. Masław [pseud.]. Przedr. z wyd.: Londyn: Aneks 1987.

Kowalski Miłosz [pseud.]: Mikołajek w szkole PRL.
B.m.[Łódź]: Fakt 1989.
A5, okł.kart., 56,[3] s., off. z oryg., [c. 1800 zł].
Rys. Masław [pseud.]. Przedr. z wyd.: Londyn: Aneks 1987.

To wszystko co znalazłem.

[Gość: motylek]

witam rówieśników
jak miło Was spotkać i poczytać wspomnienia z naszej młodości które dla wielu
małolatów brzmią dzisiaj jak "science fiction"
urodziłam się w czerwcu
maturę zdawałam w 1989
pracę magisterską broniłam w 1994
teraz mam kochaną i kochającą rodzinkę i potrafię się cieszyć z każdej miłej
chwili

jestem nauczycielką (dyplomowaną)- jeśli ktokolwiek oprócz nauczycieli wie o co
chodzi - to powinien być z siebie dumny) bo po tej ostatniej reformie tak się
porobiło że niektórzy starsi stażem nauczyciele do tej pory nie wiedzą o co
chodziło ministrom;)

[anetkarobert]

Ja jestem rocznik 71, mój mąż 72. Pobraliśmy się dwa lata po mojej maturze.
Były to lata dla nas najlepsze finansowo. Mąż bardzo dobrze zarabiał.
Konsumowaliśmy. Kredyty, samochody, wycieczki, imprezy. I przejedliśmy
wszystko. Tzn. w tej chwili mamy pełno kredytów i dużo znajomych.
A nie było siedzieć na tyłku i odkładać kasę, żeby otworzyć coś własnego. Mój
brat zachowywał się odwrotnie niż my, i teraz funkcjonuje tak jak powinno się.
zaraz dokocze


pamiętam hoffland i wycieczki z mamą do Wawy na zakupy.
pamiętam tan wojenny, jak pojechaliśmy na wieś.
kolejkę po banany i meble
kolonie co roku

[Gość: Jakub]

Jesteście fantastyczni. Mnie też się łza w oku kręci. Rozmowa z Wami odmładza
mnie conajmniej o trzydziesci lat. Mój wnuk po maturze, po studium pomturalnym
informatycznym, po wojsku, którego nie dało się uniknąć. Ale nic strasznego.
Trenował tupanie, żonglerkę karabinem, sprzątanie, jakieś tam stanie na warcie.
Szczęśliwie ma ten obowiązek z głowy. Najwieksza bieda że przestał umieć uczyć
się. Nie zdał na dzienne, pójdzie na zaoczne. Za to moja wnuczka maturę zdała,
a po niej z rekordową ilością punktów na dwie uczelnie. Na obu - jedna
miejscowa, druga stołeczna przyjęta bez problemu. Czeka całą rodzinę finansowa
droga pod górkę, bo jasna rzecz - wybrała Warszawę. Musimy się zmobilizować,
bo przyszłość należy do młodych i trzeba im ten start ułatwić

[Gość: Jakub]

Jesteście fantastyczni. Mnie też się łza w oku kręci. Rozmowa z Wami odmładza
mnie conajmniej o trzydziesci lat. Mój wnuk po maturze, po studium pomturalnym
informatycznym, po wojsku, którego nie dało się uniknąć. Ale nic strasznego.
Trenował tupanie, żonglerkę karabinem, sprzątanie, jakieś tam stanie na warcie.
Szczęśliwie ma ten obowiązek z głowy. Najwieksza bieda że przestał umieć uczyć
się. Nie zdał na dzienne, pójdzie na zaoczne. Za to moja wnuczka maturę zdała,
a po niej z rekordową ilością punktów na dwie uczelnie. Na obu: - jednej
miejscowej, drugiej stołecznej przyjęta bez problemu.Jasna rzecz,że wubrała
Warszawę, więc czeka całą rodzinę finansowa droga pod górkę. Musimy się
zmobilizować, bo przyszłość należy do młodych i trzeba im ten start ułatwić.
Pozdrawiam wszystkich co z sensem organizują Polskę XXI wieku.

[Gość: madelaine]

ja jestem bardzo bardzo młodziutka w porównaniu do Was wszystkich.. i
niezmiernie miło czytało mi się te Wasze wspomnienia! Naprawdę, macie co
wspominać. i zazdroszczę Wam tej radości z każdej posiadanej wtedy rzeczy, ja
nie umiem tak.. życie rozpieściło mnie, choć nie pochodzę z zamożnej rodziny.
I bardzo, bardzo podziwiam Jakuba i jego familię, że inwestują we wnuczkę..
sama chcę studiować w Warszawie (Główna Szkoła Handlowa), ale rodzice
przekreślili moje plany tłumacząc, że tam żyje się drożej i nie
warto "przepłacać". W efekcie idę na WSM-kę w Gdyni [studia dzienne] i staram
się zarobić wszelkimi możliwymi sposobami (ulotki, korepetycje, mycie garów w
Hotelu Gdynia, pilnowanie dzieci, pisanie prac dyplomowych) aby tylko mieć
pieniądze na drugi, zaoczny kierunek studiów.
Bo wiem, że jeden kierunek nie da mi dziś pracy. Szczególnie na tak przeciętnej
uczelni.
Ubolewam też, że nie mogę uczyć się języka (znowu z powodu rodziców).
Może to co napisałam brzmi egoistycznie i zarozumiale, ale jest mi przykro, że
nie chcą we mnie zainwestować, a sami właśnie są w Chorwacji i jeżdżą toyotą.
Naprawdę, zazdroszę wnuczce Jakuba. Wiele bym dała za takiego dziadka! :))

Rocznik... 1970; Matura 1989

[bf]

A już miałem kłąść się spać, ale ten wątek tak mnie wciągnął, że dobrnąłem do
końca.
No i faktycznie, tak jak wielu z Was uważam, iż dzieciństwo mieliśmy świetne.
Kolejka HO ze Składnicy Harcerskiej; wakacje z rodzicami na kempingach na
Węgrzech i w Rumunii; doroczne festyny z kiermaszami, no i jak pamiętam to było
to takie miłe życie (a szczególnie te chińskie piórniki na magnes i pachnące
gumki do ścierania:-)). Nawet odważę się na herezję i powiem, że podobny klimat
czuję teraz, a mieszkam w Szwajcarii, w takim malutkim miasteczku koło Lucerny.
No właśnie, te moje 15 lat od matury w całkiem przyzwoitej klasie matematyczno-
fizycznej do obecnego spokojnego życia u podnóża Alp?
Po studiach - dziennych jak najbardziej; z bombowym życiem społecznym - udało
mi się fajnie wylądować. Znalazłem pracę. "Za chlebem" przenieśliśmy się z żoną
z naszego uniwersyteckiego Lublina do Warszawy. Ja również zobaczyłem, że
wirzchołek biznesowy był już obsadzony naszymi kolegami, którzy zaczęli
zarabiać kilka lat wcześniej. To jednak nie było problemem. Najpierw w jednej,
potem w innej firmie potrafiłem znaleźć pasję w tym co robiłem. W międzyczasie
miałem kilka wyjazdów ma seminaria do naszej korporacynej centrali do
Szwajcarii. Ktoś tam zauważył błysk w moim oku, lub może mieli po prostu ssanie
na "świeżą krew", więc od czterech lat szczęsliwie mieszkamy w tym pięknym
miejscu. W ubiegłym roku urodziło się nam trzecie dziecko.
Mieszkam wśród Szwajcarów, i moje dzieci chodzą tutaj do szkoły. Widzę u nich
tą umiejętność cieszenia się drobiazgami. Być może dzięki temu, że w szkole nie
widać różnic w zamożności dzieci to dzieciaki nie licytują się na ceny zabawek
jakie mają w domu. Córka niedawno była u Komunii i dostała od nas w prezencie
prenumeratę gazetki o zwierzętach oraz film DVD. Możliwe jest takie spokojne
cieszenie się tym co jest ważne, a nie tym co jest drogie. To właśnie
przypomina mi klimat z mojego dzieciństwa. Był wtedy jakiś taki "luzik
materialny". Nikt w naszym otoczeniu nie był szczególnie bogaty, ale też nikt
nie przymierał głodem.
Rzecz jasna "luzik" skończył się wraz z latami siedemdziesiątymi; skończył się
i już nigdy nie powrócił. Nawet pod koniec lat dziewięćdziesiątych, gdy
zarabiałem całkiem przyzwoicie i nie musiałem się martwić o bieżące wydatki, to
wokół widziałem masę neurotycznego matarializmu. Ktoś mi bez przerwy czegoś
zazdrościł, ktoś inny narzekał jak to jego nie stać, a mnie stać itd.
Dopiero jak usiadłem na balkonie naszego mieszkania na spokojnej szwajcarskiej
prowincji to zdałem sobie sprawę jak wyczerpujący jest klimat "wojny
społecznej" w Polsce. Gdy opadło ze mnie napięcie życia na podwyższonej
adrenalinie to docieniłem radość życia.
Czyli w piętnaście lat po maturze, w dziesięć lat po obronie pracy magisterkiej
mogę powiedzieć, że w moim dorosłym życiu poszczęściło mi się. Udało się
zbudować rodzinę. Ponadtow wszedłem na rynek pracy w momencie, gdy ciekawe
stanowiska średniego szczebla były wciąż do wzięcia i wykułem z tego sukces
zawodowy ma miarę moich ambicji.
A tak na koniec, dzieciństwo jest ponoć kluczowe w kształtowaniu osobowości.
Nasze pokolenie miało fajne dzieciństo - może dlatego jest nam fajniej niż tym
którzy pamiętają z dzieciństwa czołgi na ulicach...?

[Gość: Maurice]

1989 - Rok wyjazdu z Polski (jako 18 latek)
i najlepsza plyta lat 1980`s - Disintegration by The Cure

Lat 1990`s niestety w Polsce nie spedzilem,ale wspomnienia z 1980`s pozostana
mi jeszcze na dlugie dlugie lata (wyjazdy na maly handelek do
Budapesztu,Berlina,wycieczki do Pragi - no i wspaniala muzyka Police,U2,The
Cure,Joy Division,Dead Can Dance)

[alexxx]

A kto pamięta:
- "KOSMOS 1999" i komandora Koeniga???
Ulice wtedy pustoszały:)
- dobranocki z "Barbapapą" i "Gąską Balbinką"
- "Wideotekę"
- Colombo i Kojaka
- "Powrót do Edenu" (też było pusto na ulicach:)

[Gość: matura'89]

1. Do muzyki dorzucę jeszcze Dire Straits, Marillion (Fish oczywiście), wczesny
Sojka, Sztywny Pal Azji (nieprzemakalni, póki młodość w nas - mam miękkie nogi
do dzisiaj jak tego słucham), o Dead Can Dance już ktoś pisał -ja bym uogólnił:
wytwórnia 4AD. A z głębokiego dziciństwa pamiętam Annę Jantar (nasz zalatany
świat 70-tych lat..., tyle słońca etc.) i informację o katastrofie.
Poza tym odczułem, że moja młodość definitywnie skończyła się 22.12.2001 -
zmarł G.C., informacja była tak zaskakująca, że poczułem jakby coś "urwało" mi
się w środku.
2. bf napisał:
"Był wtedy jakiś taki "luzik
materialny". Nikt w naszym otoczeniu nie był szczególnie bogaty, ale też nikt
nie przymierał głodem."
Nikt nikomu nie zadzrościł bo w gruncie rzeczy nie było czego. W podstawówce
najbogatszy był u nas syn ajenta stacji benzynowej, na wczasy do Bułgarii
jeździł... ale "za karę" zawsze mu skóra od nadmiaru słońca z pleców
schodziła :-)
Odczuwam jeszcze jedno - brak możliwości dokonywania wyborów "ułatwiał"
znacznie sprawę, uczelnie były państwowe, studia nie zależały (przynajmniej dla
miejscowych) od zasobności rodziców lub swojej własnej pracy, można
było "postudiować".
Nie zamieniłbym lat 70-95 na nic innego.

[Gość: matura'89]

I jeszcze jedno - miło poczytać, że jednak ma się wspólny język ze swoimi
rówieśnikami pomimo braku "wydarzenia pokoleniowego", że mamy te same (podobne)
wspomnienia - nosiliśmy te same buty, piliśmy tę samą oranżadę (albo jedliśmy
oranżadę w proszku), słuchaliśmy tej samej muzyki itp.
A może to właśnie jest to "doświadczenie pokoleniowe"? Może to, że
nic "ważnego" i przełomowego nas nie spotkało (albo inaczej - nie byliśmy w
odpowiednim wieku, żeby odczuć przełomowe chwile bezpośrednio na własnej skórze)
to jest właśnie to doświadczenie, które nas doświadczyło i jakoś nas łączy?
Pozdrawiam wszystkich rówieśników, ukłony dla p. Jakuba.
matura'89

[chochlik5]

Gość portalu: matura'89 napisał(a):

> I jeszcze jedno - miło poczytać, że jednak ma się wspólny język/.../
(MIMO RÓŻNICY POKOLEŃ)
> wspomnienia: te same buty, słuchaliśmy tej samej muzyki itp.
> A może to właśnie jest to "doświadczenie pokoleniowe"? Może to, że
> nic "ważnego" i przełomowego WAS nie spotkało, NIE BYLIŚCIE w
> odpowiednim wieku, żeby odczuć przełomowe chwile bezpośrednio na własnej
skórze i to jest właśnie doświadczenie, które WAS I MNIE jakoś łączy?
MNIE, BO BYŁEM, A WŁAŚCIWIE BYŁAM I CHYBA NADAL JESTEM ŚWIADKIEM HISTORII
JAKUB TO JA- chochlik. WSZYSTKO CO PISAŁAM TO PRAWDA. JEDYNĄ MISTYFIKACJĄ JEST
ZMIANA PŁCI. NIE CHCIAŁAM WAS WYSTRASZYĆ. BARDZO INTERESUJE MNIE HISTORIA, ALE
NIE TA PODRĘCZNIKOWA, NIE FAKTOGRAFIA, ALE TA, KTÓRA DOTYCZY OSOBISTYCH PRZEŻYĆ
NA TLE ZMIENIAJĄCEJ SIĘ RZECZYWISTOŚCI. DAŁAM TEMU WYRAZ W MOJEJ KSIĄŻCE
PT;"PÓKI PAMIEĆ DOPISUJE, PÓKI JESZCZE CZAS". TO AUTENTYCZNE WSPOMNIENIA DWÓCH
POKOLEŃ ( w tym moje) NA PRZESTRZENI MINIONEGO WIEKU.
Nakład pierwszego wydania z r 2001 wyczerpany. Jest juz drugie wydane w 2004r.
Przepraszam za mistyfikację. Bardzo Was polubiłam. Świetnie się z Wami
rozmawia. Miałam już szereg spotkań z młodzieżą od 5 klasy podstawowej, uczniów
gimnazjum i liceum, do studentów pedagogiki, przewodników PTTK i osób zupełnie
dojrzałych, a nawet przejrzałych takich jak ja. Serdecznie pozdrawiam
Kim jestem? emerytką. Kim byłam? Odpowiedź w mojej książce. Podobno niezłe
czytadło. Serdecznie pozdrawiam

[Gość: Andrzej1971]

A ja ciągle szukam znajomych z podstawówki.
Wrocław Jemiołowa SP 57 klasa C
Może nie byliśmy jakoś strasznie zgrani, ale ciekawy jestem co robicie?
Albo Wrocław LO nr1 Poniatowskiego klasa F?
Mam kontakt z 1 człowiekiem z tej klasy.
A co z resztą???
Tyle było osób , a teraz 0 kontaktu.


próbowałem dorwać gdzieś butelki z korkiem ceramicznym i gumką, oraz syfony na
wymianę (takie ze szkła). Fajnie by wyglądały w kuchni. Tak swojsko!
Jak za dawnych lat.
Swoją drogą ciekawe, że kiedyś w sklepach piwo było tylko niepasteryzowane, a
teraz wręcz odwrotnie.
Wódka bałtyk, papierosy na metry, piwo z "okiem" i innymi dodatkami
A teraz taki wybór, że nie wiadomo co kupić.

[Gość: monia]

Gość: monia 16.07.2004 09:03 odpowiedz na list


Cześć, mam nadzieję, że ten wątek będzie kontynuowany jeszcze długo.
Naprawdę przyjemnie poczytać o losach obcych sobie ludzi, a jednak tak bardzo
bliskich.
Po przeczytaniu waszych postów dochodzę do wniosku, że sporo z nas jednak
wyjechało z Polski. Myślę, że w większości przypadków była to reakcja naszych
rodziców na sytuację w kraju (może słuszna ...)

Jeśli chodzi o muzykę z tamtych lat, to słuchaliśmy i słuchamy do dziś z mężem
(też rocznik 1971):Depeche Mode, Yazzoo, Ultravox, Queen, The Police - nigdy
się nie zestarzeją.Nie wiem czy zauważyliście, że w radiu i TV też chętnie
wracamy do lat 80/90 -MTV clasic, radio GOLD FM (łódzka stacja)-ja tego ciągle
słucham.

Ciekawa jestem jakie miasto na tym forum ma największą reprezentację. Ja jestem
z Łodzi, a Wy?

Pozdrawiam

[alexxx]

monia napisała:

"...Nie wiem czy zauważyliście, że w radiu i TV też chętnie
wracamy do lat 80/90 -MTV clasic, radio GOLD FM (łódzka stacja)-ja tego
ciągle słucham..."

i radia Pogoda:):):)

Należy jeszcze dodać, że nie nadajemy sie do dyskoteki z racji tego, że
się "na nowoczesnej muzyce nie rozumiemy" :):):)
A dancingów już nie ma :):):)

A historia, która mnie ostatnio rozbawiła do łez, to stwierdzenie
osiemnastoletniego siostrzeńca mojego kolegi ze studiów, że tak w ogóle to
jesteśmy starzy ale wyluzowani. ROTFL:)

[Gość: matura'89]

Siostrzeniec ma rację - uważam tak jak on, jestem stary ale dzięki liźnięciu i
najlepszego z ustrojów i najgorszego z ustrojów a tym samym poznaniu smaku
kartek na mięso i bogactwa hiper super i innych marketów trzymam do dzisiejszej
rzeczywistości dystans, chociaż zastanawiam się czy ktoś nie nazwie
tego "tumiwisizmem" i obojętnością społeczną.

[alexxx]

Trzymasz dystans, bo miałeś szczęście dorastać w chyba jednak
przychylniejszych czasach. Kiedyś nie było wyścigu szczurów zaczynającego się w
szkole podstawowej (dodam, że państwowej, bo innych nie było, nie było leczenia
depresji u 10-latków z powodu 4-ki na świadectwie, nie było dysgrafii i
dyskalkulii (wtedy nazywano to powszechnie nieuctwem i kazano brać się do
nauki), nie było narkotyków w szkole, rodzice nie latali z obłędem w oczach po
rozmaitych szkołach żeby załatwić dziecku miejsce, dzieci nie skaładały
dokumentów do 15 szkół jednocześnie, nauczyciele mogli normalnie prowadzić
lekcje (bez obawy, że postradają zdrowie lub życie), noramlny 7-8 latek
wedrował sobie sam do szkoły i nikt go nie napadał (bo i po co - telefonu nie
miał:)
I związku z tym, że powyższego nie doświadczyliśmy wszyscy możemu czuć się
wyluzowani - i właściwie całe szczęście:)

[Gość: matura'89]

Zgadzam się całkowicie. Powiem więcej - ja chyba tak naprawdę nigdy się nie
nauczyłem stresować, do dzisiaj. Wiadomo, życie niesie ze sobą różne nie
przewidziane wydarzenia mniej lub bardziej obciążające psychikę człowieka ale
jakoś, jak na razie, daję sobie z tym radę - może właśnie dlatego, że szkoła (i
podstawowa, i LO, i studia) była (w porównaniu do szkoły dzisiejszej) tylko
szkołą z fajnymi kumplami i głupimi nauczycielami i nie była areną codziennej
walki o lepszy byt.
I powtórzę raz jeszcze co już tutaj gdzieś napisałem - nie zamieniłbym moich
lat szkolnych na żadne inne współczesne pomimo tylu "gadżetów" jakimi kusi
współczesność.
Pzdr.

do: chochlik5

[Gość: matura'89]

Zmiana płci zupełnie mi nie przeszkadza, jestem tolerancyjny :-)
Pozdrawiam Cię Chochliczko, idę do księgarni szukać książki.
matura'89

[bigstrand]

co do butelek z korkiem ceramicznym to jeszcze ze 3 lata temu widzialem je na bazarze w Tomaszowie Lubleskim, jakas mala rodzinna "Wytwornia wod gazowanych" wyobrazcie sobie ze je jeszcze wtedy produkowala, tylko ciekawe skad brali butelki. Niewiem czy mozna je tam nadal dostac. Syfony na wymiane nadal mozesz kupic.
A co do muzyki do dodam jeszcze Modern Talking... ostatnio chyba reanimowany tak mi sie wydaje.
Musze przyznac ze czasy wiejskij podstawoki zdala od wydarzen ktorymi zyly wieksze miasta wspominam calkiem OK. Jak wprowadzali stan wojenny to sie cieszylem ze bedzie wolne od szkoly. No i rzeczywiscie czekalem w ten niedzielny poranek na teleranek w TV a zamiast niego obejrzalem jakiegos smutnego generala ktory mowil cos zupelnie niezrozumialego dla 10-latka. Nigdy nie uczestniczylem w zadnych manifestacjach, bo niby gdzie? W stanie wojennym nie widzialem czolgu ani nawet zolnierza bo co oni by mieli pacyfikowac w niewielkiej miejscowoci. Politycznie "dojrzalem" jakos na koniec liceum, jeszcze za komuny. Grono pedagogiczne bylo czerwone jak czerwony byla morda najwiekszego komucha, dziadka ktory uczyl "historii". Nie walczylem z nimi "o prawde" bo by mnie wzieli wyrzucili z budy i przeciez zaden komitet obrony by sie za mna nie wstawil. Za zaslugi w walce z komuna przypisuje sobie samozwanczo przyklejenie plakatu Solidarnosci przed czerwcem 89 na szkole, ku najwiekszemu wkorwieniu dyrekcji, ale o dziwo stara suka nie zerwala plakatu!!! Czula pismo nosem ze idzie nowe i ze trzeba bedzie z nowa wladza zyc w zgodzie.

Kultowe filmy:
Wejscie Smoka z Brucem Lee -obejrzalem niedawno- ale kicha
Seksmisja -nadal w modzie i smieszny
Wirujacy seks czyli "dirty dancing"
Top Gun... epoka video startuje
Commando
itd

w mojej miescinie sa butelki z korkiem ceramicznym

[bf]

Miasteczko nazywa sie Stans (w Szwajcarii) i produkuja tutaj napoj jablkowy w
takich wlasnie butelkach.

> co do butelek z korkiem ceramicznym to jeszcze ze 3 lata temu widzialem je na
b
> azarze w Tomaszowie Lubleskim, jakas mala rodzinna "Wytwornia wod gazowanych"
w
> yobrazcie sobie ze je jeszcze wtedy produkowala, tylko ciekawe skad brali
butel
> ki. Niewiem czy mozna je tam nadal dostac. Syfony na wymiane nadal mozesz
kupic
> .

[chochlik5]

Jezeli chodzi o syfony, to mam taki luksusowy bo opleciony siatką. Jeżeli
znajdę ten zabytek w piwnicy to mogę przesłać z zaliczeniem kosztów przesyłki.
Moja książkę można obecnie znaleźć tylko w Lublinie, albo bezpośrednio u mnie.
Cena ksiązki - 20 zł. plus koszty przesyłki. Muszę się pochwalić że moi
czytelnicy sa rozsiani nie tylko po całej Polsce. Książka trafiła do Stanów, do
Londynu, do Baden-Baden, do Włoch, Francji i nawet Szwecji. Oczywiście w
pojedyńczych egzemplarzach. Podałam swoje logo. Chcesz, przyślę, tylko podaj
adres. A teraz motto zaczynajace moje jedyne zresztą dzieło:
Kiedyś byłam kimś.
To było wtedy, gdy mogłam zrobić coś dla Ciebie, dla Was i dla Innych,
Gdy miałam do dania wszystko: czas, wiedzę, pieniądze i troskę.
Gdy byłam skuteczna.
Dziś jestem już stara .
Mam tylko serce i mnogie skarby doświadczenia.
Jeżeli chcesz, bierz je. Nie chowaj w sejfie, nie składaj w banku.
Tylko rozdając możesz je pomnożyć.

ksiazka jest tez w www.merlin.com.pl

[Gość: aninim]

ksiazka jest tez w www.merlin.com.pl

[chochlik5]

Gość portalu: aninim napisał(a):

> ksiazka jest tez w www.merlin.com.pl
Nie ma. Nie przekazałam jej do księgarni wysyłkowej. Rozprowadzam sama.

[Gość: Jakub-chochlik]

Podaję drugi adres: > [e-mail] <

Chyba jednak jest! Re: ksiazka jest tez w www.merl

[Gość: aninim]

Wlasnie sprawdzilem w Merlinie i wyglada na to, ze jest tam wciaz dostepna ksiazka z wydania z roku 2001 za 25 zlotych. Jesli mowimy o tej samej ksiazce ("Poki jeszcze...")
Prosze zobaczyc ponizszy adres:

www.merlin.com.pl/sklep/sklep/strona.towar?oferta=213782&ret=wys55262423

[andrzej1971]

ja w sprawie syfonu
Miałem na myśli taki szklany z ciemnego szkła ale przezroczysty
do którego nie da się wkręcić nabojów tylko trzeba było oddać do kiosku na
wymianę.
Jak jeszcze go masz to jestem chętny
Ile to może być zaliczenie pocztowe od około 1kg?

A s.p. Tomka Beksinskiego ktos pamieta?

[marekatlanta71]

Bo dla mnie on byl osoba ktora uksztaltowala moj gust muzyczny. Nie opusclbym
nigdy jego audycji - "Romantycy Muzyki Rockowej Zapraszaja"...

[l_nino]

Moje życie po jego śmierci już nigdy nie było takie samo.

Beksinski i nie tylko

[behemot.to.kot]

marekatlanta71 napisał:

> Bo dla mnie on byl osoba ktora uksztaltowala moj gust muzyczny. Nie opusclbym
> nigdy jego audycji - "Romantycy Muzyki Rockowej Zapraszaja"...

gust kształtował? - może nie aż tak bardzo, ale kilka płytek mi zostało w
pamięci, najbardziej chyba "Viena" Ultravox.
muszę pogrzebać, pewnie znajdę jeszcze trochę kaset nagrywanych wtedy
z "romantyków" właśnie, z "wieczoru płytowego" (cholera, nie jestem pewien
nazwy audycji - PRII niedziela wieczorem), no i w Zapraszamy do trójki
serwowali płyty w dwóch częściach, po jednej stronie.
pzdr

[Gość: Dusza]

Hi,
co ja czytam?!
W 1989 roku opuscilam kraj... Ja takze naleze do rocznika 1971, i wieczorami
sluchalam m.in "Romantykow..." "WIeczoru z..." T. Beksinskiego, programow
Niedzwiedzia, czy P. Kaczkowskiego. Dzieki T. B. poznalam Klan Of Xymox i inne,
pokkochalam Floyd-ow dzieki Kaczorowi..., ale ze nie juz wsrod nas T.
Beksinskiego, to mnie bardzo zakoczylo?! Co to sie dzieje, super ludzie
odchodza...?
moj Adres: [e-mail]

[Gość: Jarry]

Cześć, tu Jarek Jaworski z Torunia! Też jestem 71 i to chyba jeden z pierwszych
z Was - bo z 2 stycznia :))
Na początku dyskusji jest pytanie co robiłem przez te lata od 1989? Odpowiem
adresami stron:
www.m3.art.pl
www.humoria.pl
www.1409.art.pl
www.camerimage.pl
www.toffi.filmforum.pl
I jak tam ludzie w wieku Chrystusowym? Dobrze idzie?

Łza...

[amarandyna]

...się w oku kręci, jak czytam ten wątek. Kurczę, może forum rocznikowe
założyć?

[Gość: matura'89]

A ja też się załapię? (jak już pisałem jestem grudzień'70)
PS.
przypomniały mi się jeszcze komiksy - Relax (z indoktrynującymi artykułami np.
o milicji obywatelskiej:-(, Kajko i Kokosz, kpt. Żbik, Stawka większa niż
życie, Tytus, ostatnia strona Świata Młodych....

i jeszcze...

[behemot.to.kot]

Gość portalu: matura'89 napisał(a):

> A ja też się załapię? (jak już pisałem jestem grudzień'70)
> PS.
> przypomniały mi się jeszcze komiksy - Relax (z indoktrynującymi artykułami
np.
> o milicji obywatelskiej:-(, Kajko i Kokosz, kpt. Żbik, Stawka większa niż
> życie, Tytus, ostatnia strona Świata Młodych....

Na co dybie w wielorybie czubek nosa eskimosa?

a na okładce żbika hisotrie o ludziach odznaczonych medalem zqa ofiarność i
odwagę pamiętacie?

[Gość: matura'89]

Jasne, że pamiętamy.
A na dodatek pamiętamy Skąd się bierze woda sodowa?
Ależ wodzu! co wódz? To ja przepraszam.... :-))

[kerebron]

Czy ty jesteś ta sama Amarandyna, w której królewicz Pantarkton nieszczęśliwie
się byl zakochał, co konstrukcjonistę Trurla do użycia dzieciomiotu przywiodło?

Apentuła niewdziosek

[amarandyna]

A jakże, a jakże. Choć biedny królewicz po leczeniu w Kobietronie już nie ten
sam, bidulek, te magamory go wykończyły... :(
Ps. Jak tam smoki urojone?

wzdyżmy wywiorstne samołóż...

[kerebron]

Smoków urojonych już nie ma, bo Bazyleusz Emerdwański przeharboryzował je
wszystkie do ujemnych, niegodziwiec. Za stary-m już, by wziąć się za to, ale
liczę na uczniów moich ukochanych, konstrukcjonistów zacnych a benefaktorów
niestrudzonych, Trurla i Klapaucjusza - niech oni się z łaydakiem onym rozprawią
jak należy.

Aż się bamba odmruczy...

[amarandyna]

...i goła powróci.

[amarandyna]

A szkoda, szkoda, smoki urojone to jets to.

...otatnie słowa są do rzeczy!

[kerebron]

:)

[derduch]

A zobaczcie sobie drodzy rówieśnicy ten link:
www.aiw.cad.pl/kultowa.html

[alexxx]

derduch,

strona jest SURER!

[agentcooper]

jak milo sie obudzic, usiac przy kompie i zobaczyc taki mily watek
o........sobie :)Zeby sie nie rozpisywac zanadto - mimo wszystko uwazam ze
nasze pokolenie (kwiecien 1971) mialo spokojnie szanse na "zalapanie sie" na
robienie karier - faktem jest ze koncerny zachodnie pojawily sie 3-4 lata przed
skonczeniem przed nas studiow i obecne pozycje GMow przypadly w udziale osob o
te kilka lat od nas starszym, ale wiekszosc (przynajmnniej moich) znajomych ze
studiow (SGH) czy liceum prowadzi teraz wlasne biznesy czy pracuje na srednich
i wyzszych stanowiskach managerskich w niezlych firmach.
Co do wspomnien - przede wszystkim muzyka sluchana praktycznie jedynie w Trojce
(KAczkowski, Mann, Chojnacki, Wiernik, Beksinski) a takze w Rozglosni
Harcerskiej czyli wszelkiego rodzaju alternatywa z roznymi smiesznymi polskimi
zespolami wspominanymi juz wyzej (1000000 Bulgarians, Ziyo, Armia, Dezerter,
Dzieci Kapitana Klossa, itd). Zgadzam sie z ktoryms z poprzednikow co do
Disintegration The Cure - pamietam dokladnie dzien w ktorym udalo mi sie
przegrac ta plyte w przegrywalni na Ursynowie (pamietacie takie firmy gdzie sie
oficjalnie przegrywala plyty z cd), choc gdy sluchalem ja na walkmanie wracajac
do domu autobusem 185 bylem z poczatku mocno rozczarowany. To takze festiwale
rockowe jak Marchewka czy Robrege (do JArocina bylem troche za maly zeby
jezdzic).
Koniec lat 80tych to takze wyjazdy za grosze pod namiot pod MAzury czy w Tatry
(Bukowina, Zakopiec) a takze pierwszy w zyciu wyjazd (to raczej polowa lat
80tych) za granice do NRDowka, ktorym wydawal mi sie wtedy konsumpcyjnym rajem
i nie wyobrazalem sobie ze moze byc jeszcze lepiej skoro w sklepie miesnym
normalnie mozna kupic parowki.
Z innych rzeczy ktore milo wspominam to gra w kapsle z kumplami po lekcjach,
wyjazdy na magiczny bazar Rozyckiego (tam mozna bylo kupic "kultowe" wowoczas
glany - rumunki), oczywiscie randki w Lazienkach czy Wilanowie (owczesna moja
narzeczona mieszkala w Konstancienie takze petle autobusowa w Wilanowie
poznalem jak wlasna kieszen ;)), ostatnie chwile chwaly polskiego pilkarstwa
(mistrzostwa w Hiszpanii),instytucje konikow przed kinami (ach, jak fajnie sie
ogladalo filmy z balkonu w kinie Moskwa) czy wreszcie to czego teraz chyba nam
wszystkim brakuje najbardziej czyli dluuuuugie wakacje.
Pozdrowienia dla wszystkich a szegolnie jesli trafi tu ktos z SP 212 i liceum
Dobisza w Wwie.
slowa uznania dla Pana Jakuba - tak 3mać !!!Pozdrawiam .

[maciex2000]

cześć też jestem z 71. Zaraz po ogólniaku przeniosłem się do wwy i tak już
zostało - życiorys jak każdego z mojego rocznika studiów na UW. W zasadzie bez
zmartwień finansowych (wiadomo Warszawa, wiadomo transformacja, wiadomo studia
prawnicze).Co z największym sentymentem wspominam to wczesne lata 90-te kiedy
MZA w Warszawie nie nadążały za zmianami cen i bilety były przestemplowywane
albo bilet ulgowy - studencki składał się z kilku o mniejszych nominałach.
Co jeszcze - na pierwszy miesiąc studiów wziąłem z domu 20.000 zł - czy ktoś
pamięta wartość tych pieniędzy??? Ledwo starczyło...
Bardzo fajny wątek, pozdrawiam wszystkich.
Maciek

[Gość: Jakub]

Poczytajcie jaki spotyka urodzonych w 77r. Jakie wnioski?

[Gość: Q]

:))) No to czytając Wasze wpisy, wychodzi na to, że nasze pokolenie 71 poradziło sobie w nowej rzeczywistości :) Jestem z końca rocznika, listopad 1971 :) Pamiętam lata 80, 70 jak przez mgłę... Pamiętam zachwyt nad 1989 a wcześniej dziecięcą radość grudniowych dłuższych ferii w 1981... czekoladę czekoladopodobną, niezwykłą szarość i przygnębienie lat 80, przerywane paczkami od rodziny z Niemiec... Kulturowy szok wizyty w Niemczech, tych zachodnich rzecz jasna... Potem aktywne uczestnictwo w wydarzeniach 1989, ulotki, plakaty itp itd, potem matura :) wybór studiów, zaangażowanie polityczne przez całe studia... A po studiach praca, jak u większości w marketingu i reklamie :))) A teraz własny biznes, mieszkanie kolejny samochód, żona i wreszcie pany dotyczące potomka ;) czy naszemu pokoleniu się udało ?! Pewnie tak, nie mamy złudzeń, ciężko pracujemy, znamy tylko kapitalizm w polskim wydaniu... Ta nasza obecna Polska, III RP to nasz dom, z nią się utożsamiamy... Może skrzykniemy się wszyscy, zaczniemy od wymiany maili i taki internetowy klub 71 stworzymy ??? Pozdrawiam Wszystkich !

[Gość: matura'89]

Generalnie tak ale popadasz niestety w stereotyp:
" A po studiach praca, jak u większości w marketingu i reklamie :))) "
Z mojego roku nie znam nikogo, kto pracowałby w marketingu lub reklamie;
przemysł, budownicwto, inwestycje, bankowość i własny biznes (produkcja,
usługi, trochę "wolnych zawodów") - tak ale nie marketing i nie reklama.
Jak dla mnie Twoja większość jest w mniejszości.
Ja nawet nie znam nikogo kto pracuje (pracował) w marketingu lub reklamie.
Osoby, które kończyły studia polietchniczne a szczególnie te kierunki, które
przygotowywały do pracy w przemyśle tradycyjnym (mechanika, budownictwo,
włókiennictwo, fizyka techniczna etc.) nie łapały się na reklamę, tam lądowała
nadprodukcja ekonomistów, socjologów, filologów etc.
Pozdrawiam.

[agentcooper]

Gość portalu: Q napisał(a):
internetowy klub 71 stworzymy ???

Dobry pomysł, mozna byłoby go założyć a przynajmniej u3mac to forum przy zyciu

[Gość: belferka]

Hej, jestem duuuużo starsza, ale pamiętam moją ulubioną klasę 1 rocznik "71" w
podstawówce na warszawskich bielanach. wszystkie dzieciaki w jednakowych
zielonych fartuszkach(każda klasa miała inny kolor)i takie uśmiechnięte, śmiałe.
RAz na miesiąc wycieczka do teatru, broń Boże nie na kukiełki! Dziś nie jeżdżę,
rodziców moich uczniów na to nie stać, lub nie czują takiej potrzeby. Razem
robiliśmy różne
nie zawsze popularne wówczas na lekcjach, ale fajne rzeczy: a to pisaliśmy
wiersze, a to listy z przedziwnymi apelami, no i ...pichciliśmy! Dziś w ogóle
sobie tego nie wyobrażam: wszystkie dzieciaki w białych fartuszkach i chustkach
na głowie kiszą kapustę robią sałatki, szykują desery na dzień matki. No i
uczyli się, a ich rodzice byli naprawdę zainteresowani postępami w nauce robili
plany na przyszłość już w 1,2,3 klasie Dziś zostały tylko wspomnienia i kronika
klasy w szkolnym archiwum. Żal.

[Gość: marta uparta]

Ten rocznik to ja, chociaz maturę zdawałam juz w kapitaliźmie (1990). Jakos
wtedy, mimo politycznego zaangażowania mojego taty, nie odczuwalam tego, że
jestem świadkiem przełomu, upadku systemu itd. Cieszyłam się, że mogę kupić
dezodorant i tureckie ciuchy od przedsiębiorczych handlarzy, upajalam się
pierwszymi miłosnymi uniesieniami:)))) uważam że czasy te były piekne, tak jak
zawsze piękna jest taka szczęnięca młodośc:)))
Jestem nauczycielką i tak zycie mi się ułozyło, ze jestem nauczycielką w tej
samej szkole (liceum) w ktorej uczyłam sie i w której zdałam maturę. Bardzo
fajny układ, zwłaszcza że mogę wyobrazić sobie co te dzieciaki przeżywają i
jakie maja problemy ( to specyficzna, artystyczna szkoła). Ale ich sytuacja, a
moja 14 lat temu to zmiana o 180 stopni.
Mam wrazenie, ze teraz większą rolę odgrywa pieniądz, bo kiedys finansowa
niedola należała do ogolnie przyjętego stylu ( na okienku zamawialiśmy jedna
herbatę na 6 osob w pobliskiej kawiarni) dzis się ja raczej skrzętnie ukrywa.
Z drugiej trony szkola daje mozliwości jakich ja parenascie lat temu nie
mialam - konkursy, stwarzanie możliwości zarobienia kieszonkowego, szukanie
sponsorów itd.
Uwazam, że teraz są moje najlepsze lata, i nie chciałabym mieć znowu 18 lat,
ale czuje cos na kształt roztkliwienia, gdy trafię na jakąś starą fotografię,
czy pamiątkę z tamtego okresu.

Do aninima Racja. sprawdziłam. ksiazka jest

[Gość: Jakub]

Rzeczyewiście moja ksiazka jest w księgarni wysyłkowej. Nie wiedziałam, że
przekazał ja wydawca pierwszego wydania. Pod tym samym nazwiskiem jest
tlomaczona przez mego brata Kalevala. Pozdrawiam.