Chce byc gosposia domowa !!!

[magdzik5]

Mam dosyc ciaglego biegu i pedzenia nie-wiadomo-za-czym. Wolalabym zajac sie
domem, mieszkac w malym domku z pieknym ogrodkiem. W nim sadzic kwiaty krzewy
drzewa. Po domu latac w dresie i telefonowac do przyjaciolek. Zajmowac sie
maluchem albo i dwoma. Czytac im bajki, bawic sie z nimi. A od czasu do czasu
biegac po sklepach z kosmetykami i ciuchami dla mnie oraz zabawkami,
ksiazkami dla malenstw. Urzadac ich pokoje i podlewac kwiaty. Gotowac
kalafiorowke i zastawiac pieknie stol. Na wieczor oczywiscie. Zeby kolacja
byla uroczysta, aromatyczna a maz byl niecierpliwy, kiedy dzieci zasna....
Ah.. marzenia scietej glowy. Ide spac a jutro znowu praca - nauka - praca...
przeciskanie sie w ulicznym zgielku spiesznych ludzi i zerkanie na zegarek.
Kolejna kawa i kolejne na szybko robione zapiski w notesie. Kolejne nijakie
plytkie gadki z ludzmi, ktorych widuje na codzien a ktorych wcale nie znam. A
kwiat na parapecie usechl, znow zapomnialam o podlewaniu....

[Gość: echtom]

Ej, gosposia to na cudzym pracuje. Ty chyba chcesz być gospodynią domową albo
panią domu.

[danka76]

Z ust mi to wyjęłaś! Szkoda, że to tylko marzenia...

[Gość: Kasia]

Noo, to jest super życie. Od rana do nocy słyszeć "mamoooooo, a on mnie ugryzł
w ucho!!!" "Nieprawdaaaaa, sam się ugryzł, a teraz na mnie zwalaaaa!!!!"
Wiesz, każde życie ma swoje plusy i minusy i to nie jest tak, że teraz to masz
tragicznie, ale jak byś miała domek i dzieci i "tylko" zajęcia domowe to byłoby
ekstra i życie jak w raju. Poczytaj sobie edziecko i mamusie tam się
wypowiadające i będziesz miała troszeczkę pojęcia o tym jak to cudnie jest być
z dziećmi, ne pracować i żyć z tego co mąż da.

[Gość: BumBum]

No własnie "...z tego co mąż da.". Ależ Ty jesteś samolubna - sama będziesz
miała takie przyjemne życie a mąż niech codziennie biega do pracy zarobi na
siebie, Ciebie, dwójkę dzieci (a Ty będziesz chodzić od czasu do czasu do
sklepu po cos dla siebie i zabawki dla dzieci) i bedziesz robić mu codziennie
kolacje. Myślę że Twój mąż na tą kolację to niemiałby za wiele czasu a w chwilę
po zjedzeniu padał na łóżko w ubraniu i zasypiał - takie coś chyba psułoby
codzienną sielankę :(

SPIACEGO TEZ MOZNA PRZELECIEC ;o)

[Gość: luzakis]

[danka76]

Pewnie po jakimś czasie takie życie by mi się znudziło i chętnie wróciłabym do
obecnej pracy. Ale na dzień dzisiejszy mam dość, potrzebuję urlopu!!!

[Gość: Kasia]

A no to witaj w klubie :) Ja też już potrzebuję urlopu i już jutro będę miała
dwa dni wolnego. Jadę na targi a dzieci zostawiam z tatusiem :) Ostatnia taka
przyjemność miała miejsce 1,5 roku temu i też były to dwa dni.

[Gość: meggie]

Ja jestem"gospodynia domowa"i jest mi z tym dobrze,mam jedno dziecko,ktore
chodzi do szkoly,nigdy nie pracowalam,byc taka"gosposia"to nie znaczy,ze trzeba
siedziec z dzieckiem w domu,moje chodzilo do przedszkola od 3r.zycia.Jedyna
wada takiej sytuacji,to to,ze niaraz sie nudze,a najczesciej popoludniu.Rano
czas leci szybko,dziecko idzie do szkoly,sniadanie,kawa,troche przed
komputerem,ogarniam mieszkanie,toaleta poranna,ubieram sie,ide na kawe do
kolezanki,potem zakupy,obiad,jest 16,sprzatam po obiedzie i niemam co robic,bo
chcem za wszelka cene wyjsc z domu,bo ile mozna w nim siedziec.Ale to tez sobie
jakos organizuje:areobik 3*w tyg.,spotykam sie ze znajomymi,tak na prawde lubie
to,jak juz ogarnia mnie calkowita nuda,to ide do kosmetyczki np.podpilowac
paznokcie.Z moich kolezanek prawie wszystkie pracuja,ale ja juz chyba nie
umialabym zyc w biegu i zeby niemiec czasu dla siebie.Na swoje wydatki
pieniadze mam,moj maz nigdy nie zalowal mi na nic,sobie by odmowi,a mi da
zawsze,dlatego nie narzekam.Moze,chcialabym pracowac,ale gdzie i za ile,jak
niemam zadnego doswiadczenia,mam 31lat,przeciez nie pojde na kase do
hipermarketu i to tez niewiadomo wcale,ze mnie przyjma.
Chcialabym miec taka prace,ktora mi sprawilaby przyjemnosc,a tez najnizsza
krajowa,nie wspomoze naszego budzetu domowego,w domu mam czysto,codziennie
swiezy,wymyslny obiad,mam czas na to by zadbac o siebie,nigdy nie chodze w
dresie po domu,zaniedbana,rozczochrana.Faktem jest jednak,ze gdybym cierpiala
na niedobor finansow to nie miala bym co ze soba zrobic.A tak jakos
leci,przyzwyczailam sie tak zyc.

[lodz31]

okropne-takie życie bez ambicji.gotowanie obaiadków, latanie po kosmetyczkach i
po sklepach. Brakuje mi urlopu, ale siedząc w domu i tak zawsze muszę spędzać
czas aktywnie inaczej mam poczucie, że coś tracę.Nie! sziedzeniu w domu
NIEEEEEEEEEEE.Swoja drogą warto czasami zwolnić, ale póżniej miło wrócić do
pracy, obowiązków i tej bieganiny-przynajmniej ja to lubię.a czas na sklepy i
inne głópoty zawsze jakoś się zorganizuje.

do meggie

[Gość: niezalezna]

gratuluje sielanki...
tylko male pytanie, co zrobisz jak mezowi sie znudzi zycie z pania bez zadnych
osiagniec i po 20 latach cie zostawi, kto cie bedzie wtedy finansowal???
albo w mniej pesymistycznej wizji: nie chcialabym nigdy uslyszec od meza ze on
mnie utrzymuje a ja jestem leniem smierdzacym (moja kolezanka uslyszala mimo ze
cale zycie pracuje, tyle tylko ze zarabia duzo mniej od niego).....
ale jezeli jestes szczesliwa i trafilas na porzadnego faceta, to moze i
rzeczywiscie takie zycie jest ciekawsze....

[Gość: meggie]

Nigdy nie uslyszalam takich slow od meza,jestesmy malzenstwem 11lat.Zupelnie
nie czuje tego,ze jestem zalezna,co znaczy dla ciebie "niezaleznosc"?Dla mnie
niezalezna moglabym byc zarabiajac sama minimum 3tys.zl-4tys.Niestety nigdy nie
pracowalam,1000zl nie sprawi tego bym mogla o sobie tak powiedziec(to nie
starczy na oplaty nawet,o jedzeniu nie wspomne),dodatkowo brak czasu na
wszystko,kto mnie w domu wyreczy,moj maz nie gotuje,a ja sama lubie jesc
codziennie co innego,odgrzewane jedzenie niezbyt mi smakuje,bary tez mnie
zadawalaja.Tak na prawde ja nie daje nikomu nic zrobic,bo sama uwazam,ze
wszystko robie najlepiej.Przyzwyczailam sie do takiego zycia,niewiem czy to
sielanka,czy nie,ale zyje tak od 10lat.Mam jedno dziecko,wiecej niechcem,dbam o
siebie(rowniez po to by nie zaszla taka sytuacja o ktorej mowa)maz cale zycie
byl wpatrzony we mnie jak w obraz,jestem dla niego idealem,moze wam wyda sie to
smieszne,ale to on caly czas powtarza mi,ze ja go zdradze,zostawie itp.W swoim
gronie uchodze za atrakcyjna i zadbana kobiete,doradzam wszystkim w kwestii
doboru kosmetykow,urody,ubioru itp.Wracajac do tematu(bo troche zaczelam
odbiegac)jak moj maz zmajstruje dziecko innej,wtedy bedzie rozwod,podzial
majatku,poprowadze firme i bede zyla dalej,sama z dzieckiem.Raczej to
proste,nigdy nie wybaczylabym zdrady.Nie chodzi o to jakie zycie jest
ciekawsze,bo co moze byc ciekawego w pracy,ktora nie sprawia satysfakcji,rzadko
kto ma to szczescie,ze pracuje i sprawia mu to przyjemnosc.W tym wypadku
sadze,ze moje zycie jest ciekawsze,bo robie to co lubie,lubie gotowac,uwielbiam
swoje leniwe poranki,plotki z kolezankami,nie siedze w domu caly czas,siedze
tyle na ile mam ochote.Nie czuje,ze prosze sie o pieniadze,bo ja place
wszystkie rachunki,robie zakupy,a moj maz pyta tylko ile?On nawet niewie ile ja
place np.za telefon komorkowy.

[Gość: majeczka]

ja jestem zadowolona

[Gość: meggie]

Ja rowniez,ale nierozumiem nagonki.Jak ktos pisze,ze niechce byc"gosposia"to
uznawane jest to za cos oczywistego i pozostawione jest bez komentarza.Ale jak
odwrotnie to widze,ze robi sie z tego problem,lawina atakow i wrecz
oburzenie.Tak jakby to na prawde bylo cos strasznego,ciezka akceptacja w naszym
spoleczenstwie.Jak tylko cos delikatnie odbiega od tego co dla wiekszosci jest
przyjete,ze tak,a nie inaczej byc powinno,to dla ludzi jest to juz dziwne.Kazdy
robi to co lubi,po prostu,takie jest moje zdanie na ten temat.

Da jak bedzie miał dobry humor...

[Gość: Ania]

Da jak bedzie miał dobry humor. Jestes wtedy całkowicie od niego zalezna i
zupełnie nijaka, ani sie obejrzysz a będzie cie zdradzał. Ty jednak z
zacisnietymi ząbkami będzesz to znosić, bo czy będziesz miała inne wyjście ???

[Gość: meggie]

Nigdy nie bede znosic zdrady,stac mnie na to by odejsc w kazdej chwili gdyby
zaszla taka sytuacja,nie wiesz,ze jest jeszcze cos takiego jak wspolnosc
majatkowa,ktora sie dzieli po rozwodzie,zreszta co bede ci sie tlumaczyc,temat
taki jest a nie inny,niemam problemu z wydatkami,na prawde nie musze o nic sie
prosic,a moje zapracowane kolezanki niejednokrotnie borykaja sie z problemami
finansowymi,pracuja,a mezowie i tak im wypominaja,a co niektorzy jeszcze
pensje zabieraja.Co innego jak jedna z moich znajomych jest na wysokim
stanowisku i bierze 7tys. na reke,to tak -to jest niezaleznosc.Cos za cos,jest
raz w tygodniu w domu,bo objela to stanowisko 200km od swojego miejsca
zamieszkania.Ale ona do pierwszej pracy poszla od razu po szkole,zapracowala
sobie na taki awans,ale praca,ktora by mnie czekala za 800-1000zl?!To wtedy
co,bylabym bardziej cwana gdyby maz mnie zdradzal,ja tak niestety nie
uwazam.Predzej unikne tego prowadzac taki tryb zycia jak obecnie,niz bedac
kobieta zmeczona praca i nie majaca czasu dla siebie.Wtedy uwazam zdrade za
bardziej prawdopodobna.Jezeli juz o tym mowa.P.S.nie chodze po domu w dresiku i
paputkach

[Gość: kasa]

To co opisujesz to virtual reality. Radze Ci nie ogladaj telewizji i unikaj
kolorowych magazynow z wkladka DVD.

Prawda (przynajmniej u mnie) byla inna. Oboje mamy dobre wyksztalcenie. Ona
zdecydowala zostac w domu szczegolnie ze obecny system podatkowy zniecheca do
pozostania w szeregach mlodziezy pracujacej.

Na poczatku bylo pieknie.

Po trzech miesiacach chodzila ciagle wsciekla.

Po pol roku oswiadczyla ze to wszystko moja wina. (Co prawda to prawda: Kto
zrobil bahory - ja! Kto zmarnowal czas na dwa dyplomy magistra - ja! Kto
zarabia za duzo - ja! Kto kupil zbyt duzy dom - ja! Kto kaze pielegnowac
trawke i ogrodek - ja! Kto domaga sie kalafiorowki po powrocie z pracy - ja!
Kto ,kiedy dzieci zasna, kladzie lapy tam gdzie nie trzeba - ja!

Po dziewieciu miesiacach wrocila do pracy.

NO I MA RACJE, KTO CI KAZE KLASC LAPY, SA INNE

[Gość: luzakis]

dupeczki, ktorym to odpowiada, nawet sie prosza! boze! zycie przeciez jest
takie proste jesli pozwoli mu sie plynac...

[Gość: Ewunia 28]

Hahhaha- swietny post:-) Mam pytanie- wrocila Twa zona do siebie po powrocie do pracy hihi?

[Gość: Magda]

to nie jest fanaberia, to pozostałości po normalnym, tradycyjnym wychowaniu i
tęsknota za stylem życia jaki wiedli nasi rodzice... czasy były inne, inny
ustrój i realia, z jednej pensji możliwe było utrzymanie rodziny i przyznam się
szczerze, że ja też wolałabym być żoną przy ukochanym mężu i matką dzeciom niż
rozwijać się menadżersko i robić tzw. karierę

[Gość: Raf]

Gość portalu: Magda napisał(a):
> to nie jest fanaberia, to pozostałości po normalnym, tradycyjnym wychowaniu i
> tęsknota za stylem życia jaki wiedli nasi rodzice... czasy były inne, inny
> ustrój i realia, z jednej pensji możliwe było utrzymanie rodziny (...)

Chyba opisujesz życie aparatczyka partyjnego ewentualnie pracownika jednego z
Wielkich Kombinatów Socjalizmu - bo życie moich rodziców jak i wielu ciotek i
wujków było zupełnie inne: pracował zarówno mąż jak i żona (nie znam statystyk,
ale czy nie jest tak, że teraz więcej kobiet zostaje w domu niż w PRL-u?), my
wprawdzie mieliśmy własne mieszkanie ale już siostra mojej Mamy mieszkała
piętnaście lat od ślubu u swoich rodziców itd.

[Gość: werka]

Nie jestem dwudziestolatką więc wspomnienia o życiu rodzinnym w naszym rodzie
mam obfite. Moje praprababki i prababki były paniami domu. Były wykształcone,
każda z maturą, co w latach 1890 - 1945 było wstarczające. Każda znała dwa
języki obce, co z ironią komentuję, że nic wielkiego skoro jednym z języków
był język zaborcy. Umiały szyć, szydełkować, robić na drutach, haftować,
wspaniale gotować, piec, urządzać niezwykłe przyjęcia. A przecież ja je
pamiętam jak były w bardzo podeszłym wieku, więc wyobrażam sobie co wyczyniały
za młodu. Zawsze dziwiłam się, że tyle potrafią skoro zawsze była jakaś
Stefcia, Mania .... do pomocy. Jak było świetnie finansowo na stałe pracowała
tzw. pomoc domowa, jak gorzej - była pomoc dochodząca. Ale wiekowe nestorki
wytłumaczyły mi, że każda kobieta musi umieć zrobić wszystko w domu z dwóch
powodów: po pierwsze w życiu różnie bywa, po drugie wszelkie służące trzeba
uczyć (wykwalifikowane były dla nich zbyt drogie). Jeszcze mojej babce udało
się prowadzić takie życie i jej jednej siostrze. Druga siostra babki
posmakowała życia kobiety pracującej.
Dla tych kobiet określenie gospodyni domowa jest obraźliwe, one były Paniami
domu. Do końca dni zadziwiały nas orientacją w polityce, w literaturze, w
sztuce... .To one organizowały wojaże rodzinne, one uczyły manier swoje dzieci,
w a starszym wieku, jako Panie Babie i Panie Prababcie,ustawiały do pionu wnuki
wnuki i prawnuki. Gust, maniery, umiejętności towarzyskie, wiedza co czym się
je, co wypada kiedy ubrać itp. to ich przekaz. To one zapełniały półki domowych
bibliotek, to one ciągały pociechy do teatru, filharmonii. Nigdy się nie
nudziły, ale myślę, że miały komfortową sytuację ... ich koleżanki, znajome,
krewne prowadziły takie samo życie. Mężowie pracowali od 8 lub 9 do 17 i kiedy
wracali do domów czekały tam zadbane, wypoczęte żony, dobry posiłek i ułożone
dzieci. Ja też bym tak chciała, może dlatego, że tak dobrze jeszcze pamiętam
magiczną atmosferę tych domów. Niestety nic z tego! Moja matka i jej siostry
też żyły już w kieracie praca - dom. Tak się zastanawiam, czy współcześni
mężczyźni chcieliby mieć wykształcone żony, które cały swój intelekt i serce
oddają na tworzenie magicznych domów. Myślę, że wielu chciełoby. Niestety...
mało który może tyle zarobić, by mieć taki dom. Z kolei kobiety już wiedzą, że
wymarli mężczyźni, którzy rozumieli co to obowiązek wobec rodziny. Można było z
żoną i dziećmi nie mieszkać, ale łożyć na ich utrzymanie należało bezwarunkowo,
w innym przypadku dotykał go ostracyzm ze strony rodziny. Sądy nie były
potrzebne. A teraz? Było... i minęło bezpowrotnie.

[magdzik5]

Gość portalu: werka napisał(a):

To one zapełniały półki domowych
>
> bibliotek, to one ciągały pociechy do teatru, filharmonii. Nigdy się nie
> nudziły, ale myślę, że miały komfortową sytuację ... ich koleżanki, znajome,
> krewne prowadziły takie samo życie. Mężowie pracowali od 8 lub 9 do 17 i
kiedy
> wracali do domów czekały tam zadbane, wypoczęte żony, dobry posiłek i ułożone
> dzieci. Ja też bym tak chciała, może dlatego, że tak dobrze jeszcze pamiętam
> magiczną atmosferę tych domów. Niestety nic z tego! Moja matka i jej siostry
> też żyły już w kieracie praca - dom.

Niesamowite te Twoje Babki. Jej, ogrooooomnie zazdroszcze! To o czym piszesz to
wlasnie szczyty moich marzen. Ubolewam, ze ja nie mialam takiej rodziny :(


> Tak się zastanawiam, czy współcześni
> mężczyźni chcieliby mieć wykształcone żony, które cały swój intelekt i serce
> oddają na tworzenie magicznych domów. Myślę, że wielu chciełoby. Niestety...
> mało który może tyle zarobić, by mieć taki dom. Z kolei kobiety już wiedzą,
że
> wymarli mężczyźni, którzy rozumieli co to obowiązek wobec rodziny. Można było
z
>
> żoną i dziećmi nie mieszkać, ale łożyć na ich utrzymanie należało
bezwarunkowo,
>
> w innym przypadku dotykał go ostracyzm ze strony rodziny. Sądy nie były
> potrzebne. A teraz? Było... i minęło bezpowrotnie.


Masz calkowicie racje. Ale czy w tych czasach mozna liczyc na wiekszosc
mezczyzn? Na to, ze naprawde beda az tak zaradni i ambitni? Staraja sie ale
wystarczy sie rozejrzec wokolo aby stwierdzic, ze inne wartosci kroluja. Poza
tym dzis duzo facetow to tchorze. Uciekaja od odpowiedzialnosci. Moja siostre
opuscil chlopak (ponoc kochal) gdy miala podejrzenie o raka. Raka nie bylo,
chlopaka tez. A moi dziadkowie juz byli ze soba na dobre i na zle, w najgorszej
chorobie babcia pielegnowala dziadka, myla go, karmila i dbala o caly dom.
Ujelo mnie Twoje okreslenie "magiczny dom". Mmmm... wlasnie taki magiczny
zakatek mi sie marzy. Pelen harmonii, ze swoja specyficzna atmosfera pelna
milosci, ciepla i zycia. Chcialabym miec rodzine, z ktora cale weekendy
bawilibysmy sie w ogrodzie: pili wino, grali w karty, tanczyli, jedli,
plotkowali, czytali poezje, malowali obrazy, spiewali (ja bym grala na
pianinie), zartowali, szyli, zbierali owoce czy robili wycieczki do lasow itd..
Jest cala masa rzeczy, ktore sa piekne i ktore chcialabym robic. Ale nie mam
ani tego domu, ani tego meza ani rodziny o jakiej marze. Pozostaje komputer,
wypady do knajp, restauracji czy disco. Kocham tanczyc ale tlumy dyskotekowe i
smrod papierosow i ta paskudna muzyka jaka jest teraz modna... dzialaja mi na
nerwy.

PO ILE PIANINO?

[Gość: luzakis]

[Gość: Pianista]

A ile maleńki dasz?

[vinca]

Hm, a ja mojej babci nie zazdroszczę, nie wiem w jakim świecie żyła Twoja,
wygląda jakby w kosmosie; moja całą wojne spędziła na Syberii, potem z gołymi
rękami przyjechała do Polski; na wszystko zapracowała sama - ale to zawsze była
herod - baba - inna by po prostu nie dała rady. Zawsze była niezależna od męża
który zresztą bardzo szybko umarł, i za tą niezależność ją podziwiam, ale
absolutnie nie zazdroszczę.

[Gość: majeczka]

[Gość: Magda]

Ani aparatczyk, ani Wielki Budowniczy Socjalizmu - normalny człowiek... pewnie
ja czy Ty wyglądalibyśmy w tamtych czasach bardzo podobnie. Chociaż możesz
uznać że nie jestem zbyś świadoma, bo gdy upadł poprzedni ustrój mialam dopiero
10 lat

[callafior]

Podziękuj "wspaniałomyśności" feministek, które chcą, żeby każda musiała udawać
nie wiadomo jak mądrą. Miejscem kobiety jest dom i dzieci.
---------
Co masz zrobić dziś, zrób pojutrze, będziesz mieć dwa dni wolnego...

[Gość: feministka]

Mylisz się, synku. Im więcej takich pań w domkach z ogródkiem, tym wiecej
miejsca i perspektyw na rynku pracy dla kobiet, które chcą i lubią realizować
się poza kuchnią i pieluchami.
Poza tym jakąś drobną frustrację tu widzę. Masz w pracy szefową i trzęsiesz ze
strachu portkami na sam jej widok? Nie dostałeś jakiejś roboty, bo przegrałeś z
dziewczyną, która lepiej i skuteczniej "udawała mądrą" niż Ty? O jak mi
przykro... Może Twoim miejscem jest dom i dzieci?

[Gość: verve]

Nastepna z feminazistowskimi kompleksami.
"Synku" to bedziesz mogla mowic do swojego dziecka, o ile przypadkiem zdarzy ci
sie takowe miec.

[callafior]

no co Ty, feministka i dzieci? Przecież ciąża u feministek trwa tyle, ile
wchłania się pigułka...
---------
Co masz zrobić dziś, zrób pojutrze, będziesz mieć dwa dni wolnego...

[Gość: poinformowana]

Dla twojej informacji - Jaruga ma troje dzieci, tj o troje wiecej niż np.
Kaczyński, Rokita i Strąk razem wzięci.

[callafior]

No coż, trzeba tresować nowe pokolenie, żeby choroba psychiczna feministek nie
znikła.
---------
Co masz zrobić dziś, zrób pojutrze, będziesz mieć dwa dni wolnego...

Uwaga! Feminazistka!

[Gość: Morphy]

Jak widac feminazistce nie starczylo rozumu, zeby logicznie odpowiedziec, a zamiast tego pojawily sie obelgi. Coz, lewica nie ma argumentow, wiec dla nich dyskusja polega na tym, kto komu bardziej ublizy.

[callafior]

No niestety szanowna (z małej) feministko, przed nikim z twojego gatunku (czyt.
feministkami) ani tym bardziej kobietami "spodniami nie trzęsę". A kompleksy to
widzę masz ty.
---------
Co masz zrobić dziś, zrób pojutrze, będziesz mieć dwa dni wolnego...

[magdzik5]

callafior napisał:

> Podziękuj "wspaniałomyśności" feministek, które chcą, żeby każda musiała
udawać
> nie wiadomo jak mądrą. Miejscem kobiety jest dom i dzieci.

Sama jestem feministka i nie uwazam aby bylo w tym cos zlego, ze kobiety maja
dzis wybor. WYBOR a nie przymus. Moja siostra prowadzi wielka firme budowlana i
kocha swoja prace. Osiagnela dosc sporo i ma pod soba kilkunastu pracownikow
plci meskiej. Poza tym wiekszosc kobiet nie musi udawac madrych. One sa madre.
A jakby mi moj maz powiedzial "miejscem kobiety jest dom i dzieci" to by kopa
dostal i to porzadnego. Takze mysl czasem idioto, to nie boli.

[callafior]

Sama sobie zaprzeczasz. Chcesz być, jak to określiłaś "gospodynią", a z drugiej
strony piszesz, że jesteś feministką, bo twoja siostra ma firmę w której rządzi
facetami. Po prostu groch z kapustą, a nie argumentacja.
---------
Co masz zrobić dziś, zrób pojutrze, będziesz mieć dwa dni wolnego...

[callafior]

jeszcze dodam, że masz wyjątkowo kulturalne wypowiedzi, w których wcale nikogo
nie obrażasz...
---------
Co masz zrobić dziś, zrób pojutrze, będziesz mieć dwa dni wolnego...

[Gość: ciekawa]

A od kiedy twoim zdaniem praca jest dla kobiet obowiązkowa? Wg mojej wiedzy
Jaruga na wprowadziała i nie zamierza wprowadzić ustawy, nakazującej paniom
pracę zawodową.
Jak dziewczyna chce - idzie do pracy (o ile ją znajdzie, oczywiście), o ile
chce - siedzi w domu i utrzymuje ją mąż (o ile takowego ma i on sie na to
godzi).

[callafior]

inteligencją to wy feministki za przeproszeniem nie błyszczycie. Przecież każdy
wie, że nikt nie wprowadza teraz ustawy o obowiązku pracy, ale chodzi o
indoktrynację i propagandę. Feministki, delikatnie mówiąc, "nakłaniają" kobiety
żeby rzuciły obowiązki domowe i macierzyńskie na rzecz kariery i nasyciły się
nienawiścią do facetów, bo tak niby ma być dla nich lepiej, mają wolność itp. To
są puste hasła, za którymi stoi bezwartościowa populistyczna ideologia. Co
wyrośnie z takich dzieci, które matki w domu prawie nie widzą (są w pracy od
rana do wieczora)? Taki układ jest niezdrowy ani dla kobiety (szybka droga do
depresji i nerwicy) ani dla dzieci, które wychowają się praktycznie bez
rodzica/ów. Feminizm jest takim samym zagrożeniem dla świata jak nazizm czy
terroryzm.
---------
Co masz zrobić dziś, zrób pojutrze, będziesz mieć dwa dni wolnego...

[Gość: Ewunia 28]

Callafiorze mam pytanie do Ciebie. Czy nie uwazasz, ze kobiety ktore chca pracowac poiwnny pracowac, a te ktore chca byc kobietami domowymi to nimi zostaja? Czy tylko opcja: kobiety w domu sie liczy. Bardzo jestem ciekawa Twego zdania:-)

[callafior]

Mogą pracować, ale powszechnie powinna być popierana opcja matki i kobiety w
domu. Chodzi mi o kwestie ekonomiczne - kobietom powinno się bardziej opłacać
macierzyństwo.
---------
Co masz zrobić dziś, zrób pojutrze, będziesz mieć dwa dni wolnego...

[Gość: Ewunia 28]

A czy nie moze byc popierana opcja jednej osoby w domu- albo ojca albo matki? Rozumiem, ze chodzi ci o to, zeby 1 osoba byla w stanie utrzymac rodzine?

[callafior]

Tak, facet powinien mieć możliwość na tyle wysokiego dochodu, żeby mógł
spokojnie utrzymać całą rodzinę, a kobieta, żeby owszem mogła pracować, ale jak
już by się bardzo uparła, ale taki układ powinien być mało popularny. Dziecko
najwięcej czasu powinno spędzać z matką.
---------
Co masz zrobić dziś, zrób pojutrze, będziesz mieć dwa dni wolnego...

[Gość: Ewunia 28]

Wszystko fajnie Callafiorze- jestem za tym, zeby jedna osoba mogla byc zawsze w domu z dzieckiem, z tym ze niekoniecznie matka. Zwaz na to, ze warszwie 40% kobiet czynnych zawodowo zarabia wiecej od swoich mezow. Pewnie, ze na poczatku najlepsza jest matka (karmienie itp) ale pozniej ja nie widze roznicy- maz czy zona. Dlaczego uklad mezczyzna w domu ma byc malo popularny? Moze raczej popierajmy taki model,ze wystarczy jak jedno z malzonkow pracuje?

[Gość: janko]

Ewunio wszystko fajnie tylko ja przed rozwodem też miałem taki problem,żona
chciała żebym ja był więcej z dzieckiem to jak powiedziałem ze ok,ale ona
prowadzi firmę to nie za bardzo a jak przez 1 tydzień siedziałem w domu to
obroty spadły o 50% i co ty na to.Kobiety chcą mieć dużo kasy mieć swojego
mężczyznę jak najwięcej przy sobie i jeszcze kilka innych rzeczy,ale to się nie
da,no chyba że facet pracuje na eteaciku i przynosi 5 klocków,nie można mieć
wszystkiego i to jest święta prawda nie mówię tylko i tym co chcą kobiety ale
facetów tez to dotyczy.No co ty na to

[callafior]

Ojciec nie zastąpi dzieciakowi matki, nawet gdyby nie wiem jak się starał. Fakt,
że niektóre kobiety zarabiają więcej niż ich mężowie po prostu jest nienormalną
sytuacją. Nie dlatego, że kobieta na takim samym stanowisku ma zarabiać mniej,
tylko dlatego że mężczyźni częściej nie pracują w swoim zawodzie, np. inżynier,
prawnik czy nauczyciel mogą pracować np. w magazynach, w ochronie (znam
osobiście takie przypadki) i trudno żeby zarabiali ile powinni. Konieta
natomiast najczęściej jak nie znajdzie pracy w swoim zawodzie, staje się
nieczynna zawodowo - przecież nie będzie pracować np. fizycznie na budowie albo
w ochronie.
---------
Co masz zrobić dziś, zrób pojutrze, będziesz mieć dwa dni wolnego...

[Gość: Barbi]

A ja mam szczescie taka byc, tzn. gospodynia domowa z prawdziwego zdarzenia:
maz, dzieci, dom, ogrod na glowie. Jeszcze przed dwoma laty bylam zawodowo
zaangazowana w pelnym etacie, az do upadku firmy. Nie ma tego zlego, co by na
dobre nie wyszlo.
Jest naprawde duzo roboty i czas uplywa mi bardzo szybko. Kiedy latem chce sobie
polezec na tarsie z ksiazka w reku, idzie to na koszty innych obowiazkow
domowych. Ale zycie to nie tylko praca!
Pozdrawiam wszystkie panie, ktorymmarzy sie cos takiego i zycze spelnienia ich
marzen.

NIEChcĘ byc gosposia domowa !!!

[Gość: Ya]

Mnie namówił mąż bym była gosposią. Tak sprytnie pokierował moim życiem, że
zostałam w domu na wiele lat. Przekonywał, że tak będzie lepiej dla dziecka.
Zrezygnowałam ze wszystkiego: pracy, przyjaciół, rodziny.
Nie mam własnych środków. Nic. Upokarza mnie proszenie męża o pieniądze na
fryzjera, albo nowe spodnie. To straszne.
Teraz mam ponad 35 lat, nie mam żadnych dóbr materialnych, chodzę ubrana jak
dziad spod dworca, mam depresję i dumnego z siebie męża, który cieszy się że
zawładnął moim życiem.
A dziecko (jak mąż) pogardza mną, bo tata mu tłumaczy że mama jest nikim...

Zastanówcie się wcześniej zanim podejmiecie decyzję.

[magdzik5]

To smutne co piszesz. Okropny prostak z Twojego meza! Ja bym sie tak nie dala.
Moze zapisz sie na jakies kursy, zajecia, zajmij sie swoimi pasjami? A jak Ci
nie bedzie chcial dac pieniedzy, sprzedaj telewizor, video, jego garnitur. Moze
to go nauczy szacunku? Sorry ale mysle, ze sama jestes sobie troche winna.
Przykro mi.. pozdrawiam

[Gość: e.]

Ale to nie Twoja wina, tylko męża. To zły człowiek jest, albo po prostu durny.

[lodz31]

albo pomyślciesię za kogo wychodzicie za mąż

[maagdunia]

Od 1,5 roku jestem szczęśliwą mamą, nie jestem czynna zawodowo już dwa lata.
Mam wrażenie, że nie tyko stoję w miejscu, ale i uwstaczniam się. Niczego
nowego się nie uczę, rozmowy z koleżankami ograniczają się do pampersów czy
problemów z mężem, często w grupie starych znajomych nie zabieram głosu
ponieważ nie wiem o czym mówią. Po prostu "wypadłam z obiegu". Tesknię za
pracą, tylko jak ją teraz znajdę, mając małe dziecko i 31 lat.

[appril]

Hej maagdunia, jestem w podobnej sytuacji i rowniez mam 31lat. Moj dzidzius
urodzil sie dopiero 2 tygodnie temu ale nie pracuje juz od 8 miesiecy. W tym
czasie zmienilam dosc radykalnie swoje zycie. Zrezygnowalam z niezlej pracy
gdzie po 6 latach mialam juz jakis dorobek a wszystko dlatego, ze zdecydowalam
sie na wyjazd zagranice. Moj Maz ma tu swetna prace i ja planowalam rowniez cos
znalezc. Okazalo sie jednak, ze bedziemy mieli dziecko i moje plany wziely w
leb. Naleze do dynamicznych osob i te miesiace bez pracy nie byly
najlatwiejsze. Nie wiem co bedzie dalej. Moze dziecko wypelni mi caly wolny
czas ale czy to mi wystarczy? Boje sie, ze nie. Pozdrawiam Cie serdecznie i
zaluje, ze nie moge teraz napisac wiecej. Musze leciec. Pa.

[maagdunia]

Cześć,
Czytając kolejne wypowiedzi ten temat dochodzę do wniosku, że to kwestia
ambicji. Do tej pory trudno mi było sobie wyobrazić, że młoda kobieta nie jest
zainteresowana dalszym rozwojem, poznawaniem ludzi (nie licząc tych z placu
zabaw). Oczywiście nie twierdzę, że kobieta pracująca w domu mnie może się
kształcić, jednak wiem z własnego doświadczenia, że przebywanie wśród ludzi
daje większe obycie i możliwości rozwoju.
Droga Appril, gratuluję na pewno ślicznego bobasa, bycie mamą to uczucie nie do
opisania. Wnioskując jednak z twojej odpowiedzi, już po paru miesiącach
będziesz z zazdrością patrzyła na "businesswoman" udające się rano do pracy.
Pozdrawiam
Maagdunia

[Gość: Meg]

Nie widzę nic strasznego w źródłach feminizmu. Niestety teraz feminizm oznacza
jakąś dla mnie niezdrową rywalizację z facetami o to kto jest lepszy i bez
której płci świat może się obejść. Osobiście jestem za wyborem kobiet jaki chcą
prowadzić model życia. Ale niech nie zapominają, że natura nie zna feminizmu.
Tylko kobieta może urodzić dziecko i niezależnie od tego jak stara się tata (z
szacunkiem dla tatusiów na urlopach wychowawczych) facet nie zastąpi dziecku
matki. Mam 35 lat dwoje dzieci 10 i 7 lat i mnóstwo obowiązków domowych. Tak
naprawdę dzieci rosną i problemy z nimi również. Kiedy się nad tym zastanawiam
to nieraz myślę jak sprostałabym sytuacji gdybym wracała zmęczona po pracy do
domu. Moje dzieci rosną ale moje ambicje również. Przecież wykonując obowiązki
domowe można również wysłuchać ciekawej audycji publicystycznej a potem
wymienić poglądy z koleżanką przy kawie, wieczorem można obejrzeć film z górnej
półki a nie telenowelę brazylijską. To także mój wybór czy przeczytam "romans
dla kucharki" czy mądrą książkę. Nawet angielskiego uczę się z moimi dziećmi co
daje nam wszystkim wiele przyjemności. Niepracujące kobiety łączcie się!!!

NIEPRACUJACE KOBIETY LACZCIE SIE?! TO JUZ NIE

[Gość: luzakis]

feminizm, to lesbijstwo! poprosze o numer telefonu wraz ze zdjeciem
wlascicielki.

[Gość: agat]

Chodzenie do pracy nie gwrantuje rozwoju osobistego i nie musi otwierać nowych
horyzontów. Ja pracuję już prawie od siedmiu lat i uważam, że od czasu studiów
bardzo się uwsteczniłam. Kiedyś najbardziej lubiłam czytać książki, teraz często
głowa opada mi ok 7 - 8 wieczór. Chciałabym się rozwijać, chętnie pouczyłabym
się jeszcze czegoś, np. informatyki, ale jestem ciągle zmęczona. W pracy mam do
czynienia z chorymi, biednymi, nieszczęśliwymi ludźmi, co tylko umacnia moje -
z natury - pesymistyczne widzenie świata. Lubię siedzieć w domu, szykować bez
pośpiechu smaczne obiady, plątać się po domu. Takie życie mi się marzy
przynajmniej przez jakiś czas. Praca - tak - ale najwyżej na pół etatu, z
obecnej pensji podzielonej na pół nie da się niestety wyżyć. Nie interesują mnie
kariery ani sukcesy zawodowe, ale spokojne życie, z dala od zgiełku, małe
przyjemności. Jakże trudno to osiągnąć, choć wydaje się że to tak niewiele.

Ludzi drażni, że nie zamierzam pracować zawodowo.

[Gość: patti]

Mam wyższe wykształcenie (dwa fakultety). Nie pracuję i nie zamierzam. Nie mamy
z mężem dzieci i nie planujemy mieć. On pracuje (pensja może nie jakaś
gigantyczna, ale wystarcza nam akurat na rachunki, jedzenie i wyjścia od czasu
do czasu), ja całymi dniami robie to, co zawsze chciałam robić - czytam
książki, oglądam filmy, uczę się języków. Sprzątam raz w tygodniu, obiad
zaczynam gotować ok. pół godziny przed powrotem męza do domu (więc całego dnia
na powyższe czynności nie marnuję).
Mąż ma zadowoloną żonę, ciepłe papu po powrocie do domu, wspólne "romantyczne"
wieczorki codziennie i jak twierdzi (a ja nie mam powodu mu nie wierzyć) jest
najszczęsliwszym człowiekiem na świecie w najidealniejszym związku na świecie.
Słowem - oboje jesteśmy zadowoleni.

Niestety - na każdym kroku spotykam się z oskarżeniami (nie tylko bliższej i
dalszej rodziny, ale i znajomych, nawet ludzi, których dopiero co poznałam), że
jestem samolubna (nie ważne, że oboje uznaliśmy, że nie ma potrzeby finansowej,
żebym pracowała), że jestem darmozjadem (bo skoro juz nie pracuję, to powinnam
cały dzień mieć zajęty sprzataniem, praniem, gotowaniem i staniemw kolejkach,
a nie przyjemnościom sie oddaję!), że jestem leniwa (wiadomo - to jedyny powód
nieposiadania dzieci, bo nie będzie mi sie chciało przy nich "robić") itp.
Nikt nie potrafi zrozumiec, że kazdy ma swój sposób na życie i że nie trzeba
innych uszczęsliwiać na siłę. Nikomu krzywdy nie robię (nie naciągam rodziny na
pieniądze, że niby jestem bezrobotna i brakuje nam "do pierwszego"), ale
widocznieinnych kłuje w oczy to, że mozna robic to, co daje przyjemność i można
być szczęsliwym.
Takie zrzedzenie kiedyś mnie meczyło - teraz głownie smieszy i nawet z mężem
żartujemy i kiedy ktos pyta gdzie pracuję, mówię że całymi dniami czytam, na co
najczęsciej słyszę: "A, jesteś bibliotekarką". ;)

[magdzik5]

Brakiem ludzkiej zyczliwosci i glupota naprawde nie warto sie przejmowac. A
faktycznie widac, jak ograniczeni bywaja. Powodzenia... bibliotekarko ;)

[janq43]

Oj Magdzik:-)
gdzie Ty jesteś??
Tyle czasu marze o takiej kobiecie jak Ty:-))
Pozdrawiam ciepło:-)

[Gość: Monica]

Super dziewczyna jestes. Jestem dumna z Ciebie, a minanowicie dumana z Twoich
pogladow. Jezeli wiesz jak byc szczesliwa bez pracowania dla pieniedzy, to to
jest tylko Twoja wielka wygrana. Nie przejmuj sie glupimi komentarzami. Badz
odwazna i dzielna w swoich postanowieniach. Prowadzisz bardzo ciekawe zycie,
duzo czytasz, gotujesz,itd, jednym stowem wiesz jak byc szczesliwa, a to jest
ogromn sukces zyciowy. Coprawda, sytuacje zyciowe zmieniaja sie, i moze
ktoregos pieknego dnia dojdziesz do wniosku, ze fajnie byloby pojsc do jakiejs
ciekawej pracy itd. Pozdrawiam. Ciesz sie zyciem, nie wielu ludziom sie to
udaje.

[Gość: limba]

Moja droga Patti, rozumiem Twoje szczęście, ale czy masz pewność, że tak będzie
zawsze, a może za kilka lat Twój mąż zmajstruje innej dziecko i co wtedy?

[Gość: mala]

Dlaczego od razu taka ponura wizja? Tak im dobrze i trzeba wierzyć, że tak
bedzie zawsze, i tyle.

[Gość: patti]

Nie twierdzę, że tak będzie zawsze (gdyby np. z jakichś powodów mój mąż stracił
pracę, na co się jednakowoż nie zanosi, to zapewne ze względów finansowych
zdecydowałabym się pracować zawodowo, przynajmniej do momentu, kiedy sytuacja
ekonomiczna by nam się unormowała), choć póki nie będzie żadnych
nieoczekiwanych "rewolucji" nie zamierzam nic zmieniać w sytuacji zarówno dla
mnie, jak i dla najbliższej mi osoby, idealnej.

Nie chcę wyciągać pochopnych wniosków na temat tego, jak wyglądają Twoje
relacje z partnerem, ale jeśli o mnie chodzi, to nie mam powodów wątpić w
wierność mojego męża ani spodziewać się, że postanowi zmajstrować komukolwiek
dziecko...

pozazdroscic...

[Gość: mark]

tez chcialbym, by bylo mnie stac na taka kobiete...

ale powazne pytanie: nie myslalas o pracy na pol etatu?
ciekawa praca jednak intelektualnie rozwija...

[Gość: patti]

Naiwnie ufam, że mój sposób spędzania czasu zapewnia mi nie tylko rozwój
duchowy i kulturalny, ale i intelektualny... :)

Natomiast oczywiście nie wykluczam, że kiedyś może mi się trafić propozycja
robienia czegoś, co będzie mnie naprawde fascynowało i dawało ogromną
satysfakcję i wtedy zapewne chciałabym to robić nie tylko na pół etatu,
niezależnie od związanych z tym warunków finansowych.
Jeśli bym coś takiego znalazła, to na pewno nie odrzucę takiej okazji tylko
dlatego, że nosi nazwę "praca", a przecież "ja z zasady nie zamierzam
pracować". ;)


A do tego, żeby było Cię "stać na taka kobietę" naprawdę nie potrzeba wielkich
nakładów finansowych czy gigantycznej pensji (taka poniżej średniej krajowej w
bardzo dużym mieście naprawdę wystarcza). Wystarczy tylko znaleźć tą jedną
jedyną... :)

Troche Cie wezme pod wlos...

[Gość: Mark]

Napisalas, ze skonczylas dwa fakultety. Masz moralny obowiazek przekazania tej
wiedzy, ktora zdobylas - innym ludziom. Nikt na tym swiecie nie zyje tylko dla
siebie. Dostalas cos od innych, daj tez cos z siebie innym. Nie tylko mezowi i
samej sobie... Inteligentnii ludzie powinni pchac ten wozek naszej cywilizacji
naprzod, a nie tylko z jej dobrodziejstw korzystac.

Wzięta pod włos odpowiada...

[Gość: patti]

Po pierwsze, zakładam, że opatrzone "prof-dr-hab'am" przed nazwiskiem osoby
zawodowo wykładające filozofię przekazują wiedzę, którą dzięki nim i im
podobnym otrzymałam, robią to na tyle dobrze, że moja skromna osoba tylko by
zajmowała miejsce jakiemuś doktorantowi, który bardziej go potrzebuje.

A po drugie (skoro już sięgnąłeś po tak mocne frazesy) - czym jest "moralny
obowiązek"?
Nie wiadomo - może dopiero teraz, dzięki arcydziełom kultury wchłanianym w
ilościach hurtowych, zdobywam właśnie to bogactwo wewnętrzne, którym dane mi
będzie dzielić się z innymi? Może wszystko, czego dowiedziałam się do tej pory
o sobie i otaczającym mnie świecie było jedynie preludium przygotowującym mnie
do tego, czego dane mi jest doświadczać dziś. A może do tego, co poznam za 10
czy 20 lat?
Któż to może wiedzieć? Ty? Ja? Ktokolwiek ze śmiertelnych? Jakiś Absolut
dryfujący ponad nami...? :)

A poza tym skąd wiesz, może coś tam jednak dla "cywilizacji" robię? Może mam
pełną szufladę (jak na skomputeryzowane czasy przystało w nieco bardziej
wirtualnej formie niż lite drewno) powieści "wyprzedzających swoje czasy" i
szykuję z nich jakąś gigantyczną intelektualną bombę nastawioną na wybuch
dopiero za 50 lat? ;)

dobrze dobrze, nie wykrecaj sie, Sloneczko...

[Gość: Mark]

mialem na mysli prace, jako Twoj wlasny wklad w "cos tam",
a nie tylko prace na etacie...

A pytalem o to, gdyz z Twoichj postow uprzednio wynikalo, ze zajmujesz sie
tylko konsumpcja (duchowa i materialna), oraz umilaniem zycia mezowi.

samo to w sobie niczym grzesznym, ale od takiej kobiety, jak Ty,
mozna by oczekiwac nieco wiecej...

Czujesz sie zmotywowana?

[Gość: patti]

W kwestii formalnej: etat uprawniający do nazywania mnie Słoneczkiem jest już
od lat wielu zarezerwowany, a poza tym słoneczka jako takie nie miewają
zazwyczaj tendencji 'skrętnych' (niezbędnych przy czynności wykręcania się),
tak więc w kategorii "haseł na S (+/- znaki diakrytyczne)" właściwsza byłaby
apostrofa typu Śrubko, Sprężynko, względnie Spiralko - choć to ostatnie akurat,
zważywszy na wszechobecne skojarzenia o podtekście (jak na niniejsze Forum
przystało) społecznym, wnika już chyba w zbyt anatomiczne rejony... ;)
Zaś co do preferencji własnych w zakresie ciał niebieskich, zdecydowanie
opowiadam się za kandydaturą Księżyca (względnie Luny, jako że forma żeńska
byłaby bardziej na miejscu). :)

Jeśli nie o pracę na etacie chodziło to czyż me niezbyt mgliste aluzje co do
aktywnej działalności twórczej nie rozwiały Twych niesłusznych i jakże
bezpodstawnych podejrzeń co do mojego domniemanego czysto konsumpcyjnego
podejścia do świata?


PS. A jeśli jeszcze nie czujesz się przekonany, to chyba stworzenie
składającego się na pierwszy akapit niniejszej minidysertacji zdania
wielokrotnie złożonego podrzędnie, którego sami żeromszczycy mogliby mi
pozazdrościć, odeprze Twe argumenty na rzecz mojego braku jakiegokolwiek wkładu
w cywilizację jako taką - wszak polszczyna może być ze mnie dumna. ;)

Dobrze, na Spiralke sie zgadzam...

[Gość: Mark]

sam tez lubie wnikac...

mowisz, ze cos zlozone wielokrotnie?
tak wlasnie czulem...
chociaz to "zlozone" chetnie bym porozkladal...
szkoda, ze etat Sloneczka jest juz zajety...

I nagle... gdy wychodzisz z mgly...
juz wiem, ze to nie Ty, nie Ty, nie Ty...

A w myslach mych Ty - jak labirynt
chcialbym sie mylic, mylic, mylic...

pozdraviam.

Pan Poeta bardzo dzis laskawy...

[Gość: Patti]

Mark napisał:
> sam tez lubie wnikac...

Czy to "wnikliwe" upodobanie rowniez odnosi sie do anatomicznych rejonow? ;)


> mowisz, ze cos zlozone wielokrotnie?
> tak wlasnie czulem...

Wszak "cos" zlozone zaledwie pojedynczo nie jest az tak pasjonujace jak to
samo "cos" regularnie powtarzane (ergo latwiej wyczuwalne), nieprawdaz...?


> chociaz to "zlozone" chetnie bym porozkladal...
> szkoda, ze etat Sloneczka jest juz zajety...

Czyzby naszła Cie chetka na "rozłozenie" Sloneczka? ;)
Zapewniam Cie, ze inne ciala (niebieskie ma sie rozumiec) rowniez da sie przy
odrobinie wytrwalosci rozebrac na czesci - z wybitnie satysfakcjonujacym
efektem. Sprawdz, jesli nie wierzysz...


> I nagle... gdy wychodzisz z mgly...
> juz wiem, ze to nie Ty, nie Ty, nie Ty...
>
> A w myslach mych Ty - jak labirynt
> chcialbym sie mylic, mylic, mylic...

...
...
...



Pozdrawiam i (zwazywszy pore) barwnych marzen sennych zycze...
P. :)

Wnikanie...

[Gość: Mark]

odnosi sie do wszystkiego...

Postrzegam, ze trafilem na wysublimowana poetesse...
Z roznych wzgledow, nie moge wszakze dalej aromatu
Twych literackich wdziekow wdychac dalej publicznie.
moze jakis adres email?

Hmm...

[Gość: Patti]

Skoro nasza jakze wyszukana dysputa rozwijac sie ma w rownie finezyjnym tonie,
to adresuj dalsza wymiane mysli na [e-mail] - przy czym z racji
uzasadnionych oczekiwan aromatycznych wskazane byloby niezaglebianie sie
(pomimo Twego zamilowania do wzmiankowanej czynnosci) w dywagacje etymologiczne
tej jakze malowniczej nazwy...

[pulma]

OOO Patti!!!

Ty to mi się bardzo podobasz.
najważniejsze to chyba to, by być w zgodzie z samą sobą.
Ja przez 5 lat nie pracowałam,bo zajmowałam się domem i dzieckiem.
Baardzo mi się nudziło.
Znalazłam się bowiem była w nowym mieście,gdzie nikogo nie znałam i nie miałam
okazji do poznawania.
Po 5 latach znalazłam pracę,która zajmuje mnie przez 6 godz dziennie,w ogóle
mnie nie stresuje a oprócz tego jest"o-knemnaświat".
W niej gadam z ludzmi i spotykam się z nimi,słuchamy muzyki i wymieniamy
poglądy.
Wychodzę z niej i mam czas dla siebie,książek,telewizji,leżenia przez resztę
dnia na kanapie.
Mam siły na słuchanie tego co mówi mój mąż lub moje dziecko.
Nie śpię na pieniądzach,sama sobie sprzątam ale nie robię z tego
tragedii........
Właśnie mąż wszedł i zapytał czy mam ochotę za godzinkę pojeździć na
rowerze..............bo on i dziecko mają...........zobaczymy....Nara.

[Gość: meggie]

To tak jak ja,nie pracuje i rowniez jest mi z tym dobrze.Nie przejmuj sie
ludzmi,kazdy niech patrzy na siebie.

[Gość: Ewunia 28]

Patti- swietne zycie- gratuluje:-) Ja tez czytam duzo, codziennie, ale niestety pracuje miedzy innymi tym sposobem. Mam jedno pytanie? Nie czujesz ze sie nudzisz czasem? Nie czujesz ze Ci zycie przez palce umyka? Pytam zainteresowana, gdyz nigdy nie przyjdzie mi doswiadczyc takiego zycia, z roznych wzgledow.

[Gość: patti]

Ja to widzę właśnie dokładnie na odwrót - czuję, że z życia czerpię pełnymi
garściami, choć zapewne w zupełnie inny sposób niż osoba realizująca się w
aktywnym pięciu się po szczeblach kariery zawodowej, ale przecież każdy ma swój
własny indywidualny klucz do szczęścia.
A nudzić się po prostu nie mam czasu. Szczerze mówiąc nawet nie potrafię sobie
wyobrazić, jak mogłabym się nudzić mając przed sobą jeszcze tyle rzeczy do
poznania, tyle książek do przeczytania (a tych najukochańszych wciąż i wciąż od
nowa, po raz n-ty), tyle filmów do obejrzenia (j.w.), jeszcze tyle języków
obcych do nauczenia się, co pociąga za sobą kolejne nowe drogi do odkrycia w
postaci tylu kolejnych książek do przeczytania w oryginale itp. itd. Życia mi
na to wszystko nie wystarczy, a co dopiero o monotonii czy nudzie
wspominać... :)

[Gość: echtom]

Zgadzam się, że życie wiecznej studentki jest pasjonujące, sama je uprawiam w
nielicznych wolnych chwilach. Parę miesięcy temu, po intensywnym i bardzo
rozwijającym kursie, zdobyłam licencję przewodnika wycieczek po moim rodzinnym
mieście. W młodości też skończyłam dwa fakultety humanistyczne, dużo czytałam,
uczyłam się języków, ogladałam filmy w kilku DKF-ach i byłam szczęśliwa. A
jednak prawdziwy smak życia poczułam, gdy urodziłam dzieci, a w kilka lat
później poszłam do pracy. Po kilkunastu latach zrobiłam sobie przerwę dla
regeneracji sił, za parę miesięcy wracam. Miło dziś wspomnieć uczniów z
pomorskiej wsi, którzy dostali się na studia i zdobyli międzynarodowe
certyfikaty językowe, a w domu przyjemnie popatrzeć na trzy dorastające młode
kobiety. Ich wychowanie pochłonęło mnóstwo mojego czasu i sił, ale dało
satysfakcję, której z niczym nie da się porównać. Szanuję Twój wybór, ale go
nie rozumiem. Nie wyobrażam sobie życia bez wyzwań, trudu i odpowiedzialności.
Teraz nie "chodzę do pracy", ale wykonuję zlecenia w domu, zajmuję się
dokształcaniem trójki własnych dzieci i opiekuję starzejącymi się rodzicami.
Książki czytam z doskoku, kiedy mam natchnienie. Czy możesz mi polecić coś
inspirującego?

[Gość: patti]

Gość portalu: echtom napisał(a):
> Szanuję Twój wybór, ale go nie rozumiem. Nie wyobrażam sobie życia bez
> wyzwań, trudu i odpowiedzialności.
To, że nasze style życia znacznie od siebie odbiegają nie oznacza
automatycznie, że w moim życiu nie ma wyzwań i odpowiedzialności - są, tyle że
inne niż w Twoim.

> Książki czytam z doskoku, kiedy mam natchnienie. Czy możesz mi polecić coś
> inspirującego?
Jak sama słusznie zauważasz, nasze podejście do świata i książek znacznie się
różni, więc nie wiem skąd wniosek, że możemy mieć podobne upodobania
literackie... Mogłabym Ci wymienić nazwiska pisarzy osobiście dla mnie
istotnych, ale jako osoba pod pewnymi względami tak diametralnie różna ode mnie
możesz okazać się dajmy na to wielbicielką literatury stricte rozrywkowej lub
też należeć do przebogatych rzesz karmiących się rozrywką ukrytą pod
pseudointelektualnym płaszczykiem i moje opinie na nic by Ci się nie zdały...
Tym bardziej, że będąc matką dorastających córek masz zapewne za sobą
kilkadziesiąt "czytelniczych" lat, przeczytałaś w swym życiu "z doskoku, w
przypływie natchnienia" kilka/kilkanaście tysięcy książek, więc zapewne
wyrobiłaś sobie swój własny gust i masz swoich ulubionych pisarzy, których
mogłabyś czytać po wielokroć lub którzy przez odwoływanie się do twórczości
innych pisarzy wskazują Ci kierunek dalszych poszukiwań, masz swoje ulubione
literatury "narodowe", które mogłabyś zgłębiać miesiącami, odkrywając coraz to
nowych pisarzy/poetów piszących "językiem Twojej duszy", którzy tylko czekali
na to, byś ich odkryła. A jeśli pomimo bogatego doświadczenia życiowego sama
nie odnajdujesz dróg do "inspirującej" Cię literatury, to być może dobrym
początkiem będzie wizyta na Forum Książki, na którym zapewne znajdziesz mogące
Cię zainteresować opinie na temat popularnych księgarnianych pozycji.

[Gość: echtom]

Nie wyszło, zdarza się. Chciałam złagodzić wymowę swojej wypowiedzi
pojednawczym końcowym akcentem, ale to był błąd. Zupełnie się nie spodziewałam
tak ironicznej i lekceważącej odpowiedzi. Oczywiście, że potrafię sama dobrać
sobie lekturę, albo skorzystać z rekomendacji ludzi, których cenię. Cóż,
pomyliłam wątki i wdałam się w bezprzedmiotową dyskusję, choć intuicja mnie
ostrzegała, żeby sobie dać spokój. Trzeba było jej posłuchać. I to by było na
tyle, pozdrawiam i życzę dużo szczęścia w papierowym (słowo "wirtualny" jest
chyba zarezerwowane dla internetu?) świecie.

[Gość: Ewunia 28]

Patti- naprawde mnie przekonujesz:-) I racja- kazdy ma swoj indywidulany klucz do szczescia:-) I powiem szczerze- po raz n-ty czytam moje ukochane ksiazki takze- choc moj maz sie ze mnie smieje.
Serdecznie cie pozdrawiam z nutka zazdrosci:-) Niestety sama musze pracowac- choc prace mam arcyciekawa i jak sie przyloze to nawet niezle platna, to czasem nachodza mnie mysli, ze chcialabym miec dom na Krecie i na 3 letnie miesiace zaszywac sie z ksiazka, wieczorami pic wino, plywac wlasnym malym jachtem... echh :-)

[Gość: patti]

Skoro praca po "przyłożeniu się" jest nienajgorzej płatna, to "grosz do grosza"
i... jest nadzieja, że za kilka/kilkanaście/kilkadziesiąt lat zbierze się na
tyle dużo, że dom na Krecie przestanie istnieć jedynie w sferze marzeń...
A i na dozgonny zapas lektur i wina jeszcze wystarczy... :)

Pozdrawiam i trzymam kciuki! :)

[Gość: Tabaka]

Rozumiem cie i zycze powodzenia
Sama juz 6 lat tak sobie siedze w domu i jestem szczesliwa !
I nawet dzieciakow nie mam do opieki tylko kota :-)
Zajec nie brakuje , telefon i kontakty zerwalam , rozkoszuje sie TV , grami na
internecie ,pichceniem , zakupami
O i wcale nie zyje na jakims wysokim poziome materialnym ale wyzyc da rade w
szczesciu i spokoju , paparazzi mnie nie sledza czego wiecej potrzeba kobiecie
do szczescia? Nie jestem tez sama , maz pracuje a czasem siedzi na socjalu i
tez fajnie bo jest w domu jednym slowem dolce vita i mysle sobie po co
kobiecie kariera i urwanie glowy jesli nie jest do tego stworzona?

[Gość: Ann]

Gość portalu: Tabaka napisał(a):
> rozkoszuje sie TV , grami na
> internecie ,pichceniem , zakupami
(...)
> maz pracuje a czasem siedzi na socjalu i
> tez fajnie bo jest w domu jednym slowem dolce vita

Jeśli to nie jakaś ironia, to biedni ci belgijscy (sądząc po adresie)
podatnicy, ze muszą łożyć na Wasz socjal.

to musisz mieć tylko bogatego sponsora :)

[elfhelm]

takie czasy!

BRAVO!!!nareszcie dojzała szczera opinia!

[Gość: facet]

wspaniałe marzenia, twoj maz bedzie miał wspaniałą rodzine!
pozdrawiam
michał

A może tak:

[Gość: B]

A ja wam powiem tak: bardzo bym chciał, zeby moja jeszcze nie żona (dziewczyna -
mieszkamy razem od półtora roku) chciała choć częściowo zrezygnować z pracy.
Spokojnie byłoby nas na to stać. Myślę, że siedzenie w domu cały czas i
zajmowanie się dziećmi albo samą sobą to kiepskie wyjście - prędzej czy później
z reguły kończy się to tym, że albo mąż zaczyna wypominać kto tu rządzi, albo
żona zamienia się w kocmołucha (z czasem coraz mniej się chce codziennie zadbać
o makijaż, uprasowane ubranie...) a mąż znajduje kochankę, albo po prostu żona
ma wszystkiego dość i stara się wrócić z różnym skutkiem do pracy po jakimś tam
czasie. Myślę, że idealny, jeśli kogoś na to stać, byłby układ w którym kobieta
pracuje na jakiś tam kawałek etatu, dajmy na to na pół etatu. Idzie sobie do
pracy na 4 godziny dziennie, ma powód żeby zadbać o siebie nie tylko dla męża,
ma pieniądze na swoje potrzeby, ma czas żeby ewentualnie coś zrobić w domu. I
już!
Ale niestety moje kochanie coraz mniej myśli o domu a coraz więcej o pracy,
więc u mnie nie przechodzi...

[Gość: Barbi]

Dobrze ujete i wlasciwie calkiem do przyjecia, ale niestety nie zawsze jest tak,
jak by sie chcialo miec.

[Gość: Ewunia 28]

Facecie a czy wspaniala rodzina nie moze byc z kobieta, ktora pracuje. Czy jako kobieta robiaca kariere nie moge byc cudowna matka, czula i kochajaca zona? Czy nie moge dzielic z mezem wszystkich obowiazkow? Czy nie moge pracowac, utrzymywac rodzine w czasie gdy maz opiekuje sie malutkim synkiem,bo ja wrocilam do pracy bo duzo wiecej zarabiam?

A co, gdyby

[Gość: Bździum]

zamienić osoby? Ja też, męskiego było nie było rodzaju, chciałbym spędzać całe
dni na wychowywaniu dzieci w domku otoczonym malwami, na rozsłonecznionej wsi, z
daleka od wyścigu. I gotowac lubię. No i co? dlaczego tu coś nie gra? Dlaczego
tak nie można? dlaczego równouprawnienie oznacza, że kobiety mając to, co już
mają, mogą chcieć tego, co mają mężczyźni, ale mężczyźni chcący tego, co mają
kobiety to lenie, samoluby, niedbający o rodzinę, tfu metro queen?

[Gość: hami.krysta]

Bliska mi osoba,lekarz pyta: i co robisz? Odpowiadam zgodnie z prawdą, że
nic.Podlewam kwiatki, dbam o żonę, odśnieżam i cieszę się życiem. Brak mi czasu
na głupoty,sporo czytam ale w kategoriach zawodowych nie robie nic. I co? -
pyta dalej-tak wystarczy ci życie w domu, robisz placki ziemiaczane? Poszliśmy
z żoną na spacer, ale ten temat nie dawał mi spokoju. To ja, całe życie staram
się zrozumieć istotę szczęścia i w końcu znajduję zadowolenie w byciu razem i w
codziennych zajęciach blisko kochanej osoby, a tu takie pytanie.
TAK ! Chcę obierać ziemniaki. W czym to jest gorsze od zarabiania pieniędzy?
Pozdrawiam Cię, mamy domek i ładny ogródek, a wnuki i piesek czują się z
nami świetnie.

[Gość: BANKA]

Jestem. nie ma czego zadzroscic. Od lat nie przespalam dluzej niz 3-4 godziny w
jednym ciagu. Moja doba ma 24 godziny, a tydzien 7 dni. Inaczej niz faceta,
ktory pracuje. gdy choruje, nie ma sie kto mna zajac. A gdy choruje dziecko lub
maz, ja sie nimi zajmuje. Praca najbardziej wymagajaca z tych, ktore mialam, a
pracowalam niemalze 9 lat zawodowo. Gosposia jest dobra, jezeli ma pomoc: babc,
ciotek, mam, wujkow, et. Glownie kobiet, bo faceci nadal zarabiaja wiecej. Albo
znajdziesz sobie faceta, ktory zarabia miliuony a ty bedzeisz wyprowadzac kota
na spacer...

wystarczą 2 rzeczy aby to spełnić

[Gość: pop]

na starcie masz już dom ( najczęściej po rodzicach, babci) i samochód (
zarobiłeś na niego na studiach).
Drugi warunek to ty wraz z żoną macie dochody rzędu 5 tysięcy zł ( wspólnie).
Nic więcej wam nie potrzeba.
Cieszycie się ogródkiem, dzieći, wiecie ze macie gdzie mieszkać, macie wszsytko
w dupie

[Gość: Ewcia]

Hej!
Godzina 6.00 pobudka. Nie cierpię rano wstawać. Szybko myję się, sprzątam i
wybiegam na autobus - zawsze biegnę. W autobusie te same twarze siadają zawsze
na tych samych miejscach, ja specjalnie podsiaduję innym, żeby było inaczej.
Wpadam do pracy. Teraz mogę zobić sobie kawkę i zająć się tym co lubię :-) Nie
wyobrażam sobie siedzieć w domu, nawet gdyby mój mąż zarabiał kupę forsy. Nie
chciałabym być na czyimś utrzymaniu, po prostu. Zresztą nie po to kończyłam
studia, żeby zajmować się czymś, co można zrobić wspólnie w weekend. Mieszkanie
nie musi być ciągle wysprzątane i pachnące. Obiad również nie musi być
codziennie ekstra. Wolę przyjść padnięta do domu, zjeść odgrzewany obiad i
powiedzieć, że ja też jestem zmęczona. I wszystko jest o.k.

[Gość: janko]

I ewcia i magdzik5 macie rację ale optymalne rozwiązanie to środek.Ja chciałbym
aby moja partnerka dbła o dom ale i pracowała bo wtedy potrafi cię zrozumieć
jak czasami przyjdziesz i padasz na nos a poza tym ile można zajmować się domem
3-4 godzin wystarcza.Lepiej na psychikę wpływa jak partnerzy pracują oboje
sztuka w tym aby podzielić później obowiązki według tego kto więcej w domu.

[agawa67]

Słuchajcie - to przecież przerzucanie się nic nie znaczącymi
schematami: "lepiej iść do pracy bo można się rozwijać", "to straszne siedzieć
w domu i się uwsteczniać"!
Ludzie Kochani Moi - niech rękę podniesie kto się w pracy rozwija-ale szczerze!
Nie wątpię, są takie osoby, (sama miewałam takie prace), ale na ogół praca to
CHODZENIE DO PRACY. I wykonywanie tych samych na ogół czynności dla OBCEJ
OSOBY! Najczęściej nie lubianej,albo i gorzej. I na to polecacie poświęcać pół,
a raczej 2/3 życia?? Czy o to w tym wszystkim chodzi??
A kto się uwstecznia siedząc w domu, mogąc sobie na to szcześliwie pozwolić, to
(bez obrazy:-)!) będzie się na pewno uwsteczniał chodząc do pracy-proszę się
nie łudzić... To proste. Jeśli ktoś nie ma w życiu pasji, zainteresowań, nie
umie sobie czasu zorganizować i życia tak, aby mieć z niego zastysfakcję, z
siebie zadowolenie i nie obarczać innych winą tylko szukać jej w sobie (bo
tylko wtedy mozna na to coś poradzić, umówmy się), to nie ma znaczenia czy
siedzi w domu czy "chodzi do pracy". TO PRZECIEŻ NIE W TYM RZECZ.

[Gość: janko]

jak nie lubisz swojej pracy i nie jest to jedna z twoich pasji i nie wkładasz w
nią serca to jak jest taka możliwość to rzeczywiście lepiej siedzieć w domu.
Przychodzisz z nielubianej pracy i frustrację będziesz wtedy przenosić na
partnera tak ja myślę.

[agawa67]

No właśnie - dokładnie TAK, jak pisze janko.
A obawiam się (obserwuję wokół siebie), że jest na prawdę wiele takich
przypadków, ale nadal panuje obiegowa opinia, że lepiej "chodzić do pracy"
niż "siedzieć w domu". To trochę jakbyśmy nie wiedzieli co można zrobić z
życiem, więc jak pójdziemy do pracy to się przynajmniej przez tę dnia nie
będziemy musieli nad tym zastanawiać. A całą resztę dnia można narzekać, jak
strasznie jestesmy zmęczeni...
Podkreślam, że oczywiście jest spora grupa ludzi, którzy na prawdę lubią swoją
pracę i mają z niej satysfakcję - wiem o tym:-)))

[Gość: janko]

masz rację jak ktoś nie lubi to przychodzi i mówi że jest wykończony bo ja
lubię i jak wracam to mógłbym robic jeszcze wiele rzeczy ale akurat jestem w
tej chwili samotny

[dapop]

Święte słowa! Właśnie chodzi o to aby mieć pasje w życiu a nie odbębniać
wszystko byle jak. Sama jestem gospodynią domową (co prawda z powodu renty) i
wcale się nie nudzę, czasami wręcz brakuje mi czasu. Nie potrafię siedzieć
godzinami przed TV i najlepiej jeszcze w dresie, stale coś robię i stale mam
nowe pomysły. Jeśli wszyscy bedą robić to co lubią to może będzie
mniej "narzekaczy". Pozdrawiam wszystkie strażniczki domowego ogniska :-)

[Gość: Hubert]

Mysle, ze taka wizja jest mozliwa do zrealizowania. Tylko kto to sfinansuje?

Pozdrawiam Hubert

przyjedz do mnie

[Gość: hans]

mam dużo garów do zmywania, kwiatow do podlewania, powierzchni do sprzątania -
słowem byłabyś w raju - i jeszcze zapłacę.

a ja chce byc strażakiem

[0slica]