jaki jest SENS waszego ŻYCIA?

[Gość: Ania]

To o czym piszesz jest bardzo plytkie i niedojrzale. Rozejrzyj sie wokol siebie
i pomysl, ze zycie same w sobie jest piekne, jest darem tylko raz nam danym.
Czy sadzisz, ze piekny dom, otoczenie, szczesliwa rodzina, bogactwo uczyni Cie
szczesliwsza ? Jezeli bedzisz dale w to wierzyc ´nic sie w Twoim zyciu nie
zmieni. Jest mnostwo mozliwosci aby zmienic przede wszystim siebie i
nastawienie do zycia. Narzekanie na swoj los nic nie zmieni. Jest wiele rzeczy
ktore mozna robic i cieszyc sie nimi nie wydajac zlotowki. Zyjesz w jakims
koszmarze, ale to Ty sobie ten koszmar stworzylas. Jestes mloda i zdrowa czy to
nie jest wystarczajacy powod do szczescia ? Piekne miejsca sa w zasiegu wzroku,
nie trzeba podrozowac, zwiedzac itd. trzeba umiec je dostrzec. Jestem samotna
matka, wychwuje dwoch synow samodzielnie, pochodze z malej wioski, z biednej
wielodzietnej rodziny. Nigdy jednak nie narzekalam´na swoj los. Mialam
marzenia i plany, realizowanie ich dawalo mi radosc. Udalo mi sie wiele tych
duzych i malych celow osiagnac ale one nie przeslanialy mi radosci z kazdego
dnia.Wierz mi, ze bylo mi o wiele trudniej niz Tobie, a jednak potrafilam sie
cieszyc drobiazgami, jak np. spiewemwem skowronkow na wiosne. Wyjdz w pole,
posluchaj tego spiewu... Przemysl swoja sytuacje, poczuj istote zycia. Potrzeba
Tobie troche pokory i szacunku do zycia. Czy bylas kiedykolwiek glodna ? ja
bylam, wiele razy bo nie bylo w domu co jesc. Jestem szczesliwa, a szczescie
znalazlam w sobie. Odkrywam swiat, czytam, znam kilka jezykow, ciesze sie ze
jestem zdrowa i moge podziwiac wschody i zachody slonca. One sa wszedzie
piekne, nie tylko na tropikalnych wyspach. Chociaz stac mnie na podroze, nie
pdorozuje. Pieniadze przeznaczam na wyksztalcenie synow i na swoje hobby.
Biegam, biegam, biegam bardzo duzo, gdy tylko ma czas. Wierze, ze w kazdym z
nas drzemia niespozyte sily, tak jak i te, ktore pozwalaja mi przebiec
maratony, pokonac trudnosci, choroby. Nie czekaj na cud, po prostu przezywaj
swoje zycie tu i teraz, nikt tych chwil Tobie nie zwroci. Nic Cie nie omija, Ty
po prostu nie chcesz brac.

[Gość: Marysia]

Aniu dziekuje ci za Twoj post..pomogl mi:)

[Gość: Alicja]

Ludzie będą Tobie radzili uśmiechaj się do ludzi na ulicy, doceń to co masz ,
spójrz pozytywnie a inni wyjedz za granicę, skończ studia. Moja rada jest żyj
aktywnie, nie użalaj się nad sobą, nie zwalaj winy za niepowodzenia na państwo.
Tylko przebudź się z marazmu i powiedz sobie, że od dzisiaj pracuje nad sobą i
swoim życiem. Jeżeli jest tak że coś nam nie odpowiada w naszym życiu to musimy
się postarać by to zmienić i nie ma tu jednej recepty jak. Życie nie jest złe
ani okrutne są wieczory przy pokornie i dobrym filmie, są ciekawe książki do
przeczytania, są egzaminy do zaliczenia, są puste kartki które trzeba zapisać.
Trzeba pamiętać o swoich małych sukcesach, żyć aktywnie i przede wszystkim od
nas zależy najwięcej a nasz los nie jest sumą samych niesprzyjających
okoliczności i wypadków.
Aha i ucz się na swoich błędach ... czy to na co nie ma jeszcze takiego
zapotrzebowania w Polsce jest jedyną rzeczą, którą chciałabyś robić?

Życzę powodzenia

[Gość: bogalfa]

Kiedy trudno jest pomóc sobie, można spróbować pomóc innym. A potrzeby są
nieprzeliczone i możliwości pomożenia są nieprzeliczone.

Gombrowicz zapisał kiedyś w swoim Dzienniku: Kto mnie woła?

Jest ogromnie dużo wołań.

mentorzy...

[Gość: Sz]

och,
przestańcie z tymi pierdołami "zobacz, ptaszki śpiewają, masz wszystko, tylko
nie umiesz docenić, pierdu, pierdu". Moraliści i mentorzy. Sami sobie humory
poprawiacie w ten sposób.


Dziewczyna nie zgadza się na to, co jest. Na blokowisko, życie z rodzicami,
samotność, biedę. I bardzo dobrze, że nie daje się takim mentorom jak większość
z was. Tej mentalności cierpiętniczej.


Ja też słyszałam "nie rzucaj pracy, może być gorzej, ludzie wcale pracy nie
mają...", "nie wyjeżdżaj, małżenstwo rozbijesz, co z ciebie za kobieta!!doceń
co masz"

a ja nie czułam się szczęśliwa...dzięki ich słowom czułam się jeszcze bardziej
winna.

Aż wzięłam sprawy w swoje ręce. Nie jest dobrze, jest jeszcze trudniej.
Podjęłam radykalne decyzje. Bardzo trudne. Dzieją się tak trudne rzeczy,
których nigdy bym nie przeżyła tkwiąc w swoim dawnym, bezpiecznym, tchórzowskim
życiu.
Ale pierwszy raz w życiu czuję, że jestem we WŁAŚCIWYM MIEJSCU Z WŁASCIWYMI
LUDŹMI. Nigdy tego nie czułam...

Pozdrawiam autorkę wątku i życzę ci wszystkiego, co najlepsze i ...
rozumiem cię

[Gość: Ania]

Za duzo w Tobie agresji i niepokoju w Tobie. Wlasnie tacy jak Ty ludzie sa
nieszczesliwi. Wspolczuje....

[Gość: Sz]

Gość portalu: Ania napisał(a):

> Za duzo w Tobie agresji i niepokoju w Tobie. Wlasnie tacy jak Ty ludzie sa
> nieszczesliwi. Wspolczuje....

_________________
Za dużo agresji i niepokoju w Tobie" - a nie mówiłam, że mentorka? tacy jak Ty
swoim pouczaniem i niezrozumieniem, takimi tekstami jak kierujesz do
Mia "jesteś niedojrzała, blabla" wykazują, że swoje szczęście budują na
porównaniu się do innych.

a zatem Droga Aniu, przeczytaj jeszcze raz mój post.
I skoro już pouczasz Mie, krytykujesz mnie to pozwól i mi udzielić Ci rady.
Mniej wymądrzania się i więcej zrozumienia dla ludzkich słabości i charakterów.
Sz.

ALEZ WY GLUPOTY WYGADUJECIE WOW

[Gość: tomaszo]

podziw i tylko podziw....zycie do nieczego nic do zycia... a szanowna
zaczynajaca ten watek niech sie ciepnie z tego okna - to jest wlasnie selekcja
obecnie ktora zawsze w jakis sposob zachodzi - zla wam jej?ilez stworzen ta
pani juz zabila i ile zabije - nikt ich nie zaluje a uzalacie sie scierwozercy
nad kolejnym scierwojadem...pozdrawiam wszytskich aczkolwiek cierpiec bedziecie
co do jednego mniej lub wiecej dopoki w tym pseudokatolickim poczuciu gopdnosci
nie bedziecie traktowac tego co Waszej ksiedze biblijnej napisano...I PAMIETAC
NIE ZYC WYGODNIE BO NIC Z TEGO NIE BEDZIE TYLKO SMUTEK I ZAL

[Gość: Ania]

Przeczytalam jeszcze raz Twoj post. Moje przeslanie do Mie nie jest
wymadrzaniem sie. Bardzo dobrze ja rozumiem. Kazdy porownuje siebie z innymi to
naturalny mechanizm przystosowawczy, nie myl tego z zazdroscia.
Mie ma chwile slabosci, jak kazdy. Potrzebuje wsparcia i pomocy by zmienic
postrzeganie swojej rzeczywistosci. Jej niedojrzalosc wynika z ciaglego
uzalania sie nad swoim losem i brakiem inicjatywy by swoje zycie. Atakujesz
mnie bo jestem szczesliwa,w przeciwienstwie do Ciebie. Pewnie to Cie wlasnie
irytuje.

[Gość: Domingo]

Ja mysle ze jeszcze nie znalazlas osoby z ktora moglabys budowac ten ten
dom....osoby ktora by cie wspierala...

Poza tym niewatpliwie prawda jest ze perspektyw w tym kraju to nie ma
zadnych..i to jest bol.

jaki jest SENS waszego ŻYCIA?

[Gość: Ori77]

Droga Mia, ja osobiscie sklaniam sie w strone 'forumowiczek'/'forumowiczow',
ktorzy sugeruja Ci wyjazd za granice (pod warunkiem, jesli znasz jakis jezyk
obcy i jesli jestes gotowa na ciezka prace).

16 lat temu bylam w podobnej sytuacji jak Twoja (i.e. z rodzicami pod jednym
dachem i bez perspektyw na swoj wlasny kat) i podczas wizyty w Kanadzie
zdecydowalam sie juz do kraju nie wracac. Na poczatku bylo mi bardzo ciezko,
ale dzisiaj z perspektywy czasu moge powiedziec, ze swej decyzji nie zaluje.
Mam meza, na ktorego moge w 100 procentach liczyc i z ktorym mieszkam w ladnym
domku i jesli nie chce, nie musze nawet pracowac!
Nie chce bynajmniej przez to powiedziec, ze do kazdego sie takie szczescie
usmiecha, ale ze trzeba w zyciu zaryzykowac, bo czasami Opatrznosc nas za
podjecie takiego ryzyka wynagradza.
Poniewaz w Polsce szanse na podjecie takiego czy innego 'ryzyka' sa bardzo
ograniczone, proponuje za innymi tutaj paniami, wyjazd za granice, gdzie te
szanse, aczkolwiek juz nie takie jak niegdys, ciagle istnieja (oczywiscie
wszystko zalezy od czasu, miejsca i ludzi, no i oczywiscie od Twojego
nastawienia, ktore im bardziej pozytywne, tym bardziej owocne efekty Ci moze
przyniesc).
Jedno jest pewne: siedzenie z zalozonymi rekami i czekanie na tzw. 'cud', nie
zblizy Cie do realizacji swoich marzen, jakiekolwiek by one nie byly.

[Gość: Rysiek]

Sprawa rozbija sie o kilka uwarunkowan.Wierz ja mieszkam w Stanach mam 48
lat.Pracowalem bardzo ciezko i w 2 dni stracilem wszystkie pieniadze w kasynie
co zarobilem w 15 lat.Powinienem wyskoczyc z okna?.Nie.Trzeba
walczyc.Rzeczywiscie tak naprawde to musisz cieszyc sie tym co uwazasz za swoj
sukces,zalete.Zgadzam sie z niektorymi ze powinnas wyjechac do Irlandii np.
albo Majorke.Przygotuj sie do tego .Zrob sobie plan na zycie.Ludzie siedza w
wiezieniu po 20 lat imysla ze pewnego dnia wyjda.Dzisiejszy swiat jest
otwarty.Zpomnij o starych sterotypach.Zrob plan i zaryzykuj.Niewiem
wyjazd,studia.prywatna inicjatywa cokolwiek.Nie ma dzisiaj sytuacji bez
wyjscia.Albo inaczej dzisiaj jest ale jutro nie ma.Powodzenia

[Gość: io23*]

To smutne, że niektórzy są tak przyziemnymi materialistami.

[Gość: jaija]

Jestem w nieco podobnej sytuacji, ale cieszę się życiem. Kiedyś narzekałam, że
źle, że kasy nie ma, ale to kwestia tylko odpowiedniej perspektywy.
Narzekałam, że nie mam kasy - stwierdziłam (empirycznie), że jestem z tych
osób, którym nie jest pisane bogactwo, ale przestałam się tym przejmować.
Czasem ponarzekam, ale ogólnie jest mi dobrze. Moja mama miała raka - wyszła z
tego, mam chłopaka, kóry choruje, ale bardzo mnie kocha i ja jego też, to jest
najważniejsze. Lubię patrzeć na przyrodę wiosną, na moje koty, na słońce
kładące wiosną plamy na drzwiach od łazienki. Cieszę się z tego, że otaczają
mnie przyjaciele, że nawet w najtrudniejszych momentach mojego życia ktoś był,
że właściwie takie bieżące, mniejsze marzenia jakimś cudem się spełniają, choć
nie mam w tym większego udziału, tak po prostu. Myślę, że Bóg o mnie pamięta:)
O Tobie również, ale daj Mu szansę pokazać, że doceniasz to, co Ci daje -
zdrowie, rodzinę. Narzekasz, że mieszkasz w bloku - czasem chciałabym mieszkać
w bloku, a nie w zimnej starej chałupie, zwłaszcza zimą. Masz oboje rodziców -
ja mam tylko mamę, którą już raz prawie straciłam. Uczysz się. Czasem jedna
chwila odmienia życie - pamiętaj o tym.

[Gość: Dario]

Taka postawa mi sie podoba!!!

[ei5]

witaj, bardzo mnie poruszył twój list, więc napiszę kilka słówek
rozumiem, że jesteś bardzo przygnębiona i że masz wrażenie że szczęście to coś
tak odległego jak conajmniej mars od ziemi albo jeszcze dalej
wydaje mi się, że trochę uzależniasz swoje poczucie wartości i szczęścia od
osiągnięć, rodziny, sukcesów i w konsekwencji wpędzasz siebiew pułapkę, bo
ty sama, twoje myśli są kluczem do dobrego sampopoczucia, a nie osiągnięcia
przystojny mąż i dom etc.- jest mnóstwo osób które to mają lub więcej i cierpią
z powodu depresjii pomyśl o osobach - a na pewno takie znasz , które tego nie
mają i są szczęśliwe - gdzie logika
szczęście, dobre samopoczucie jest w tobie, w decydującym stopniu zależy od
twojego nastawienia i myśli - to jest twój największy kapitał, wielu ludzi
właśnie w ten sposób zaczyna nieważne w jakim wieku, porównując się do średnich
statystycznych i znajomych powoduje, że tylko sama zaczynasz siebie postrzegać
jako kogoś mniej wartościowego - co na pewno nie jest prawdą
oczywiście, każdy z nas ma swoje cele i dobrze jak do nich dąży, ale
wydaje mi się, że to co robisz w tej chwili to niepotrzebnie zadręczasz się
negatywnymi myślami, które powodują, paradoksalnie, że nie podejmujesz działań,
by zmienić sytuację,
dbaj o siebie i traktuj siebie z szacunkiem a ja wiem że sobie świetnie
poradzisz
trzymam kciuki

[Gość: Sz]

Gość portalu: Ania napisał(a):

> Za duzo w Tobie agresji i niepokoju w Tobie. Wlasnie tacy jak Ty ludzie sa
> nieszczesliwi. Wspolczuje....

_________________
to jak rozumiem do mnie? "Za dużo agresji i niepokoju w Tobie" - coz... a nie
mówiłam, że mentorka? :) tacy jak Ty Aniu
swoim pouczaniem i niezrozumieniem, takimi tekstami jak kierujesz do
Mia: "jesteś niedojrzała, blabla" wykazują, że swoje szczęście budują na
porównaniu się do innych.

a zatem Droga Aniu, przeczytaj jeszcze raz mój post.
I skoro już pouczasz Mie, krytykujesz mnie to pozwól i mi udzielić Ci rady.
Mniej wymądrzania się i więcej zrozumienia dla ludzkich słabości i charakterów.
Sz.


ps. nie jestem agresywna, ani niespokojna. Jestem ŻYWA :)))))

[oloom]

Zastanów się nad wolontariatem. Praca z ludźmi chorymi naprawdę sporo zmienia w
życiu. Uwierz mi. Ostatecznie pomyśl sobie tak: skoro moje życie jest nic nie
warte (NIE WIERZĘ W TO!!!) i chcę z nim skończyć, to czemu nie poświęcić go
innym? Po jakimś czasie zmienisz sposób patrzenia na świat i życie.

[Gość: fel]

Tak to jest najlepsze rozwiazanie . Wolontariat czytajac posta pomyslalem o tm
samym. Swietny sposob zeby sie realizowac, a i jak chodzi o prace masz potem
czym sie pochwalic. Przejrzyj organizacje w internecie, wybierz sie na spotkane
wolontariuszy. A musisz wiedziec ze taka praca wciaga.

[Gość: Marta]

Mamy tyle pieniędzy ile nam jest potrzebne do rozwoju. Jesli nie nauczysz sie
cieszyc tym co masz, nawet jesli tego jest niewiele, jesli nie nauczysz sie i
nie zrozumiesz, nie doswiadczysz w pelni i swiadomie tego zycia w jakim jestes,
to zawsze bedziesz tkwila w takim miejscu. Taka obecna sytuacja ma Cie zmusić do
myślenia i rozwoju, nie do biadolenia. Wez sie w garsc i nie grzesz
rozpaczaniem, bo sa gorsze rzeczy na swiecie.

[Gość: Sz]

nastepna mentorka. "nie grzesz rozpaczaniem". Są gorsze rzeczy na świecie.
Jasne. Dzieci w Etiopii głodują, a szanowne mentorki pewnie dziś na śniadanie
szyneczkę konsumowały.
Dlaczego nie suchy chleb, droga Marto?
Ponieważ człowiek dąży do szczęścia. I nie opowiadaj bzdur "Mamy tyle pieniędzy
ile nam jest potrzebne do rozwoju", bo sytuacja w tym kraju nie jest normalna.

Młodzi, ambitni, zdolni, pracowici ludzie, którzy w innym kraju mieliby dobrą
pracę, czas na hobby i na pomaganie innym rownież - tutaj tego nie mają zbyt
często.

Mam nadzieję, ze Mia znajdzie w sobie dość odwagi na zmiany. Jestem pewna, że
nie jest osobą, która nie docenia swojego zdrowia, młodości itd. Ale chce
więcej, inaczej, chce żyć z pasją.

A wy z tym cierpietnictwem wyjeżdżacie. "Ciesz się, z tego co masz! mieszkaj z
rodzicami do 50-tki. Trzymaj się jakiejkolwiek pracy, bo inni mają gorzej"
obłudna mentalność cierpiętnicza

hedonizm stosowany?

[blond_kasi]

nie jest jasne, co własciwie chcesz powiedziec. że takim ja Ty "się nalezy" i
już? otóż faktem jest, że jakoś wielu "się" jednak "nie nalezy" (dzieci w
etiopii naprawdę głodują i umierają). w czym jesteś od nich lepszy? a jak Cię
tak prze do krakowskiej, keczapu, najnowszego numeru playboya i forda mondeo to
po prostu uczciwie zarób. niech Ci ktoś da pieniądze, za to, co umiesz zrobic.
i nie bełkocz, że "człowiek dąży do szczęścia" i "sytuacja w tym kraju nie jest
normalna". dlaczego normą mają być najbogatsze stany USA, czy Niemcy, a nie
zabita dechami prowincja chin, czy slumsy delhi? norma na tej planecie jest
inna niż ciepły pokoik w polskim miasteczku: głód, gwałt, wapienny dół.

[Gość: Sz]

blond kasi,
Nie zrozumiales/as mnie.
Mylisz norme z powszechnoscia. To, ze jakies zjawisko jest powszechne (bieda,
bezrobocie) nie znaczy, ze jest 'normalne' w znaczeniu: zdrowe i sprzyjajace
czlowiekowi.

Ja protestuje przeciw potepianiu dziewczyny, ktora nie odnajduje sie w zyciu,
chce czegos wiecej. Irytuje mnie pouczajacy i potepiajacy ton na tym forum.

Jesli pogardzacie zdolowana dziewczyna obok, to skad bierzecie w sobie
wspolczucie dla dzieci w Etiopii??? ???
to jest ta obluda, o ktorej mowie...

mam nadzieje, ze teraz jasniej sie wyrazam ?

ps. oczywiscie, ze czlowiek dazy do szeroko pojetego szczescia, do zdrowia,
przyjemnosci, satysfakcji. Nie widze w tym zadnej bzdury. I nie mam na mysli
tylko rzeczy materialnych i rozpasanego hedonizmu.
Mam na mysli odwage w zyciu, ktorej mentorom najczesciej brak. I dlatego innych
potepiaja tak chetnie.

pozdrawiam

[Gość: kasia]

tu niewielu "potępia" czy "poucza" Autorke, ludzie raczej piszą, co myśla...
linijke dalej sam się nakręcasz, i piszesz już nie o "potępianiu"
czy "pouczaniu", lecz o "pogardzaniu". nie wiem, skąd Ci się to wzięlo. moim
zdaniem w bardzo wielu wypowiedziach na tym forum przeważa życzliwośc do
Autorki, a nie pogarda, nawet jeśli piszący sa od Autorki zupełnie innego
zdania. więc nie bardzo rozumiem, o jakiej "obłudzie" piszesz. coś za łatwo
przychodzi Ci ten Twój gniew, za łatwo także sięgasz po duże słowa.

[Gość: Sz]

Kasiu, w tym watku jest wiele tonow i wszystkie dostrzegam. Zwracam celowo
uwage na ten ton, ktory mnie niepokoi i zdumiewa mnie nie tylko na forum, ale w
naszym polskim spoleczenstwie, a juz najbardziej u mlodych ludzi.

oto cytaty:
>>Nie lubie po prostu osob,ktore lamentują nad swoim losem, w kolko opowiadaja
o tym jak to im zle

Ciesz sie ze jestes mloda i zdrowa i z tego co juz
masz. (...)zajmij sie pomoca biednym, to wtedy zrozumiesz co to prawdziwa bieda.

Nic Cie nie omija, Ty po prostu nie chcesz brac.

żyj aktywnie, nie użalaj się nad sobą, nie zwalaj winy za niepowodzenia na
państwo.
Tylko przebudź się z marazmu i powiedz sobie, że od dzisiaj pracuje nad sobą

Wez sie w garsc i nie grzesz rozpaczaniem, bo sa gorsze rzeczy na swiecie.

To o czym piszesz jest bardzo plytkie i niedojrzale<<

....bywa, ze czlowiek w depresji tylko te slowa slyszy. "wez sie w gars
niedojrzaly egoisto" wtedy nie pomaga. Rozumiesz?

a kiedy ja mowie o prawie do (nazwijmy to szeroko) szczescia, to zaraz ktos mi
ktos hedonizm zarzuca :)
co to za tekst "ciesz sie, inni maja gorzej"? tym w ogole mozna sie cieszyc? ?
to tak jakby ktos powiedzial sobie cierpiacej na atak bolu zeba "nie lecz zeba,
inni maja raka"

pozdrawiam

[Gość: buscador]

To nie norma - to patologia.

[Gość: Gość]

Sensem życia jest czynienie dobra, to jest najszlachetniejszy z celów...
W góre serca!!!

[abstrakt2003]

Nie będę żadnych rad udzielać.
Jedna sugestia, zanim podejmiesz jakieś radykalne i nieodwracalne kroki udaj
się do specjalisty jeśli nie pomoże to napewno nie zaszkodzi. A jesli trafisz
na głąba co tylko o własnym portfelu mysli nie załamuj się idź do następnego.
Trochę zawalcz o stan swojego ducha potem zawalczysz o resztę.

[danielopulos]

Wielu nie ma nawet takiego niezbędnego minimum jak Ty, więc nie rozczulaj się
nad sobą, co ma być to będzie, po prostu żyj i doceniaj każdy dzień w swoim
blokowisku i w swoim pokoiku. Masz szczęście. Pozdrawiam Daniel.

Po co iść na łatwizne?

[Gość: bbbbr]

Po co domek? po co pieniądze? Czy aż tak bardzo jesteśmy niewolnikami
telewizji, która wpaja nam ze dom + rodzina + daewoo nubira = szczyt
możliwości, marzen i ekstatycznych doznań?
do boju bracia i siostry do boju! Sami jesteśmy kreatorami naszego życia. I
chocbyśmy mieli umierać to bedziem walczyc, choćby wszystkie kłody zdawały sie
przerastać rozpiętość naszego rozkroku, to bedziem napierać ile wlezie. Do
ostatniego tchnienia. I ta walka to chyba sens życia?

[iwonagum]

czasami warto zmienic priorytety...

[Gość: agnieszka]

Mia, przeczytałam twój post i odpowiedzi na niego. Wszystko jest super, dobre
rady, które oczywiście się sprawdzają. Ludzie mówią, że najlepiej to wziaść się
w garść i nie dać się życiu. Też przez to przechodziłam, ale niestety takie
rady to nie dla mnie, mnie to jeszcze bardziej dołowało. Miałam marzenia,
plany, które nigdy nie wychodziły. Moje życie było podobne troche do Twojego.
Mieszkałam z mamą, w wieku 26 lat nie miałam nic oprócz pracy, z której
utrzymywałam dom i nas, bo mama miała bardzo niską rente. Odkąd pamiętam,
zawsze było ciężko, i trzeba było wszystkiego sobie odmawiać. Z tego też powodu
robiłam i mówiłam różnego rodzaju głupstwa, których teraz się wstydzę. Nie
widziałam sensu mojego życia. Ale pięć lat temu na mojej drodze życia spotkałam
jedynego, największego i prawdziwego przyjaciela, któremu bez wahania oddałam
swoje życie to ...Jezus. W nim odnalazłam sens mojego życia. I odkąd zaprosiłam
Go do swojego serca, moje życie może nie zmieniło się radykalnie o 180 stopni,
ale przede wszystkim odzyskałam pokój w moim sercu, potem pomału Pan dawał mi
to czego naprawdę potrzebowałam. Mam teraz własny dom, mąża, śliczną (choć
strasznie rozbrykaną) córeczkę, mam pracę. A przede wszystkim mam i znam
Jezusa, któremu mogę wszystko powierzyć i Jemu zaufać. Oczywiście nie jest
idealnie, Pan Bóg dotyka mnie różnymi doświadczeniami,(w lutym odeszła moja
mama, choć nie było czasem z nami najlepiej, to ona mnie rozumiałam; mój mąż
nie ma pracy), ale wiem że to wszystko ma sens i On przez to chce ukształtować
moje serce i tak naprawdę to On troszczy się o moje życie zarówno w sferze
duchowej jak i materialnej. Mia, zrozumiałam, że sens życia nadaje nam ludziom
tylko Bóg, On wie najlepiej czego potrzebujemy i co jest dla nas dobre. Kocha
nas takimi jakimi jesteśmy z wszystkimi naszymi wadami, problemami,
słabościami, no a przede wszystkim nie jest Bogiem narzucającym się. Szanuje
naszą wolę i czeka cierpliwie aż zdecydujemy się na życie z Nim. Na mnie czekał
7 lat. Jeśli jeszcze Go nie znasz, to On czeka na Ciebie! Pozdrawiam

Agnieszko pozdrawiam! :)

[abstrakt2003]

Masz rację! Ale twój post to też ten z kategorii "dobrych rad" które Mia mogą
tylko zdołować.
******
A co myślisz o modlitwie w intencji Mia?
Przemyśl to....
><((((>

[Gość: Sz]

bedjuk, abstrakt :)

[Gość: buscador]

Żyjemy w ch..owych na maxa latach. Nasze pokolenia dopiero (może) będą miały
lepiej. Teraz wygra ten kto przekaże swoje geny dalej i zatroszczy się o swoje
potomstwo.

[Gość: LLL4]

chodzi o to , ze zbyt wiele sobie obiecujemy od życia , a ono jest zwykłe
szare, ale utkane perełkami , trzeba sie cieszyc wszystkim ,radoscia innych i
myslec pozytywnie los sie odwróci życze Ci tego z całego serca , Boże
wesprzyj Autorke i Wszystkich

[Gość: Ania]

Pozytywne w tej naszej dyskusji jest to, ze kazdy z nas probuje autorce listu
pomoc. Zobaczcie jak wiele osob poswiecilo swoj czas, przelalo swoje mysli,
podzelilo sie wlasnymi doswiadczeniami. Czy sam ten fakt nie nastraja
pozytywnie do zycia ? Sensem zycia jest zycie ´samo w sobie, zycie dla innych,
czynienie dobra na mala i na wielka skale. Cieszyc sie zyciem znaczy kochac i
obdarowywac innych nie oczekujac nic w zamian.

[kostek_2004]

Mia, mam ponad 50 i troche inną perspektywę. Mam dzieci w Twoim wieku. Córka
wyjechała do Ameryki i dzięki Bogu nie zgubiła sie w zarabianiu dudków i
sprzataniu po Amerykankach. Skończyła tam jakąś szkołę, choc za to trzeba było
płacic (niemało) i na to zarobić. Teraz ma pracę, meza i dziecko ale naprawde
podziwiam jak dużo wartości wyniosła z domu i Polski. Wszystkie przeciwności
musiała przezwycięzac sama, bez oparcia w rodzicach ani w przyjaciołach ze
szkoły. Nie ma tam wielkich kokosów, wszystkie opowieści o sukcesach za granicą
nalezy podzielic co najmniej na pół. Syn skończył prestiżowe studia i daje
sobie jakoś radę, choc nie zarabia tyle ile bys chciała. Ożenił sie i jest
szczęśliwy. Razem tworzą plany na przyszłosc a rodzice ne pewno pomogą im w
miarę możliwości. Zastanów sie czy Twoje priorytety są naprawdę słuszne.
Pieniądze są ważne ale to nie jest jedyne kryterium szczęścia. Ja zaczynałem
swoje życie z dyplomem szkoły i posagiem w postaci kołdry i poduszki. Moja żona
wniosła tyle samo. Dzięki Bogu świętowaliśmy niedawno 30 rocznicę i myśle że
moja rodzina to jest mój największy majątek. Nie mam domku, rzadko wyjezdżam w
świat ale nie myśle że moje życie nie ma sensu. Tym co mam staram się dzielic z
innymi. Czasami zazdroszczę innym majątku, ale szybko zdaję sobie sprawę że
bluźnię, bo mam praktycznie wszystko co jest szczęściem. Nie załamuj się. Warto
żyć. Warto znaleźć przyjaciół. Poszukaj Boga, nie ważne czy jesteś wierząca czy
nie. Znajż przyjaciół w Neokatechumenacie - jeśli w Warszawie kościół na ul.
Domaniewskiej. Będę się modlić za Ciebie. W mojej rodzinie to zawsze pomagało.
Trzymaj sie

[Gość: Ibir]

Jedno wiem, nigdy nie trzeba się załamywać. Ja przezyłem 58 lat i duzo na ten
temat mogę powiedzieć. Pamiętaj jesteś młoda, piekna, napewno swoje marzenia
zrealizujesz. Znam taką dziewczynę z Warszawy - obecnie mężataka - która swoje
marzenia zrealizowała wyjeżdzając do Norwegii.

[Gość: ula]

Hej Mia. Rozumiem Cie doskonale i Ci wspolczuje, trudno mi Ci tu pisac jakies
filozoficzne wywody, albo pocieszac, bo pewnie zabrzmi to tandetnie, ale
chetnie bym z Toba pogadala, bo na wszystko jest sposob..... :)
jak chcesz to napisz na [e-mail]