jacektrudcccp
13.06.06, 08:29
Modlitwa jaką Jezus podał jako wzór w pierwszym zdaniu zwraca uwagę na
uświęcenie imienia Bożego.
Proszę przypomnijmy sobie.
Mateusza 6:9-13
Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje!
Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak
jak i w niebie.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj;
i przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam
zawinili;
i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego!
W Koranie dowiadujemy się, że ludzie zapomnieli o Bogu ku swej zgubie.
Sura 25:19
Władco! odpowiedzą, niech imię Twoje będzie pochwalone; nie mogliśmy szukać
innej prócz Twojej opieki; bogactwa którymi obdarzyłeś ich i ich ojców,
sprawiły iż zapomnieli o tobie, i pobiegli ku swej zgubie.
W Polsce najczęściej Imię Boże oddawane jest słowem „Pan”.
Biblia Gdańska wyd. 1632 rok
A tak niech poznają, żeś ty, którego imię jest Pan, tyś sam Najwyższym nad
wszystką ziemią.
Biblia Warszawsko Praska:
Niech poznają, że to Ty jesteś, i “Pan" jest Twoje imię, i że Tyś jeden
najwyższy ponad całą ziemią.
(Koran według Buczackiego)
Śmiertelni! bójcie się Pana, który was wszystkich z jednego wyprowadził
człowieka, dla którego utworzył niewiastę i okrył ich potomstwem ziemię.
Bójcie się Pana, w Imię którego prosicie, wzajemnie szanujcie wnętrzności
które was nosiły. Bóg postrzega sprawy wasze.
W Torze wyraźnie napisano, że imię Boże to Jehowa.
Wyjścia 3:15
15 Wówczas Bóg jeszcze raz rzekł do Mojżesza: „Oto, co masz powiedzieć do
synów Izraela: ‚Jehowa, Bóg waszych praojców, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg
Jakuba, posłał mnie do was’. To jest moje imię po czas niezmierzony i ono
mnie upamiętnia na pokolenie za pokoleniem.
Zastanówmy się zatem jak to się stało, że tak wiele osób wzywa Boga
imieniem „Pan”.
Słowo ‘Pan’ trafiło do Polski z ziemi greckiej poprzez Węgry.
Żupan w dawnych Węgrzech naczelnik komitatu (odpowiednik kasztelanii), nazwa
przejęta przez Słowian, oznaczała zwierzchników administracji terenowej, od
niej pochodzi tytuł grzecznościowy "pan".
Od tego imienia wywodzi się też słowo ‘panowanie’.
Żupan u zachodnich i południowych Słowian we wczesnym średniowieczu:
naczelnik żupy, okręgu
inaczej Pan Okręgu
Również starogreckie słowo panowanie ma swój źródłosłów wywodzący się od
bożka Pana.
W krajach słowiańskich żupanem w wiekach średnich nazywano urzędnika
administracji zarządzającego w imieniu suwerena danym obszarem, określanym
mianem żupy. Urząd taki istniał również w Polsce, gdzie oznaczał wysokiego
rangą dostojnika królewskiego.
Pierwotnie greckie słowo ‘Pan’ znaczyło ‘wszystko’ i takie znaczenie
ma też do dziś. Tak bywa też tłumaczone w przekładach Biblijnych na język
polski. Czy wcześniej funkcjonowało jako imię własne nie wiem. Dopiero od
czasów bożka Pana nabrało nowego znaczenia. Bogowie greccy w mitologii mieli
formę władzy nad ludźmi może dlatego nazwano zarządzanie panowaniem, a może
od lęku jaki wzbudzał Pan formę władzy opartą na lęku nazwano panowaniem -
nie wiem. Proszę przeczytajmy notatkę encyklopedyczną, która może nam lepiej
zrozumieć zagadnienie.
PAN (gr. Pan) w mit. gr. arkadyjskie bóstwo lasów, pól i stad (por.
jego przydomek Nómios, tj. „Pasterz", syn Hermesa i nimf' Dryopc wg innych
wersji Hermesa i Soso, Hermesa i Penelopy; Penelopy i wszystkich jej
zalotników; Penelopy i Apollona, Penelopy i Odyseusza lub Zeusa i Hybris.
Dryope porzuciła nowo narodzonego chłopca przerażona jego brzydotą, ale
Hermes zabrał owiniętego w zajęczą skórę syna na Olimp, gdzie dziecko
spodobało się wszystkim bogom (gr.pan „wszystek").
Pana przedstawiano jako należąca do orszaku Dionizosa istotę koźlonogą,
dwurogą i pokrytą sierścią; z racji koziego wyglądu zwano go Ajgipanem (gr.
Aigipan „Koźli Pan"), a jego podobieństwo do satyrów powodowało, że nosili
oni także nazwę panów, panes, ale bogowie olimpijscy przezywali Pana „psem
Wielkiej Bogini", tj. Kybele.
Słynął z umiejętności tanecznych. Skonstruował pierwszą fujarkę, został
mistrzem gry na tym instrumencie i - zdaniem Midasa – pokonał w muzycznym
konkursie samego Apollona. W dawnych czasach udzielał wyroczni i Apollona
nauczył sztuki wieszczenia.
Cechowała go niezmożona aktywność seksualna, a obiektem jego zalotów byty
boginie, nimfy, młodzieńcy i zwierzęta. Znalazł miejsce schronienia Demeter,
co pozwoliło Mojrom nakłonić ją do powrotu na Olimp; ostatecznie więc
przyczynił się walnie do przerwania głodu panującego na ziemi.
Przebywał w górach i gajach, gdzie u źródeł drzemał w upalne południa, a
tych. którzy go budzili, karał nagłym (panicznym) strachem, stąd sen o Panie
traktowano Jako zapowiedź zamętu i niepokoju.
U boku Zeusa walczył z tytanami, przerażając ich swoim rykiem i wsparł
Ateńczyków w bitwach z Persami pod Maratonem i Salaminą. Zmarł u schyłku
świata antycznego. W koncepcji orfików elementy Wszechświata uznawano za
części ciała Pana, on sam uchodził za stwórcę ziemi, którą oddzielił od
morza. W Rzymie Pana identyfikowano z Inuusem.
Andrzej M. Kempiński – mitologia ludów Indoeuropejskich.
Okazuje się, że słowo ‘Pan’ to imię własne kozłokształtnego Demona.
W czasach Biblijnych już się zdarzyło, że władca Izraela ustanowił kapłanów
dla Demonów:
2 Kronik 11:15
15 I ustanawiał sobie kapłanów dla wyżyn i dla kozłokształtnych demonów, i
dla cielców, które uczynił.
Tymczasem języku polskim na ogół greckie słowo ‘kyrios’ bywa tłumaczone
na ‘Pan’.
W języku greckim, ‘kyrios’ może oznaczać;
-właściciela / posiadacza własności
-władcę
-kogoś wyżej postawionego
-Jezusa
-Boga Ojca
-inne nadprzyrodzone istoty
-przywódcę religijnego
W zależności od okoliczności słowo to może mieć inne znaczenie i można je
różnie tłumaczyć chociaż wszystkie możliwości można ująć słowem ‘Władca’.
Przykładowo, jeżeli chcemy przetłumaczyć z języka polskiego na grecki słowo
ucho, które ma wiele znaczeń, to jeżeli chodzi o ucho od igły to musimy
napisać ‘trima’, a jeżeli o ucho będące częścią głowy to musimy
napisać ‘akhon’.
Słowo ‘kyrios’ na ogół tłumaczone jest na słowo ‘Pan’. Tymczasem, źródłosłów
słowa ‘pan’ nie pochodzi od słowa ‘kyrios’ tylko od greckiego ‘Paon’.
Zajrzyjmy jeszcze dla upewnienia się do Encyklopedii Religii PWN i
zobaczmy co znajdziemy gdy poszukamy słowa Pan:
Pan, gr. Pan, Paon, w religii staroż. Grecji bóg pasterski wywodzący się z
Arkadii, opiekun owczych i kozich stad. Jego tryb życia (m.in. umiłowanie
muzyki) odpowiadał zwyczajom pasterskim, lecz sam bóg strzegł stad,
pozostając w oddali, a jego objawienie się wzbudzało popłoch wśród zwierząt i
ludzi ("paniczny strach"); wywoływał także panikę podczas bitew. Wyobrażany
był jako bóstwo koźlonogie, o brodatym obliczu, z rogami; przebywał w dzikiej
naturze, często w towarzystwie nimf, z którymi pląsał do wtóru syryngi
("fletnia Pana"). Greckie imię boga jest prawdopodobnie związane
etymologicznie z łac. pastor ['pasterz'], pasci ['paść']; w okresie mykeńskim
poświadczona jest forma aiki-pata, Aigipan ['koźli pasterz']; w starożytności
imię boga tłumaczono jako 'wszystek' (pan), gdyż swą dziwaczną
postacią "uradował wszystkich bogów". Według mitu związanego z przybytkiem
Zeusa Lykaiosa (Lykaion), P. był synem Zeusa i Kallisto, bratem eponima
Arkadii, Arkasa, wg mitu z Kyllene synem Hermesa i nimfy, córki Dryopsa.
Kult P. wywodził się z Arkadii, pod koniec VI w. p.n.e. rozpowszechnił się w
Beocji, gdzie Pindar wiązał go z Wielką Matką, oraz w Fokidzie, gdzie w
Delfach oddawano mu cześć wr
