Synowa

[Gość: aalicja2]

Tak wiele synowe piszą o złych teściowych nie widząc swojego zachowania i
swoich wad.Można zapewnić synom i ich żonom na początku małżeństwa extra
warunki, a i tak nie potrafią tego docenić, traktując cię jedynie jako
dostarczyciela przyjemności, dzięki pieniądzom które jeszcze zarabiasz.
Synowe w stosunku do swoich rodziców, nawet jeśli się za bardzo z nimi nie
dogaduje, potrafią spełniać jakieś obowiązki, wynikające z tzw.obowiązku
trudnej miłości. W stosunku do rodziców męża takich obowiązków nie odczuwają,
zwłaszcza jeśli jej rodzice mieszkają w tym samym mieście, a teściowie dalej.
Na pewno jest w tym też wina synów.
Podyskutujmy o granicach pomocy dla swoich dorosłych dzieci.

[lola211]

Niestety, czesto obserwuje typowa postawe roszczeniowa wobec rodziców zony i
meza, zwłaszcza gdy maja dzieci.Wtedy babcia i dziadek maja obowiazek pomagac
finansowo- to sposób myslenia tych ludzi.
Z drugiej strony znam przypadki kompletnego braku zainteresowania dziadków
wnukami, pomocy zadnej, nawet tej niematerialnej, jak przypilnowanie czasem
dziecka- nie poczuwaja sie.
Chore sytuacje.

[Gość: Lena]

Najczęstszą sytuacją wśród moich znajomych jest radzenie sobie samemu. Zdarzają
się osoby pomieszkujące do czasu załatwienia swojego lokum lub /dużo rzadziej/
mieszkające na stałe z teściową /tesciami/ albo takie, które od razu
przeprowadzają się na swoje /on lub ona ma swoje mieszkanie - kupione przez
rodzica, otrzymane ze spółdzielni, służbowe lub wynajmują razem obce miezkanie.
Nie znam wśród rodziny lub znajomych osób potrzebujących materialnej pomocy od
rodziny a już nie wyobrażam sobie takich wymagających tego. Tylko jedna matka
mojej koleżanki opiekowała się wnukiem /synem tejże koleżanki/, reszta albo
brała urlop wychowawczy albo szukała opiekunki. Matka mojej koleżanki sama
zadeklarowała swoją pomoc, bo akurat przeszła na emeryturę pomostową a
pierworodnego wnuka uwielbia.
Nasz stosunek do teściwej zależy też od samej tesciowej a stosunek naszych
synowych /ja nie będę miała bo mam córkę/ zależy też od nas. Od kilku lat
opiekuję się siostrą teściowej. Bywam u niej 1-2 razy w tygodniu, robię zakupy,
zabieram większe pranie /np. posciel/, porozmawiam, telefonuję przyjnajmniej co
2-3 dni /mieszka ok.60 km od nas/ i ona wie, że u nas jest domownikiem i może
przyjechać kiedy ma na to ochotę. Z teściową nigdy nie będziemy miały takich
stosunków, bo dla mojej teściowej "dobre stosunki" panują wtedy gdy ona innymi
rządzi, manewruje i czuje, że "trzyma ich w garści" a dla jej siostry dobre
stosunki to przyjazne ciepłe, życzliwe rozmowy, pomoc.
Myślę że kiedyś z zięciem dogadam się. Z jednej strony życzliwie a z drugiej
wiem czego trzeba wymagać we wzajemnych stosunkach. Tyle dawać z siebie ile
wymagać i być sprawiedliwym. Nie wiem jaki będzie ten człowiek ale jakoś w
życiu wszystkim daję kredyt zaufania ...

[Gość: Babcia]

Nie ma prawa,ktore mowi ,ze dziadkowie powinni pomaga, Pomoc z ich strony to
ich sprawa moga wziasc wnuka na spacer pobwaic sie z nim kupic mu prezent ale
nie musza wspierac finansowo. A jakie prawo maja dorosle dzieci do swoich
starych rodzicow?????czy oni tak naprawde pala sie do pomocy dla nich??
DLACZEGO ZAWSZE RODZICE MUSZA SIE POSWIECAC?ONI SWOJE ZROBILI WYCHOWALI/ MOZE
DO 30 LAT / dali wyksztalcenie ubierali w miare mozliwosci modnie, karmili i
wiele innych poswiecen z ich strony bylo wiec wydaje mi sie ,ze teraz przyszedl
dla nich czs ZYCIA .Czasy sie zmieniaka rodzice starzy tez maja swoje
prawa.Znam syna,ktory mieszka od swojej matki tylko pare/PARE/ domow i nigdy
nie ma CZASU dla niej w niczym jej nie pomaga ona przez 20 lat pomagala mu jak
mogla/3dzieci/sama ma tylko rete ale on nigdy nie zapytal sie czy wystarczy jej
reta czy ma co jesc jutro itp.kazdy dom ma sowja historie ,lecz jak zblizona do
kazdej rodziny nie ma rodziny,gdzie by rodzice nie spieszyli z pomoca ale nie
jest to i odwrotnie wiec pytam sie dlaczego dziadkowie MUSZA pomagac doroslym
dzieciom? dlaczego ,gdy tego nie zrobia sa krytykowani ,obgadani i wiele innych
rzeczy dlaczego?uwazam, ze kazdy dorosly czlowiek musi uporac sie ze swoimi
troskami sam.Bo najlepiej jest uszanowac wszystko ,gdy dorabia sie wlasnymi
rekami,bo co przychodzi latwo nie daje zadowolenie.Zostawmy dziadkow w spokoju
lecz nie zapominajmy o nich .Kazdy jest kowalem swojego zycia i nie obarczajmy
naszych starych rodzicow swoimi klopotami,pomyslmy tylko na chwile co MY dla
nich robimy?czy my mamy dla nich czs?nie zagladajmy do nich tylko w dniu rety
lub emerytury zagladajmu kazdego dnia to i oni sie zmienia.

[kawka]

Gość portalu: Babcia napisał(a):

> Nie ma prawa,ktore mowi ,ze dziadkowie powinni pomaga, Pomoc z ich strony to
> ich sprawa
Akurat to nie do końca prawda, bo jest takie prawo. Jeśli wnuki są w tragicznej
sytuacji np., to na dziadkach ciąży obowiązek alimentacyjny. Ale to oczywiście
przypadki skrajne, a nie obyczajowe.
Chcę powiedzieć wszystkim kochanym teściowym: chcecie być kochane, szanowane,
witane z radością - dajcie żyć swoim synowym i zięciom ich własnym życiem.
Fakt, niejedno małżeństwo, zwłaszcza na starcie, musi z konieczności korzystać
z pomocy rodziców. Najczęściej to wy same tę pomoc proponujecie. Potrzebujecie
tego dla samych siebie, to wypływa z waszego zatroskanego macierzyństwa. Ale to
macierzyństwo jest obarczone taką dozgonną troską, która bywa dla dzieci
toksyczna. Przypadki dobrze mi znane: teściowa kupuje IM dywan - ale koniecznie
czerwony, bo taki lubi, a ONI NIE CIERPIĄ czerwonego. Teściowa jest
rogoryczona. ONI kupili sobie mieszkanie, mają biednie i pusto, ale są
szczęśliwi. Teściowa w tajemnicy, kiedy są na wakacjach, urządza im wszystko od
a do z. ONI wracają i... szlag ich trafia, bo chcieli po swojemu, a nie po
MAMOWEMU! teściowa jest rozgoryczona. IM brakuje pieniędzy, jest właśnie małe
dziecko, tylko jedna pensja... wiadomo. Teściowa wykłada szczodrze sumkę. A
potem staje się ICH księgową: bo zmarnowali, bo wydali na duperele, bo ona to
by tak i tak rządziła. ONI mówią - to nasze życie! Teściowa jest rozgoryczona...
Mogę tak długo jeszcze, ale po co? Pewnie w każdej tej opowieści jakaś kochana
teściowa się rozpozna... i oburzy. No właśnie. Mam propozycję, kochane
teściowe: zróbcie rachunek sumienia. Która z Was daje coś tak zupełnie
bezinteresownie? Mówicie, że kochacie. Prawdziwa miłość, także ta macierzyńska,
DAJE, ale nie ROZLICZA JAK URZAD SKARBOWY. Dawać nie musicie, ale nie próbujcie
za to, co dajecie, uzurpowac sobie praw do ICH życia. ONi będą was kochać i
tęsknić za wami, jeśli znajdą w was dobroć i ostoję, a nie wiecznch sędziów.
Nawet jeśli nie będziecie nic dawać. Synowe o wiele częściej skarżą się na brak
serca niż na brak dywanów czy pieniędzy.

[Gość: camel]

> Akurat to nie do końca prawda, bo jest takie prawo. Jeśli wnuki są w
tragicznej
>
> sytuacji np., to na dziadkach ciąży obowiązek alimentacyjny. Ale to
oczywiście
> przypadki skrajne, a nie obyczajowe.

Zalezy jaka to sytuacja i kto do niej doprowadzil. Wnuka narkomana biegajacego
po ulicy, dziedkowie nei maja obowiazku utrzymywac.
Ale fakt faktem. Dziwne czasy nastaly, gdzie nikt si edo niczego nie poczuwa.
Dziadkowie nie cha dac wnukom pieniedzy, dzieci maja w nosie rodzicow i wspolny
czas (np Boze Narodzenie), wola wypady ze znajomymi. Wnuczkowie oddaja dziedkow
do domu starcow i nie maja zamiaru odwiedzac, mlodzi ludzie nei chca wogole
dzieci, bo przeszkadzaja w karierze itp... jakas paranoja.

camel

[Gość: Maxia]

Gość portalu: camel napisał(a):

> Ale fakt faktem. Dziwne czasy nastaly, gdzie nikt si edo niczego nie poczuwa.
> Dziadkowie nie cha dac wnukom pieniedzy, dzieci maja w nosie rodzicow i
wspolny
> czas (np Boze Narodzenie), wola wypady ze znajomymi. Wnuczkowie oddaja
dziedkow
> do domu starcow i nie maja zamiaru odwiedzac, mlodzi ludzie nei chca wogole
> dzieci, bo przeszkadzaja w karierze itp... jakas paranoja.


Zastanawia: z czego zaczyna się ta "paranoja"?
Na jakich przesłankach opierają się nasze kontakty pomiędzy
najbliższymi, a w dalszej kolejności, nasze kontakty z innymi ludźmi?
Jest wiele budujących przykładów wzajemnej pomocy w rodzinach,
jakby niebyło - tego pierwszego miejsca, w którym uczymy się od
dziecka wybierać co dobre, a co złe. Jednak co powiedzieć o tych złych
relacjach? Otóż, jeśli za młodu nie zostaną wpojone pewne odwieczne wartości,
- tę lukę później zajmie egoizm, brak szacunku dla drugiego człowieka i
destruktywny materializm.
Po prostu zabraknie miłości i poświęcenia dla drugiej osoby.
I wtedy nie dziwmy się, jak kiedyś odczujemy to na własnej skórze.

[bilala]

Jestem już teściową i babcią i nie narzekam. Nie narzekałam również na moje
dwie teściowe kolejne, a moi mężowie nie narzekali na moją Mamę. Ale oczywiście
to nie zawsze się tak dobrze układa, bo ludzie bywają zupełnie różni. Warto by
pamiętali o tym, że stosunki w rodzinie powinny opierać się na miłości, a nie
na jakichś "mają prawo". Dorosłe dzieci powinny żyć na własny rachunek - na tym
chyba m.in. polega dorosłość. Ale jeśli ich sytuacja jest fatalna - to chyba
miłość rodziców polega na tym, żeby jednak jakoś pomóc. Teściowie - dziadkowie
przepracowali swoje życie i chcieliby odpocząć - ale jeśli widzą, że konieczna
jest pomoc przy wnukach - to serce powinno im powiedzieć, że trzeba tej pomocy
udzielić. Starzy ludzie nie powinni być nikomu ciężarem - ale jeśli są chorzy,
niezaradni, nie mają na lekarstwa - to dzieciom serce powinno powiedzieć, że
rodzice potrzebują pomocy i trzeba im pomóc. Ale jeśli nie mogliśmy się nigdy z
dziećmi dogadać, to jak liczyć na to, że dogadamy się z obcą osobą, zięciem czy
synową? Pracujemy na to długie lata przedtem, zanim dzieci założą rodziny.

[Gość: midgeure]

Wszystko zależy od człowieka. ja nie dzielę ludzi na teść/teściowa,
zięć/synowa. Patrzę na człowieka. Są teściowe, od których zięć/synowa dostają
duzo miłości, a są i takie, od których lepiej uciekać. To CZŁOWIEK i tylko od
niego zależy jakie stworzy relacje w kontaktach teściowa-zięć/synowa lub
zięć/synowa-teściowa (od teściach celowo nie wspominam, bo nie wzbudzają aż
takich emocji). Chcę wspomnieć o moich sąsiadach. Mam sąsiadkę, której syn
mieszka z rodziną piętro wyżej. I jakaż jest sytuacja. Sąsiadka wstaje wcześnie
rano i idzie na górę do syna, by ich obudzić, bo oni bez jej budzenia nie
wstaną. Robi im zakupy na śniadanie, w kolejności obiad, kolacja też się
zdarza. Spotykam ją zabieganą i zmęczoną. Nie raz słyszę, że troszkę odpocznie
jak dzieci i wnuki wyjadą na urlop. Nie raz mam ogromną ochotę powiedzieć coś
temu niedojrzałemu facetowi (on ma 40 lat!), żeby odpuścił i sam zadbał o
siebie i swoją rodzinę (w końcu oboje z żoną pracują i mają wysokie zarobki!) i
wraz z żoną pomogliby tym razem matce, by dali jej odpocząć i może role by się
odwróciły, to znaczy - by zatroszczyć się o mamę, by jej niczego nie brakowało.
Wychowano mnie w poczuciu szacunku do rodziców - co oznacza, że jestem
zwolenniczką takiego wychowania dzieci, że karmię, płacę aż do ukończenia
edukacji lub w razie problemów finansowych czy mieszkaniowych; a jak dzieci
pracują (i dobrze zarabiają) to już mogą same sobie radzić. I nie przesadzajmy
z tym stereotypem teściowych. Powtarzam po raz n-ty, wszystko zależy od
CZŁOWIEKA.

[Gość: kolorka2]

A ja powiem coś prowokującego. Po co natura sprawiła, że człowiek żyje długo,
nie umiera po odchowaniu dzieci? Dlaczego kobiety tracą z wiekiem zdolność
rozrodczą? Ano po to, żeby zajmować się wnukami - ludzie młodzi rodzą, starzy
mają im pomagać w wychowaniu. Takie jest oficjalne stanowisko antropologów w
sprawie tesciowych, teściów i innych takich:)

Kolorka jako wykopalisko antropologiczne

[Gość: Darek]

Kolorka twoi rodzice powinni w takim razie zyc jeszcze bardzooooo dlugo bo ty
sie chyba nigdy w zyciu juz nie odchowasz. Po prostu zestarzejesz sie razem ze
swoja glupota.

mhmmm, co za poziom dyskusji....

[Gość: kolorka2]

Najwyraźniej nie masz pojęcia o:
1. zasadach dyskusji

2.antropologii społecznej


Rozmowa z tobą nie ma sensu, więc nie spodziewaj się że zachowam się po mnie
zachowania na swoim poziomie.

[sloggi_so]

Jeśli decydujesz się na dzieci, to Ty je powinnaś odchować. Jeśli Wasi rodzice
chcą Wam pomóc - to mogą, ale muszą.
Dla mnie zmuszanie dziadków do opieki to jest wysługiwanie się. Kolega w pracy
co tydzień w piątek obdzwania rodziców i teściów, zeby wcisnąc im swoje
pociechy, bo idzie z żoną albo na imprezę, albo na dyskotekę.
Wiadomo, ze poproszeni nie odmówia.
No niestety, jeśli decydujesz się na posiadanie potomstwa, to rownież na zmianę
trybu życia.
Wiem, ze jestem potworem, ale dokąd mieszkałem z rodzicami zbuntowałem się i
nie pozwalałem, aby siostra ze szwagrem co weekend podrzucali nam swoją córkę.
Preteksty były rozmaite, kombinacje też. A to jada na zakupy i dziecko sie
zmęczy, a to przyjdą goscie którzy palą dużo papierosów, a to poszliby
potańczyć. No moment - rozmnażasz się, to ponoś tego konsekwencje - człowiek to
nie jest kukułka.

[Gość: Babcia]

"starzy maja pomagac im w wychowaniu" kazdy czlowiek ma inny system
wychowania,ja uwazam,ze wychowanie dziecka to sprawa rodzicow i na nich
spoczywa ten obowiazek.Rodzice musza czuc sie odpowiedzialnymi za swoje dzieci
a nie dziadkowie/to moja poinia/ jestem babcia 9 lat ale nie wpycham nosa w
wychowaniu wnukow ,owszem interesuje sie ich zyciem ale decyzje pozostawiam
moim dziecia Oni musza wiedziec co to znaczy wychowanie dziecka.To przechodzi z
pokolenia na pokolenie ,jezeli ja bede wychowywac moje wnuki jaka gwarancje
mam,ze moja corka bedzie dobrze wychowywac swoje wnuki?Moja rola babci,jest
przekazanie tradycji rodzinnej,pomoc TYLKO w naglych przypadkachi ,trzymanie
nosa z daleka od zycia moich doroslych dzieci.Kazdy jest kowalem swego
losu ,jezeli My dziadkowie bedziemy zawsze wspierac nasze dorosle
pociechy,kiedy dla nas sie zacznie czs zycia?a Oni zawsze "COS" potrzebuja.Ile
jest dziadkow co wnuki ,dzieci czekaja tylko na dzien renty lub emerytury i w
tym dniu dziadkowie sa najbardziej kochani i w tym dniu synowa przyszle swoja
pocieche z obiadkiem dla babuni i dziadunia.A gdy dziadkowie noc nie dadza
wowczas sasiedzi slysza jacy ci tescie sa wredni,jaka ta tesciowa jest skapa a
tesc, i po co to wszystko, po co opowiadanie ludzia "histori".To jest Twoje
zycie a nie sasiada a dziadkowie nie sa wredni oni poprostu chca troche zyc.

Kolorka2 i pewna dygresja

[Gość: midgeure]

No i rzeczywiście sprowokowałaś ludzi... Ciekawe tylko czy ty naprawdę tak
myślisz? Jeśli tak - to już wyobrażam sobie ciebie wychowanej przez dziadków
oczywiście (według twojego założenia), a twoi rodzice pewnie bawili się, fikali
od jednej balangi do drugiej, i ty również po urodzeniu dziecka będziesz bawić
się na całego (boś młoda i masz prawo), a twoi rodzice bądą niańczyć
wnuka/wnuczkę/wnuki, bo już się nabawili, są starzy i ich rola to ciężka praca
przy wnukach. To wszystko zgodnie z twoją teorią. Ciągnijmy dalej ten temat -
kiedy twoje dziecko zrobi sobie dziecko, twoim obowiązkiem będzie się nim
zająć, boś stara i twój okres rozrodczy dobiegł końca, już nie masz prawa do
życia. Ciekawe czy potrafisz siebie wyobrazić w tym modelu współczesnej
rodziny, stworzonym przez ciebie oczywiście. Tak łatwo zrezygnujesz z życia,
gdy twoj okres rozrodczy się zakończy? Czy mając ponad 50 lat nie będziesz
chciała spędzić miło czas z jakimś przystojnym, inteligentnym 50-latkiem? Pójść
na kawę, do kina czy teatru, pojechać gdzieś w urocze miejsce? No tak, nie masz
prawa, jesteś (piszę przyszłościowo oczywiście) stara i nie możesz mieć już
czasu dla siebie. Chyba że twoje dziecko nie będzie rodzicem... Chyba że ty nie
będziesz rodzicem... Co wtedy będziesz robić, gdy dobijesz 50-tki? Zgodnie z
twoją prowokacją, miało to być poświęcenie dla wnuków, ale jeśli tych wnuków
nie ma?... Mam nadzieję, że to była tylko prowokacja, że myślisz zupełnie
inaczej. Ale jeśli jednak nie - współczuję twoim dziadkom, rodzicom i twojej
przyszłej rodzinie, ale nie takiemu podejściu do życia.

a propos czytania ze zrozumieniem...

[kolorka2]

Chyba nie doczytałaś dobrze tego co napisałam. Nie pisałam nigdzie jakie jest
MOJE zdanie na temat roli starszej osoby w rodzinie. Pisałam co na ten temat
sądzi antropologia, która doprawdy nie opiera się na argumentacjach typu "mając
ponad 50 lat będziesz chciała spędzić miło czas z jakimś przystojnym,
inteligentnym 50-latkiem". Ta dziedzina nauki analizuje związki pomięzy wpływem
natury i kultury w ewolucji człowieka - antropolodzy badają m.in. zagadkę
długowieczności życia człowieka. Bo nie jest to tak oczywista sprawa, wyobraź
sobie; człowiek stosunkowo od niedawna może sobie po 50tce spędzac czas z
przystojnym 50latkiem :P Przez tysiące lat rola człowieka starszego w stadzie
była hmmm nieco inna niż we współczesności :P :P :P

Gdybyś chciała porozmawiać na ten temat, albo dowiedzieć się czegoś więcej
(temat uwazam za ciekawy, ale nie podchodzę do niego w personalny sposób) -
chetnie pogadam. I bez wycieczek osobistych prosze :)

Zmiana tematu

[Gość: midgeure]

OK, przepraszam, jeśli uraziłam. Nie miałam na celu, aby kogokolwiek urazić.
Naprawdę. Wkurzają mnie tylko teksty tego typu jak temat wiodący obecnego forum
SYNOWA. Działa to na mnie jak czerwona płachta na byka, bowiem mam sąsiadkę,
która jest wykorzystywana przez swoje dzieci (zwłaszcza przez dorosłego syna,
który ma 40 lat) i wnuki MAKSYMALNIE! Godzi się na wszystko, bo pewnie uważa,
że tak trzeba. Syn z rodziną mieszka piętro wyżej, a ona (moja sąsiadka) budzi
ich rano, robi im śniadanko, zakupy, zajmuje się dziećmi, potem obiad, pewnie i
kolacja, i znowu dzieci. Kobieta nie ma czasu dla siebie i mówi, że odpocznie
jak oni wyjadą na urlop. Sorry, ale często mam ochotę temu niedojrzałemu
synkowi coś dobitnie powiedzieć, bo to totalny wstyd tak wykorzystywać matkę.
Kobieta ma takie samo prawo do życia jak on i jego rodzina. I nic mnie nie
przekona, że jest inaczej... I to jest ten kontrowersyjny temat. Natomiast ty
poruszasz bardzo ważną kwestię od strony antropologii. Bardzo chętnie pogawędzę
i dowiem się czegoś więcej. Grzecznie i kulturalnie, jeszcze raz przepraszam :-)

[miriammiriam]

kolorka2 napisała:

> Chyba nie doczytałaś dobrze tego co napisałam. Nie pisałam nigdzie jakie jest
> MOJE zdanie na temat roli starszej osoby w rodzinie. Pisałam co na ten temat
> sądzi antropologia, która doprawdy nie opiera się na argumentacjach
typu "mając
>
> ponad 50 lat będziesz chciała spędzić miło czas z jakimś przystojnym,
> inteligentnym 50-latkiem". Ta dziedzina nauki analizuje związki pomięzy
wpływem
>
> natury i kultury w ewolucji człowieka - antropolodzy badają m.in. zagadkę
> długowieczności życia człowieka. Bo nie jest to tak oczywista sprawa, wyobraź
> sobie; człowiek stosunkowo od niedawna może sobie po 50tce spędzac czas z
> przystojnym 50latkiem :P Przez tysiące lat rola człowieka starszego w stadzie
> była hmmm nieco inna niż we współczesności :P :P :P

dziecko drogie, przez te jak mawiasz tysiace lat ludzie żyli znacznie krócej,
ile wynosiła średnia życia w średniowieczu? 30 z hakiem, czy cos koło tego..

> Gdybyś chciała porozmawiać na ten temat, albo dowiedzieć się czegoś więcej

dowiedzieć się? pani antropologowa raczy żartować

> (temat uwazam za ciekawy, ale nie podchodzę do niego w personalny sposób) -
> chetnie pogadam. I bez wycieczek osobistych prosze :)

nie tylko czytać, ale i ODPOWIADAC z sensem proszę

[Gość: kolorka2]

miriammiriam - czy to nie ty jestes tą lasencją, która tu i ówdzie podawała
sie niegdyś za zakonnicę? Nieważne, choc to "dzieckowanie" mogłoby na to
wskazywać... :)


Bez względu na ton poufałości w twoim poście usciślijmy - co zamierzałaś
udowodnić zdaniem "przez te jak mawiasz tysiace lat ludzie żyli znacznie
krócej, ile wynosiła średnia życia w średniowieczu? 30 z hakiem, czy cos koło
tego.." ? Bo jakoś to zdanie (te zdania??) jest bełkotliwe - tak na poziomie
konstrukcji, jak i sensu.

A więc podsumujmy:
zanim podejmiesz z kimś dyskusję - spróbuj zdobyc choć minimalną wiedze na
temat, na który usiłujesz rozmawiać.

zanim zdecydujesz się wysłać post - upewnij się, że jest on zrozumiały, a także
ze WNIESIE on coś do toczącej się rozmowy.

I dla twojej wiadomości - antropologia to drugi skonczony przeze mnie kierunek.
W tym sensie użyty przez ciebie zwrot "pani antropologowa" jest jak najbardziej
na miejscu.

miła kolorko

[miriammiriam]

niezmiernie rzadko w sposób dosłowyny wyrażam się o głupocie forumowiczów, ale
w tym wypadku nie zawaham się; kolorko jesteś skończoną debilką do potegi n-
tej, gdyby głupota była letalna robaki już dawno by cie zjadły.
życze miłego dnia

ouu tak!!

[Gość: kolorka2]

Jestem debilką. I podobno ty masz na to dowody :DD

Cieszę się z twojego odkrycia razem z tobą i trzymam kciuki. Może kiedyś ci się
poprawi!!

A teraz wybacz, ale nie mam zwyczaju wchodzić w pyskówki. Nie działam na tym
poziomie. Papa i bez odzewu.

[miriammiriam]

Gość portalu: kolorka2 napisał(a):
>Nie działam na tym
> poziomie.

własnie, nie chce mi się schylać do poziomu paniusi antropologówny

[Gość: Tesciowa]

To jest bardzo ciekawy temat i warto,go trzymac na forum to jest cos o czym my
wszyscy bardzo czesto mowimy.Moj przyklad jest bardzo prosty nie jestem
zwoleniczka pomocy dla doroslych dzieci -dlaczego? moj syn ozenil sie 25 lat
temu po dwoch latach przyszlo na swiat dziecko pracowali onoje nie oszczedzali
ZYLI bo mlodzi na moje uwagi sluszalam odpowiedz synowej "a co tam mama wie"
wnuk byl wychowywany przez tamta babcie,ja bylam babcia niedzielna chociaz
mieszkamy tylko o pare domow od siebie. Po 6 latach okazalo sie,ze nie maja
gdzie mieszkac dostali wypowiedzenie od nowego wlasciciela domu/stary
wlasciciel zmarl/ co robic oboje przyszli do mnie,gdyz wiedzieli ,ze mam troche
gotowki zaczela sie rozmowa oboje poprosili o wsparcie nie odmowilam
pomoglam /drugie dziecko przyszlo na swiat/ wzieli pozyczke z banku /troche
mojej gotowki/i kupili sobie dom.Synowa nigdy nie byla gospodynia calym domem
plus dziecmi zajmowal sie syn/gotowanie ,pranie,lekcje/ pomagalam wychowywac
wnuka robilam wszystko wraz z synem pozyczke w banku splacali w pierwszej
kolejnosci druga splata miala byc dla mnie i tu sie zaczelo dopiero "zycie"
pierwsze dwa miesiace oddawali pieniadze a potem synowa powiedziala mi wprost
po co mamie pieniadze mama jest stara nie potrzebuje ich tak jak my nie dalam
za wygrana stanowczo powiedzialam dla syna ,ze musza mi oddawac bo tak sie
umowilismy sama mialam na wychowaniu wnuka /syn corki/ u mojego syna przyszlo
trzecie dziecko pomagalam na dal gotowalam ,robilam zakupy za swoja rente bo
tam sa dzieci bo tam sie nie przelewa itp.syn nie pracowal , dzieci rosly wnuk
jyz 17 letni powiedzial mi te same slowa co synowa "po co babci pieniadze"
podjelam ja 70 letnia babcia prace na pol etatu aby bylo mi troche lzej.Corka
naciskala syna na podjecie pracy zawsze to samo a kto bedzie gotowal itp/nie
mial ochoty isc do pracy/ wrescie po duzej klotni z corka poszedl za praca mial
pracowac jako dozorca i to co uslyszalam dech mi zaparlo jego syn oswiadczyl,ze
nie ma sie wazyc podjac taka prace bo co jego koledzy powiedza.Az trudno
uwierzyc w to w domu bieda ja POMAGAM jak moge a ty tu ladna historia.On ojciec
nie poczuwa sie do opieki swoich dzieci a ja babcia MUSZE to robic o nie WY
jestescie rodzicami i to wasz obowiazek synowa sie rozloscial jak mama moze tak
mowic,mamy obowiazek jest nam pomagac bo to mamy syn a gdzie pomoc Twoich
rodzicow? /ojciec dentysta/zapytalam sie jej moi rodzice mieszkaja
daleko /45km/ i nie jest im latwo a dla mnie latwo?GDYBY NIE MOJA PRACA MAM
DZIS 79 LAT TEZ BY NIE BYLO LATWO .Mam jeszcz dwie corki ale zadna z nich nie
wolala o pomoc same sobie radzily jak mogly/jednej tylko wychowywalam dziecko/
jedna mi pomaga jak moze,nie ma dnia aby nie zadzwonila mieszka daleko i nie
spytala sie o pomoc,a moj syn i synowa ciagle wyciagnieta maja reke daj i daj a
skad ja mam brac?maz nie zyje 14 lat jestem zaradna i to uczylam swoje dzieci
ale synowa byla i jest innego zdania .Oszczedzac maja dziadkowie bo to ich
obowiazek jest utrzymac wnokow. Wiec ja sie pytam,gdzie jest to
powiedziane,bylam chora to syn moj nie zajrzal do mnie ani synowa bo nie maja
czasu ale w dniu renty drzwi sie nie zamykaja u mnie a po recie jest cichutka.
I teraz ja sie pytam czy ja jestem zla tesciowa?? zla babcia??? babciu ja
potrzebule buty babciu ja potrzebuje spodnie ,kurtke,czapke itp co roku ta sama
historia a gdzie twoja kurtka stara? a nie wiem,gdzis tam lezy ,lezy? TO
POWIEDZ MAMIE ABY JA WYPRALA I BEDZIE DOBRA JESZCZE co ty babcia stara kurtka?
tez cos tak odpowiada moj wnuk 17 i moja wnuczka 12 i co czy ja musze kupic ta
kurtke?? a gdzie moja kirtka,moje buty.kto mi kupi? czy ja nie mam prawa do
zycia??? pracowalam cale moje zycie mlodosc zabrala mi wojna dorobilam sie z
mezem nikt nam nie pomagal a teraz ja MUSZE POMOC dlaczego.Chlep zapracowany
wlasnymi rekami smakuje lepieji to powtarzam moim dzieciom ale do nich to nie
dociera .Ja musze im dac i koniec czy to ludzkie?

do TEŚCIOWEJ

[Gość: potomek]

Serce mi się kraje jak to czytam i nie wiem co napisać, pocieszyć, szczerze
współczuję . Pozdrowienia, powodzenia.

[Gość: anik]

Wspolczuje takiej sytuacji.Szkoda tylko,ze pani sie na to godzi.Sama jestem
mezatka i nie wyobrazam sobie powiedziec do moich rodzicow(a tym bardziej do
tesciowej)ze NALEZY mi sie pomoc.Jestem wdzieczna za wychowanie,za to ze
zadbali o moje wyksztalcenie,starali sie jak mogli(3dzieci).Moi dziadkowie tez
nie maja obowiazku pomagania.Nigdy nie mialam odwagi i czelnosci powiedziec
im;ze potrzebuje na buty czy kurtke,oni sami(gdy uwazaja za sluszne)wetkna w
dlon jakis banknot.Ciesze sie,ze rodzice nauczyli nas zaradnosci,ze dajemy
sobie rade,zawsze pamietamy o swoich imieninach,urodzinach;gdziekolwiek
jestesmy wysylamy do dziadkow kartki,robimy drobne prezenty.Domyslam sie ,ze
oni pewnie odkladaja dla nas grosiki,ale bylabym szczesliwsza gdyby
przeznaczyli to na swoje przyjemnosci.Pomoc jest wola a nie obowiazkiem.Jest
pani pelna ciepla i wyrozumiala,ale niestety osaczona przez pasozytow.Na pewno
ciezko sie teraz zmienic,ale prosze sprobowac byc bardziej stanowcza(a juz
szczegolnie do wnukow,w ich postawie nie ma naleznego pani szacunku)Pani ciezko
pracowala i zasluguje na swoje przyjemnosci,juz najwyzsza pora zeby powiedziec
DOSC.I choc bedzie sie pani czuc winna(niepotrzebnie)to stanowcze NIE powinno
dac do myslenia zerujacej synowej i podporzadkowanemu jej mezowi.Zycze
poodzenia!!

[Gość: Hanka]

Tak sobie czytam i wydaje mi sie ze te relacje zawsze bedą obarczone jakimś
niezrozumieniem. A od niezrozumienia do wrogości niedaleko.
Jestem synową. Na początku - kiedy, mieszkalismy z mężem jeszcze na kocią łapę -
mama męża nie bardzo mnie tolerowała. I ja ją też. Myslę że wynikało to z
absolutnie odmiennych charakterów, podejścia do zycia, potrzeb itd. mnie
wydawało że ona się wtrąca, buntuje synka - fakt miała czasami powalajace
komentarze(nie przecze czasami było mni przykro zwłaszcza kiedy na wiadomość o
ślubie - z rozbrajającą szczerością spytała się po co się pobieramy), jest
niepozbierana, niegospodarna. Jej z kolei, ze ja mam totalitarny charakter,
pyskuję, i bede ustawiać jej synka jak w obozie, bede miała niebotyczne
wymagania, pretensje, żądania. POza tym wydawało sie jej ze jesteśmy wyj atkowo
nieudanym zwiazkiem - i fakt mega awantury były bardzo czesto - miedzy innymi
na temat mamusi meza.
Trwało to pare lat.
Po jakimś czasie - okazało sie że jednak : ))) z mezem dajemy sobie rade- nie
dochodzi do rekoczynów, ja toleruje jego kosztowne hobby, nie jestem
upierdliwa, nie mam niebotycznych żadań, mamy własne mieszkanie, nie wisimy na
portfelu teściów, a po urodzeniu dziecka nie zwalilismy się do nich z bezradnym
co teraz?
po 6 latach znajomości moge napisać ze moja teściowa jest fajną kobietą !
Róznimy sie w podejściu do wielu spraw, ale bardzo ją lubię. Lubie jej lekkie
zakręcenie, lekkie szaleństwa a ona lubi moje.
Ona w pełni akceptuje nasz styl zycia i sposób wychowania dziecka, a ja
akceptuje jej sposób prowadzenia domu i nigdy, nigdy nie osmieliłabym
się "robić porządku" w jej rzeczach, jej kuchni, jej szafach.
Do głowy nam nie przyszło, żebyt w związku z tym że jestesmy małżeństwem z
dzieckiem miec jakiekolwiek roszczenia wobec naszych rodziców. Że mają
obowiązek kupić nam mieszkanie, samochód zajmować sie dzieckiem, dotować.
Wychodze z załozenia, że jeśli dorosli ludzie chcą sie bawić w dom i prokreację
muszą się nad tym dobrze zastanowić i mieć ku temu warunki - a nie obarczać tym
rodziców. Niestety, tak sie czesto zdarza - czasami - zwłaszcza na edziecku
pojawiają sie głosy oburzenia ze teściowie pojechali na Majorkę a ona - matka
nie ma za co kupić dzieciom butów. No musze przyznać powala mnie ta
argumentacja. Na miejscu tesciowej kupiłabym synowej paczkę prezerwatyw i
podręcznik ekonomii. Dlatego pewnie bede "tą złą teściową".
pozdrawiam Hanka

Hanka - super!

[Gość: midgeure]

Słuchaj, napisałaś bardzo fajny, mądry tekst! Nie jestem synową jeszcze. Nie
wiem czy kiedykolwiek będę. Pewnie trudno wypowiadać się na temat relacji
teściowa/synowa jak się teściową/synową nie jest. Ale układ bez ślubu to
również sytuacja życiowa i tym mogę się wytłumaczyć i zabrać głos w dyskusji.
Otóż, Hanka, zgadzam się z Tobą w 100%! Bo nie zwalajmy wszystko na teściowe i
synowe. To są ludzie i tylko od człowieka zależy jakie tworzy relacje z innymi.
Jeśli jestem zła, zaborcza, konfliktowa z natury, to bez względu czy jestem
teściową/synową czy nie, i tak moje relacje z drugim człowiekiem są wtedy
chore. Natomiast, gdy jestem pogodna, życzliwie nastawiona do ludzi, to moje
relacje z innymi (również z synową/teściową) będą dobre. Na pewno na początku
nowej drogi jest trudno, ale wszystko zależy od nas samych. Ja z moim partnerem
mieszkamy bez ślubu, nie oznacza to, że otoczenie nie traktuje nas jak
małżeństwo. Ani moja Mama, ani jego Mama nie ingerują w nasz związek, wspólne
życie i zajmowanie się domem. Jak pojawiają się problemy finansowe, nie
biegniemy z płaczem o pomoc, staramy się sami wyjść z tej sytuacji. Chodzi o
to, żeby spróbować się dogadać. Jeżeli napotykamy na opór z drugiej strony,
czujemy, że nie jesteśmy lubiane przez teściową (najczęściej tak jest) wyjściem
nie jest obsmarowanie ich na forum internetowym, tylko jakaś pomoc ze strony
rodziny, przyjaciół, psychologów. Nie ogólniajmy, nie wszyscy są tacy. Człowiek
to jednostka i każdy jest inny. A stereotypy trzeba obalać.

[Gość: chochlik]

Jesteme teściową. Mam dwójkę dorosłch wnucząt, jedno przed maturą, drugie po
studium pomaturalnym. Jeszcze nie pracują. Mieszkamu blisko, ale osobno.
Kontakty częste. Jak trzeba, to sobie pomagamy w miarę możliwości. Nigdy nie
usłyszałam od synowej,"Ech, co tam mama wie" Szanujemy sie wzajemnie. Jest
dobrze choć bardzo skromnie.. Przydałoby się więcej pieniążków. Zobaczę na co
stać moje wnuki.

[Gość: Ulka]

Hanka dziekuje Ci bardzo za ta wypowiedz to jest to o czym ja zawsze mysle.Mam
bratowa nie gospodyni,balaganiara nie potrafi nic zorganizowac,itp.jest w
naszej rodzinie prawie 25lat my sie do nich nie wtracamy .ich zycie jest ich
problemem lecz Ona mysli inaczej Ona uwaza,ze my musimy jej pomagac bo Oni sa
biedni /stac ja na taksowke kazdego niemal dnia z pracy do domu tj.moze 10km/
ciagle ma pretensje o wszystko ,gdy jej powiedzialam kazdy sam pracuje na
siebie oburzyla sie bardzo i twierdzi ze MY MUSIMY IM POMAGAC. Moja biedna mama
to robi,bo mowi tam sa dzieci /3/ ja staram sie pomagac mojej mamie a on
wsadza im wszystko bo bieda wiec stanowcz powiedzialam jeszcz raz uslysze o
nich przestane interesowac sie domem na razie pomoglo jak dlugo nie wiem
zabraniam kategorycznie mojej mamie niesc im pomoc ja mieszkam w bloku pracuje
ciezko siostra mieszka w bloku ma syna pracuje chalupniczo w domu skreca
dlugopisy by utrzymac siebie i syna /chlopak ma rete po ojcu/ a moj brat ma
dom,dzieki mojej mamie i nie mysli o zadnej pracy bo po co jezeli babcia
wszystko kupuje.Jeszcze raz dziekuje ci Hanko za to zaraz to odbije na
prynterze i wyszle dla mojej mamy .ze sa jednak ludzie co mysla jak ja
tz,chcesz bawic sie w dom to rob to z glowa.pozdrawiam ciebie serdecznie.

[Gość: józia]

Opowiem Wam o mojej teściowej.
Moja teściowa mieszka ze swoją córką i jej mężem i żyje ich życiem.
Najciekawsze jest to, że kupiła im mieszkanie oddalone od swojego o jakieś 500m
i dalej z nimi mieszka. Kobieta jest czynna zawodowo, a oprócz tego zajmuje się
wnuczką (nawet z nią śpi), gotuje, sprząta itd.
Nie jest to normalne i w sumie żal mi tych młodych ludzi. Oni to zaakceptowali,
ba chyba już się do tego przyzwyczaili i jest im tak bardzo dobrze. Na pytanie:
kiedy mama się wyprowadzi jest odpowiedź: no nie wiem ale ja cały czas jestem
im potrzebna. I tak się zastanawiam czy to ona jest im potrzebna czy oni jej.
Na szczęście ja nie muszę tego często oglądać, bo mieszkam daleko od nich, a
spotykamy się dość rzadko. I jestem z siebie dumna, bo osiągnęliśmy z mężem
wiele bez niczyjej pomocy. Choć teściowa w ogóle tego nie docenia. Ale to już
jej zmartwienie...