Teatr nasz Poffszechny

[e-mka]

Trzy sceny. Głośne spektakle. Nazwiska. Na Kamionku mamy scenę, która
współtworzy historię polskiego teatru i jednocześnie chce przyciągać młodych
twórców. „Teatr, który się wtrąca” (cytat z Z. Hübnera) otwiera się na
współczesną dramaturgię, reżyserów młodego pokolenia i młodzieżową widownię.
Wszystko to w Garażu Poffszechnym, trzeciej już scenie przy Zamoyskiego,
otwartej w dawnej pracowni krawieckiej (więcej -
www.powszechny.art.pl/garaz)
Jeśli Powszechny kojarzy się Wam jedynie z klasyką spod znaku Arystotelesa,
Elektrą, Fredrą i Czechowem – porzućcie płonne nadzieje : ) Dziś Powszechny
eksperymentuje, szokuje, stawia niewygodne pytania. Np. w premierowym
(22.10.) przedstawieniu sztuki „Dotyk” wg sztuki Marka Modzelewskiego, w reż.
Małgorzaty Bogajewskiej. Rzecz o homoseksualnym coming-out. Ich czworo. Mąż –
żona. Ojciec – syn. On wyznaje jej całą prawdę o sobie (ma romans z
mężczyzną). Syn otwiera się przed ojcem (jest gejem). Altmanowskie
zadzierzgnięcie wątków. Łzy, przekleństwa, szok. 40 minut emocjonalnego
sprintu (tyle trwa sztuka). Brzęk rozpadającego się na kawałki świata
bohaterów. Sztuka o najtrudniejszych rozmowach w naszym życiu. Obcość, która
przerasta, bo doznana od najbliższych. Bolesny oksymoron współczesności. Brr,
można stracić oddech od nagłego deja vu. Do tego bardziej niż oszczędna
scenografia. Brązowo-wrzosowe czółenka bohaterki i żółte tulipany (żółty to
kolor zazdrości) to najbardziej widoczne rekwizyty. Poza tym - materac,
fotel, taboret, wódka. Aha, i tabletki przeciwbólowe. Tyle że na ból
istnienia nie pomagają, bo sztuka nie daje żadnych odpowiedzi. Fizyczna
bliskość aktorów i widowni. Teatr, chociaż z definicji musi udawać, tutaj
staje się prawie-życiem. Wszelka forma brzmiałaby fałszywie. „Dotyk” to nie
jest wielki teatr. Raczej teatr niewygodny. Niedoskonały jak my. Prawda, albo
święty spokój. Jeśli macie odwagę zmierzyć się z własnymi tajemnicami –
wybierzcie się do Garażu Poffszechnego : )
Sobotni spektakl skłonił mnie do myślenia o Teatrze Powszechnym. Jak
myślicie, czy po spektakularnym odejściu Krystyny Jandy teatr się obroni? Czy
lifting wizerunku najważniejszej praskiej sceny to dobry pomysł? Jakie macie
wspomnienia związane z Powszechnym? Które spektakle zapamiętaliście
najlepiej? Czy ktoś mógłby przypomnieć historię teatru i budynku, w którym
się mieści? Co było tam przed wojną? A jeśli się wybierzecie na jakąś sztukę –
koniecznie napiszcie recenzję! em.

[Gość: stefan]

Widziałem na budynku teatru reklamę nowej sztuki - to "Mały bies" wg. powieści
Sołoguba. Kiedy to czytałem byłem pod wielkim wrażeniem - i wydaje mi się że
tekst wspaniale może być przeniesiony na scenę. Nie zwróciłem uwagi na aktorów,
ale i tak się wybiorę. Szczerze mówiąc wole dobrą literaturę niż modne od kilku
lat sztuki o gejach, robione przez gejów, oglądane przez... Sam nie wiem, kto
to ogląda. Może wycieczki szkolne - dla nieuków za karę. Już sama lektura
przytoczonej reklamy sztuki "Dotyk" była dla mnie karą - szkoda, że nie wiem za
co. Za polityczną niepoprawność?

[Gość: widz]

Co ja myślę o Powszechnym... Jeśli chodzi o aktorów, grane sztuki -OK . Ale...
gospodarza to ten teatr nie ma - szary, w nazwie juz od jakiegos czasu brakuje
literki, drzwi wejściowe jak do bunkru. Czas tam się zatrzymał... Szkoda ,bo to
wszystko o czym piszę jest równie ważne.

[Gość: ksymenka]

A kto nie byl na spektaklu jednoaktowek Becketa, granych przez Zapasiewicza, to
powinien natychmiast zobacyzc. Uczta aktorska.Ale nie wiem, czy jeszcze idzie,
bo bylam przed wakacjami (na jubileusz 70 lecia Zapasa.)

[pantalon]

ech ten Becket :)
Sa tu jakies pierdziele co to pamietaja Ostatnia tasme grana w Studio w latach
80-tych. to dopiero byl odjazd.
Albo Powolne ciemnienie malowidel. O rany jaki dumny chodzilem bom wygral
wejsciowke dla 2 osob w TRojce. Zabralem swopja niezwykle intelektualna
kolezanka z Reytana :) hi hi i to byl ostatni raz jak sie spotkalismy :)))))))))

sciskam melpomeniasto-wspominkowo

PanTalon

Walentynki w T. Powszechnym

[e-mka]

„Dzień Walentego” wg sztuki Iwana Wyrypajewa to kolejna jesienna premiera w
Teatrze Powszechnym. Ironiczna, nostalgiczna opowieść o miłości. Historia
małżeńskiego trójkąta. Walentyna obchodzi 60-te urodziny. Jej ukochany,
Walenty, dwudziestą rocznicę śmierci. Pojawia się w pokoju jubilatki jako 18-
latek. A między nimi Katja – wdowa po Walentym, żyjąca od śmierci ukochanego
pod jednym dachem z Walentyną. Dwie kobiety, jeden mężczyzna, oniryczna podróż
w czasie. Sen pozwala bohaterom wracać do przeszłości, czuć „ubiegłowieczny
śnieg”, zaznać dawnych wzruszeń, wreszcie zajrzeć w przyszłość, do 2012 roku
(wg kalendarza Majów czas Ziemi dzieli się na cztery okresy, każdy po 26
tysięcy lat; w 2012 kończy się ostatni z nich – wtedy ludzkość ma
wniebowstąpić : ) ...
Czas w sztuce jest potraktowany jak plastelina – odkształca się w temperaturze
uczuć i słów bohaterów, formuje na potrzeby snującej się opowieści. Świetny
jest tekst Iwana Wyrypajewa (rocznik 1974), awangardowego dramaturga
rosyjskiego – zamglony, przerysowany, migotliwy obraz rosyjskiej duszy.
Zaskakująco głęboko dociera do sedna miłości. Ironicznie, ale prawdziwie
pokazuje radość i cierpienie, które jej towarzyszą („Żeby kogoś przestać
kochać – trzeba pokój zdemolować” wyznaje Walenty, zrozpaczony, że spędził
życie z Katją, której nie kochał). Miłość przewrotna jest. Nie daje się
zakontraktować. A decyzje miłosne, odcedzone z niegdysiejszych emocji i
rozcieńczone w upływającym czasie – u schyłku życia powracają natrętnie i każą
się śnić. Najgorzej – jeśli przespało się życie (choć wg Katji „sen jest
najlepszym lekarstwem”). Sztuka zagrana z humorem i polotem. Szczególne brawa
dla Joanny Żółkowskiej i Pauliny Holtz (obie w roli Katji w różnym wieku). A
jeśli miewacie problemy ze snem – dedykuję Wam (i sobie!) wyliczankę
Katji: „Niech Ci się przyśni bomba na wiśni” – prawda, że urocze? : ))
Bardzo nową sztukę w Powszechnym polecam, em.

„Dzień Walentego” wg tekstu Iwana Wyrypajewa, reż. Iwona Kempa, premiera
6.11.2005, mała scena Teatru Powszechnego, grają Elżbieta Kępińska, Joanna
Żółkowska, Paulina Holtz, Sławonir Pacek, więcej info
www.powszechny.art.pl/spektakle.php?id=81

"Słomkowy kapelusz" laureatem!

[e-mka]

Wczoraj (7.11.) w Akademii Teatralnej w Warszawie wręczono prestiżowe nagrody
im. Konrada Swinarskiego i Aleksandra Zelwerowicza, przyznawane corocznie przez
miesięcznik TEATR. Tym razem wśród laureatów znaleźli się twórcy „Słomkowego
kapelusza”: Piotr Cieplak i Adam Woronowicz. „Słomkowy kapelusz” można obejrzeć
w naszym Teatrze Powszechnym:
www.powszechny.art.pl/spektakle.php?id=71em.

[e-mka]

przepraszam za błędny link, poniżej się poprawiam:

www.powszechny.art.pl/spektakle.php?id=71
em.

Trochę historii

[andrzej_b2]

>Czy ktoś mógłby przypomnieć historię teatru i budynku, w którym
> się mieści? Co było tam przed wojną?

Teatr Powszechny ma rodowód powojenny, a jego twórcą był aktor Jan Mroziński. To
on już 17 września 1944 r., w szkole przy ul. Otwockiej 3, przystąpił do
organizacji zespołu, a już 7 października zespół dał inauguracyjny koncert
słowno-muzyczny. 23 listopada zespół wystawił pierwszą komedię „Majster i
czeladnik” Józefa Korzeniowskiego i zaczął przygotowania do drugiej ”Ślubów
panieńskich”. Przedstawienia odbywały się w przypadkowych salach, aż wreszcie 17
stycznia 1945 r. teatr zdobył nową siedzibę – budynek przy Zamojskiego 20, w
którym przed wojną mieściło się kino „Popularne”. Nazwę tę od razu teatr przyjął
za własną. Budynek był b. zniszczony, ale przy najwyższym wysiłku personelu i
budowniczych, już w pierwszych dniach lutego 1945 r. „Teatr Popularny” rozpoczął
działalność spektaklem „Moralność pani Dulskiej”. W połowie 1945 r. teatr
zmienił nazwę na „Teatr Powszechny”, a na pierwszego dyrektora został powołany
Kazimierz Poreda.
W 1950 r. teatr otrzymuje większą scenę, unowocześnioną widownię, foyer i
garderoby (autor przebudowy inż. Espehan). Kłopotu jednak nadal przysparza brak
zaplecza technicznego i pomieszczeń na pracownie, które pozostały w zrujnowanym
budynku szkolnym przy ul. Zamoyskiego 47/49, oddalonym o 200 m. Następna
gruntowna przebudowa siedziby teatru została ukończona w połowie lat 70-tych i w
tym stanie prezentuje się on do dziś.
Pozdrawiam

Teatr & kino Popularne

[e-mka]

Bardzo dziękuję. Informacja nt. nazwy - Teatr Popularny jest arcyciekawa. A czy
wie Pan coś więcej nt. kina Popularnego? Repertuaru? Publiczności? Czy to było
jedyne przedwojenne kino na Grochowie?

[Gość: ewak]

Podobno w Powszechnym ma się zmienić dyrekcja od czerwca?

Sorrento i inne

[pol-a]

Kino o wdzięcznej nazwie Sorrento mieściło się niedaleko Wiatraka:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=292&w=11775809&a=11775809