30 lat minelo...

[princessjobaggy]

Do trzydziestki brakuje mi jeszcze paru lat, zostalam jednak zainspirowana
urodzinami Jennifer i m.in. wypowiedziami Mgna o apogeum seksualnym
przychodzacym po trzydziestce.

Jakies 10 lat temu powiedzialabym, ze 30 lat to sporo i pamietam, ze
obawialam sie tego wieku. Teraz jakos nie moge sie doczekac, uwazam to za
wspanialy wiek dla kobiety. Nadal jest sie mloda, ale o ile bardziej
dojrzala, zdecydowana, pewna siebie, znajaca swoje atuty, wiedzaca czego sie
chce od zycia. No i to apogeum, o ktorym pisala Mgna... ;)

Dla wielu kobiet 30. urodziny sa czesto powodem do zmartwien, czuja
sie 'stare' i niejedna ma wrazenie, ze traci 'na wartosci'. Dlaczego? Nie
pytajcie mnie, bo tego nie rozumiem. Ja sie nie boje skonczyc trzydziestki.

Czy dla Was wiek ten jest waznym symbolem, koncem jakiejs epoki? Czy te z
Was, ktore sa po trzydziestce drzaly przed nadejsciem 30. urodzin i jak to
sie ma do rzeczywistosci? Czy czujecie sie inaczej niz przed 30?

A czy te z Was, ktore - tak jak ja, maja jeszcze pare lat - obawiaja
sie 'zestarzec'?

[princessjobaggy]

Ach, slepota ze mnie. Nie zauwazylam watku 'Wiek kobiety'. Ale mimo wszystko
ten jest troche inny. Nie planowalam, zeby sie tak monotematycznie zrobilo.

[agoos1]

Ja od kilku lat czekam i jakos doczekac sie nie moge stabilizacji w zyciu. Nie
mylic z nuda - chodzi mi o to poczucie ze glowne sprawy w zyciu ida takim torem
jakim chce zeby szly. Wowczas bede mogla pozwolic sobie na komfort zajecia sie
mniej powaznymi sprawami:) To apogeum moze byc interesujace;) I tak wlasnie
chcialabym sie czuc po 30-stce. Jeszcze nie spelniona we wszystkich moich
ambicjach ale na dobrej drodze do. Wlasciwie jak pisze o czekaniu na
stabilizacje to uzywam niewlasciwego slowa - to takie bierne. Ja nie czekam -
ja robie wszystko, aby ja sobie wypracowac.

[formaprzetrwalnikowa]

tak: czuje sie troche inaczej niz przed 30-tka. szukam i szukam slowa na to
uczucie i nie potrafie znalezc. powiedzialabym, ze czuje sie starsza, ale
absolutnie nie stara, chociaz ma to cos wspolnego ze starzeniem sie.
powiedzialabym, ze czuje sie dojrzalsza, ale w tej kwestii nie zmienilam sie od
25-26 r.z. wiec to znow nie to.

tak, balam sie nadejscia 30-tki i 'kryzysu wieku sredniego' - ale tylko do 27-
28 r.z. od tamtej pory wiedzialam, ze bilans i tak bedzie pozytywny.

generalnie: uwazam, ze 30-tka to fajny wiek: jeszcze jest sie mlodym i silnym a
juz dojrzalym, ma sie jakies osiagniecia i sukcesy, ale nadal jeszcze sie
czlowiek 'dobrze zapowiada'
:)

[jagienkaa]

no ja mam trochę czasu i dla mnie 30-tka to akurat wiek w pewien sposób
najlepszy - bo człowiek przeważnie wtedy już ma bagaż doświadczeń, wie czego
chce (lub nie) w życiu. Inaczej się go traktuje w pracy, ale jednak cały czas
jest jakiś głód uczenia się i realizacji.
Ja mam nadzieję że jak dobiję 30-tki, to właśnie się życie dla mnie zacznie:
pewnie już będę pracować, Dominik już będzie w wieku szkolnym, będę mogła
znaleźć swoje cele w życiu a może jakieś hobby. Mam nadzieję że wreszcie
zniknie ta zakompleksiona nastolatka z niską samooceną, która się we mnie
odzywa (najczęściej gdy jestem w Polsce).
Planuję też jakieś wielkie party (jak już sobie znajdę znajomych hihi) albo
wyjazd na długi weekend.
Mam też nadzieję że do tego czasu nareszcie wyrzeźbię swoją wymarzoną figurę
(wystarczy -5kg) permanentnie!! ostatnio siłownię zaniedbałam na rzecz prac na
uniwerek. No i jeszcze się nauczyć gotować chciałam:)

[monia72]

Nie ma co ukrywać - jestem po 30 :)))Czyli aktualnie: mąż, dzieciątko małe, w
domu matka Polka. I dobrze, i źle mi z tym (dobrze, bo mam com chciała, źle bo
zostawiłam to co już miałam w Polsce). Ale jak mi ciut ciężko to przypominam
sobie film o Modrzejewskiej - ostatni odcinek (nie żebym szalała za kreacją
pani Jandy, bynajmniej). I Modrzejewska mówi: Mam 35 lat, nie znam języka, nic
nie umiem i wyjeżdżam, wszystko zaczynam od nowa. Bardzo mi się to podoba:)))
zwłaszcza, że było to w czasach kiedy 30-letnia kobieta to był właściwie koniec
życia. Pozdrawiam. Iza