Nauka. Język migowy

[Gość: Lucek]

Głusi nie mogą się nauczyć języka mówionego?! Większej bzdury
nie słyszałem. Sam jestem głuchy i mówię płynnie po polsku. Znam
też wielu niesłyszących, którzy też umieją bez problemu
rozmawiać z słyszącymi. Radzę profesorowi Świdzińskiemu, żeby
się skontaktował np. z Fundacją Echo na Al. Jerozolimskich, albo
chociażby z jakąkolwiek przychodnią logopedyczną, a zobaczy, jak
to głuche dzieci nie umieją mówić po polsku.
Pozdrawiam.
P.S: Czy profesor słyszał może o takiej kobiecie, co się Helen
Keller zwała? Była głucha, ślepa i miała trudności z mówieniem.
A nauczyła się trzech języków obcych, pisała książki i skończyła
studia filozoficzne.

Nauka. Język migowy

[Gość: kaerm]

Identyczna do Szwedzkiej sytuacja jezeli chodzi o traktowanie
osob nieslyszacych istnieje w Japonii. Kazdy urzad ma obowiazek
zapewnic dla osoby gluchej tlumacza. Z regoly minimum jeden z
pracownikow np. urzedu miejskiego zna biegle jezyk migowy.

[Gość: Lena]

Mój syn urodził się głuchy. Nie zna języka migowego, za to w
liceum uczy się angielskiego i niemieckiego. Jego "pierwszym"
językiem był i jest polski język mówiony. Nie robi błędów
gramatycznych, ma ogromny zasób słów, dużo czyta. Gdybym czekała
z wprowadzeniem języka mówionego do czasu opanowania przez niego
pojęć w języku migowym (którego sama nigdy się nie uczyłam i
którego nie znam) nie wierzę, żeby doszedł do tego. Warunkiem
powodzenia w moim odczuciu było jak najwcześniejsze "zalanie" go
językiem mówionym, dźwiękami(właściwie to drganiami), na równi
tymi wydobywającymi się ze sprzętów domowych jak i mojego
własnego gardła. Przykro mi czytać, kiedy uczony mówi, że to co
osiągnęliśmy jest niemozliwe, nie istnieje, "takiego zwierzęcia
nie ma", jak kiedyś inny uczony wypowiedział się o żyrafie.
Tymczasem ona istnieje i ma sie dobrze. Zaś, jak ogólnie
wiadomo, gdyby trzmiel znał zasady aerodynamiki nigdy nie
wzniósłby się w powietrze. Na szczęście syn i ja nie mieliśmy
pojęcia o tym, że nauczenie się języka mówionego przez osobę
głuchą jest niemożliwe.

[mswid1]

Gość portalu: Lena napisał(a):

> Mój syn urodził się głuchy.

Głuchy czy niedosłyszący?

> Nie zna języka migowego, za to w
> liceum uczy się angielskiego i niemieckiego. Jego "pierwszym"
> językiem był i jest polski język mówiony. Nie robi błędów
> gramatycznych, ma ogromny zasób słów, dużo czyta.

To cudownie!

> Gdybym czekała
> z wprowadzeniem języka mówionego do czasu opanowania przez niego
> pojęć w języku migowym (którego sama nigdy się nie uczyłam i
> którego nie znam) nie wierzę, żeby doszedł do tego. Warunkiem
> powodzenia w moim odczuciu było jak najwcześniejsze "zalanie" go
> językiem mówionym, dźwiękami(właściwie to drganiami), na równi
> tymi wydobywającymi się ze sprzętów domowych jak i mojego
> własnego gardła.

Teksty mówione jakoś musiały do niego docierać. A nie jesteś, Leno,
statystyczną mamą.

> Przykro mi czytać, kiedy uczony mówi, że to co
> osiągnęliśmy jest niemozliwe, nie istnieje, "takiego zwierzęcia
> nie ma", jak kiedyś inny uczony wypowiedział się o żyrafie.
> Tymczasem ona istnieje i ma sie dobrze. Zaś, jak ogólnie
> wiadomo, gdyby trzmiel znał zasady aerodynamiki nigdy nie
> wzniósłby się w powietrze. Na szczęście syn i ja nie mieliśmy
> pojęcia o tym, że nauczenie się języka mówionego przez osobę
> głuchą jest niemożliwe.

Gratuluję całej rodzinie. Ale rzeczywistość jest strasznie róąna od tego
pięknego filmu...

Marek

[Gość: Agata]

Wywiad z profesorem Świdzińskim jest bardzo ciekawy, jednak są w
nim tezy, z którymi po prostu nie mogę się zgodzić i których
wygłaszanie wynika chyba z niezbyt dogłębnej znajomości
środowiska. Ostatnio mam w ogóle wrażenie, że część specjalistów
od niesłyszących przechodzi w drugą skrajność - jak kiedyś
demonizowali język migowy, co poczyniło spore szkody w edukacji
niesłyszących, tak teraz demonizują nauczanie języka polskiego,
co może przynieść co najmniej równie duże szkody.

Wiem, jak to wygląda w szkołach dla niesłyszących - dzieci uczą
się w obcym dla siebie języku, zgoda. Widać, jakie są tego
efekty. Ale te dzieci zostały zaniedbane o wiele wcześniej - w
momencie, kiedy należało rozwijać ich umiejętności językowe.
Szkoła niewiele może tu zrobić.

Obawiam się teraz zupełnego "odpuszczenia sobie" przez
specjalistów problemu nauczania mowy u małych dzieci - przecież i
tak powinny migać.

Mój szczególny sprzeciw wzbudziło parę wypowiedzi profesora,
które niżej skomentuję:

"Oraliści wciąż wierzą, że głuchy może przyswoić język foniczny
jako pierwszy, rodzimy. A to jest absolutnie niemożliwe. "

Mój przykład (a mam głęboki niedosłuch od 8 miesiąca życia), jak
i przykład wielu moich znajomych, pokazuje coś zupełnie innego.
Nauczenie niesłyszącego dziecka języka polskiego wymaga wysiłku
ze strony rodziców, ale jest jak najbardziej możliwe. Może prof.
Świdziński i inni specjaliści od niesłyszących nie zauważają
takich ludzi jak ja, dlatego, że nie są oni uczniami szkół
specjalnych i ich kontakt ze światem niesłyszących ogranicza się
często do wizyt w poradni logopedycznej i audiologicznej. Ci
ludzie kończą szkoły masowe i często (jak ja) studia.

"Jak nauczyć osobę głuchą języka fonicznego? Czy każdy potrafi
czytać z ruchu warg?
-Proszę spróbować. Na przykład wyłączyć głos w telewizorze i
domyślać się, co mówi spiker"

Ten przykład jest akurat całkowicie chybiony. Małe dziecko uczy
się czytania z ust z porównywalną łatwością, jak dziecko słyszące
uczy się rozumieć ze słuchu. To dorośli, którzy stracili słuch,
mają z tym duże kłopoty. Kwestia plastyczności mózgu.

"Nasza surdopedagogika do dziś wierzy w coś, co z punktu widzenia
językoznawcy jest absolutną bzdurą: że głuche niemowlę można
nauczyć mowy rodziców. Nie da się głuchego wprowadzić w świat
języka słyszących poprzez mowę. "

Jak już napisałam - to jest tylko kolejny stereotyp. Da się. Nie
tylko ja jestem tego przykładem.
Swoją drogą, ciekawa jestem, co to jest ów "punkt widzenia
językoznawcy".

"Idealna sytuacja powinna wyglądać tak: najpierw głuchy uczy się
Polskiego Języka Migowego, potem - pisanej formy polszczyzny
fonicznej. A dopiero na końcu, jeśli tego chce, uczy się mówić po
polsku. Mowa, jeśli już jest, jest metą, do której niejeden
wykształcony głuchy nie dobiega. "

Nic dziwnego, że nie dobiega, jeśli rozwój mowy zostanie
zaniedbany w tym okresie, w którym człowiek powinien się jej
uczyć, czyli w niemowlęctwie. Każdemu byłoby trudno nauczyć się
mówić w wieku lat kilkunastu czy dwudziestu paru.

Nie jestem przeciwniczką języka migowego (choć sama niemal go nie
znam). Tylko że całkowite odejście od metody oralnej to jest
wylewanie dziecka z kąpielą. Idealna sytuacja wyglądałaby moim
zdaniem tak, że dziecko uczy się _równocześnie_ mowy od rodziców
i języka migowego od rówieśników - _razem_ z rodzicami, jeśli oni
są słyszący, a chyba najczęściej są? Mniejszości językowe, dobrze
zintegrowane ze społeczeństwem, są wszak dwujęzyczne.

Jest jeszcze jedna sprawa. Ograniczenie dziecka do języka
migowego jest ograniczeniem jego kontaktów ze środowiskiem. Gdyby
mnie uczono metodą migową, w mojej rodzinie mogłabym porozumieć
się z rodzicami i siostrą (bo oni by się nauczyli migać razem ze
mną), trochę pewnie z dziadkami, bo sporo czasu z nimi spędzałam,
paru znaków nauczyłby się pewnie mój brat cioteczny. A reszta
rodziny, których widuję raz na kilka miesięcy albo lat? Byłabym
dla nich zupełnie obca, a oni dla mnie. Panie w szkole i koledzy
w internacie nie powinni zastępować rodziny.

[Gość: an]

Pierwsze slysze, zeby male gluche od urodzenia (bo o takich tu mowa) dziecko nauczylo sie jezyka z ruchu warg!!! Kto to wymyslil?
Skad na Boga nowowrodek ma wiedziec, ze to akurat ruch warg oznacza jakis jezyk a nie na przyklad strzyzenie ochem, czy
mruganie okiem? Co za glupota?!
No i czego z tego ruchu warg ma sie dowiedziec? Jak sie wymawia jakies gloski? Czy jezyk podnosi sie dopodniebieniaz przodu czy z
tylu, czy to gloska dzwieczna czy bezdzwieczna? Czy zwarta czy wybuchowa, czy trezba ja mowic przez noas, by brzmiala jak "m"
czy przez usta, by wyszlo "b"? Wedlug jakich regul (gramatyki) zestawiane sa slowa? Mozg ma spora plastycznosc, to prawda, ale
musi jakos dotsac jezyk, ze wszytskimi jego regulami, by moc stworzyc sobie jego "obraz", by wyodrebnic rzadzace nim reguly. A co
dostaje, widzac tylko wykrzywiane w rozny sposob usta? To samo, co widzac rozne miny. Z pewnoscia nie jezyk. Prosze sobie
wlozyc w uszy stopery i poprosic jakiego obcokrajowca, by sprobowal cie nauczyckilku slow w jego jezyku. A potem jeszce, by w
jakis tajemniczy sposob na migi wytlumczyl, co znacza takie slowa jak "sprawiedliwosc", "wiernosc", "patriotyzm". Zycze
powodzenia.

[Gość: Lucyna]

> Mój przykład (a mam głęboki niedosłuch od 8 miesiąca życia), jak
> i przykład wielu moich znajomych, pokazuje coś zupełnie innego.
> Nauczenie niesłyszącego dziecka języka polskiego wymaga wysiłku
> ze strony rodziców, ale jest jak najbardziej możliwe. Może prof.
> Świdziński i inni specjaliści od niesłyszących nie zauważają
> takich ludzi jak ja, dlatego, że nie są oni uczniami szkół
> specjalnych i ich kontakt ze światem niesłyszących ogranicza się
> często do wizyt w poradni logopedycznej i audiologicznej. Ci
> ludzie kończą szkoły masowe i często (jak ja) studia.

Prof. Świdziński interesuje się osobami głuchymi od urodzenia, co wyraźnie
podkreślił w wywiadzie. Powiedział też, że pytania pani redaktor nie dotyczą
osób niedosłyszących i późnoogłuchłych. Oczywiście, są osoby głuche od
urodzenia, które tak jak Ty znają język polski, kończą studia i nie znają
języka migowego. Nie każdy jednak ma takich rodziców jak Ty, którzy w taki
sposób wpływają na rozwój dziecka, że wcześnie uczy się ono czytać i pisać, co
z kolei pozwala na szybszą i łatwiejszą naukę mowy i przyswajanie języka w
ogóle.
Zapewniam Cię, że gros rodziców dzieci głuchych pochodzi z rodzin robotniczych
i chłopskich. Często są to rodziny wielodzietne i zamieszkałe w małych wsiach.
Takie sytuacje powodują, że rodzice nie są w stanie poświęcać dziecku
odpowiedniej ilości czasu i nie mają czasu albo możliwości jeździć do miast na
rehabilitację dziecka. Może brzmi to banalnie, ale taka jest rzeczywistość.
Obok wielu osób podobnych do Ciebie, którzy mieli szczęście mieć rodziców, dla
których sensem życia było przekazanie Ci ich języka, uczynienie Cię "na ich
podobieństwo", jest cała rzesza osób głuchych, którzy takiego szczęścia nie
mieli. I tak naprawdę nie jest tak ważny tu ubytek słuchu i czas jego utraty -
bywają dzieci z umiarkowanym niedosłuchem, które do 6 r.ż. nie mówią, gdyż po
prostu są tak bardzo zaniedbane wychowawczo i środowiskowo.

> Ten przykład jest akurat całkowicie chybiony. Małe dziecko uczy
> się czytania z ust z porównywalną łatwością, jak dziecko słyszące
> uczy się rozumieć ze słuchu. To dorośli, którzy stracili słuch,
> mają z tym duże kłopoty. Kwestia plastyczności mózgu.

Gdyby było tak prosto, jak piszesz, nie było by problemu dzieci głuchych.
Jestem osobą całkowicie głuchą, do 12. r.ż. (nie wiadomo, czy od urodzenia,
czy od 2 r.ż.) miałam znaczny niedosłuch. Znam doskonale język polski, a mimo
to mam spore problemy z odczytywaniem z ust. W zasadzie potrafię odczytać z
ust, co mówi osoba, którą bardzo dobrze znam, albo która ma wyrazisty sposób
mówienia. Z ust większości obcych osób nie jestem w stanie czytać, albo mogę
czytać przez krótki czas, gdyż jest to czynność bardzo męcząca. Ty korzystasz
z aparatów słuchowych, może nie wszystko słyszysz, ale to, co słyszysz, pomaga
Ci w odczytywaniu z ust. Nie wszystkim głuchym aparaty pomagają.

> Jak już napisałam - to jest tylko kolejny stereotyp. Da się. Nie
> tylko ja jestem tego przykładem.
> Swoją drogą, ciekawa jestem, co to jest ów "punkt widzenia
> językoznawcy".

Językoznawcę interesuje mechanizm przyswajania języka jako narzędzia
komunikacji, a nie nauka wymowy. Wiadomo, że można nauczyć dziecko głuche
artykulacji głosek, a dalej czytać i mówić. Ale umiejętność wypowiadania
głosek nie równa się umiejętności komunikowania się. Osoby niesłyszące,
komunikujące się w mowie ustnej, zawsze napotykają pewne zakłócenia w
komnunikacji, osoby, które migają, nie napotykają tych zakłóceń.
>
> Nic dziwnego, że nie dobiega, jeśli rozwój mowy zostanie
> zaniedbany w tym okresie, w którym człowiek powinien się jej
> uczyć, czyli w niemowlęctwie. Każdemu byłoby trudno nauczyć się
> mówić w wieku lat kilkunastu czy dwudziestu paru.

Człowiek, który nic nie słyszy, może nauczyć się mowy z wielkim mozołem, ale
proszę pamiętać, że dopóki nie nauczy się czytać i pisać, dopóty będzie miał
niedostateczny kontakt z kontekstami języka. Rotacja kontekstów jest jednym z
warunków pełnego opanowania języka. Tę rotację zapewnia jedynie komunikacja
bez zakłóceń.

> Nie jestem przeciwniczką języka migowego (choć sama niemal go nie
> znam). Tylko że całkowite odejście od metody oralnej to jest
> wylewanie dziecka z kąpielą. Idealna sytuacja wyglądałaby moim
> zdaniem tak, że dziecko uczy się _równocześnie_ mowy od rodziców
> i języka migowego od rówieśników - _razem_ z rodzicami, jeśli oni
> są słyszący, a chyba najczęściej są? Mniejszości językowe, dobrze
> zintegrowane ze społeczeństwem, są wszak dwujęzyczne.

Dziecko głuche może się nauczyć mowy od rodziców, jeśli oni są w stanie jej go
nauczyć. Najczęściej nie są stanie, nawet jeśli mają dobre chęci. Jeśli
dziecko ma ubytek słuchu ponad 110-120 dB, to i aparaty nie pomogą mu w
przyswojeniu mowy od rodziców.

> > Jest jeszcze jedna sprawa. Ograniczenie dziecka do języka
> migowego jest ograniczeniem jego kontaktów ze środowiskiem. Gdyby
> mnie uczono metodą migową, w mojej rodzinie mogłabym porozumieć
> się z rodzicami i siostrą (bo oni by się nauczyli migać razem ze
> mną), trochę pewnie z dziadkami, bo sporo czasu z nimi spędzałam,
> paru znaków nauczyłby się pewnie mój brat cioteczny. A reszta
> rodziny, których widuję raz na kilka miesięcy albo lat? Byłabym
> dla nich zupełnie obca, a oni dla mnie. Panie w szkole i koledzy
> w internacie nie powinni zastępować rodziny.

Ja miałam wiele słyszących koleżanek, z którymi porozumiewałam się głównie na
piśmie. Nadal mimo całkowitej głuchoty poznaję nawiązuję wiele przyjaźni ze
słyszącymi osobami. Pomaga mi pismo, tłumacze j. migowego i ich oraz moja
zwykła chęć wyjścia naprzeciw drugiej osobie.

Lucyna

[Gość: mswid1]

Gość portalu: Agata napisał(a):

> tak teraz demonizują nauczanie języka polskiego,
> co może przynieść co najmniej równie duże szkody.

Polski - niezbedny gluchemu, bo to jezyk wiekszosci. Nikt tego nie kwestionuje.

> Wiem, jak to wygląda w szkołach dla niesłyszących - dzieci uczą
> się w obcym dla siebie języku, zgoda. Widać, jakie są tego
> efekty. Ale te dzieci zostały zaniedbane o wiele wcześniej - w
> momencie, kiedy należało rozwijać ich umiejętności językowe.
> Szkoła niewiele może tu zrobić.

Szkola MUSI, ale tego nie robi (prawie). Rodzice MOGA, ale nie robią. Nie chcą
migać. Nie chcą kontaktów z innymi głuchymi. Wstydzą się, że jak dziecko
wyjdzie na ulicę i zacznie migać, to wszyscy będa wiedzieć. Chcą, żeby Pąństwo
sposodowało, ze dzicko będzie mówić. Bo to ich naprawdę boli, ze ono nie mówi.


> Obawiam się teraz zupełnego "odpuszczenia sobie" przez
> specjalistów problemu nauczania mowy u małych dzieci - przecież i
> tak powinny migać.

Jedno drugiemu nie przeszkadza. Ale nie ma tak, że polski mówiony jest ZAMIAST.

> Mój szczególny sprzeciw wzbudziło parę wypowiedzi profesora,
> które niżej skomentuję:
>
> "Oraliści wciąż wierzą, że głuchy może przyswoić język foniczny
> jako pierwszy, rodzimy. A to jest absolutnie niemożliwe. "
>
> Mój przykład (a mam głęboki niedosłuch od 8 miesiąca życia), jak
> i przykład wielu moich znajomych, pokazuje coś zupełnie innego.

Co innego Głuchy (którym nie jesteś), co innego niedosłyszacy. Wywiad był o
Głuchych.

> Nauczenie niesłyszącego dziecka języka polskiego wymaga wysiłku
> ze strony rodziców, ale jest jak najbardziej możliwe.

Fakt, ale gdzie są tacy rodzice?

> "Jak nauczyć osobę głuchą języka fonicznego? Czy każdy potrafi
> czytać z ruchu warg?
> -Proszę spróbować. Na przykład wyłączyć głos w telewizorze i
> domyślać się, co mówi spiker"
>
> Ten przykład jest akurat całkowicie chybiony. Małe dziecko uczy
> się czytania z ust z porównywalną łatwością, jak dziecko słyszące
> uczy się rozumieć ze słuchu.

Nieprawda!

> To dorośli, którzy stracili słuch,
> mają z tym duże kłopoty.

Ci akurat sobie poradzą. Znam kilkoro ogłuchłych i niedosłyszących, którzy
pomagają sobie czytaniem z ust. Znam JEDNĄ Głucha, która to umie - ale to
dziewczyna genialna (włada 10 językami!). To wyjątek potwierdzający regułę.

> "Nasza surdopedagogika do dziś wierzy w coś, co z punktu widzenia
> językoznawcy jest absolutną bzdurą: że głuche niemowlę można
> nauczyć mowy rodziców. Nie da się głuchego wprowadzić w świat
> języka słyszących poprzez mowę. "
>
> Jak już napisałam - to jest tylko kolejny stereotyp. Da się. Nie
> tylko ja jestem tego przykładem.

Nie da się, Agato: Ty jesteś niedosłysząca i się nie liczysz!

> "Idealna sytuacja powinna wyglądać tak: najpierw głuchy uczy się
> Polskiego Języka Migowego, potem - pisanej formy polszczyzny
> fonicznej. A dopiero na końcu, jeśli tego chce, uczy się mówić po
> polsku. Mowa, jeśli już jest, jest metą, do której niejeden
> wykształcony głuchy nie dobiega. "

Tak robią Szwedzi od 1980. I głuchy szwed zna 3 języki: Szwedzki Migowy,
szwedzki pisany i - byż może - szwedzki mówiony.
> Nie jestem przeciwniczką języka migowego (choć sama niemal go nie
> znam). Tylko że całkowite odejście od metody oralnej to jest
> wylewanie dziecka z kąpielą.

Zgoda.
> Mniejszości językowe, dobrze
> zintegrowane ze społeczeństwem, są wszak dwujęzyczne.

I oto właśnie nam chodzi.

> Jest jeszcze jedna sprawa. Ograniczenie dziecka do języka
> migowego jest ograniczeniem jego kontaktów ze środowiskiem.

Nieznajomość miowego sprawia, że z Głuchymi się nie porozumiesz.

Pozdrawiam.

Szkoła normalna dla słabosłyszących

[Gość: Emska]

Jestem osobą słabosłyszącą, uczę sie w normalnej szkole W LO.
Nauczyciele nieznający problemy dzieci niedosłyszących i
słabosłyszących, stwarza dzieciom to wiele trudu. Np. Mówi, że
jutro będzie klasówka danego przedmiotu. Niekoniecznie, że
dziecko to usłyszy. Wolałabym, żeby nauczyciele powtórzili
indywidualnie do osobą niepełnosprawną, to byłoby świetnie. W
przeciwnym razie, dziecko przychodzi do szkoły nieprzygotowane i
niewiedziane. Chciałabym, żeby nauczyciele przed podjęciem
pracy, najpierw poznali zasady postępowania z dziećmi
niepełnosprawnymi. Chociaż, nie widzę, żeby ludzie, chcieli to
uczyć.
PS. Przepraszam za błędy pisownie, ale mam rodzinę głuchą.
Oni też mają błędy. Pozdrówka.

[Gość: brunkala7]

Dziękuję za wszystkie głosy potwierdzające,że praca nad
kształceniem i rozwijaniem mowy u dzieci z upośledzonym
słuchem ma sens - jestem początkującym surdologopedą.
Wiem jednak, że znajomość języka migowego może okazać się
niezwykle ważna dla osób niesłyszących i ich rodzin;
myślę m.in. o budowaniu poczucia przynależności do grupy
lub niepowodzeniach w terapii "oralnej" (uwarunkowanych
wieloczynnikowo).
Migający niesłyszący zasługują na tłumaczy np. w urzędach;
rodzice dzieci mówiących - na pomniki.
Bywa, niestety, też tak, że język migowy odbierany jest jako
zło konieczne lub życiowa klęska (stygmat, upośledzenie).
Autorka artykułu powinna dotrzeć teraz do innego naukowca
(ale praktyka), który przedstawi odmienne poglądy i wnioski.

[Gość: ana]

Z tego, co wiem, Helen Keller niegdy nie nauczyla sie mowic w jezyku fonicznym. Tak jak bardzo niewielu GLUCHYCH OD
URODZENIA ,bo to wlasnie o nich jest ten wywiad, a nie o ogluchlych czy niedoslyszacych , albo nawet, takich, ktorzy stracili sluch w
wieku 8 miesiecy, jest w stanie nauczyc sie MOWIC. Nie jezyka (czy nawet kilku jezykow), ale mowic.

[Gość: Lucyna]

> Z tego, co wiem, Helen Keller niegdy nie nauczyla sie mowic w jezyku
fonicznym.
> Tak jak bardzo niewielu GLUCHYCH OD
> URODZENIA ,bo to wlasnie o nich jest ten wywiad, a nie o ogluchlych czy
niedosl
> yszacych , albo nawet, takich, ktorzy stracili sluch w
> wieku 8 miesiecy, jest w stanie nauczyc sie MOWIC. Nie jezyka (czy nawet
kilku
> jezykow), ale mowic.

Helen Keller straciła wzrok i słuch w okresie prelingwalnym. Najpierw nauczyła
się kontaktować z ludźmi za pomocą alfabetu palcowego, następnie alfabetu
Braille'a (pismo w języku angielskim), a od ok 11 r.ż. uczyła się mowy ustnej.
Opanowała kilka języków na poziomie literackim, ale nie dzięki temu, że mówiła
(bo mówiła, choć niewyraźnie), ale dzięki temu, że poświęcała bardzo wiele
czasu na czytanie dobrej literatury. Gdyby nie jej nauczycielka Anna Sullivan,
Helen skończyłaby w zakładzie dla głęboko upośledzonych umysłowo.

Lucyna

[Gość: ewa]

Lucek, Chyba nie twierdzisz, ze Helen Keller MOWILA w jezyku foniczym? Poza tym ona nie byla glucha od urodzenia. Ogluchla jako
male dziecko.Nikt nie odbiera gluchym zdolnosci nauczenia sie jezyka czy nawet pieciu. Ale ilu gluchych od urodzenia bedzie nimi
plynnie MOWIC? A Ty od kiedy nieslyszysz? I gdzie uczyles sie mowic? W polskiej szkole? Od polskich surdopedagogow czy
logopedow (jeszcze jedno:logopeda ma POPRAWIAC mowe) jak 99 proc. polskich gluchych?
Bo zdaje sie n ie przeczytales zbyt dokladnie tego wywiadu. Tu mowa o gluchych OD URODZENIA, a nie ogluchlych, niedoslyszacych
czy slabo slyszacych.

[Gość: Lucek]

Helen Keller mówiła w języku fonicznym. Nie wiem, kiedy
ogłuchła, ale samo to, że nauczyła się mówić w kilku językach
pomimo tego, że była głucha i ślepa (brak możliwości czytania z
ruchu warg), pokazuje, że to jest możliwe.

Ja nie słyszę od urodzenia. Urodziłem się z wadą wrodzoną. Mimo
to jednak mówię. Mówić uczyła mnie mama. Była bardzo uparta i
wiele wysiłku włożyła w to,żebym umiał mówić. Wadę słuchu
odkryto u mnie w 9 miesiącu życia - w tym momencie dano mi
aparat słuchowy i rozpoczęto rehabilitację. Moim zdaniem
wszystko zależy od konsekwencji i wytrwałości rodziców. Znam
kilka osób, które nie słyszą od urodzenia i mimo to mówią.
Logopedzi i surdologopedzi owszem, pomagają, ale od rodziców
wszystko zależy.

Pozdrawiam,
Lucek

[Gość: Robert]

Lucek,
A jednak miales kontakt z mowa. Umozliwial Ci to aparat
sluchowy. Wiec nie mozesz krytykowac tezy, ze osoba calkowicie
nie slyszaca moze sie nauczyc mowy.

[Gość: brunkala7]

Gość portalu: Robert napisał(a):

> Lucek,
> A jednak miales kontakt z mowa. Umozliwial Ci to aparat
> sluchowy. Wiec nie mozesz krytykowac tezy, ze osoba calkowicie
> nie slyszaca moze sie nauczyc mowy.
Wczesna diagnoza i natychmiastowe niemal aparatowanie
to podstawowe warunki osiągnięcia jakichkolwiek efektów
usprawniania słuchu. Aparat nie jest cudownym środkiem;
dziecko mozolnie uczy się słuchać i słyszeć.

[Gość: Lucek]

Ale głusi również mogą korzystać z tych aparatów i implantów ślimakowych. Co
stoi na przeszkodzie?

Pozdrawiam,
Lucek

[Gość: Lucyna]

Gość portalu: Lucek napisał(a):

> Ale głusi również mogą korzystać z tych aparatów i implantów ślimakowych. Co
> stoi na przeszkodzie?

Za głęboki ubytek słuchu przyjęło się uważać powyżej 90 dB, choć mowy nie
słychać już powyżej 70-80 dB. Przy głębokim ubytku słuchu, zwłaszcza powyżej
110 dB, aparaty w żadnym razie nie pozwalają na "normalne słyszenie" dźwięków
mowy, a wiadomo jest, że dźwięki mowy nie są tonami "czystymi", lecz ich
paramtery są o wiele bardziej skomplikowane. Subtelne dźwięki mowy może
uchwycić takimi jakie są tylko zdrowe uszy.
Ponadto, ktoś, kto nigdy nie słyszał (nawet przez aparat słuchowy) do 3 r.ż.
ten miałby problemy z naturalnym przyswojeniem sobie mowy nawet gdyby w tym
okresie życia w cudowny sposób zyskał możliwość normalnego słyszenia. Gdy we
wczesnym dzieciństwie wykształcają się w mózgu odpowiednie połączenia
neuronalne, które odpowiadają za postrzeganie rzeczywistości. Gdybym ja np.
zaczęła od dzisiaj słyszeć, też miałabym ogromny problem z nauką rozróżniania
dźwięków mowy - mój mózg nauczył się słyszeć oczami.
Jest ponadto wiele osób niedosłyszących i niedosłyszących, którym po prostu
aparaty słuchowe i implanty nie tyle pomagają, co przeszkadzają. Jeśli ktoś
jest "głuchy" i "świetnie słyszy" przez aparat, to jeszcze nie powód, by
uogólniać, że każdy głuchy też tak może. Świat jest o wiele bardziej
skomplikowany niż nam się wydaje.
Lucyna

[greg_l]

Zgadzam z Panem ja też jestem głuchy od urodzenia i mówię
jak słyszący i na dodatek nie znam żadnego języka
migowego i miganego. To mi bardzo ułatwia kontakty z
różnymi ludźmi aniżeli Ci którzy tylko migają - w
sklepach, na ulicy i w pracy. Jeśli to możliwe to pomoże
znaleźć pracę. Niestety to prawda. Nie wszyscy słyszący
znają język migowy/migany.

Pozdrawiam wszystkim
Greg_L

[Gość: mswid1]

greg_l napisał:

A jak słyszysz? Jak się porozumiewasz z głuchymi?

Marek

[Gość: mswid1]

greg_l napisał:

A jak słyszysz? Jak się porozumiewasz z głuchymi?

Marek

[lib]

Czytam te dyskusje i oczom nie wierze. Obawiam sie, ze
niektorzy z Was nie zrozumieli o czym jest artykuł. A jest
to wyjasnione na samym jego poczatku. Przywolywanie w jego
kontekscie przypadku Helen Keller jest tak absurdalne, ze
nawet nie znajduje porownania. Keller, jak juz ktos tu
napisal, nie byla slepa i glucha od urodzenia. A zeby
nauczyc sie mowic, trzeba miec choc IDEE tego, czym jest
mowienie, slyszenie i komunikowanie sie przy ich pomocy.
Keller te idee miala, bo kiedys slyszala. Wystarczylo
wymyslic sposob jak sie z nia skontaktowac. Owszem,
nauczyla sie mowic przy pomocy dzwiekow, ale bardzo trudno
bylo ja zrozumiec. Moze ktos ma pomysl, w jaki sposob
odbierala wypowiedzi innych osob w jezyku fonicznym?
Komunikowala sie raczej przy pomocy dotyku, czyli zmyslu,
ktory posiadala. Nie mozna sie komunikowac uzywajac
zmyslow, ktorych sie nie ma i nigdy nie mialo.

Agato, piszesz, ze sama jestes przykladem na to, ze gluchy
moze nauczyc sie mowic. Ale piszesz tez, ze masz gleboki
niedosłuch, a wiec nie jestes glucha i to nie o takich jak
Ty jest ten artykul.

Piszesz tez <<Nic dziwnego, że nie dobiega, jeśli rozwój
mowy zostanie zaniedbany w tym okresie, w którym człowiek
powinien się jej uczyć, czyli w niemowlęctwie. Każdemu
byłoby trudno nauczyć się mówić w wieku lat kilkunastu czy
dwudziestu paru.>>
To swieta prawda, ale w odniesieniu do slyszacych, chocby
slabo. W odniesieniu do calkowicie gluchych od urodzenia
jest to absurd. To tak, jakbys twierdziala, ze ktos jes
niewidomy, bo w okresie kiedy czlowiek uczy sie widziec (a
czlowiek uczy sie widziec) rodzice go zaniedbali.
Oczywiscie przyznaje, nie jest to calkiem czysta analogia.
Mowa o zaniedbaniu moze byc wtedy, kiedy dziecko widzi lub
slyszy w jakims stopniu a rodzicom nie chce sie zajac
problemem. Wtedy w wieku kilkunastu lat rzeczywiscie
sprawa staje sie prawie niemozliwa lub niemozliwa do
naprawienia.

Proponuje przeczytac jeszcze raz to co napisala An i
sprobowac sobie odpowiedziec na zadane przez Nia pytania.

Brunkalo, napisalas <<Dziękuję za wszystkie głosy
potwierdzające,że praca nad kształceniem i rozwijaniem
mowy u dzieci z upośledzonym słuchem ma sens>>. Oczywiscie
ze ta praca ma sens, ale wlasnie u dzieci z upośledzonym
słuchem, nie u gluchych od urodzenia.

Lucek piszesz tak <<w tym momencie dano mi aparat słuchowy
i rozpoczęto rehabilitację.>> Aparat sluchowy ma za
zadanie wzmacnianie sygnalu dzwiekowego, a wiec jego
uzywanie ma sens u osob, ktore sa w stanie, chocby w
minimalnym stopniu, taki sygnal odebrac. Rehabilitacja
pomaga tym, u ktorych jest co rehabilitowac. A wiec nie
osobom calkowicie gluchym.
<<Ale głusi również mogą korzystać z tych aparatów i
implantów ślimakowych. Co stoi na przeszkodzie?>>
Na przeszkodzie stoi oczywiscie gluchota. Na temat
aparatow wymadrzylam sie wyzej, natomiast implant
slimakowy jest dla tych, ktorzy maja taki rodzaj
uszkodzenia sluchu, ze implant jest w stanie przejac
funkcje zablokowane przez uszkodzenie. Nie pomoze osobom,
ktore maja np. przerwany nerw sluchowy.

Pozostaja dwa przypadki, ktorych wyjasnic nie umiem:
Leno, w jaki sposób zalalas swego syna jezykiem mowionym?
Greg, jestes calkowicie gluchy czy tylko niedoslyszysz?

Przychodzi mi do glowy jeszcze taka analogia. Ktos moze
powiedziec: bylam bezplodna, ale udalo mi sie zajsc w
ciaze i urodzic dziecko. Jest to oczywista bzdura. Jesli
udalo sie komus zajsc w ciaze, to znaczy, ze nie byl
bezplodny. Mial po prostu problemy z plodnoscia, a takie
problemy daje sie wyleczyc (lub nie daje), ale nie byl
bezplodny.

Wypowiedzi niektorych z Was swiadcza o niezrozumieniu tego
czym jest jezyk, slyszenie, komunikowanie sie i gluchota.
To nie miejsce na wyklad z jezykoznawstwa czy
funkcjonowania zmyslow, ale polecam ksiazke Olivera Sacksa
<<Zobaczyc glos>>. Artykul w gazecie byl moze zbyt malo
wyczerpujacy, choc wydaje mi sie, ze jasno w nim
zaznaczono o czym i o kim jest. Pozdrawiam Was wszystkich.
lib

[Gość: brunkala7]

Rzeczowo brzmią uwagi lib, ale do szczegółowej analizy
poszczególnych przypadków brakuje wielu danych (np. kiedy nastąpiło
uszkodzenie słuchu, jaki ma charakter, kiedy podjęto rehabilitację,
jakie korzyści płyną z aparatów, na ile w pracę terapeutyczną
angażują się najbliżsi i, co ważne ogromnie, samo dziecko itd. itp.).
Zagadnienie głuchoty (myślę o upośledzeniu słuchu w różnym stopniu)
w aspekcie językoznawczo - logopedyczno - pedagogicznym jest niezwykle
trudne dla praktyków i teoretyków(wielu przyznaje, że najtrudniejsze).
Najciekawsze byłyby dla mnie relacje osób z uszkodzonym słuchem nt. przebiegu
"nauki mówienia".
Oczywiste jest, że małe dziecko nie uczy się odczytywania mowy z ust.
Tą techniką z powodzeniem wspomagają się osoby ogłuchłe, u których
mowa "zdążyła" rozwinąć się całkowicie lub w znacznym stopniu.
Pozdrawiam.

Może ktoś napisze, jak się uczył mówić?

[Gość: rob]

Migowy - gorszy?

[Gość: Gluchy]

Z tego co czytam, mam wrazenie, ze wielu - nawet gluchych uwaza, ze uzywanie jezyka migowego
uwlacza ich godnosci. Czy nie byloby to przynanie sie do kalectwa? Lepiej jest udawac, "ze wszytsko w
porzadku". Mowimy normalnie i mozemy udawac, ze slyszymy, tak?
I tak jestescie gorsi!
A najgorsze ze wszytskiego, ze tak mysli 90 proc. nauczycieli dla gluchych (niemal 100 proc. to slyszacy).
Cala swoja energie skupia oni czesto na tym, by nam udowodnic, ze nic z nas juz nie bedzie. a z ich
strony propozycja nauczenia sie migowego to po prostu obelga. "A co ja mam migac jak jakis
szympans?...To wy uczcie sie mowic jak ludzie!"
Pewnie, pewnie - utwierdzajmy jeszcze wszytskich w przekonaniu, ze mowienie ponad wszytsko, bo jak
nie to jestes zero. najgorsze to, ze pisza to sami glusi.

[Gość: mswid1]

Gość portalu: Gluchy napisał(a):

> Z tego co czytam, mam wrazenie, ze wielu - nawet gluchych uwaza, ze uzywanie
je
> zyka migowego
> uwlacza ich godnosci.

Tak jest rzeczywiście! A przecież język migowy to rodzimy język Głuchego!

> Czy nie byloby to przynanie sie do kalectwa? Lepiej jest
> udawac, "ze wszytsko w
> porzadku".

Głuchy to nie kaleka, tylko człowiek mający inny język. Czy Litwin mieszkający
w Polsce to kaleka? On tylko mówi inaczej.

> A najgorsze ze wszytskiego, ze tak mysli 90 proc. nauczycieli dla gluchych
(nie
> mal 100 proc. to slyszacy).

W Szwecji, Anglii, Ameryce myśli się inaczej.

> Pewnie, pewnie - utwierdzajmy jeszcze wszytskich w przekonaniu, ze mowienie
pon
> ad wszytsko, bo jak
> nie to jestes zero. najgorsze to, ze pisza to sami glusi.

Na szczęście są i tacy Głuci jak Ty! Serdecznie Cię pozdrawiam.

Marek

[Gość: Lena]

Zalałam go w taki sposób, że wciąż do niego mówiłam. Nie obchodziło mnie to, że
mnie nie słyszy, nie rozumie. W końcu, czy matka słyszącego niemowlęcia
popiskując głupkowato "a czyja to nóżka, czyja" zadaje sobie pytanie, czy to
dziecko ją rozumie? Oczywiście, że nie rozumie, ale uczy się kojarzyć dźwięki,
układ ust, uśmiech z przesłaniem: uczy się rozumieć. Mój syn odbierał to samo,
bez dźwięku. Potam aparat dał mu "poczucie " dźwięku, nie przywrócił mu
przecież słuchu, ma 110 dB niedosłuchu. Czy to jest niedosłuch? Czy dlatego, że
ma resztki słuchowe nad których rozwinięciem pracowałam ciężko przez lata można
powiedzieć - on nie jest głuchy, przecież coś tam słyszy? Nie słuch decyduje
tak naprawdę o byciu głuchym ale rozumienie lub jego brak. Rozumienie pojęć,
nie tylko dźwięków. Gadając tak do niego i gadając do bólu gardła nauczyłam go
po prostu, że te ruchy warg coś mają znaczyć, po coś to robię u licha, a oprócz
tego wydaję z siebie jakieś drgania, drga moje gardło, nos, czaszka, klatka
piersiowa... Nie ma co się rozpisywać, nie chcę zanudzać, po prostu zalanie
głuchego dźwiękami JEST MOŻLIWE, i to właśnie zrobiłam...

[Gość: mswid1]

Gość portalu: Lena napisał(a):

> Nie ma co się rozpisywać, nie chcę zanudzać, po prostu zalanie
> głuchego dźwiękami JEST MOŻLIWE, i to właśnie zrobiłam...

Są takie genialne mamy, przed którymi chylę czoła!

I najcieplej pozdrawiam.

Marek

[Gość: maHo]

Gość portalu: Lucek napisał(a):
> Głusi nie mogą się nauczyć języka mówionego?! Większej bzdury
> nie słyszałem. Sam jestem głuchy i mówię płynnie po polsku.
[ciach]
wydaje mi się że autor artykułu nie miał na myśli że niesłyszący
nie może nauczyć się języka mówionego, ale że nie nauczy się go
sam z siebie, tak jak się uczy dziecko słyszące.

a co do rozwoju intelektualnego i zasobu słownictwa, to święta racja.

miałem okazję leżeć na jednej sali w szpitalu z głuchoniemym
chłopcem. ogromnie sympatyczny chłopak, miły, inteligentny.
jego mama porozumiewała się z nim albo poprzez pisanie na
kartkach, albo poprzez czytanie z ruchu warg. tylko jakim ona się
językiem porozumiewała to aż zgroza brała.
to było coś w stylu "chcesz-lampa-tak?" zamiast "zgasić ci
lampę?". pomyślałem sobie że gdyby nie to że on dość dużo czytał,
to z takim zasobem słownictwa nie miałby szansy się rozwijać
intelektualnie nawet na bardzo podstawowym poziomie.

[Gość: robert]

Bardzo czesto rodzice wola myslec, ze ich dzieci mowia, bo
to ich samych nie stygmatyzuje. A tak kalectwo dziecka
przeklada sie w jakis sposob tez na nich. Chocby te dzieci
mialy mowic na zasadzie papugi powtarzajac tylko
pojedyncze slowa. Natomiast pozwolenie im na nauke
migowego jest dla rodzicow w jakis sposob przynaniem sie
do kleski. Takze zyciowej. Miganie-kalectwo. Chyba czas to
zaczac zmieniac. Dlaczego nauczyciele ucza gluche dzieci
jakiegos absurdalnego sztucznego systemu jezykow-migowego,
zamiast korzystac z natralnego jezyka migowego? To jest
absurd, ktory sprawia, ze o miganiu mysli sie jak o
uposledzeniu umyslowym. Tymczasem uposledza nieraz
usilowanie nauki mowienia, ktora idzie opornie i po
grudach. Dlaczego najpierw nie pozwala sie migac, by moz
wyrazac siebie? Takze z wypowiedzi na tym forum wynika, ze
niektorzy glusi sa dumni z tego, ze nie umieja migac.

[Gość: Lena]

Odpowiem, jak "zalałam syna dźwiękami".
Zacznę od tego, że praktycznie rzecz biorąc nie istnieje
kompletna głuchota, lub też zdarza się niezwykle rzadko. Kiedy
mój syn był niemowlęciem uznano go za kompletnie głuchego,
ponieważ możliwości badania słuchu u tak małego dziecka były
ograniczone. Po prostu nie odwracał się na odgłos instrumentów
muzycznych, krzyku itp, a pomiaru natężenia tych dźwięków panie
dokonywały przy pomocy ręcznego urządzenia! Wszystko odbywało
się w jakimś pokoju a ja trzymałam synka na kolanach. W tej
chwili badanie odbywa się w izolowanym pomieszczeniu, 17 letni
człowiek naciska przycisk w momencie odebrania sygnału i proszę!
Już nie jest głuchy, to tylko niedosłuch 110-120 dB!
Medycyna z elektroniką nie próżnują, a może ci, którzy dziś nie
słyszą kompletnie "usłyszeliby", gdyby tylko wprowadzono jeszcze
lepsze aparaty? A jak dalece mój syn "słyszy" a na ile odbiera
drgania? Tego nawet on sam nie wie, bo nie wie, co to naprawdę
jest dźwięk. A ja w tym najwcześniejszym okresie jego
życia "zalałam" go właśnie wszystkim, co dźwięki tworzy,
otoczyłam go wszystkim, co dźwięki produkuje i pokazywałam mu,
że to co np. czuje pod małą rączką, to "dźwięk" wirującej
pralki, a to drganie mojej czaszki powstaje wtedy, kiedy
mówię "mmmmm", że chociaż tego nie słyszy, to kiedy mówię z
moich ust wydobywa się powietrze, czasami wydobywa się z nosa...
Tak, kiedy użyłam sformułowania "zalałam go dźwiękami" było to
wielkie uproszczenie, z pewnością niezrozumiałe dla tych, którzy
nie zetknęli się z pracą z głuchym dzieckiem. Każdy, KAŻDY
głuchy ma resztki słuchowe, choćby odrobinę, i jeśli są one
właściwie i odpowiednio wcześnie stymulowane, praca musi
przynieść efekty. Nie upieram się, że u każdego i w każdym
przypadku, ja po prostu byłam za leniwa, żeby uczyć się języka
migowego i służyć synowi jako łącznik ze światem przez większość
jego życia. (To żart, oczywiście.) Wolałam nauczyć go mówić i
niech idzie w świat!

Co do języka migowego - żaden wstyd, myślę, że warto się go
uczyć, ale tak jak angielskiego czy niemieckiego, dodatkowo.W
końcu w Polsce większość ludzi używa polskiego, dlaczego więc
dobrowolnie zamykać się w getcie, jeśli nie jest to konieczne?
Przyznam, że po prostu nie mogłam sie pogodzić z myślą, że mój
syn z powodu swego kalectwa może być skazany np. wyłącznie na
naukę zawodu, z powodu kalectwa właśnie, nie z powodu braku
predyspozycji, inteligencji itp. To wydawało mi się tak
cholernie niesprawiedliwe, że postanowiłam zrobić wszystko, aby
głuchota nie ograniczyła jego rozwoju. No i udało się, za rok
matura w masowym liceum o wysokim poziomie i start na dzienne
studia... Jeśli ktoś chciałby skorzystać z moich doświadczeń -
służę pomocą.

[Gość: Lucyna]

> Już nie jest głuchy, to tylko niedosłuch 110-120 dB!
> Medycyna z elektroniką nie próżnują, a może ci, którzy dziś nie
> słyszą kompletnie "usłyszeliby", gdyby tylko wprowadzono jeszcze
> lepsze aparaty?

Aparaty wzmacniają tylko tzw. pole słuchowe czyli inaczej mówiąc, resztki
słuchu. Przy ubytku 110-120 dB te resztki są tak małe, że człowiekowi, który
ma aparat przy takim ubytku słuchu wydaje się, że WSZYSTKO SŁYSZY. Ja mając
taki ubytek słuchu i nie nosząc aparatów też mogę powiedzieć, że jestem zalana
dźwiękami: drga biurko, na którym piszę, podłoga, ściana, ulica, autobus i
wiele innych rzeczy i ja to wszystko odbieram i to jest mój świat dźwięków.


> Tak, kiedy użyłam sformułowania "zalałam go dźwiękami" było to
> wielkie uproszczenie, z pewnością niezrozumiałe dla tych, którzy
> nie zetknęli się z pracą z głuchym dzieckiem. Każdy, KAŻDY
> głuchy ma resztki słuchowe, choćby odrobinę,

Nie zgadzam się. Ja w swoim lewym uchu nie mam ŻADNYCH resztek słuchu i nawet
gdy założę na to ucho aparat słuchowy, nie odbieram ŻADNYCH DŹWIĘKÓW. Są
osoby, które w obu uszach nie mają żadnych resztek słuchu; rzadkie to
przypadki, ale bywają.

i jeśli są one
> właściwie i odpowiednio wcześnie stymulowane, praca musi
> przynieść efekty. Nie upieram się, że u każdego i w każdym
> przypadku, ja po prostu byłam za leniwa, żeby uczyć się języka
> migowego i służyć synowi jako łącznik ze światem przez większość
> jego życia. (To żart, oczywiście.) Wolałam nauczyć go mówić i
> niech idzie w świat!

Czy Twój syn nigdy nie interesował się językiem migowym? Ja marzyłam o nim
przez całe dzieciństwo, ale mieszkałam w małej miejscowości, gdzie nie było
środowiska głuchych, a rodzice (pewnie podobnie jak Ty) woleli, abym nie miała
kontaktu z innymi głuchymi. Stratę nadrobiłam w dorosłym życiu.

> cholernie niesprawiedliwe, że postanowiłam zrobić wszystko, aby
> głuchota nie ograniczyła jego rozwoju. No i udało się, za rok
> matura w masowym liceum o wysokim poziomie i start na dzienne
> studia... Jeśli ktoś chciałby skorzystać z moich doświadczeń -
> służę pomocą.

Głuchota nie ogranicza rozwoju, a czy on już przestał być głuchy? Ja cały czas
jestem głucha, skończyłam studia magisterskie, migam i pracuję zawodowo jako
tłumaczka języków obcych i nie wstydzę się ani głuchoty ani języka migowego,
ani swojej niedoskonałej wymowy i nawet nie żałuję, że jestem głucha.
Żal mi tylko tych, którzy głuchotę i migowy kojarzą z kalectwem.

Lucyna

[Gość: Maciek]

Witam!
Nie będę polemizować, chcę natomiast rzucić kilka luźnych uwag na marginesie:

Gość portalu: Lena napisał(a):

> Medycyna z elektroniką nie próżnują, a może ci, którzy dziś nie
> słyszą kompletnie "usłyszeliby", gdyby tylko wprowadzono jeszcze
> lepsze aparaty?

Może by i usłyszeli, ale czy każdy głuchy chciałby słyszeć? Wbrew pozorom wielu
głuchych, zwłaszcza tych, którzy wychowali się w głuchych rodzinach, nie ma
najmniejszej ochoty "słyszeć", bo nie jest im to do niczego potrzebne. Nie
czują się "chorzy" przez to, że nie słyszą, a swojej głuchoty nie odczuwają
jako braku - raczej jako coś "pozytywnego" (w tym sensie, że składa się to na
ich poczucie tożsamości). Są zadowoleni, że są głusi, w tym sensie, w jakim
można być zadowolonym, że należy się do jakiejkolwiek innej kultury.

> Nie upieram się, że u każdego i w każdym
> przypadku, ja po prostu byłam za leniwa, żeby uczyć się języka
> migowego i służyć synowi jako łącznik ze światem przez większość
> jego życia. (To żart, oczywiście.) Wolałam nauczyć go mówić i
> niech idzie w świat!

Rozumiem, że żart, ale kryje się za nim niezrozumienie faktu, że głusi, którzy
nie mówią, wcale nie potrzebują pośrednika w swoich kontaktach ze światem. Oni
znakomicie porozumiewają się ze swoim światem (migając). I wcale nie cierpią
szczególnie z tego powodu, że nie mogą rozmawiać ze słyszącymi (niemigającymi)
Polakami - tak jak przeciętny Polak nie cierpi szczególnie z tego powodu, że
nie może się porozumieć z Chińczykami.

> Co do języka migowego - żaden wstyd, myślę, że warto się go
> uczyć, ale tak jak angielskiego czy niemieckiego, dodatkowo.W
> końcu w Polsce większość ludzi używa polskiego, dlaczego więc
> dobrowolnie zamykać się w getcie, jeśli nie jest to konieczne?

Wśród głuchych, których znam (kilkanaścioro uczniów liceum dla głuchych, trójka
studentów i garstka dorosłych - sam jestem słyszący i nie mam żadnych głuchych
w rodzinie), nie ma: 1) ani jednego, który opanowałby mowę w stopniu
porównywalnym z przeciętnym słyszącym (do wymowy większości trzeba się
przyzwyczaić, niektórzy praktycznie nie mówią w ogóle); 2) ani jednego, który
uważałby siebie za kalekę (!); 3) ani jednego, który uważałby, że jest
zamknięty w getcie; 4) ani jednego, który uważałby, że traci z powodu
niemożliwości nawiązania tzw. "normalnych" kontaktów ze słyszącymi; 5) ani
jednego, który nie uważałby języka migowego za skarb stokroć cenniejszy od
mowy; 6) ani jednego, który chciałby słyszeć, albo uważał swoją głuchotę za
nieszczęście. Co do punktu piątego, to warto podkreślić, że większość
migających głuchych ma do swego języka stosunek nabożny. Ich poczucie, że
fundamentem kultury jest wspólnota językowa, jest bardzo silne. Paradoksalnie
wynika to pewnie stąd, że jest to język zwalczany (co, na szczęście, stymuluje
integrację). Co do punktu szóstego: nie są rzadkością głusi, którzy nie lubią
swoich aparatów (o czym wspomniała już Lucyna).

> Przyznam, że po prostu nie mogłam sie pogodzić z myślą, że mój
> syn z powodu swego kalectwa może być skazany np. wyłącznie na
> naukę zawodu, z powodu kalectwa właśnie, nie z powodu braku
> predyspozycji, inteligencji itp.

Jeśliby tak się stało, to nie dlatego, że nie umiałby mówić, tylko dlatego, że
nie miałby w Polsce szans na solidną edukację tylko migając. Ale to przecież
nie problem mówienia albo nie, że w szkołach dla głuchych nauczyciele często
nie potrafią porozumiewać się z dziećmi!

Pozdrawiam i przyłączam się do chóru czci i gratulacji,
Maciek

[Gość: mswid1]

Robercie,

To wielka radość, że są tacy jak Ty. Rozumiejący problem Głuchego. WIEDZĄCY,
czego brakuje w naszym podejściu do niesłyszących.

Serdecczny uścisk dłoni.

Marek

[mswid1]

[mswid1]

Gość portalu: Lucek napisał(a):

> Głusi nie mogą się nauczyć języka mówionego?! Większej bzdury
> nie słyszałem. Sam jestem głuchy i mówię płynnie po polsku.

Czy jesteś GŁUCHY, czy niedosłyszący?

> Znam
> też wielu niesłyszących, którzy też umieją bez problemu
> rozmawiać z słyszącymi.

> P.S: Czy profesor słyszał może o takiej kobiecie, co się Helen
> Keller zwała?

Helena Keller, Bogu dzięki, przez ponad rok słyszała.

> Była głucha, ślepa i miała trudności z mówieniem.

Nie była głucha w ścisłym sensie.

> A nauczyła się trzech języków obcych, pisała książki i skończyła
> studia filozoficzne.

Znam jedna głuchą, która zna 10 języków obcych. Ale to wyjątek, który
potwirdza regułę.

Pozdrawiam.

Marek

[Gość: Marzena]

Szanowny Panie Profesorze,
z ogromnym zainteresowaniem przeczytałam Pana artykuł. Nie mam
żadnego doświadczenia i wiedzy nt ludzi niesłyszących, ale to co
Pan pisze jest absolutnie oczywiste. Przed chwilą mojemu 10
letniemu synowi przekazałam, że ludzi, którzy nie słyszą usiłuje
się nauczyć języka mówiąc do nich. Zrozumiał to od razu i
powiedział: "Przecież oni mają swoją własną kulturę i własny
język, własny świat i zawsze będą mieli osobny świat. To my sie
możemy ich nauczyć." Ociężałość umysłowa wielu specjalistów jest
nieuleczalna, pamiętam sprzed paru lat artykuł ze ŚP "Problemów"
o powszechności głębokiego przekonania większości chirurgów
dziecięcych o fizjologicznej niemożności odczuwania bólu przez
dzieci (z powodu niezakończenia rozwoju układu nerwowego) i
wynikającej stąd niechęci do stosowania znieczuleń. Może Pan to
pamięta (ja tak bo mam już 49 lat), że jak dziecko krzyczało lub
płakało podczas szycia na żywca to trzeba było dać mu w pupę, bo
histeryzuje. Niestety takie paranoje naukowe są wyjątkowo
żywotne. Należy stworzyć taki klimat społeczny, żeby było wstyd
takie głupstwa opowiadać (tak jak nie jest możliwe głoszenie
przekonania, że wszy biorą się ze specjalnego, wrodzonego
rodzaju potu - z czym jeszcze 20 lat temu spotkała się moja mama
w swojej praktyce lekarskiej). Niestety bzdurne przekonania dot.
niesłyszących są dużo bardziej niebezpieczne i dyskryminujące.
Okradają słyszących i niesłyszących.
Serdecznie pozdrawiam Marzena

[Gość: ana]

Najsmutniejsze jest to, że my tak tu sobie rozmawiamy, kto sie nauczyl mówic, a kto nie. Że tu jeden pan
studiuje, a drugi już po studiach, że mama jednego poswięciła całąswoja energię na nauczenie go
mówienia. Że jedna pani pracuje jako tłumacz i zna kilka jezyków. A ja chcę zapytać: jaki procent polskich
głychcych stanowią takie ososby jak one?". Dlaczego nie mówią tu głusi, którzy musieli zostac
dekarzami, stolarzami czy w ogóle nie mają wykształcenia i pracy, bo uznanao ich za gorszych lub nawet
neidorozwiniętych. Którzy siedza na rentach (jak maja szczescie) albo pozamykani w domach na wsiach
ze wstydu przed sąsiadami.
Co dla takich ludzi robi nasze państwo, nauczyciele, rodzina?
A co dla nich robi Polski Związek Głuchych, w którym nota bene większosć to słyszący?
Czy nie taka własnie jest szara rzeczywistosć, a nie tak różowa jak chce Lucek czy Lena? Możemy tu
wygłaszac swoje "ą" i "ę", a najbardziej zainteresowani i tak się nie odezwą. Czytają gazety? Mają
komputer? Mają Internet? Czy choćby znaja język migowy? Watpię szczerze.
Zastanówcie się nad tym.

[Gość: Lucyna]

> komputer? Mają Internet? Czy choćby znaja język migowy? Watpię szczerze.
> Zastanówcie się nad tym.

To jest smutne, że Głusi, którzy nie znają wystarczająco języka polskiego, nie
zabiorą tu głosu. Dlatego powinniśmy za nich. I najlepiej powiedział za nich
Maciek.
Ogólnie sytuacja głuchych w Polsce jest jednak zła. Dlatego musimy dążyć do
tego, by ją poprawić. Powalczyć o odpowiednie prawa, o PJM w szkołach, na
studiach i w innych instytucjach, o napisy i tłumaczenia w TV. To jest trudne,
bo jako jednostki nie mamy bezpośredniego wpływu tych, co "tam na górze".
Musimy więc w inny sposób kształtować świadomość społeczną problematyki
Głuchych, np. dyskutując tutaj w imieniu Głuchych: i tych dwujęzycznych i
wykształconych, i tych, dla których polski jest językiem bardzo obcym. A tych
drugich jest zdecydowana większość w ogóle głuchych. I to o nich mówił prof.
Świdziński w wywiadzie.
Lucyna

[Gość: Sylwia]

z zainteresowaniem przeczytałam to, co Pani napisała o głuchych
i ich komunikacji.jestem studentką Akademii Pedagogiki
Specjalnej,a od października będę na specjalności
surdopedagogika.uczę się języka miganego od października i
całkiem sprawnie już nim władam,znam kilka osob gluchych i
słabosłyszących-z wieloma studiuję.chcę powiedzieć,że są eo
absolutnie fantastyczni ludzie,bardzo otwarci na kontakt mimo
bariery głosu.jedna z moich koleżanek,głucha od urodzenia,mająca
głuchych rodziców,jest obecnie w Niemczech na kursie
językowym,miga też po angielsku,a planuje jeszcze
francuski...dla mnie to nic dziwnego,że mówią innym językiem i
na pewno nie należy ich traktować jak "przybyszów z kosmosu"!!co
do samej komunikacji,sądzę,że należy uwrażliwiać resztę słuchu-
by jak najbardziej umożliwić im życie w "normalnym" świecie,ale
nie wolno zaprzestawać nauki komunikacji manualnej,która dla
nich jest jednak najprawdziwszym językiem.

[Gość: ana]

A nie dziwi Pani to ze ucza Pani sztucznego SJM - miganego zamiast naturalnego
PJM?
Dlaczego warunkiem przyjecie nauczyciela na szkoly dla gluchych nie jest
znajomosc ich jezyka, ale jakiegos sztucznego esperanto dla gluchych
wymyslonego przez slyszacych? Jaka w tym logika? Dlaczego nie rozwijac
slownictwa w PJM uczac w nim roznych przedmiotow. Przeciez to jest jezyk
polskich gluchych.

[mswid1]

Ana,

Choć nie byłem adresatem Twoich 2 listów, włączam sieę. To wielka radość, że są
tacy jak Ty. Fachowcy surdopedagogiki problemu nie widzą.

Ciepło pozdrawiam.

Marek

[mswid1]

Sylwio,

Pamiętaj, że na APS-ie uczą Cię MIGANEGO, nie migowego. Zresztą jeszcze parę
lat temu nie było u Pani Profesor Eckertowej żadnego migania. Kiedy pójdziesz
do szkoły z tym SJM-em, nie będziesz miała kontaktu z Twoimi uczniami.

Żądajcie w Waszej szkole lektoratu PJM!!!

Pozdrawiam.

Marek

[Gość: necia]

Czytałam 6 razy wywiad i czytałam komentarze.Zaciekawiły mnie
sprzeczne opinie.Ja myślę,że profesor ma rację, przynajmniej w
większości swioch wypowiedzi.Mam paru wieloletnich
przyjaciół,którzy są całkowicie głusi od urodzenia i widzę jakie
postępy robią:pierwszym językiem był migowy(i to MUSI być ich
naturalny język!) później w szkole dla niesłyszących uczyli się
naszego polskiego( męczyli się nad tą nieszczęsną deklinacją
rzeczowników,ale to jest wina juz języka polskiego-
te "ę","ą","sz","cz") a później, zgodnie z naturalną koleją
rzeczy czyli młodzieńczą aktywnością poznawczą, nauczyli się
mówić.I jest pięknie.Nie zgadzam się z profesorem jeśli chodzi o
mimikę w języku migowym.Nie wiem czy pan wie,że osoby głuche nie
mają rozwiniętego myslenia logicznego(abstrakcyjnego)?Jak
wytłumaczyć im, co to jest "wiara","wyobraźnia","nadzieja"?Pojęć
uczuć wyższych uczą się poprzez naśladownictwo,są doskonałymi
aktorami,jeśli migają to całą swą osobą.Im jest łatwiej wśród
rzeczywistości konkretnej,namacalnej.A fonogesty? Myślę,że ten
język jest dobrym rozwiązaniem,ale jest TYLKO polskim.

[Gość: Lucyna]

> rzeczowników,ale to jest wina juz języka polskiego-
> te "ę","ą","sz","cz")

Nieprawda, dla głuchych w Ameryce angielski też jest trudny, tak samo dla
głuchych Szwedów - szwedzki. Głusi wszędzie popełniają błędy gramatyczne,
niezależnie od tego, czy język jest "łatwy" czy "trudny". Dla dziecka każdy
język jest tak samo łatwy czy trudny. Dziecko uczy się języka nieuświadamiając
sobie tego i dotyczy to także głuchych dzieci. Moim zdaniem błędy językowe u
głuchych są wynikiem niewłaściwej metody nauczania języka drugiego.

>Nie wiem czy pan wie,że osoby głuche nie
> mają rozwiniętego myslenia logicznego(abstrakcyjnego)?Jak
> wytłumaczyć im, co to jest "wiara","wyobraźnia","nadzieja"?Pojęć
> uczuć wyższych uczą się poprzez naśladownictwo,

Przepraszam, ale to jest kompletna bzdura. Dzięki językowi migowemu głuche
dzieci poznają abstrakcyjne pojęcia w ten sam sposób co dzieci słyszące
poznają je poprzez język polski. Bo język migowy jest JĘZYKIEM, czyli można w
nim rozmawiać o wszystkim.
Lucyna

[Gość: azotka]

Przeczytałam waszą opinię. Uważam, że każda osonba ma inny poglad na
temat: "Nauka i język migowy". Etyka mówi nami, że osoba posiada godność bez
względu na ras, religię, niespełnosprawności, itp.
Jestem osobę niesłyszącą od urodzenia. Zaczęłam edukację od małego dziecka do
ukończenia szkoły średniej w ośrodku dla Niesłyszących.
Rozumiem osobom niesłyszacym, że nie mogą pisać opinię, po prostu wolą gadać z
osobami na żywo niż pisać. Mogą przekazać kilka wiadmosci na podstawie
naturalnego języka migowego oraz mimikę twarzy. Lucyna i Maciek mieli rację na
temat. Niesłysząci stworzyli odrebną kulturę, język, co jest podobne do kultury
regionalnej, np. Górali, Kaszubi, itp. A ludzie umieją szanować kulturę
regionalną, a krytykują kulturę niesłyszących.
Zgadzam się z opinię Lucynę, że niesłysząci nie mogli nosić aparat słuchowy. Ja
też nie mogę nosić, gdyż nie daje dobrze słyszeć dźwięki czyli same dźwięki.
Nie jestem przeciwniczką aparatu słuchowego. Noszenie aparatu należy do
decyzcji człowieka. Nie wolno zmuszać.
Uważam,że nie warto przeprowadzić operację implantu ślimakowego, gdyż jest
ryzykowana i droga. Urządzenia po 5-10 lat zużywa, trzeba wymienić na nową.
Kosztuje jak samochód, ładna cena.
Noszenie aparatu słuchowego jest bezpieczny i tanio niż implant ślimakowy.
Wszyscy myślą, że po operacji ludzie odrazu słyszą, to jest nieprawda, wymaga
dalszy leczenie pod opieką logopedy, itp.
Nauka wymowy wymaga tyle roboty. Nie wolno zmuszać do nauki, bo inaczej dziecko
bedzie czuło się, że jest niekochane przez rodziców. Matka nie powinno być
nauczycielką wymowy dziecka. Trzeba znaleźć sposób na nauczenie wymowy, aby
dziecko uwierzy się, że nauka wymowy jest zabawą.
Trudno powiedzieć, ktore metody są najlepsze. Warto poznać naturalny i sztuczny
języki migowe, fonogesty i metodą oralną, aby mogli komunikować się z osobami
niesłyszącymi.
Koleżanki i koledzy niesłyszące ukończyli studia magisterskie, ale też ja.
Pracują w ośrodku dla niesłyszących, są świetnie nauczycielami, dlatego
rozumieją problemy i starają przekazać tyle wiadomości.
Ja inaczej pracuję, bo nie mam ochoty opisać o siebie.
Pozdrawiamy was.

[Gość: Maciek]

Co prawda Lucyna już odpowiedziała, ale jestem tak poruszony, że
sam też wtrącę swoje trzy grosze...

Gość portalu: necia napisał(a):

>Nie zgadzam się z profesorem jeśli chodzi o
> mimikę w języku migowym.

Mam jedno pytanie: czy znasz język migowy? Wydaje mi się
nieprawdopodobne, by ktoś znający ten język i mający jakie takie
pojęcie o gramatyce w ogóle, nie zauważył, że mimika pełni w nim
funkcje gramatyczne i słownikowe. Właściwie prawie nie ma w
języku migowym mimiki, która nie byłaby ściśle językowa (tj.
gramatyczna lub słownikowa).

>Nie wiem czy pan wie,że osoby głuche nie
> mają rozwiniętego myslenia logicznego(abstrakcyjnego)?

To najbardziej niedorzeczna i szkodliwa z rozpowszechnionych
wśród słyszących opinii na temat głuchych!!! A dlaczego niby nie
mają "rozwiniętego" (cokolwiek to znaczy) myślenia logicznego i
abstrakcyjnego? Dlatego, że nie słyszą? Na czym ma polegać
związek? Na mózg im się to jakoś rzuca czy co??! Interesujące...
Jak w takim wypadku wytłumaczyć istnienie takiej instytucji, jak
Uniwersytet Gallaudeta? To chyba jakieś oszustwo albo zwykła
szopka...?

>Jak
> wytłumaczyć im, co to jest "wiara","wyobraźnia","nadzieja"?

Nie rozumiem - po co im to tłumaczyć? Takie słowa są w języku
migowym, więc prawdopodobnie głusi znają kryjące się za nimi
pojęcia (należą one raczej do uniwersaliów ludzkiego
doświadczenia wewnętrznego). Zresztą, odpowiedź na pytanie jest
prosta: tak samo jak słyszącym, tyle że w języku migowym!

>Pojęć
> uczuć wyższych uczą się poprzez naśladownictwo,są doskonałymi
> aktorami,jeśli migają to całą swą osobą.

To jest w ogóle dość szeroki problem, ale nie jestem do końca
pewien, czy jakiegokolwiek pojęcia można się nauczuć przez
naśladownictwo. Chodziłoby o jakiś rodzaj
naśladownictwa "wewnętrznego"?

>Im jest łatwiej wśród
> rzeczywistości konkretnej,namacalnej.

A słyszącym jest łatwiej w rzeczywistości nierzeczywistej...?

>A fonogesty? Myślę,że ten
> język jest dobrym rozwiązaniem,ale jest TYLKO polskim.

Drobna uwaga: fonogesty NIE są językiem! Są systemem
wizualizacji głosek (właściwie sylab), ułatwiającym odczytywanie
mowy z ruchu ust.

Pozdrawiam,
Maciek

Dzieki, Maciek

[Gość: ana]

Mnie tez wkurzylo to co napisala necia. Co to za zabobony jakies?! Skad ludzie maja takie przekonania?

[Gość: necia]

Eh... A Wy coś przebywaliście wśród młodzieży niesłyszącej od
urodzenia? Dorastaliście z nimi?? Zauważaliście postępy? Bo ja
tak. I wiem co piszę.

[Gość: Lucyna]

Gość portalu: necia napisał(a):

> Eh... A Wy coś przebywaliście wśród młodzieży niesłyszącej od
> urodzenia? Dorastaliście z nimi?? Zauważaliście postępy? Bo ja
> tak. I wiem co piszę.

Ja dorastałam wśród słyszących - wielu z nich nie dorastało mi do pięt.
(tak wiem, że to nieskromnie z mojej strony, ale chciałam zwrócić uwagę, że
nie można uogólniać. Zaś gros niesłyszących rozwija się pod wpływem
słyszących. Zapytaj sama siebie, jak odnosiłaś się do niesłyszących.)
Lucyna

[Gość: necia]

Dorastałam w środowisku słyszących i niesłyszących. Miałam
przyjaciół i tu i tu. Jak sie odnosiłam do niesłyszących?? Co za
pytanie??!!

[Gość: Lucyna]

Gość portalu: necia napisał(a):

> Dorastałam w środowisku słyszących i niesłyszących. Miałam
> przyjaciół i tu i tu. Jak sie odnosiłam do niesłyszących?? Co za
> pytanie??!!

Chodziło mi o to, jak z nimi rozmawiałaś? Czy tak samo jak ze słyszącymi?
Takich samych słów/znaków używałaś, takich samych zdań, treści? Czy może
zwracałaś się do nich jak do osób słabo rozwiniętych umysłowo? Może mówiłaś
jedno słowo zamiast całego zdania bo tak było "łatwiej"?

Lucyna

Chciałbym jakoś odpowiedzieć...

[Gość: Maciek]

Przepraszam, że zabieram się do odpowiadania z takim opóźnieniem, ale miałem
wrażenie, że dyskusja zamarła, i przestałem sprawdzać.

Gość portalu: necia napisał(a):
> Eh... A Wy coś przebywaliście wśród młodzieży niesłyszącej od
> urodzenia? Dorastaliście z nimi?? Zauważaliście postępy? Bo ja
> tak. I wiem co piszę.

Napisałem "zabieram się do odpowiadania" (a nie "odpowiadam"), bo nie rozumiem
pytania. Jak już napisałem wcześniej, moje znajomości wśród niesłyszących nie
ograniczają się do dorosłych. Większość moich głuchych przyjaciół to
licealiści. Zetknąłem się z nimi w czasie studiów (jakieś 5 lat temu). Trudno
więc to nazwać wspólnym dorastaniem. Ale i tak nie rozumiem, co to ma z
czymkolwiek wspólnego. Jestem słyszący, dorastałem wśród słyszących, i muszę
przyznać, że zauważyłem u tych słyszących ogromne postępy. I co z tego?
Ponawiam natomiast pytanie: neciu, czy umiesz migać?
I jeszcze jedno. Zapewniam z całą uczciwością i stanowczością: ja też wiem, co
piszę!
Pozdrawiam,
Maciek

[Gość: necia]

Maciek.Umiem migać i mówić.Ale co to ma wspólnego z dorastaniem
w dwóch różnych środowiskach?To zjawisko normalne.Ciekawe, co
byś powiedział, gdybyś widział rozwój mowy u niesłyszących "od
początku"?

[Gość: Maciek]

Gość portalu: necia napisał(a):

> Maciek.Umiem migać i mówić.Ale co to ma wspólnego z dorastaniem
> w dwóch różnych środowiskach?To zjawisko normalne.

Oczywiście, że to normalne migać i mówić (powszechne u słyszących dzieci
głuchych rodziców). Ja też migam (trochę) i mówię. I stąd tym silniejsze moje
przekonanie, że twierdzenie, jakoby głusi mieli jakieś kłopoty z myśleniem,
jest kompletną bzdurą. I dlatego z tego, co przeczytałem przedtem, zacząłem
podejrzewać, że może nie umiesz migać, i stąd masz taką dziwną opinię na temat
możliwości umysłowych głuchych (bo nie możesz się z nimi porozumieć). Tym
bardziej, że nie dostrzegasz systemowości mimiki w PJM (a to przecież jedna z
głównych różnic w stosunku do SJM!). Jeśli jednak umiesz migać, to jestem
kompletnie zbity z tropu. Bo, po pierwsze, musisz zatem wiedzieć, że migowy to
taki sam język jak każdy inny. Po drugie, wygląda na to, że jesteś w stanie się
porozumieć z głuchymi (to znaczy oni rozumieją, co do nich "mówisz", i vice
versa). Nie rozumiem więc ani skąd pytanie "jak wytłumaczyć głuchemu pojęcia
abstrakcyjne" (cytuję z pamięci), ani, tym bardziej, twierdzenie, że głusi mają
kłopoty z logicznym myśleniem. Znam wśród głuchych wiele osób, które z
logicznym myśleniem radzą sobie nie dobrze, ale wręcz rewelacyjnie (są
błyskotliwe) - i przy tym polski znają gorzej niż przeciętny cudzoziemiec! Znam
też osoby mniej niż przeciętnie inteligentne (ale żadna z nich nie wydaje się
być bardziej otępiała niż mało inteligentna osoba słysząca). Czyli w sumie
wszystko w normie.

Czy te głuche osoby, które mają kłopoty z myśleniem abstrakcyjnym, są przez
kogoś przede mną specjalnie ukrywane?

> Ciekawe, co
> byś powiedział, gdybyś widział rozwój mowy u niesłyszących "od
> początku"?

Nie rozumiem, co masz na myśli, mówiąc "rozwój mowy". Bo jeśli rozwój mowy to
rozwój języka, to, o ile się nie mylę, od początku wygląda on mniej więcej tak
samo u głuchych i u słyszących - tyle że głuche dzieci często głużą i gaworzą
rękami. Chyba że chodzi Ci o rozwój mówienia. Albo o rozwój języka u głuchych
(kompletnie głuchych!!!) wychowujących się wśród słyszących. To już zupełnie
inna sytuacja i bardzo wiele wtedy zależy od tego, co zrobią rodzice (tzn. czy
umożliwią jak najwcześniejszą akwizycję migowego).

Dla ścisłości dodam, że moja wiedza w tej dziedzinie oparta jest na znajomości
badań, a nie na własnych obserwacjach. Własnych dzieci nie mam, żadnego dziecka
głuchego od niemowlęctwa nie miałem okazji bliżej pod tym kątem obserwować.
Jednak naiwnie ufam obserwacjom cudzym...

A jeśli chodzi o rozwój intelektualny niesłyszącej młodzieży, to jak już
wspomniałem, nie miałem co prawda okazji razem z nikim dorastać, ale jako osoba
już dorosła (o ile tak można nazwać dwudziestolatka) widziałem na własne oczy z
bliska (przez dwa lata spędzaliśmy nawet razem wakacje) rozwój licealistów,
którzy obecnie już studiują. I nie zauważyłem jakiejś istotnej różnicy pomiędzy
rozwojem ich a rozwojem znanych mi licealistów słyszących.

Pozdrawiam,
Maciek

[Gość: necia]

Racje są autorskie, jak widzę...Na forum w necie nie jest łatwo
dyskutować.Maciek, masz rację, chodzi mi i o rozwój i mowy i
języka u niesłyszących. Jeśli chodzi o dorastanie, to miałam na
myśli te od dzieciństwa,z tymi samymi osobami. widać różnicę,
widać.A myślenie abstrakcyjne: to pamiętam, jak tłumaczyłam
przyjaciółce co to jest wyobraźnia i sen...A jeden kolega nie
rozumiał słowa "niepotrzebny" pisanego ale rozumiał to samo
słowo migane.To chyba jasne, że czasem trzeba , przynajmniej z
początku , mówić lub migać słowa proste, łatwe, konkretne,ale to
nie znaczy że trzeba się zwracać do nich jak do otępiałych
umysłowo!(słowa Lucyny)Nigdy się tak do nich nie zwracałam i nie
zwracam, bo sama jestem niesłysząca.I niech każdy myśli co chce.
Mnie jeszcze życie nauczy. Może zmienię zdanie. Jestem jeszzce
młoda i dopiero wchodzę w świat...
Pozdrawiam! necia

[Gość: Lucyna]

Kiedyś Głuchy siedmiolatak, nieznający polskiego, pytał mnie w języku migowym,
co mi się śniło w nocy...
Neciu, to że ktoś nie rozumie słowa pisanego, to jeszcze nie znaczy, że ma
problemy z myśleniem abstrakcyjnym.
A już zupełnie powaliła mnie Twoja rozbrajająca wypowiedź, że sama jesteś
osobą niesłyszącą. To teraz spójrz na swoje wypowiedzi:
"Jak wytłumaczyć głuchemu, co to jest...?"
Czy to Ty siebie tak pytałaś? Może faktycznie chciałaś o coś zapytać. Chętnie
wytłumaczę.

[Gość: necia]

Umiem i mówić i migać.

Kursy PJM w Warszawie

[Gość: Maciek]

Przyszło mi do głowy, że może kogoś zainteresować, że na
Ursynowie jest firma prowadząca kursy naturalnego PJM (a nie
SJM) dla początkujących (od zera). Firma nazywa się Rodan
Proserwis (telefon: [phone]).
Mam nadzieję, że to nie wygląda na chamską reklamę (jeśli tak,
to przepraszam).
Pozdrawiam wszystkich,
Maciek

[Gość: Diabełek]

Prosiłbym o sposób porozumiewania się. Mam znajomego który jest
głuchy i nie mam pojęcia jak się z nim dogadać - z róchu
rąk???? Dzięki