jak napisać dobry kryminał

[hypatia5]

Kto poda przepis na dobry kryminał?

[annabellee1]

Gdybym wiedziała to bym napisała.Szkoda,ze przeoczyłam ten konkursBylaby motywacja..

[braineater]

"Twenty rules for writing detective stories" (1928)
(Originally published in the American Magazine (1928-sep),
and included in the Philo Vance investigates omnibus (1936).

by S.S. Van Dine
(pseud. for Willard Huntington Wright)

THE DETECTIVE story is a kind of intellectual game. It is more — it is a
sporting event. And for the writing of detective stories there are very
definite laws — unwritten, perhaps, but none the less binding; and every
respectable and self-respecting concocter of literary mysteries lives up to
them. Herewith, then, is a sort Credo, based partly on the practice of all the
great writers of detective stories, and partly on the promptings of the honest
author's inner conscience. To wit:

1. The reader must have equal opportunity with the detective for solving the
mystery. All clues must be plainly stated and described.

2. No willful tricks or deceptions may be placed on the reader other than
those played legitimately by the criminal on the detective himself.

3. There must be no love interest. The business in hand is to bring a
criminal to the bar of justice, not to bring a lovelorn couple to the hymeneal
altar.

4. The detective himself, or one of the official investigators, should never
turn out to be the culprit. This is bald trickery, on a par with offering some
one a bright penny for a five-dollar gold piece. It's false pretenses.

5. The culprit must be determined by logical deductions — not by accident or
coincidence or unmotivated confession. To solve a criminal problem in this
latter fashion is like sending the reader on a deliberate wild-goose chase, and
then telling him, after he has failed, that you had the object of his search up
your sleeve all the time. Such an author is no better than a practical joker.

6. The detective novel must have a detective in it; and a detective is not a
detective unless he detects. His function is to gather clues that will
eventually lead to the person who did the dirty work in the first chapter; and
if the detective does not reach his conclusions through an analysis of those
clues, he has no more solved his problem than the schoolboy who gets his answer
out of the back of the arithmetic.

7. There simply must be a corpse in a detective novel, and the deader the
corpse the better. No lesser crime than murder will suffice. Three hundred
pages is far too much pother for a crime other than murder. After all, the
reader's trouble and expenditure of energy must be rewarded.

8. The problem of the crime must he solved by strictly naturalistic means.
Such methods for learning the truth as slate-writing, ouija-boards, mind-
reading, spiritualistic se'ances, crystal-gazing, and the like, are taboo. A
reader has a chance when matching his wits with a rationalistic detective, but
if he must compete with the world of spirits and go chasing about the fourth
dimension of metaphysics, he is defeated ab initio.

9. There must be but one detective — that is, but one protagonist of
deduction — one deus ex machina. To bring the minds of three or four, or
sometimes a gang of detectives to bear on a problem, is not only to disperse
the interest and break the direct thread of logic, but to take an unfair
advantage of the reader. If there is more than one detective the reader doesn't
know who his codeductor is. It's like making the reader run a race with a relay
team.

10. The culprit must turn out to be a person who has played a more or less
prominent part in the story — that is, a person with whom the reader is
familiar and in whom he takes an interest.

11. A servant must not be chosen by the author as the culprit. This is
begging a noble question. It is a too easy solution. The culprit must be a
decidedly worth-while person — one that wouldn't ordinarily come under
suspicion.

12. There must be but one culprit, no matter how many murders are committed.
The culprit may, of course, have a minor helper or co-plotter; but the entire
onus must rest on one pair of shoulders: the entire indignation of the reader
must be permitted to concentrate on a single black nature.

13. Secret societies, camorras, mafias, et al., have no place in a detective
story. A fascinating and truly beautiful murder is irremediably spoiled by any
such wholesale culpability. To be sure, the murderer in a detective novel
should be given a sporting chance; but it is going too far to grant him a
secret society to fall back on. No high-class, self-respecting murderer would
want such odds.

14. The method of murder, and the means of detecting it, must be be rational
and scientific. That is to say, pseudo-science and purely imaginative and
speculative devices are not to be tolerated in the roman policier. Once an
author soars into the realm of fantasy, in the Jules Verne manner, he is
outside the bounds of detective fiction, cavorting in the uncharted reaches of
adventure.

15. The truth of the problem must at all times be apparent — provided the
reader is shrewd enough to see it. By this I mean that if the reader, after
learning the explanation for the crime, should reread the book, he would see
that the solution had, in a sense, been staring him in the face-that all the
clues really pointed to the culprit — and that, if he had been as clever as the
detective, he could have solved the mystery himself without going on to the
final chapter. That the clever reader does often thus solve the problem goes
without saying.

16. A detective novel should contain no long descriptive passages, no
literary dallying with side-issues, no subtly worked-out character analyses,
no "atmospheric" preoccupations. such matters have no vital place in a record
of crime and deduction. They hold up the action and introduce issues irrelevant
to the main purpose, which is to state a problem, analyze it, and bring it to a
successful conclusion. To be sure, there must be a sufficient descriptiveness
and character delineation to give the novel verisimilitude.

17. A professional criminal must never be shouldered with the guilt of a
crime in a detective story. Crimes by housebreakers and bandits are the
province of the police departments — not of authors and brilliant amateur
detectives. A really fascinating crime is one committed by a pillar of a
church, or a spinster noted for her charities.

18. A crime in a detective story must never turn out to be an accident or a
suicide. To end an odyssey of sleuthing with such an anti-climax is to hoodwink
the trusting and kind-hearted reader.

19. The motives for all crimes in detective stories should be personal.
International plottings and war politics belong in a different category of
fiction — in secret-service tales, for instance. But a murder story must be
kept gemütlich, so to speak. It must reflect the reader's everyday experiences,
and give him a certain outlet for his own repressed desires and emotions.

20. And (to give my Credo an even score of items) I herewith list a few of
the devices which no self-respecting detective story writer will now avail
himself of. They have been employed too often, and are familiar to all true
lovers of literary crime. To use them is a confession of the author's
ineptitude and lack of originality. (a) Determining the identity of the culprit
by comparing the butt of a cigarette left at the scene of the crime with the
brand smoked by a suspect. (b) The bogus spiritualistic se'ance to frighten the
culprit into giving himself away. (c) Forged fingerprints. (d) The dummy-figure
alibi. (e) The dog that does not bark and thereby reveals the fact that the
intruder is familiar. (f)The final pinning of the crime on a twin, or a
relative

[annabellee1]

To, co piszemy??
Van Dine pisał niezłe kryminały.Na ten konkurs przyszło tylko 47 sztuk.Tzn
-marna konkurencja W Złotym piórze na damska powiesc bylo 475 powiesci...
Niezła ksiazke o pisaniu machnał King. Brain: Swiat wg Marysi - taki tytuł...
i masz weekend W AUUUstrii(przynajmniej)

[braineater]

Punkt nr 3 mi srednio pasuje - w końcu to moja żona, a tu zero love
interest Jak znajde na dysku, to dorzuce jeszcze przepis według Milne'a - z
wstępu do Tajemnicy Czerwonego Domu i Chandlera, z Simple Art of Murder -
kompletnie zreszta w paru miejscach z Dinem sprzeczne
A napisanie kryminału to może byc fajna pomysła, tylko kto to kupi

P

[annabellee1]

Zarabia sie ok 3 tys -na ksiązce.No, + próznosc syta.
Jak sie uda to wydadzą..
jAK OGLASZAJą KONKURSA TZN ZE AUTOROW BRAK.
I przeczytal Krajewskiego- umowmy sie....
Oczywiscie trzeba byc pracownikiem naukowym vide KR I Akunin ktory tez umowmy sie...

[annabellee1]

Baranczak dziabnąl kiedys dobry esej na t. kreminałow.I Edmund Wilson.To tak
teoretycznie...

[braineater]

A Wilson, to w czym, bo chyba w łapki mnie nie wpadlo?

a 3 tysiące to akurat na laptop w miare dzialający - chyba mam motywacje

P

[annabellee1]

tos mi bratem.Wlasnie pracuje na laptopa ,bo mi padł.
Wisona sprawdze.On napisał Kogo obchodzi kto zabił Rogera Acroyda.

[annabellee1]

To było w Szkicach Wilsona

[caprissa]

Za ksiazke? ale to sa te prowizje np % od sprzedanego egzemplarza?
Ja potrzebowałabym na firme ale nie chce byc osoba medialna..
Jak widze autorzy nie sa prawda? Jak nie chca? To by mi odpowiadało.
A ile nalezy negocjowac za napisanie ksiazki? 3000? A potem od kazdego
sprzedanego egzemplarza ile sie dostaje zwykle 6%?

[annabellee1]

3 tys to tak mniej wiecej.Oczywiscie autorzy są na procencie. Jak sie ksiazka
sprzeda dobrze to wiecej,ale moze byc mniej .O ile wiem tak sie bierze za krym.
Autorzy moga byc medialni ale nie muszą.Albo nie moga ale chca Rozne warianty są.

[caprissa]

a ile bierze sie za powiesc?
ale normalna?
ja nie chce byc medialna to mam jakies oswiadczenia wtedy podpisac?

Ja pisze kryminaly

[kocynelia]

i natychmiast skopiowalam sobie 20RULEZ! do pozniejszego uwaznego przestudiowania. Dzieki,
braineater.
o mojej ksiazce mozesz przeczytac:

www.wab.com.pl/index.php?id=9&aid=218

Ale powoli przekonuje sie, ze recepta na sukces pisarski jest korzystanie z receptur nie mlodszych, niz
50 lat.

js

[braineater]

Miło poznac. Za chwile dojde do wniosku, ze dla nas, kulturoznawców ze
wyksztaucenia, pisanie jest jedynym zajęciem do ktorego sie nadajemy
A książke widziałem, nawet mam ja gdzies pod ręką, więc jak skończe Woolricha,
to pójdzie do czytania

P

[chiara76]

czytaj, czytaj, potem Dopiszesz swoją opinię w wątku o książce.

[kocynelia]

Jestem wzruszona. Nie ukrywam, ze obiecuje sobie co nieco po tej znajomosci. Wlasnie jestem chora i
duzo czasu spedzam w internecie. Znalazlam kupe fantastycznych kulturoznawcow. I sporo, niestety
kupy. Wiec szukam dalej, moze znajde gdzies lopatke.

[annabellee1]

Miło spotkać.Też słyszałam i nawet czytalam kawalek w Wysokich,zdaje sie.Tez
jestem chora i sie szlajam.Kupy nalezy omijac.Łopatka absolutnie nie wskazana bo
obryzga.
To ja
www.proszynski.pl/asp/autorzycd.asp?autor_id=4821

um

[jottka]

ale ja bym powiedziała, że znajomość przeróżnych świetnych zasad jest przydatna,
ale głównie teoretykowi literatury czy tego typu specjaliście pomijam fakt, że
inteligentny czytacz sam je bez trudu zestawi po lekturze kilku bestselerów, ale
przecie tu idzie o ten dodatek indywidualny, talent, osobowość autorską czy jak
to jeszcze nazwiemy - trudniejsze w definicji, ale w lekturze zauważalne od razu


tak tytułem przykładu - ostatnio przeczytałam sobie 'kto sie bał stefana
szaleja' autorstwa ireny szymańskiej, czyli - oprócz innych funkcji i stanowisk
- tłumaczki simenona. i po 'stefanie szaleju' widać, że autorka wie, jak
wyglądają zasady klasycznego kryminału, wie, jak sie układa te klocki, ale
maigret z tego nie wyszedł, czyta sie bez bólu, ale to by było na tyle.


wszystko jedno, czy kryminał, czy epos bohaterski, to tylko gatunek, wszystko
zależy od twórcy - philip dick korzystał sobie ze sztafażu s-f, a jakie mu
piękne szaleństwo wyszło niezależnie od konwencji

[kocynelia]

Zasady sa przydatne, ale sprawa najwazniejsza to temat.
U żródła pisania moze stać szereg idei, jak chocby pomysl w rodzaju "napisze wreszcie, o czym TAK
NAPRAWDE śnią łacinnicy!"

Ja tak naprawde cały czas sie krece wokol typowych obsesji uwrazliwionego spolecznie kulturoznawcy
płci żeńskiej. tak to już jest.

Na stronie
www.calle13-es.com/
znalazlam histerycznie smieszny plakat do cyklu filmow wg Agathy Christie. Jak komu smutno,
polecam.
trzeba wejsc w campanie i 2000
Jest tam sporo naprawde kulturalnych reklam.
Prosze, mozna jak mozna.

js

[jottka]

kocynelia napisała:

> Zasady sa przydatne, ale sprawa najwazniejsza to temat.


nie, talent zwany też iskrą bożą, czyli widzenie tego, czego nie potrafią
dostrzec inni + umiejętność wyrażenia tego w języku (jeśli mówimy o literaturze)

oczywiście, że twórcę zawsze będzie dręczył problem jeden czy drugi i będzie
chciał się zmierzyć z tematem a czy be, tylko że sam wybór tematu dzieła nie
stanowi, liczy sie realizacja, inaczej nie byłoby różnicy między proustem a
panem maciusiem, który postanowił spisać kronikę wydarzeń rodzinnych - czyli
wracamy do punktu wyjścia

[kocynelia]

no ale przecie my tu wszyscy utalentowani, dosc poczytac posty!

Zreszta, talent to decyduje, czy ksiazka zostanie wydana w polskorku za pol wieku, a i to niekoniecznie.
Upieram sie, ze aby napisac kryminal, aby napisac cokolwiek, niezbedne sa wylacznie temat + bardzo
duzo samozaparcia, czyli tzw. wola i ochota.
j

[kocynelia]

no ale przecie my tu wszyscy utalentowani, dosc poczytac posty!

Zreszta, talent to decyduje, czy ksiazka zostanie wydana w polskorku za pol wieku, a i to niekoniecznie.
Upieram sie, ze aby napisac kryminal, aby napisac cokolwiek, niezbedne sa wylacznie temat + bardzo
duzo samozaparcia, czyli tzw. wola i ochota.
j

[jottka]

kocynelia napisała:

> Zreszta, talent to decyduje, czy ksiazka zostanie wydana w polskorku za pol wieku


talent decyduje, czy statystyczna większość bieżącego czytelnictwa nie odłoży
książki po 5 czy 10. stronie (w razie odpornego czytacza), bo go znudzi
jednakowoż grzechy pospolite typu sztywny język, banał obserwacji, wtórność
chwytów literackich itepe itede są rozpoznawalne od pierwszego rzutu i nie
trzeba sie męczyć aż pół wieku w oczekiwaniu na werdykt pokoleń


> Upieram sie, ze aby napisac kryminal, aby napisac cokolwiek, niezbedne sa
wylacznie temat + bardzo duzo samozaparcia, czyli tzw. wola i ochota.


apropo znaczenia tematu w twórczym dziele jest taki stary kawał, jak to na
jakimś seminarium dla pisarzy trzeba było napisać tekst z akcją rozgrywającą się
w wyższych sferach, z elementami metafizyki, romansu oraz tajemnicy - jedno z
ćwiczeń wyglądało tak: 'o boże! krzyknęła hrabina - znów jestem w ciąży. ale z kim?'

tematów jest ograniczona ilość, trzeba jeszcze coś z nimi umieć zrobić i to jest
ten ból, chlip chlip