Podziynkowana od Madohory

[madohora]

Tak naprowda to musza wom podziynkować, bo jo sie dużo od wos nauczyłach. Niy
byda ukrywać, że na początku podglądałach różne fora co by załapać o co w tym
wszystkim idzie. A szczególnie chciałach podziynkować jedny osobie. Ona sie
niy ujawnio, wiync jo tyż niy powiym komu co mi co jakiś czas przysyłała
jakiegoś wysołego maila abo jakoś muzyczka i zaroz mi sie lży na duszy robiło.
No i wom wszytkim. A w nastympnym poście mocie ody mie w prezyncie szarada.

[madohora]

Upał. W ogródku już GRIL się rozpala
Zebrała się grupa ludzi do odbycia narad
A będą mówić co gdzieś się tam działo
No I żartować z sobą chyba dość śmiało
Wódki? Nie WINA proszę lecz nie wiele
Bo jeszcze na jedną imprezę idę W niedzielę
Upał. To wierzba. Do tego skwaru PALMA by pasowała
Trzydzieści stopni W cieniu chyba jest bez mała
Już wieczór się kończy. nadchodzi noc CICHA
A ja o jednym miejscu w Gliwicach tu klikam...


Z liter wyróżnionych w tekście należy ułożyć rozwiązanie, miejsce w które bardzo
lubię chodzić jak jestem w waszych stronach

P - - - - - - - - - (10 liter) w G - - - - - - - - (9 liter)

Życzę przyjemnej zabawy.

[szwager_z_laband]

palmiarnia w Gliwicach;)

[ballest]

Palmengarten in Gleiwitz, Laband hat recht, stimmt Madohora?

[sloneczko1]

a ta osoba co tak lubi wysyłać różne maile to Ballest;)

zgodłach?

Madohoro:)

[sloneczko1]

miło mi było Cie poznać:)

[cirano]

Ja. Fajno babka ta Nikiszowianka.
Tsza ji pomoż na jeji forum

[ballest]

sloneczko1 napisała:

> a ta osoba co tak lubi wysyłać różne maile to Ballest;)
>
> zgodłach?
a moze bys se przestala zy mnom d..a wycierac!

[sloneczko1]

godosz o dupie Maryny?

[ballest]

Ja, ale yno wtedy, jesli Maryna (Maria) na imie mosz;)

[sloneczko1]

przeca wiysz żech je Maryna ze młyna:)

[ballest]

acha;)
Ze mlyna boua moja Oma!

[hanys_hans]

ballest napisał:

> acha;)
> Ze mlyna boua moja Oma!

na wiela liter.....?

[sloneczko1]

tego młyna jusz niy ma;)

[ballest]

hanys_hans napisał:

> ballest napisał:
>
> > acha;)
> > Ze mlyna boua moja Oma!
>
> na wiela liter.....?

na 5 liter;)

[madohora]

Ja rozwiązanie ni mogło być inne jak Palmiarnia w Gliwicach.
A jo tak tam lubia chodzić, bo mie intrygujom "te ryby niy ryby czyli
aksalotle". Jak mie podpuścicie to wom moga i trzy strony o tych stworzyniach
napisać. Ale to jest fenomyn natury.

[ballest]

No to napisz, bo jou do Palmiarni zawsze na Wagáry uaziou!

[szwager_z_laband]

za to sie nolezy dopiyro jedna zajta(strona) - no to jo prosza o
drugo;)

[madohora]

Dzisiaj mamy jakiś okropny dzień. Po szybie za nic u poety Leopolda Staffa spływają krople deszczu. W głowie huczą mi słowa „to w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny”
Obserwuję te krople, nagle jedna zatrzymała się w połowie drogi. Mam wrażenie, że moje życie również tak gdzieś zawisło. Tak jak ta kropla. Zastanawiam się co mam zrobić aby jakoś poprawić sobie ten dzisiejszy nastrój. Zjadłabym loda, może to poprawiłoby mi jakoś nastrój?
Ale jest trochę za zimno na loda i jeszcze w dodatku lekko zaczyna swędzieć mnie gardło, nie lód odpada. Basen? Chyba też nie a jak się jeszcze doprawię. Nagle tak jak temu „Pomysłowemu Dobromirowi” spada mi na głowę jakiś kasztan. Przecież jest takie miejsce, gdzie nawet przy takiej pogodzie jak ta jest pięknie! Palmiarnia! W dodatku zawsze o tej porze roku trafiam tam na drzewa mandarynek oblepione taką ilością owoców jak nasze wiśnie.
Wyjechać gdzieś, zobaczyć coś dla mnie to nie jest żaden problem. Jakoś nie potrafię zrozumieć ludzi, którzy mając gdzieś wyjechać wybierają się jak ta przysłowiowa sójka za morze. Marudzą, zastanawiają się a to im to nie pasuje, a to znowu tamto. Dla mnie jedno słowo, pięć minut i już jestem gotowa.
Na chwilę siadam na ławeczce w prowizorycznej altance, gdzieś za plecami deszcz wybija swoją szaloną, monotonną melodię a ja jestem w zupełnie innym świecie. Wokół mnie, gdzie tylko nie odwrócę wzroku rozsiadły się kolorowe kwiaty o egzotycznych nazwach.
Z jednej strony patrzę na olbrzymią palmę i wydaje mi się, że ona nie ma końca. Podnoszę wzrok i widzę tylko pień, który dla mnie zdaje się nie mieć końca. Siedzę na tej ławeczce.
Z jednej strony dochodzą mnie ciągle dźwięki deszczu, a z drugiej gdzieś słyszę monotonny szum zaimprowizowanego strumyczka. Zamykam oczy i wyobrażam sobie, że gdybym była poetą to pewno tutaj, w tym miejscu mogłabym tworzyć najpiękniejsze wiersze.
A co mi tam, w końcu mogę się pobawić. Nie, nie w poetę ale wyobraźmy sobie, że jestem pisarką, autorką romansów lub czegoś co określa się mianem kobiecej literatury.
Potrzebny jest mi pomysł. O, już mam. Ostatnio tak modne są różnego rodzaju przeniesienia
w czasie. Dobrze, niech moja bohaterka będzie z poprzedniej epoki. Podchodzi do mnie ubrana w białą bluzeczkę z falbankami, długą kwiecistą spódnicę i obowiązkowo musi mieć biały, słomkowy kapelusz z długą powiewającą szarfą. Potem pomyślę co z nią zrobię. Ważne, że jest!
Otwieram oczy i aż chcę krzyknąć, bo właśnie spod gąszczu drzew w moją stronę zmierza kobieta ubrana tak jak sobie to przed chwilą wyobraziłam. Siada obok mnie i zaczyna niezobowiązującą rozmowę. Nie mogę ani jej uszczypnąć ani siebie, przecież nie nogę być aż tak niegrzeczna. Nie, pytania które mi zadaje są jak najbardziej realne i jak najbardziej z naszej epoki. W końcu podnosi się i idzie dalej. Odczekałam chwilę i też zmierzam na dalsze oglądani. Oczywiście żółwie, w dużych akwariach. Pewno ktoś mnie uzna za idiotkę ale zawsze „wykłócam się” z jednym z nich. Tak sobie, o wszystko. Dlaczego mam komuś zatruwać życie wiecznym utyskiwaniem, jak mogę to powiedzieć temu stworzeniu. Nie wiem czy usłyszy czy mnie zrozumie ale zawsze ma tak samo mądrą minę.
Przechodzę przez kolejne sale, chandra już gdzieś zniknęła. Nie słyszę też tych monotonnych kropli deszczu. A może po prostu przestało padać? A więc przechodzę przez kolejne sale zatrzymując się w każdej przez dłuższą chwilę. Biorę głęboki oddech i napawam się tą zielenią.
Chyba mają rację ci wszyscy, którzy mówią o terapii kolorami. Zieleń to najpiękniejszy i najbardziej uspokajający i nastrajający optymistycznie kolor świata.
Jeszcze tylko chwila i znajdę się przy dużym akwarium z aksolotlami meksykańskimi. Niesamowite zwierzęta, stanowiące do dzisiaj zagadkę dla wszystkich genetyków.
Na czym polega ta ich niezwykłość? Zaliczają się do płazów. Ciemne osobniki dochodzą do 30 cm, białe są zazwyczaj mniejsze. Mają małe kończyny i spłaszczoną bocznie płetwę ogonową. Oddychają podobnie jak ryby trzema parami zewnętrznych skrzeli, które znajdują się po obu stronach głowy. Młode aksolotle nie osiągają stadium dorosłego. W stadium larwalnym są gotowe do rozrodu. Tylko w określonych warunkach aksolotl może utracić zewnętrzne skrzela
I pozostałe cechy larwalne i przekształcić się w dorosłe stadium płaza ogoniastego (podobnego do naszej salamandry). Ciekawostką jest to, że zazwyczaj przekształcają się osobniki o ciemnym ubarwieniu. Potrafię stać lub siedzieć tutaj godzinami i je obserwować. Ktoś powie cóż może być ciekawego w takiej niby rybie – niby jaszczurce zazwyczaj niemal leżącej na dnie akwarium ale mnie tak fascynuje ich fenomen, że nie potrafię się oprzeć. Równie dobrze mogłabym zapytać co jest fascynującego w pająkach. A ludzie je dzisiaj hodują.
Chyba już pora skończyć te kontemplacje i pójść dalej. Oczywiście muszę sobie zobaczyć kaktusy. Kiedyś miałam ich pełno w domu. Niestety liczne wyjazdy nieco przetrzebiły moją kolekcję. Co prawda te rośliny nie potrzebują za dużo dla ich uprawiania ale w moim przypadku jednego i to najważniejszego im zabrakło czyli serca no i czasu. Teraz wchodzę na górną galerię, gdzie mogę podziwiać tę palmę, której pień widziałam na dole i dokładnie, niemal z lotu ptaka zobaczyć te pomarańczowe i mandarynkowe drzewa obwieszone kulkami owoców.
Dzisiaj mam jeszcze dodatkową atrakcję, gdyż ktoś zorganizował tutaj wystawę fotografii młodzieży szkolnej pt. Gliwice – moje miasto. Intrygujące i zastanawiające jest to jak młodzież widzi pewne rzeczy. Ze zdjęć patrzą na mnie takie szczegóły, które dorosłemu fotografowi pewnie nie wpadły by do głowy. Ktoś zrobił nawet zdjęcie hydrantu ale jakby to określił fachowiec artystyczne zdjęcie. Poza tym szczegóły architektury na które przechodząc w pośpiechu przez jakieś miasto nawet nie zwraca się uwagi.
Odwracam się jeszcze za siebie, przystaję przy barierkach. Chcę tę chwilę zachować jeszcze przez chwilę, chcę być jeszcze chociaż minutkę dłużej. Niestety pora już wracać z powrotem.
Deszcz za oknem przestał już padać a i moja chandra gdzieś zniknęła.


bp2.blogger.com/_l1ya7PKzQHw/R9ca9FkR9pI/AAAAAAAAAZ0/lleInL47hzw/s1600-h/P1010259.JPG
bp1.blogger.com/_l1ya7PKzQHw/R9cYX1kR9jI/AAAAAAAAAZI/JuzRlYflPdI/s1600-h/P1010267.JPG

[szwager_z_laband]

fajnies to szkryfua :)

mosz wiyncyj tekstow?

[annak12]

Mo dar szkryflania:)trocham My poznali na Zeflugu i to po naszymu.

[szwager_z_laband]

bezto ze mi sie podobo, bezto sie pytom o jeszcze:)

[annak12]

kuknij na jej forum-Nikiszowiec:)

[annak12]

to by boła atrakcja
gliwice.naszemiasto.pl/wydarzenia/856479.html

[ballest]

Madohora bardzo fajnie skreslou, myslam, ze zacznie kedys po slonsku tysz skryslac.
Palmiarnia bydom remontowac, jak UE srodki dou.

[madohora]

To faktycznie by była gratka.
A co do tekstów to jo jest teraz trocha zajynto. Te dziołszki co mie poznały w
Rudzie to wiedzom. Trzymejcie kciuki, bo to już 28 maja miyndzy 10.00 a 17.00. A
jak mi sie udo dziś dokończyć to wom coś wciepna w poniydziałek.

[annak12]

Ano,bydam z Tobom w tym czasie.
Powodzynia!

ReMadahoro!

[annak12]

Pewno cie teraz zżyro tryma
wiyc,co czimiam,aż cztyryma!

połomania jynzyka:))

[ballest]

No to zyczam Ci dzisiej wielgachnego sukcesu!

[szwager_z_laband]

no, jo tysz przeca!

a ciekawosc moie pozyro:)

[ballest]

Jakos se nie melduje, moze juz fajruje!

[annak12]

na to wyglondo,co wziona tysz ksionżeczka do nabozynstwa:)
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=49353&w=80027434

[ballest]

No richtig, ale nie wierzam, ze uoba z tym opom yno godzinki
rzykajom, a moze to taki mody opa;)

[madohora]

Niy ballest niy umiałach z nim pożykać, bo byłach pod czyjnym okiym moi
rodzinki. A mój kuzyn to jest gorszy od Cerbera. Jak mi sie roz trafił masażysta
(taki prawdziwy) ale jak on masowoł...to go zaroz moj kuzyn zwolnił, chociaż u
niego robił.

[sloneczko1]

mosz namiary na tego masażysty?

[madohora]

Kurcze, Słoneczko1 ni mom.I ni moga przeżałować żech ich od niego niy wziyła.
Ale wiysz jak łon by mi sie przydoł. Jak żech przyjechała do dom, toch
wymalowała sama jedna izba, pomyła wszystkie łokna, przestawiła meble i pomyła w
doma. Tak myśla, że niy ino mie by sie przydoł...

[ballest]

Uo Maryjko, tys je ale robotnou;)

[madohora]

Ballest, jak robia to robia a jak sie lynia, to sie lynia

[madohora]

Spełniam waszą prośbę i daję wam opowiadanie. Z uwagi na to że jest trochę
długie podzielę je na kilka części.
To tak a propo tego masażysty...

Prolog

Stoję na chodniku w Milanówku z Arisem, wilczurem Kasi. Pies jest piękny, duży,
czysty i zadbany. Poza tym dziennie godzinę biegamy razem to i ja i pies mamy
niezłą kondycję.
Przyjechałam tutaj, bo moje życie na chwilę się zawaliło. Straciłam pracę. Ze
znalezieniem nowej są problemy, więc gdy Kasia zaproponowała mi bym spróbowała w
Warszawie nie wahałam się ani chwili. Wyszłam z tym Arisem, bo muszę odreagować
po kolejnej porażce. Okazuje się, że znalezienie pracy w stolicy też nie jest
takie proste jakby się wydawało. Niestety jestem w takim wieku i mam taki wygląd
i sposób bycia, że ani na kelnerkę ani do agencji towarzyskiej się nie nadaję.
Naprzeciwko zatrzymuje się jakiś facet i patrzy na mnie wydaje mi się, że trochę
dziwnie, trochę jakby nierealnie i uśmiecha się lekko. A mnie w tym momencie nie
przychodzi nic innego do głowy i mówię cicho niby to do siebie, niby do niego; „
Co się k…gapisz ja przyjechałam tutaj szukać pracy a nie na podryw” Nie wiem czy
usłyszał ale za chwilę każde z nas rusza w swoją stronę

[madohora]

Dwa lata później.
Z Warszawy wróciłam powrotem do domu i znalazłam pracę tutaj na miejscu. Teraz
firma wysyła mnie na szkolenie do Warszawy. Niedaleko mam rodzinę więc
wymyśliłam sobie, że pojadę trochę wcześniej i przenocuję u nich. Na miejscu
dowiaduję się, że oczekują jeszcze jednego gościa tak więc nie będzie mi się
nudzić. Zresztą moja rodzina jest bardzo otwarta i jedna osoba mniej czy więcej
to dla nich żaden problem tym bardziej, że mieszkają tylko w dwójkę w dość dużym
domu. Siedzimy sobie, gadamy, gdy naszą rozmowę przerywa dzwonek do drzwi i
kuzyn wprowadza do pokoju swojego gościa.
Na chwilę zaniemówiłam a i mężczyzna chyba był zaskoczony, chociaż nie sądzę by
od razu mnie skojarzył. Przede mną stal tamten gość z przed dwóch lat i znowu
patrzył na mnie w ten sam sposób. Dzisiaj nie mogłam mu już powiedzieć tego
samego co wtedy za to wyciągnęłam rękę:
- Aleksandra
- Igor
Cały czas jakoś tak wychodziło, że mimo tego że staraliśmy się rozmawiać każdy z
każdym przez większość czasu rozmawiałam z Igorem. Okazało się, że wiele rzeczy
nas łączy, potrafimy rozmawiać na wiele tematów, ale podświadomie było mi głupio
za tamte słowa wypowiedziane w bezsilnej złości na los. Gdy siadaliśmy do
kolacji Igor niby przypadkiem musnął moją dłoń, potem chciał za wszelką cenę
sprawdzić, która jest godzina na moim zegarku, chociaż ogromny zegar wisiał na
ścianie w pokoju.
Ale w jakiś sposób te jego gesty, trochę nieśmiałe, trochę dziecinne sprawiały
mi przyjemność. Wieczór upłynął w bardzo milej atmosferze przepełnionej
delikatnym flirtem.
Noc
Nie mogę zasnąć nie analizuje tej sytuacji, po prostu nie chce mi się spać. Noc
jest ciepła, świeci księżyc i jak szalona pachnie maciejka. Leżę z oczami
utkwionymi w sufit.
Nie, nie marzę. Nie myślę nie rozpamiętuję. Nic z tych rzeczy. Po prostu słyszę
gdzieś w swojej głowie i w swoim sercu każdą myśl, która przelatuje przez głowę
i przez serce Igora. O teraz myśli o mnie, ciepło i miło ale nie ma w tym nic z
seksu. Nie myśli o tym, że chciałby się ze mną przespać. Rozpamiętuje, że miło
mu się ze mną rozmawiało, że chciałby abyśmy zostali przyjaciółmi na trochę
dłużej niż ten wspólnie spędzony dzień. Może wybierzemy się razem na spacer do
Łazienek albo do Wilanowa. To mogą być też moje myśli mogę po prostu marzyć w
ten sposób. A jednak to nie są moje myśli, to nie moje marzenia mnie opętały.
Teraz ja patrzę w okno i zaczynam przez chwilę marzyć o tym, że jak wrócę to w
końcu wsiądę sobie na konia i pojadę w teren, że wybiorę się w góry, które
zdradziłam z powodu pracy. Myślę jak przyjemnie będzie wejść znowu na
Szyndzielnię i zjeść obiad w schronisku na Błatni. A potem przez moment
zastanowiam się czy Marek w końcu do mnie zadzwoni, bo przecież nie dzwonił już
chyba z dwa lata i nie mam pojęcia co się z nim dzieje. A teraz zgrzyt, coś się
komuś nie udało w pracy, jest tym zmartwiony i to bardzo. Do mojej
podświadomości docierają jakieś imiona i nawet jakieś tam nazwisko. W moim życiu
zdarzały się już takie sytuacje ale to zawsze dotyczyło jakichś emocji
przeżywanych wspólnie z innymi, ich stanów duchowych takich jak radość,
zdenerwowanie czy tęsknota. Kiedyś ale wtedy byłam jeszcze nastolatką miałam
kolegę. Wówczas wydawało nam się, że łączy nas wielkie uczucie i z tym jednym
jedynym kolegą nie mieliśmy potrzeby używać telefonu po to aby się umówić.
Zawsze, gdy chciałam go zobaczyć zjawiał się w tym miejscu i w tym czasie który
ja sobie wymyśliłam oczywiście nie mówiąc mu o tym, a gdy z jakiegoś powodu nie
chciałam lub nie mogłam się z nim widzieć, wystarczyło że pomyślałam o tym z
minutę i mogłam realizować swoje plany, bo kolegę miałam z głowy na pewno nie
przychodził.
Ale przecież Igora znam zaledwie kilka godzin.
Ranek
Spotykamy się rano przy śniadaniu, ja milcząc piję kawę i nagle Igor zadaje mi
pytanie:
- Kto to jest Marek ?
Już chcę mu wytłumaczyć, że Marek to mój serdeczny przyjaciel z którym
poznaliśmy się na studiach i który z czasem stał się niemal członkiem naszej
rodziny, takim moim trochę starszym bratem. Gdy nagle uświadamiam sobie, że
przecież on nie może wiedzieć nic o Marku, bo wczoraj akurat na ten temat nie
rozmawialiśmy. A Igor , Igor patrzy na mnie i zadaje kolejne pytanie:
- Czy zabierzesz mnie z sobą na tę Szyndzielnię, rzadko mam okazję wyjechać w
góry a i konno też bym sobie pojeździł
Tym razem ja nie pozostaję dłużna;
- A dopóki jesteśmy tutaj to co wybierzemy? Łazienki? – Ja je bardzo lubię – czy
Wilanów ?
Acha i jeszcze jedno. Czy mógłbyś mi powiedzieć kim jest dla Ciebie Pan jakiś tam?
I chciałam Ci podziękować za sposób w jaki o mnie myślałeś, ciepło i milo ale
nie drapieżnie. Teraz już wiemy, oboje wiemy, że stało się coś co podobno albo w
ogóle się nie zdarza albo zdarza raz na ileś tam tysięcy przypadków. Chciałoby
się krzyczeć „Ciszej, słyszę Twoje mysli”

[madohora]

Epilog
Przeprosiłam rodzinę, spakowałam się i wyjechałam. Stwierdziłam, że resztę czasu
spędzę jednak z koleżankami i kolegami z kursu. Całe życie ludzie ludziom
opowiadali różne bajki, wiec ja też spreparowałam bajeczkę na własny użytek.
Prawda jednak była taka, że przeraziłam się tego, co się stało i nie chciałam
kontynuować znajomości z Igorem. Mimo że z niego jest bardzo miły, sympatyczny i
przystojny facet. Zrobiłam sobie takie założenie, takie gdybanie a gdyby tak coś
nas z Igorem połączyło, jakaś nić sympatii inna niż przyjaźń i co ? Będziemy
razem a jemu zdarzy się skok w bok i ja będę z nim to przeżywać? Będzie na mnie
zły i pomyśli sobie coś co dla mnie nie będzie miłe a ja zaraz w progu albo
jeszcze lepiej minutę po jego złych myślach zrobię mu awanturę nawet nie
podnosząc słuchawki telefonu. A zresztą dlaczego tylko on, ja pomyślę sobie o
koledze z pracy, że jest przystojny albo stwierdzę ot tak sobie, że przespałbym
się z tym starszym taksówkarzem a Igor zrobi mi piekło w mojej głowie. Uciekłam,
po prostu uciekłam przed nami samymi.

[ballest]

Madohora, a teraz z reka na sercu, wydarzyla sie ta historia naprawde?
Piszesz zawsze takie "mistyczne" histpryjki a jou nie wiem czy to prowda albo
twoj wymysl!
Opowiadanko jest Super!

[madohora]

Ta historia jest prawdziwo ino w tym poczatku. Faktycznie my sie spotkali w
Milanowku (byłach tam u koleżanki)i naprowdy mu tak brzydko powiedziałach. A
dokładnie "Co sie c...gapisz". I potym żech go spotkała za jakiś czos u mojego
kuzyna. Reszta to ino moja fantazja.