Dodaj do ulubionych

Codex Diplomaticus Silesiae

18.06.09, 18:04
965

Miseco (Thietmar), Misaca (Widukind) oder Mesco (Chron. Pol.), Herzog von Polen, der nach den von Graf Wichmann und Markgraf Gero erlittenen Niederlagen sich dein deutschen Reiche unterworfen hatte, heirathet Dobrava (Thietmar) oder Dubravca (Cosmas), Tochter Boleslaws I. von Böhmen. Widuk. III. 66. 69. Thietmar II. 9. IV. 35. Das bestimmte Jahr geben an die ann. cap. Cracov. (Mon. Germ. XIX. 585), die ann. Polonor. (ib. 615, 16), die ann. Kamenz. (ib. 581 und in Wattenbachs Mon. Lubens. 62), sowie die von Rüpell als Posener bezeich neten ann. Polonici, bei Mitzier de Kolof, hist. Pol. Ss. III. 166, während die ann. Cracov. vetusti (M. G. XIX. 577) d. J. 966 haben. Für 965 entscheidet sich auch Zeissberg in seiner gründlichen Arbeit über Miseco I. (Wien 1867) S. 32. Derselbe hat dann auch die sehr wechselnde Namensform genauer untersucht und verwirft unbedingt die Form Mieczyslaw als späteren Ursprungs. Hiergegen Hesse sich wohl auf das Vorkommen des Namens Miczislaus im Heinrichauer Gründungsbuche S. 162 und Mycislaus in einer Urk. des Bresl. Staatsarchivs von 1251 (schles. Regesten No. 752) hinweisen, ohne dass damit jedoch die Identität dieser Namensformen mit Mesco oder Miseco erwiesen wäre.

Codex Diplomaticus Silesiae, Bd. 7, 1884; Regesten zur schlesischen Geschichte, Th. 1: Bis zum Jahre 1250. Herausgegeben von Colmar Grünhagen.
Obserwuj wątek
    • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 18:05
      966

      Der polnische Chronist Dlugosz (latinisirt Longinus † 1480) hist. Pol. I. col.
      96 lässt Mesco unmittelbar nach seiner Taufe und nachdem er alle Reste des
      Heidenthums vertilgt hat, bis zum Lätaresonntag (der jedoch weder 965 noch 966
      auf den von Dlugosz angegebenen 7. März trifft) das ganze Land kirchlich
      organisiren und neben den Metropolen Gnesen und Krakau noch 7 Bisthümer gründen,
      darunter auch Breslau resp. Schmograu bei Namslau, wo zuerst der bischöfliche
      Sitz sich befunden hätte. Doch hat man schon früh erkannt, dass dies eine blosse
      unbegründete Vermuthung des Dlugosz war; vergl. Lengnich, dissertatio de
      religionis Christ, initiis, Gedani 1754. 42. und Röpell, Geschichte Polens,
      Beilage 4. Auch die von Dlugosz zu jenem Jahre berichtete Sendung des
      päpstlichen Legaten Egidius Bischof v. Tusculum zur Vollendung jener
      Organisation gehört nachweislich erst ins Jahr 1123. Die Namen der ersten
      Breslauer Bischöfe bis 1052 und ihre ausführlichen Biographien, welche Dlugosz
      in seiner hist. Pol. und dem Chronicon episc. Vratislaviens. (ed. Lipf, Breslau
      1847) zuerst mittheilt, hat er sich aller Wahrscheinlichkeit nach vollständig
      erfunden ("per nie utcunque recollecta sunt et in speciale distichon redacta"),
      vergl. Stenzel, Jahresber. der schles. Ges. 1839 S. 189 ff.; Wattenbach Monum.
      Lubens. 4 u. 5. Verurtheilt werden jene Bischofsreihen schon durch den Umstand,
      dass der von Thietmar y. Merseburg glaubwürdig überlieferte Bischof Johannes
      (um's J. 1000) unter jenen Bischöfen fehlt. Auch zeigen Siegel der Bischöfe
      Thomas I. und Heinrich I., dass man hier schon im 13. und 14. Jahrhundert von
      einer Geschichte des Bisthums über das J. 1051 hinaus Nichts mehr wusste und von
      da ab erst die Bischöfe zählte. Vergl. Roppan, akadem. Festschr. z. J. 1803 p.
      13 u. 15 und darnach Stenzel a. a. O.

      Codex Diplomaticus Silesiae, Bd. 7, 1884; Regesten zur schlesischen Geschichte,
      Th. 1: Bis zum Jahre 1250. Herausgegeben von Colmar Grünhagen.
      • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 18:06
        967

        Boleslaw Chrobry (Chabri nennt ihn Zeissberg) geboren.

        Anführungen der quellen und Kritik ders. bei Zeissberg a. a. O. S. 98.

        Codex Diplomaticus Silesiae, Bd. 7, 1884; Regesten zur schlesischen Geschichte,
        Th. 1: Bis zum Jahre 1250. Herausgegeben von Colmar Grünhagen.
        • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 18:26
          Rawenna, 971.

          Otton I cesarz za zgodą swego syna nadaje biskupstwu miśnieńskiemu dziesięcinę z trybutu z pięciu prowincji na pograniczu Łużyc i Śląska m.in. z prowincji Dziadoszan.

          C || In nomine sanctae et individuae trinitatis. Otto divina favente clementia imperator augustus. Noverint omnes fideles nostri pręsentes scilicet et futuri, || qualiter interventu dilectissimi filii nostri imperatoris augusti simul et Adalheidae carissimae coniugis nostrae quasdam res nostri iuris Misanensi eclesiae, cui venerabilis Folcholdus episcopus praeesse dinoscitur, ob animae nostrae remedium in proprietatem concessimus, hoc est tributi pars decima, quod in quinque provinciis, hoc est Dalaminza, Nisane, Diedesa et Milzsane et Lusiza, quicquid ad nostram imperialem utilitatem pertinere videtur, ut aritea quam comes earundem regionum partem sibi a nobis concessam auferat atque distribuat, decimas per totum et per integrum iam dictae sanctae dei aeclesie persolvat, id est in melle, crusina, solutione argenti, mancipiis, vestimentis, porcis, frumento et ut in quirendis [c] rebus, quod vulgo uberchoufunga vocatur, oblivioni admonemus, ut non tradatur. Haec a pio genitore nostro imperatore augusto, ita decreta atque sancita simul et iussa novimus. Quapropter ut haec suae simul et nostrae concessionis traditio deinceps firma stabilisque permaneat, cartam hanc conscribi ac nostri impressione sigilli iussimus consignari. || Signum domini Ottonis (M) magni et invictissimi imperatoris augusti. Anno autem regni eius tricesimo quinto facta. Uuillisus cancellarius advicem Rodberti archicapellani notavi. In Rauenna civitate. ||

          A. Oryg. pergaminowy, Drezno Główne Archiwum Państwowe, sygn. nr 6.
          Druk: a. Cod. dipl. Lusat. super. 2 wyd., I. dodat. nr. 1, r. 970, według A; b. Cod. dipl. Saxoniae reg. B. I. nr 8, r. 970, według A; c. tamże A. I. nr 13, fragment, r. 970 - 971, według A; d. Mon. Germ. Dipl. II. cz. 2, nr 406, według A: e. Wojciechowski Z., Polska nad Wisłą i Odrą w X w., Katowice 1939, 128, ekscerpt według b; - regest.- f. Stumpf K., Die Reichskanzler d. X-XIl Jhdts, Innsbruck 1864, nr 500; g. Regestcn nr 1.
          Literatura: 1. Köpke R., Dümmler E., Kaiser Otto d. Grosse, Leipzig 1876, 453, przyp. 3; 2. Posse 0., D. Markgrafen o. Meissen u. d. Haus Wettin, Leipzig 1881, 348-9; 3. Uhlirz K., D, ältesten Kaiserurkunden f. d. Bistum Meissen, (Mttlg, d. Inst. f. Österr. Gesch. 1885, Ergbd. I. 366 nn.); 4. Winter Fr., D. Bistum Meissen u. seine Grenzregulierungen, (Arch. f. Sächs. Gesch. N. F. II. 152); 5. Widajewicz J., Dzieje Wiślan w IX i X w., Kraków 1947, 97.
          Autentyczność dokumentu nie jest ostatnio w literaturze niemieckiej kwestionowana. Akt spisany jest na pergaminie wydanym in blanco przez kancelarie cesarską. Pismo i dyktat odbiorcy. Nie wiadomo tylko, w jakiej mierze treść aktu odpowiada woli wystawcy.

          Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
          • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 18:27
            972 Juni 24.

            Zehden a. d. Müglitz (wohl wahrscheinlicher als das von Lelewel angenommene
            schlesische Steinau, vgl. Zeissberg a. a. O. S. 59 Anm. 3). - Mesco schlägt den
            Markgraf Hodo. Thietm. 2, 19, wo gesagt wird, dass M. für die Länder bis an die
            Wartha (Vurta) Tribut zahlte. Was Brun v. Querfurt in seiner vita Adalberti c.
            10. M. G. IV. 598 von einem unglücklichen Kampfe Hodos gegen Mesco berichtet,
            wird mau doch wohl auf dasselbe Faktum beziehen müssen, wenngleich, wie
            Zeissberg S. 60 hervorhebt, der Zusammenhang au die Zeit Otto's II. zu denken
            nöthigt. Denn bei dem chronologischer Fixirung ohnehin widerstrebenden Wortlaute
            fällt es immer leichter zu glauben, dass der Verfasser eine Begebenheit
            ungenauer Weise aus der letzten Zeit Otto's I. in die erste seines Nachfolgers
            gerückt habe, als hier ein neues sonst ganz unbekanntes Faktum zu statuiren,
            welches ein früheres wohl beglaubigtes thatsächlich nur wiederholte.

            Codex Diplomaticus Silesiae, Bd. 7, 1884; Regesten zur schlesischen Geschichte,
            Th. 1: Bis zum Jahre 1250. Herausgegeben von Colmar Grünhagen.
            • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 18:28
              3 lutego 1078.

              Otton książę morawski funduje klasztor pod wezwaniem św. Stefana w Hradiste koło
              Ołomuńca i oznacza jego uposażenie.

              ...Ego dux Otto ... notum esse desidero, quod ... monasterium ... in honore ...
              Jesu Christi et sancti prothomartyris Stephani situm prope urbem Olomuc ...
              dotavimus ... Datas est etiam de Olsaua sextus denarius et de ponte Bratislauie
              civitatis sextus denarius, de via vero, que ducit ad Poloniam iuxta civitatem
              Gradecz sextus denarius et de moneta decimus dena rius ... Acta sunt hec anno
              incarnationis dominice millesimo septuagesimo octavo, epacta IIII, concurrente
              VII, indictione I. Hoc autem privilegium Johanni primo eiusdem ecclesie abbati
              datum est III nonas februarii in consecratione ecclesie. Amen.

              A. Oryg. zaginiony.
              B. Kopia z 6 X 1769, Brno Archiwum Ziemskie, sygn. "Collectio Cerroniana II nr.
              121", " Diplomatarium Moraviae IV", fol. 1-2, według A; C. Kopia transumptu z 21
              VIII 1270, Siebenaicher, Histor. relatio de conditoribus mon. Gradicensis, fol.
              18v, Brno Archiwum. Ziemskie; D. Transumpt z 2 VI 1756, Wiedeń. Nadworne
              Archiwum Państwowe, kopiarz kl. w Hradiste; E. Kopia XVIII w., Brno Archiwum
              Ziemskie, sygn. Coll. Boczek nr 3820 bis, wedlug A.
              Druk: a. Piter J. B., Thesaurus absconditus in agro Brenoviensi, (Brno) 1762,
              184, według C; b. Dobner G., Annales Hageciani, Pragae 1761 - 82, V. 473, według
              C; c. Boczek A., Cod. dipl. et epistol. Moraviae, Olomucii 1836, I. nr 182,
              według E; d. Friedrich G., Cod. dipl. Bohemiae I. nr 79, według B-E; - regest:
              e. Regesten nr 14; f. Kopetzky F., Regesten z. Gesch. d. Herzogt. Troppau,
              (Arch. f. Österr. Gesch. XLV. 101); g. Erben C. J., Regesta dipl. necnon
              epistol. Bohemiae et Moraviae, Pragae 1855, I. nr 160; h. Cod. dipl. Siles. cz.
              2, I. nr 11.
              Literatura: 1. Dudik B., Mährens allgem. Gesch., Brno 1860, II. 392, przyp. 1;
              2. Teige J., Sprava o pramenech dejin kl. Hradisteskeho, (Vestn. kral. ces.
              spol. nauk 1893, XII. 22 nn.); 3. Sebanek J., (Cas. Mat. Moravs. 1937, LX.
              27-84, 455-99).
              Dokument jest uważany za autentyk, jedynie w częściach nas nieobchodzących za
              interpolowany.

              Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
              Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
              Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
              • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 18:31
                Ratyzbona, 29 kwietnia 1086 (sporny).

                Henryk IV cesarz na prośbę biskupa praskiego Jaromira Gebharda zatwierdza na synodzie w Moguncji dawne granice biskupstwa, jak je ustanowił papież Benedykt i cesarz Otton.

                In nomine sanctę et individue trinitatis. Henricvs divina favente clementia Romanorum tercius imperator augustus. Regio nomini et imperatorie dignitati congruere novimus, ut ecclesiarum dei utilitatibus ubique opitulantes dampna vel iniurias earum. quacumque necesse fuerit, propulsemus. Quapropter universis dei nostrique fidelibus, tam futuris quam presentibus notum esse volumus, qualiter noster Bragensis episcopus Gebehardvs sepe confratribus suis et coepiscopis ceterisque principibus nostris ac novissime nobis conquestus est, quod Bragensis episcopatus, qui ab inicio per totum Boemie ac Marauie ducatum unus et integer constitutus et tam a papa Benedicto quam a primo Ottone imperatore sic confirmatus est, postea sine antecessorum suorum suoque consensu sola dominantium potestate, subinthronizato intra terminos eius novo episcopo divisus esset et imminutus. Qui, cum Mogontinę coram legatis apostolicę sedis, presentibus nobis ac plerisque regni nostri obtimatibus, eandem querimoniam intulisset, ab archiepiscopis Wezelino Mogontino, Sigewino Coloniensi, Eilberto Treuerensi, Liemaro Bremensi, ab episcopis quoque Theoderico Wirdinensi, Conrado Traiec tensi, Udalrico Eistetensi, Ottone Ratisponensi, cum assensu laicorum ducis Boemiorum Wratizlai et fratris eius Cvnradi, ducis Friderici, ducis Liudaldi, palatini comitis Rabodonis et omnium, qui ibidem convenerant, primitiva illa parrochia cum omni terminorum suorum ambitu Bragensi sedi est adiudicata. Termini autem eius occidentem versus hii sunt. Tugust, que tendit ad medium fluminis Chub, Zediza et Lusane et Dazana, Liutomerici, Lemuzi usque ad mediam silvam, qua Boemia limitatur. Deinde ad aquilonem in sunt termini: Pssouane, Chrouati et altera Chrowati, Zlasane, Trebouane, Pobarane, Dedosize, usque ad mediam silvam, qua Milcianorum occurrunt termini. Inde ad orientem hos fluvios habet terminos: Bug scilicet et Ztir cum Graccouua civitate provintiaque], cui Uuag nomen est, cum omnibus regionibus ad predictam urbem pertinentibus, que Graccouua est. Inde Ungrorum limitibus additis usque ad montes, quibus nomen est Triti dilatata procedit. Deinde in ea parte, que meridiem respicit, addita regione Morowia usque ad flumen, cui nomen est Wag et ad mediam silvam, cui nomen est More et eiusdem montis eadem parrochia tendit, qua Bauuaria limitatur. Mediantibus itaque nobis et communi principum aspirante suffragio peractum est, ut dux Boemie Wratizlavs et frater eius Cvonradvs supradicto Bragensi episcopo fratri suo parrochiam iudiciario ordine requisitam ex integro reprofiterentur et redderent. Proinde nos rogatu eiusdem episcopi racionabiliter inducti Bragensise episcopatus redintegrationem nostre imperialis auctoritatis edicto illi et successoribus eius con firmamus et stabilimus, inviolabiliter decernentes, ne ulla post hac cuiuslibet condicionis persona vel ulla societas hominum Bragensi ęcclesię quicquam sui iuris in prenotatis terminis alienare presumat. Cuius redintegrationis et confirmationis auctoritas, ut omni evo stabilis et inconvulsa permaneat, hanc cartam inde conscripsi, quam, sicut infra apparet, manu propria roborantes inpressione sigilli nostri iussimus insigniri.
                || Signum domni Henrici tercii Romanorum imperatoris augusti (MS sp). Herimannus cancellarius vice Wezelonis archicancellarii reconsignavit ||.
                Data III kalendas maii, anno ab incarnatione domini MLXXXVI, indictione VIII, anno autem domni Henrici regni quidem XXXII, imperii vero III. Actum Ratispone in Christi nomine feliciter amen.

                • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 18:31
                  A. Oryg. zaginiony.
                  B. Kopia naśladowcza XII w., Monachium Główne Archiwum Państwowe, sygn. Kaiserselekt nr 883; C. Cosmae Pragensis, Chronicon lib. II. c. 37; D. Kopia XV w., Praga Archiwum Minist. Spraw Wewnętrz., sygn. rkp. nr 2443, fol. 35v, według B.
                  Druk: a. Goldast M., De regni Bohemiae... iuribus ac privilegiis ... commentarii, Franconofurti 1627, append. 18, według, C; b. Balbin B., Miscell. histor. Bohem, dec. I, lib. VI, Pragae 1683, 11, nr 9, według C; c. Lünig, J. Chr., Teutsch. Reichsarch., Leipzig 1710-22, VI b, contin. I. 230, nr 277, według C; d. Boczek A; Cod. dipl. Moraviae I. nr 192, według C; e. Cod. dipl. Lusat. super. 2 wyd., I. nr 6, według C; f. MPH. I. 145. według C; g. Jirecek B., Cod. iuris Bohemici, Prana 1867, I. 21, nr 13, według C; h. Mon. Germ. SS. IX. 91 nn., według C; i. Stumpf K. F., D. Reichskanzler II. cz. 2, Acta imperii inedita, Innsbruck 1883, 79, nr 76, według B; j. Kalousek J., Druha kopie cisarske listiny 114, według b; k. Friedrich G., Cod. dipl. Bohemiae I. nr 86, według, BC; l. Zakrzewski St., Czeski charakter Krakówa 258 nn., według i j; m. Bretholz B., Cosmae Pragensis Chronicon, (Mon. Germ. SS. N. S. II. 136 nn.), Berlin 1923, (gdzie starsze wydania), według CB; n. Stasiewski B., Untersuchungen ü. Kirchengesch. Polens 127, przyp. 7, według l; o. Hruby V., Arch. coronae regni Bohemiae, Praha 1935, I, cz. 1, nr 1, według BC p. Wojciechowski Z., Polska nad Wisłą i Odrą, Katowice 1939, str. 142-3, według k; - regest: p. Stumpf nr 2882; q. Erben, Regesta Bohemiae I. nr 167; r. Regesten nr 15; s. Budkowa, Repertorium nr 11.
                  Literatura: 1. Hagek V., Annales Bohemorum, pars IV, 213-28, V. 512, 514, 522-24, Pragae 1772; 2. Bandtkie J. S., Erläuterung d. Urkunde Heinrich IV u. J. 1086, (Schles. Provbll. 1831, XCIV. 395); 5. Naruszewicz A., Hist. narodu Polskiego, Lipsk 1836, V. 101-105; 4. Maciejowski W. A., Pamiętniki o dziejach, piśmiennictwie i prawodawstwie Słowian, Petersburg 1839, I 137-44; 5. Roepell R., Gesch. Polens, Hamburg 1840, 639; 6. Palack'y Fr., Gesch. d. Böhmen, Praha 1844, I. 126-29; 7. Maciejowski W. A., Pierwotne dzieje Polski i Litwy, Warszawa 1846, 368-70; 8. Dümmler E., Piligrim v. Passau, Leipzig 1854, 54-55, 173 nn.; 9. Lelewel J., Bolesława Wielkiego zdobycze, (Polska wieków średnich II. 147-50), Poznań 1856; 10. Tenże, Powieści kroackie, (tamże 213-14); 11. Zeissberg H., Misico d. erste 55-57; 12. Małecki A., Rozgląd w dziejach wewnętrznych dawnej Polski, (Przewodn. Nauk. i Liter. 1875, 195-7); 13. Lemicki A., Wratysław II czeski królem polskim, (Sprawozd. gimn.), Przemyśl 1876, 14 nn.; 14. Loserth J., D. Umfang d. böhmischen Reiches unter Boleslaus II, (Mttlg. d. Inst. f. Österr. Gesch. 1881, II. 15-29); 15. Huber A., Beiträge z. ältesten Gesch. Österreichs, 5. D. Ausdehnung d. böhmischen Reiches unter Boleslaus II, (tamże 385-6); 16. Kalousek J., O rosahu rise za Boleslava II, (Sborn. Histor. 1883, I. 97 nn.); 17. Tenże, Über d. Umfang d. böhmischen Reiches, (Sitzber. d. böhm. Ak. d. Wiss. 1883) i odb.; 18. Regel W., Uczreditielnyja gramoty prażskoj jeparchii, (Sborn. Łamanskago 265-330), Petersburg 1883; 19. Kalousek J., Ruska uvaha o zakladavi listine biskupstvi prazskeho. (Sborn. Histor. 1883, I. 420-21); 20. Hauck A., Kirchengesch. III. 199, przyp.; 31. Kalousek J., Kontroversy souvisle se zalozenim biskupstvi prazskeho, (Ces. Cas. Histor. 1895, I. 75-86); 22. Kętrzyński W., Granice Polski 2-16, 21-22; 23. Potkański K., Kraków przed Piastami 222-49; 24. toż, (Roczn. Krak. 1898, I 209-321); 25. Bachmann A., Gesch. Böhmens, Gotha 1899, I. 271 nn.; 26. Spangenberg H., D. Königskrönung Wratislaws u. Böhmen u. d. angebliche Mainzer Synode d. J. 1086, (Mttlg. d. Inst. f. Österr. Gesch. 1899. XX. 382-96); 27. Bretholz B., Mähren u. d. Reich Herzogs Boleslaus II d. Böhmen, (Arch. f. Österr. Gesch. LXXXII 137-80); 28. Bachmann A., Beiträge z. Böhmens Gesch. I. Studien z. Kosmas d. Prag, (Mttlg. d. Inst. f. Österr. Gesch. 1900, XX. 209-34); 19. Potkański K., Granice biskupstwa Krakówskiego 202-17, 226-7; 30. Abraham Wł., Początek biskupstwa i kapituty Krakówskiej, (Roczn. Krak. 1900, IV. 177-200); 31. Spangenberg H., D. Gründung d. Bist. Prag, (Histor. Jhrb. 1900, XXII. 764); 32. Kalousek J., O. listne cesare Jindricha z r. 1086 ktereuz Morava byla opet privtelena k diecesi prazske, (Ces. Cas. Hist. 1902, VIII. 257 nn.); 33. Potkański K., Przywilej z r. 1086, (Kwart. Histor. 1903, XVII. 1-28); 34. Meyer v. Knonau G., Heinrich IV, IV. 549; 35. Pekar J., K. sporu o zakladaci listinu biskupstvi prazskeho, (Ces. Cas. Histor. 1904. X. 45-58); 36. Voigt H. G., D. Römische Vita 72 nn.; 37. Wojciechowski T., Szkice histor. XI w., Kraków 1904. 267-9; 38. Novotny V., Ceske dejiny I. cz. 2, 254; 39. Pekar J., (Ces. Cas. Histor. 1917, XXIII. 451); 40. Brückner A., 0 pocatcich dejin ceskych a polskych, (Tamże 1918, XXIV. 599); 41. Holtzmann R., D. Urkunde Heinrichs IV f. Prag d. J. 1086, (Arch. f. Urkforschung 1918, VI. 117, gdzie dalsza literatura przedmiotu); 42. Naegle A., Kirchengesch. Böhmens, Wien 1918, I. cz. 2, 490 nn.; 43. Hruby V., K listine biskupstvi prazskeho z r. 1086, (Cas. Mus. Kral. Ces. 1922, XCVI. 74); 44. Semkowicz Wł., Geograf. podstawy Polski Chrobrego, (Kwart. Histor. 1925, XXXIX. 300); 45. Hruby V., Puvodni hranice biskupstwa prazskeho a hranice rise ceske v 10. stol., (Cas. Mat. Moravs. 1926, L. 85-164); 46. Chaloupecky J., Ceska hranice vychodni koncem XI stol., (Ces. Cas. Histor. 1926, XXXII. 734 nn.); 47. Schmeidler B., Kaiser Heinrich 180 nn., 272 n.; 48. Zakrzewski St., Vychodni hranice privilegia prazskeho z r. 1086, (Sborn. J. Bidlovi 194 nn.), Praha 1928; 49. Chaloupecky J., (Ces. Cas. Histor. 1927, XXXIII, 352 nn.); 50. Hruby V., (Cas. Mat. Moravs. 1927, LI. 424 nn.); 51. Wojciechowski Z., Ustrój polityczny Śląska, (Hist. Śląska PAU. I. 125 nn.), Kraków 1933; 52. Zakrzewski St., (Kwart. Histor. 1934, XLVIII. 621); 53. Wojciechowski Z., Mieszko I, 131 nn.; 54. Widajewicz J., Kraków i Poważe w dokumencie biskupstwa praskiego, Poznań 1938; 55. Buczek K., O dokumencie biskupstwa praskiego z r. 1086, (Roczniki Histor. 1939, XV. 1-48); 56. Bauer O., O najstarsi listine Archivu Ceske Koruny, (Sbornik prac k oslave J. Kaprasa), Praha 1940.
                  Autentyczność dokumentu jest sporna. Dümmler E. (8, str. 174 nn.), Bandtkie J. S. (42. str. 395), Zeissberg H. (11, str. 25), Loserth J. (14. str. 15 nn.), Bachmann A. (28, str. 209 nn.), Potkański K. (33, str. 6 nn.) uważają go za falsyfikat. Częściowo do zdania ich przychyla się Pekar J. (35, str. 45 nn.). Natomiast Kalousek J. (16, str. 1 nn., 9 nn.; 17, str. 26) i Hotzmann R. (41, pass.), uważają go za autentyczny; Bretholz B. (27, str. 137 nn.) przypuszcza, iż opis granic przejęty jest z żywota św. Wojciecha; por. jednak Kalousek J., (Ces. Cas. Histor. 1896, II. 47). Schmeidler B. (47, str. 272 nn.) uważa go za produkt dwóch dyktatorów kancelarii cesarskiej: Herimana A i dyktatora mogunckiego. Zestawienie poglądów podaje Budkowa (s, str. 14-15).

                  Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 18:32
                    wrzesień 1109 - 27 lutego 1123.

                    Reinhard biskup halberstadzki czyni nadanie na rzecz klasztoru w Huysburg i
                    zatwierdza darowizny na rzecz osób trzecich.

                    ... Reynhardus dei gratia Halberstadensis ecclesie episcopus ... in Huysburch
                    ... tradidimus... decimam... Sed et Swicheerus miles noster, cum esset
                    vulneratus in Polonia, nostra ammonitione et consilio tradidit prefate domui dei
                    in Huysburch pro anima sua octo mansos in Hakeburnan et Horenhusen ...

                    A. Oryg. zaginiony.
                    B. Kopia z r. 1403 "Copiale Huysburgense", Magdeburg Archiwum Państwowe, sygn.
                    nr CVIII, fol. 6'.
                    Druk: a. Leuckfeld J. G., Antiquitates Halberstadenses, Wolfenbüttel 1714, 705,
                    według B; b. Lünig J. Chr., Teutsches Reichsarch. XVII b, 21; d. Heinemann O.,
                    Cod. dipl. Anhalt. I. nr 192, według B; e. Schmidt G., UB. d. Hochstifts
                    Halberstadt, (Publ. a. preuss. Staatsarch. XVII), Leipzig 1883, nr 154, według
                    B; - regest: f. Mülverstedt G. A., Regesta archiepisc. Magdeburgensium,
                    Magdeburg 1876, I. nr 869.
                    Literatura: 1. Maleczyński K., Bolesław Krzywousty, Krakow 1946, 68; 2. Tenże,
                    Wojna polsko-niemiecka z r. 1109, Wrocław 1946, 11.

                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                    • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 18:33
                      (9 stycznia 1110) (podejrzany).

                      Piotr Włast zakłada i uposaża kościół NPMarii w Górce pod górą Ślężą, a Piotr
                      biskup wrocławski go poświęca w obecności księcia Władysława i jego żony, córki
                      cesarza niemieckiego Henryka IV.

                      Extat et aliud privilegium continens in se, quomodo comes Wlast ecclesiam beate
                      Virginis fundavit et edificavit eamque Petrus episcopus ... consecravit,
                      presente duce Wladislao et uxore sua, Henrici imperatoris filia.

                      A. Oryg. zaginiony.
                      B. Kopie zaginione; C. Streszczenie w "Cronica Petri comitis ex Dacia" autorstwa
                      Benedykta z Poznania sprzed r. 1529, Wrocław Biblioteka uniwersytecka, sygn.
                      msc. IV. f. 188, fol. 32', według A (?); D. Kopia XVIII w., tamże, sygn. msc. IV
                      fol. 239, str. 4, według C (rkp. spalony).
                      Druk: a. Budkowa, Repertorium nr 19, według D; - regest; b. Regesten nr 20.
                      Literatura: 1. Klose J. G. S., Von Breslau. Beschreibung, Wrocław 1781, I. 208,
                      213; 2. Heyne J., Dokumentierte Gesch. d. Bist. Breslau, Wrocław 1860, I. 157;
                      3. Wattenbach W., Schles. Regesten b. z. J. 1123, (Ztschr. f. Gesch. Schles.
                      1862, IV. 353); 4. Gębarowicz U., Architektura i rzeźba na Śląsku, (Hist. Śląska
                      PAU III. 24), Kraków 1936; 5. Maleczyński K., Bolesław Krzywousty 196.

                      Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                      Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                      Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                      • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 18:34
                        Kraków, 1125/1126.

                        Idzi kardynał-biskup Tusculum, legat papieża Kaliksta II na Węgry i Polskę, zatwierdza klasztorowi tynieckiemu posiadłości m.in. na Śląsku.

                        ... Ego Egidius Thusculanus episcopus sancte Romane ecclesie et domini Calyxti pape per Ungariam et Poloniam legatus sancte Thinciensi ecclesie, consenciente gloriosissimo Polonorum duce Boleslauo et filio (eius) Wladislauo et episcopo Cracouiensi Radosto ... apostolica auctoritate decretali concessione firmamus ... id est... in Bitom targoue, due taberne, in Seuor nonum targoue ... unum macellum ... Acta sunt hec anno incarnationis domini millesimo centesimo quinto, indictione XIII, epacta III ...

                        A. Oryg. zaginiony.
                        B. Kopia sprzed r. 1275 zaginiona; C. Transumpt Bolesława Wstydliwego z 13 XII 1275, Lwów Biblioteka Dzieduszyckich, według B (?); D. Kopia z końca XIII w. (?), Kraków Archiwum Miejskie, sygn. nr 1, według B (?); E. Kopia z r. 1634 "Rescriptorium pars I nr A2", Lwów Biblioteka Baworowskich, sygn. III E 40, według D; F. tamże, sygn. A 4, według C; G. Kopia XVII w. Kopiarz tyniecki "Privilegia regum" nr 2, Lwów Biblioteka Dzieduszyckich, według C; E. Kopia z końca XVII w. "Transumptum privilegiorum", Lwów Biblioteka Baworowskich.
                        Reprodukcja: a. Krzyżanowski St., Album palaeogr., 2 wyd., Kraków 1927, tabl. 18, według D; b. Tamże, tabl. 19, według C; - druk c. Szczygielski S., Tinecia seu hist. monasterii Tinecensis, Cracoviae 1668, 138, według CD; d. Friese C. G., Kirchengesch. Polens, Wrocław 1786, I. 154, według c; e. Lelewel J., Początkowe prawodawstwo polskie do czasów Jagiellońskich, (Polska mieków średnich III. 160, nr. 1), Poznań 1846 - 51, według f; f. Maciejowski W. A., Dyplomata tynieckie, (Bibl. Warszaw. 1847, IV. 290), według C; g. Batowski A., Prospekt wydawnictwa kodeksu dyplomatycznego tynieckiego. Lwów 1854, wedlug C; h. Kod. dypl. Pol. III. nr 1-3, według C; i. MPH. I. 516, według CEc; j. Lustig J., Gesch. d. Stadt Myslowitz, Mysłowice 1867, 9, według c; k. (Skrzydylka W.), Kod. dypl. tyniecki. Lwów 1871, nr 1, według c, nr 23, według C; l. Kod. dypl. tyniecki, Lwów 1875, nr 1, według C-H; m. Papee F., Najstarszy dokument polski, (RAU. h. 1888, XXIII. 304), według, CEc; n. Piekosiński Fr., Mon. med. aevi dipl. nr 3, według C; o. Semkowicz Wł., Budkowa Z., Album palaeogr., textus, Kraków 1935, nr 18, według CD: - regest: p. Regesten nr 18; q. Smolka St., Mieszko Stary i jego wiek. Warszawa 1881, 470, nr 1; r. Katalog archiwum m. Krakowa, Kraków 1907, I. nr 1; s. Budkowa, Repertorium nr 26; t. Cod. dipl. Siles. cz. 2, I. nr 14.
                        Literatura (ważniejsza): 1. Kętrzyński W., O podrobionym przywileju Idziego kardynała z r. 1105, (Przew. Nauk. i Liter. 1874, 316); 2, Piekosiński Fr., (Przegl. Kryt. 1876, II. 405); 3. Wojciechowski T., O rocznikach polskich. (Pam. AU. filoz. 1880, IV. 224): 4. Kętrzyński W., O przywileju kardynała Idziego z r. 1105, (Przew. Nauk. i Liter. 1889, XVI. 400); 5. Piekosiński Fr., Jeszcze słowo o dokumencie legata Idziego dla Tyńca, (Kwart. Histor. 1889, III. 49 nn.); 6. Kętrzyński W., Studia 280 nn.; 7. Krzyżanowski St., Początki dyplomatyki polskiej, (Kwart. Histor. 1892, VI) i odb. 6; 8. Abraham Wł., Organizacja Kościoła 174; 9. Małecki A., Biskupstwa w pierwotnej Polsce, (Z dziejów i literatury), Lwów 1896, 237; 10. Zakrzewski St., Nadania na rzecz Chrystiana bisk. pruskiego, (RAU. h. 1902, XLII. 317); 11. Potkański K., Opactwo na łęczyckim grodzie, (tamże 1903, XLIII. 171); 12. Krzyżanowski St., (Sprawozd. AU. 1904, nr 4): 13. Małecki A., W kwestii fałszerstwa dokumentów, (Kwart. Histor. 1904, XVIII 473); 14. Wojciechowski T., Szkice histor., 2 wyd., 121; 15. Bachmann J., D. päpstlichen Legaten i. Deutschland u. Skandinavien, Berlin 1913, 15-16; 16. Wendt H., Schlesien u. d. Orient, (Darstell. u. Quell. z. Schles. Gesch. 1916, VI. 20); 18. Semkowicz Wł., Ród Awdańców, Poznań 1920, 24, 317, 323 nn.; 18. Hirschberg Ad., Stosunki osadnicze w dobrach klasztoru tynieckiego, Lwów 1925, 55; 19. Bujak Fr., (Kwart. Histor. 1925, XXXIX. 94); 20. Maleczyński K; Najstarsze targi w Polsce i stosunek ich do miast, Lwów 1926, 98; 21. Schmid H. F., D. rechtlichen Grundlagen d. Pfarrorganisation, (Ztschr. d. Savignystiftung Germ. Abt. 1929, XLIX. 200, przyp. 3); 22. Perlick A., Gesch. d. Stadt Beuthen O/S, b. m. i r., 2; 23. Maleczyński K., Uwagi nad dokumentem legała Idziego dla kl. w Tyńcu, (Coll. Theolog. 1936, XVII 349-65); 24. Uhtenwoldt H., D. Burgverfassung 83, 114.

                        Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                        • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 18:34
                          Strzelno, 16 marca 1133.

                          Swidger biskup kruszwicki w obecności Bernarda biskupa lubuskiego poświęca
                          kościół pod wezwaniem św. Krzyża i NPMarii oraz klasztor norbertanek w
                          Strzelnie, fundowany przez Piotra Własta.

                          Decimo septimo kalendas aprilis Petrus Dacus comes de Skrzin fundat monasterium
                          et ecclesiam quadro lapide fabricat ordinis Praemonstrathensis in villa sua
                          Strzelno Cruszvicziensis diocesis. Cui quidem monasterio praefatam villam suam
                          Strzelno contulit cum pluribus aliis in dotem in die dedicacionis ecclesiae
                          praefatae, quam sub praesentia Bernhardi episcopi Lubuczensis et praefati Petri
                          comitis, Swidgerus episcopus Cruszwicziensis peregit, dedicando praefatam
                          ecclesiam monasterii in honorem et titulum sancte Crucis et sancte Marie Virginis.

                          A. Oryg. zaginiony.
                          B. Kopia zaginiona; C. Streszczenie amplifikowane w Długosza Historii. Kraków
                          Bibl. Czartoryskich, sygn. nr 1306, str. 336.
                          Druk: a. Długosz J., Historia, Kraków 1873, I. 547; - regest: b. Regesten nr 27;
                          c. Funke F., Regesten d. Bischöfe d. Lebus b. z. J. 1418, (Brandenburgia Monbll.
                          d. Ges. f. Heimatkunde d. Prov. Brandenburg 1915, XXIV. nr 1); d. Budkowa,
                          Repertorium nr 29.
                          Literatura: 1. Semkowicz A., Krytyczny rozbiór dziejów polskich Jana Długosza,
                          Kraków 1877, 168; 2. Knapiński W., Św. Norbert i jego zakon. Warszawa 1885, 162
                          nn.; 3. Ulanowski B., Dokumenta kujawskie i mazowieckie przeważnie z XIII w.,
                          (Arch. Kom. Histor. AU. 1888, IV. 144 nn.); 4. Małecki A., Klasztory w Polsce w
                          obrębie wieków średnich, (Z dziejów i literatury), Petersburg 1896, 313; 5.
                          Łukowski J., Przyczynek do wyjaśnienia pierwotnych dziejów klasztoru Norbertanek
                          w Strzelnie, (Roczn. Tow. Przyj. Nauk w Poznaniu 1897, XXII. 1-36); 6. Semkowicz
                          A., (Kwart. Histor. 1898, XII. 150); 7. Friedberg M., Ród Łabędziów 91; 8.
                          Maleczyński K., Bolesław Krzywousty 229; 9. Posadzówna W., W sprawie fundatora i
                          fundacji klasztoru norbertanek w Strzelnie, (Roczniki Histor. 1937, XIII. 25-37).

                          Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                          Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                          Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                          • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 18:35
                            1133 Juni 4, Laterani

                            Innocentius episcopus servus servorum Dei, venerabili fratri Norberto Madeburgensi archiepiscopo salutem et apostolicam benedictionem. Sacrosancta Romana et apostolica Ecclesia ex quo te in filium specialem assumpsit, tue devotionis fervorem atque industriam in suis oportunitatibus certis indiciis comprobavit. Ceterum novissime diebus istis, cum divine dispositionis providentie nos licet indignos et minus idoneos ad apostolatus amministrationem placuit evocare, idipsum persona tua magis ac magis enituit, tueque fidei ac religionis constantia non tantum vicinis, sed etiam remotis nationibus evidenter innotuit. Siquidem nec labor aliquis temporalis nec alicuius mine seu blanditie efficere potuerunt, quin adversus Petri Leonis tyrannidem murum inexpugnabilem te opponeres, et ad ipsius regis et aliorum principum corda in beati Petri obedientiam inducenda, efficaciter laborares. Dignum est igitur ut Sedes apostolica que de tam devoto filio plenis visceribus gratulatur, tuis obsequiis atque laboribus debita benignitate respondeat et te ad suum servitium exequendum amplius obnoxium faciat. Proinde venerabilis frater Norberte archiepiscope, querimoniam illam quam adversus episcopos Polonie in nostra presentia deposuisti, scripture et atramento duximus committendam. Asserebas equidem prefate regionis episcopos ex antiqua constitutione Madeburgensi ecclesie iure metropolitico subiacere, et ad confirmationem tue partis auctoritatem predecessorum nostrorum Iohannis, Benedicti et Leonis beate memorie pretendebas; quos nimirum episcopatus, qui ultra Salam, Albiam et Oderam esse tunc temporis videbantur seu qui ibidem inantea divina essent cooperante clementia disponendi, interventu Ottonis piissimi augusti supposuisse Madeburgensi ecclesie astruebas. Quorum videlicet episcopatuum nomina hec sunt: Inter Albiam et Oderam, Stetin et Lubus, ultra Oderam vero Pomerana, Poztnan, Gnezen, Craco, Wartizlav, Cruciwiz, Masovia et Lodilaensis; unde legitimis datis indutiis, earundem ecclesiarum episcopos, ut tibi de tua querimonia responderent, tam per litteras quam per nuntios semel atque secundo ad nostram presentiam invitavimus. Ipsi vero nec venerunt nec ad nos responsales aliquos transmiserunt. Visum est igitur nobis et fratribus nostris, quod nec ipsi de sua contumacia lucrari deberent, nec Madeburgensis ecclesia diutius propria iustitia privaretur. Ideoque karissime frater Norberte archiepiscope, ex apostolice Sedis benignitate atque iusticia, de predictis episcopatibus et terminis quos iam dicti predecessores nostri antecessoribus tuis concessisse et ecclesie tue pertinere noscuntur, te in possessionem misimus et investivimus, et ut de cetero idem episcopi fraternitati tue obediant, per scripta nostra precipimus, nichilominus tibi tuisque successoribus et per vos Madeburgensi ecclesie, quemadmodum prenominatos episcopatus, sic etiam qui in posterum inibi auxiliante Domino fuerint ordinandi, irretractabiliter possidendo iure perpetuo confirmamus. Tua igitur frater dilectissime interest in amore et obedientia sancte ecclesie Romane persistere, et pro his que ad honorem et utilitatem eius spectare cognoveris, attenta diligentia vigilare. Ut autem hoc quod a nobis canonice institutum est stabile maneat, apostolica censura sub divina iudicii attestatione iubemus, ut nulla persona, parva vel magna, aut quilibet successorum nostrorum hec que statuimus infringere presumat, huius privilegii violator cum Iuda proditore eternis suppliciis deputandus damnetur.
                            Ego Innocentius catholice ecclesie episcopus ss.
                            †Ego Iohannes tituli s. Crisogoni presbiter cardinalis ss. †Ego Gerardus cardinalis presbiter tituli s. Crucis ss. †Ego Anselmus presbiter cardinalis tituli sancti Laurentii in Lucina ss. †Ego Lucas presbiter cardinalis tituli sanctor. Iohannis et Pauli ss. †Ego Martinus presbiter cardinalis tituli sancti Stefani in Celio monte ss. †Ego Romanus diaconus cardinalis s. Marie in Porticu ss. †Ego Gregorius diaconus cardinalis s. Sergii et Bachi ss. †Ego Oddo diaconus cardinalis sancti Georgii ss. †Ego Guido diaconus cardinalis s. Cosme et Damiani ss. †Ego Guilielmus Prenestinus episcopus ss. †Ego Iohannes Ostiensis episcopus ss. †Ego Chunradus Sabinensis ecclesie episcopus ss.
                            Datum Laterani per manum Aimerici sancte Romane ecclesie diaconi cardinalis et cancellarii II. Nonas Iunii, Indictione XI., Incarnationis dominice anno M.C.XXX.III, pontificatus vero domini Innocentii Pape II anno IIII.

                            Pargam. orygin., u którego na niciach jedwabn. czerwon. i żółt. przywieszona bulla: Innocentius Pp. II. Na końcu textu, przed podpisem Innocentego Papieża, dwa koncentryczne koła przekrzyżowane, który to znak odtąd będziemy nazywać: Krzyż w pierścieniu. W otoku pierścienia legenda: Adiuva nos Deus salutaris noster; w środku u góry: Sts. Petrus. Sts. Paulus; u dołu: Innocentius Pp. II. Po podpisie znak ss, czyli subscripsi, po niem w monogramie: Bene valete. Świadkowie podpisani w trzech kolumnach; w 1 presbyteri cardinales, w 2 episcopi, w 3 diaconi cardinales. Przed podpisem każdego znak krzyża w rozmaitych kształtach, po za nim ss. czyli subscripsi.
                            Magdeburg. Königl. Staats Archiv. (Hasselbach u. Kosegarten. Cod. Pomeraniae diplomatic).

                            Codex Diplomaticus Majoris Polonia. Kodeks Dyplomatyczny Wielkopolski obejmujący dokumenta tak już drukowane, jak dotąd nie ogłoszone, sięgające do roku 1400. Wydany staraniem Towarzystwa Przyjaciół Nauk Poznańskiego. Tom I. zawiera numera 1 - 616 lata 984 - 1287. Poznań 1877. Nakładem Biblioteki Kórnickiej. Drukiem J. I. Kraszewskiego (Dr. W. Łebiński).
                            • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 18:36
                              Merseburg, 6 czerwca 1134.

                              Lotar III cesarz niemiecki nadaje biskupstwu bamberskiemu pewne posiadłości.

                              C || Lotharius ... Romanorum imperator augustus || ... abbatiam quandam ... que
                              quondam Suaiga ... vocatur ... beato Petro in Babenbergensi ecclesia delegavimus
                              ... Huic autem donationi idoneos festes adhibuimus ... Heinricum marchionem de
                              Glogov ... Anno dominice incarnationis millessimo centesimo XXXIIII, indictione
                              XII, VIII idus iunii, anno vero regni domni Lotharii VIII°, imperii secundo,
                              feria IIII. Actum Merseburc feliciter.

                              A. Oryg. pergaminowy, Monachium Główne Archiwum Państwowe.
                              Druk: a. Schultes L. A., Histor. Schriften, Hilburgshausen 1801, II. nr 26,
                              według A; b. Monument a Boica, München 1763-1883, XXIX a. nr 459, według A; c.
                              Mon. Germ. Dipl. VIII. nr 66, według A; - regest: d. Böhmer, Regesta nr 2139; e.
                              Stumpf nr 3299; f. Regesten nr 22 b; g. Dobenecker O., Regesta Thuringiae I. nr
                              1293.
                              Literatura: 1. Bernhardi W., Lothar 546, przyp. 4.

                              Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                              Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                              Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                              • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 18:37
                                (1144-1153), 1146-1147.

                                Mateusz biskup krakowski i komes Piotr (Włast) odpowiadają św. Bernardowi opatowi z Clairvaux na jego zapytanie o możliwościach nawrócenia Rusinów, oraz wzywają go do przybycia do Polski celem głoszenia wśród ludności krajów słowiańskich słowa Bożego.

                                B(ernardo) dei gratia Clarevallensi abbati, viro venerabili et reverendo, omni praeconio digno et merito, sanctitatis insigni, M(atteus) eiusdem gratia Cracoviensis episcopus et comes.. Petrus, quos facit facere fructus. Grates deo nostro referimus, grates siquidem infinitas, qui vos talem o abbatum decus et gloria, nostro suscitavit seculo, quem solicitudo omnium ecclesiarum quemadmodum vas electionis nunquain et nusquam praetereat, quem infirmitas aliorum cogat pariter infirmari. Cuius meritis deus orbi bonum omne largitur immerito, cuius prece districtus arbiter mitigatus sententiam revocat ac, ne statim feriat peccatores, iram suspendit, ut parcat. Dilectus filius vester magister A. nos ex parte vestra consuluit, si quis posset et impios Ruthenorum ritus atque observantias extirpare. Posset quidem domine, posset, sed solus ille homo posset, in quo potens gratia esset. Confidimus autem in domino Jesu, quod si abbas Clarevallensis hic esset hoc bonum facere posset. Gens autem illa Ruthenica multitudine innumerabili ceu syderibus adaequata, orthodoxae fidei regulam ac verae religionis instituta non servat, non attendens, quoniam extra catholicam ecclesiam veri sacrificii locus non est. Nec solum in sacrificio dominici corporis sed in coniugiis repudiandis et rebaptizandis atque aliis ecclesiae sacramentis turpiter claudicare cognoscitur. Ita erroribus variis, immo vero haeretica pravitate a primordio suae conversionis imbuta, Christum solo quidem nomine confitetur, factis autem penitus abnegat. Neque enim vel latinae vel graecae vult esse conformis ecclesiae, sed seorsum ab utraque divisa neutri gens praefata sacramentorum participatione communicat. Hoc autem domine totum penetrabilior omni gladio ancipiti vestra praedicatio amputaret, si ut eam visitaretis, vobis spiritus sanctus inspiraret. Nec modo in Ruthenia, quae quasi est alter orbis, verum etiam in Polonia et Böemia, vel communi appellatione Sclavonia, quae plures provincias continet, talem ac tantum fructum, tamque deo acceptabilem faceretis, ut ab ipso postmodum audiretis: Euge serve bone et fidelis. Auf certissime vobis omnes, aut fere ommes, ut speramus, in auditu auris obedirent. Dignamini igitur pie pater, dignamini, qui caeteras illustrastis, nostras etiam tenebras illustrare. Dignamini Sclavos incompositos in via morum et vitae rationibus informare. Dignamini gelidum axem vestri praesentia visitare, ut in adventu nostri abbatis frigus horridum aquilonis austri gratia et Mulciberi flamine temperetur, ut inculta barbaries vestris moralitatibus excolatur, ut homines inhumani vestra eruditione mitescant, sub iugo dominico mansuescant. Si enim gloria celeberrima et Treicius Orpheus et Thebanus Amphion coelo inseruntur et astris, vatumque celebrantur ingenio et post mortem carmine vivunt, quod uterque sylvas et lapides, id est sylvestres et lapideos homines, lyrae cantibus delinivit, legemque pati coegit, quanto magis nos speramus, quod gentes efferas et immanes sacer abbas Christo conciliet, qui et praeco est evangelii et lucerna in domo domini et divinae voluntatis interpres et melior Orpheo .. et superna clarus scientia, et coelesti praeditus intelligentia et omnium fere charismatum munere insignitus et gratia. Quanto autem animi, quamque ardenti desiderio ego et comes Petrus, vir utique circa dei cultum et ecclesiam religionemque devotissimus, vestrum pie pater praestolemur adventum, solus ille nobis est testis, qui videt secreta cordis. Nec nos soli optamus abbatem Clarevallensem, simul in unum dives et pauper, nobiles et ignobiles, iuvenes et virgines, senes cum iunioribus aeque desiderant. Abbatem omnis ordo et aetas, abbatem omnis sexus atque omnis conditio, abbatem omnes Poloni omniumque vota suspirant.

                                A. Oryg. zaginiony.
                                B. Kopia zaginiona, znajdowała się w XVIII w. w klasztorze norbertańskim w Windbergu, diecezja Ratyzbona.
                                Druk: a. Pez B., Thesaurus anecdotorum novissimus, Augsburg 1721-9, VI (V cz. 1). 360-1, nr 125, r. około 1150, według B; b. Bielowski A., Wstęp krytyczny do dziejów Polski, Lwów 1850, 94, r. 1143-1153, według a; c. Migne, Patrologia CLXXXII. 681, według a; d. MPH. II. 15, około 1150, według, a; - regest: e. Erben J., Regesta Bohemiae I. nr 281, r. 1150; f. Regesten nr 25, r. 1144-45; g. Smolka St., Mieszko Stary 472, nr 17, r. 1144-53; h. Friedrich G., Cod. dipl. Bohemiae I. nr 153, r. 1146-7; i. Budkowa, Repertorium, nr 43, r. 1143-1145.
                                Literatura: 1. Abraham Wł., Organizacja Kościoła łacińskiego na Rusi, Lwów 1904, I. 89; 2. Górka O., Przyczynki do dyplomatyki 364, przyp. 2; 3. Friedberg M., Ród Łabędziów 76; 4. Maleczyński K., Wpływy obce na dokument polski XII w., (Kwart. Histor. 1932, XLVI. 31, przyp. 9); 5. Grodecki R., Dzieje Śląska 146; 6. Balzer O., Studium o Kadłubku, (Pisma I. 128), Lwów 1934; 7. Uhtenwoldt H., Peter Wlast, Wrocław 1940, 29 nn.

                                Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 18:37
                                  (grudzień 1147 - marzec 1148).

                                  Henryk młodszy król niemiecki poleca papieżowi Eugeniuszowi III arcybiskupa mogunckiego Henryka i innych arcybiskupów niemieckich, którzy udają się do Stolicy Apostolskiej, oraz przypomina sprawę siostry króla Konrada, księżnej polskiej, wyklętej przez papieża.

                                  Dilectissimo in Christo patri Eugenio summo et universali pontifici, Henricus dei gratia Romanorum rex filialem per omnia dilectionem et debitam in domino reverentiam. Sanctitati vestrae totis animi viribus multas gratiarum actiones referimus, quod legatos nostros et litteras affectione paterna suscepistis et dulcissimis responsis vestris nostram aetatem ad divinae religionis cultum et sanctae aecclesiae amorem benigne informastis et de absentia incliti patris nostri, vestri utique devotissimi filii, piam et efficacem consolationem exhibuistis. Vestris ergo apud deum intervenientibus meritis, quantum per ipsius gratiam aetate et industria proficere possumus, tantumdem in vestrae personae et sacrosanctae Romanae aecclesiae dilectionem ac totius catholicae ecclesiae defensionem crescimus. Siquidem pater noster a nobis sub vexillo sanctae crucis recedens, haec nobis supprema et multociens repetita mandata reliquit, ut vos sicut ipsum filiali et intimo affectu diligeremus, ut a vobis, tanquam a fidelissimo etatis nostrae tutore, verum consilium et competens adiutorium in omni oportunitate nostra speraremus. In quo traditae nobis ab ipso disciplinae proposito constanter permanentes, reverendam nobis paternitatem vestram pio studio salutamus, orantes, ut peticiones nostras, quae in subiectis habentur, intra efficatiam exauditionis admittatis. Primum quidem, ut carissimum nobis patrem ac preceptorem atque adiutorem nostrum Henricum venerabilem Moguntinum archiepiscopum, nec non alios archiepiscopos, episcopos, abbates, prepositos seu ceteras personas, quae de regno patris nostri, ad cuius successionem dei largiente misericordia ordinati sumus, ad vestram presentiam transeunt, clementi bonitate suscipiatis eosque ammonitione sedula, quod patienter et fortiter absentiam patris nostri ferant et nostram indolem educare studeant, exhortari non abnuatis, quatinus et ipsi cum gaudio in proprio suae dignitatis statu ad sua revertentes reditum patris nostri cum iocunditate expectent et nostris atque regni oportunitatibus debitum fidei et consilii effectum accomodent. Ducissa quoque Poloniae, nostra amita, tum per sententiam excommunicationis, quae a vobis in ipsam promulgata fuit, tum per absentiam patris nostri, sui utique domini et fratris, vim patitur et de terra sua et de honore sui ducatus exulare cogitur. Super qua re vestra discretio bene meminisse debet, quod pater noster eandem sororem suam cancellario vestro viro utique sapienti et honesto, nobisque karissimo, in manum commisit, et per eum vestrae celsitudini ipsam attente commendavit, ut videlicet ad eius restitutionem elementem operam adhibere dignemini. Corbeiensem quoque abbatem Wibaldum, nostrum utique et regni nostri fidelem, pari diligentia et simili studio in manum predicti cancellarii vestri per manum incliti patris nostri presentialiter commissum, vestrae mansuetudini nos quoque commendamus, ut eum in omni necessitate sua clementer protegatis et precipue in duabus abbatiolis obtinendis, videlicet Kaminata et Visbicke. Quae quia fere collapsae et destructae erant tam in religione quam in possessionibus, mansuetissimus pater noster eas Corbeiensi monasterio et praefato abbati iure proprietario contulit, quatinus per ipsius industriam divinus ibidem ordo reformetur et possessionibus recollectis, quae dispersae sunt atque conservatis, loca penitus, ut ceperant, non destruantur.

                                  A. Oryg. zaginiony.
                                  B. Kopia współczesna w kodeksie Wibalda ze Stablo, Berlin Tajne Archiwum Państwowe, sygn. I D 18,40, fol. 12v.
                                  Druk: a. Martene E. - Durand U., Veterum Scriptorum et monumentorum amplissima collectio, Paris 1724-55, II. 232, według B; b. Jaffe Ph., Bibliotheca rerum Germanicarum, Berlin 1864, I. nr 68, według B; c. MPH II. 11-12, według b; - regest: d. Stumpf nr 3607; c. Regesten nr 27; f. Smolka St., Mieszko Stary 471, nr 9.
                                  Literatura: 1. Smolka St., Mieszko Stary i jego wiek 260-261; 3.Baumbach F., Arnold v. Selenhofen Erzbisch. v. Mainz, Göttingen 1871, 22; 3. Giesebrecht W., Gesch. d. deut. Kaiserzeit, Braunschweig 1875, IV. 312 -13; 4. Bernhardi W., Konrad III, Leipzig 1883, 701-2, pod r. 1148; 5. Zakrzewski St., Władysław II ze szczególnym uwzględnieniem testamentu Bolesława Krzywoustego, (Sprawozd. AU. 1905, nr 5); 6. Hefele C. J., Leclercq H., Hist. des conciles, Paris 1912, V. cz.1, 822; 7. Bachmann J., D. päpstlichen Legaten 86; 8. Grodecki R., Dzieje Polski I. 148; 9. Zatschek E., Wibald v. Stablo, (Mttlg. d. Inst. f. Österr. Gesch. 1928, Ergbd. X. 480, 313 nn., 332).

                                  Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:09
                                    (Wrocław, 22 czerwca) 1149.

                                    Bolesław Kędzierzawy książę polski czyni nadania na rzecz klasztoru NPMarii i
                                    św. Wincentego we Wrocławiu, wymieniając imiennie nadane wsie, zatwierdza
                                    darowizny na rzecz klasztoru różnych możnowładców i swych poprzedników, oraz
                                    darowiznę dziesięcin, dokonaną przez biskupów wrocławskiego i krakowskiego.

                                    Notum sit omnibus tam presentibus quam futuris, quod ego dux Polonie Boleslaus
                                    pro salute anime mee ecclesie sancte Marie Virginis sanctique Vincency episcopi
                                    et martiris ista contulerim iure perpetuo possidenda: capellam videlicet sancti
                                    Martini infra civitatem Wratislay sitam et capellam sancti Benedicti in Legnice
                                    cum villis et redditibus et forum in festo supradicti martiris per octo dies
                                    institutum et thabernam in fine pontis prescripte civitatis positam. Forum
                                    quoque de Costinlot et tabernam in Polsnica cum villis Grabisin et Socolnice et
                                    Chenese. Sobocisce, quam dedit dux Wlatislaus pro dimidia Trebnicha. Hec autem
                                    sunt nomina villarum, quas comites Polonici eidem contulerunt ecclesie. Comes
                                    Petrus fundator ecclesie Virbeno, Odram, Crescenicam dedit et Olauam. In
                                    montibus Pachozlauus villam dedit et molendinum in Dobra. Vlostonissa comitissa
                                    dedit aliam. Sandiuoius Sveccino, Jordanus aliam, Cristinus iuxta Legnicham
                                    alteram . Diui Veyouo, Vitozlauus in Zaseph, Andreas Laurencit, Rathimirus
                                    Thatosouo, Bronisius Gorech, Sulislauus Pulsnicam, et (Crayec) Zozauiam.
                                    Johannes Wratislauiensis episcopus omnium villarum istarum et decimas usibus
                                    ecclesie supradicte incommutabiliter ampliavit et Matheus episcopus decimam in
                                    Laurencit, quam antecessores sui donaverunt, sub anathemate confirmavit. Acta
                                    sunt hec in consecracione ecclesie et sub anathemate confirmata anno ab
                                    incarnacione domini M°C XLVIIJJ° presentibus episcopis Johanne Wratislauiensi,
                                    Matheo Cracouiensi supramemoratis et Steffano Lubucensi, comitibus autem domino
                                    Jaxa, Michora, Clemente, Vrotis, Theodoro et Crisano.

                                    A. Oryg. zaginiony.
                                    B. Kopia z r. 1487 "Matrica sancti Vincentii", Wrocław Archiwum Państwowe, sygn.
                                    rep. 135 D 90 a I, fol. 186 - 186v, według A; C. Kopia około r. 1500 "Liber
                                    annalium devolutionis Silesie ad regnum Bohemie", Wrocław Archiwum miejskie,
                                    sygn. mscr. A 4, fol. 58, według A; D. Kopia z lat 1543-86, tamże, sygn. mscr. A
                                    6, fol. 137v, według C; E. Kopia z XVIII w., Biblioteka miejska (Uniwersytecka),
                                    sygn. mscr. R 964, fol. 41, według B; F. Kopia z XVIII w; Wrocław Archiwum
                                    Państwowe, sygn. rep. 135 D 103, fol. 118, 262, według B; G. Kopia z XVIII w.,
                                    tamże, sygn. rep. 135 D 104, fol. 36, według B; H. Kopia z r. 1726, tamże, sygn.
                                    rep. 135 D 95, fol. 1, według B; I. Kopia z końca XVIII w., Wrocław Biblioteka
                                    Miejska (Uniwersytecka), sygn. mscr. Klose nr 104, fol. 1, według B; J. Kopia
                                    nowożytna, Wrocław Archiwum Państwowe, sygn. rep. 175 D 137; K. Kopia nowożytna,
                                    tamże, sygn. rep. 135 D 92, fol. 20, według C; L. Kopia nowożytna, tamże, sygn.
                                    rep. 135 D 142, str. 8, według C.
                                    Druk: a. Hugo L. Ch., Annales II. probat. 690, według B; b. Klose S. B., Von
                                    Breslau I. 220, według B; c. Mosbach A., Piotr syn Włodzimierza 102, przyp.,
                                    według B; d. Schirrmacher Fr. W., UB. nr 1, według B; e. Haeusler W., UB nr 1,
                                    według B; f. Piekosiński Fr., Mon. med. aevi dipl. nr 16, według c; g. Górka O.,
                                    Przyczynki do dyplomatyki 406, według B; h. Schulte L., D. angebliche Urkunde,
                                    (Ztschr. f. Gesch. Schles. 1914, XLVIII. 335), według B; - regest: i. Regesten
                                    nr 33; j. Smolka St., Mieszko Stary 472, nr 16; k. Funcke F., Regesten d.
                                    Bischöfe v. Lebus nr 4, r. 1148; l. Budkowa, Repertorium nr 49; m. Cod. dipl.
                                    Siles. cz. 2, I. nr 23.
                                    Literatura: 1. Görlich F. X., Gesch. d. Abtei hlg. Vinzenz I. 9; 2. Markgraf H.,
                                    Z. Gesch. d. Breslauer Kaufhauses, (Ztschr. f. Gesch. Schles. 1888, XXII. 250);
                                    3. Kętrzyński W., Studia 229; 4. Schulte L., D. angebliche Stiftungsurkunde,
                                    (Ztschr. f. Gesch. Schles. 1903, XXXVII. 286 nn.); 5. Małecki A., W kwestii
                                    fałszerstwa dokumentów 433; 6. Zinkler A., Ausgrabungen am ehemaligen
                                    Vincenstift, (Beiträge z. Gesch. d. Stadt Breslau 1936, II. 104 nn.); 7. Appell
                                    H., D. Echtheit d. Trebnitzer Gründungsurkunden, (Ztschr. f. Gesch. Schles.
                                    1937, LXXI. 55).
                                    Autentyczność dokumentu została zakwestionowana przez Grünhagena C. (i, nr 33),
                                    a za nim przez Schultego L. (h, str. 335 nn.) i Budkową Z. (l, nr 49
                                    objaśnienia). Górka O. (g, str. 609 nn.) uważa go za interpolowany; Appell H.
                                    (7, str. 55) nazywa go "autentische Quelle d. 12 Jhdts".

                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                    • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:10
                                      (lipiec 1149 - 8 kwietnia 1150).

                                      Walter biskup wrocławski nadaje na prośby komesa Piotra, jego żony Marii i syna Świętosława i innych maganatów dwom kościołom pod wezwaniem NPMarii we Wrocławiu koło mostu i na górze Ślęży, przy ich poświęceniu dziesięciny z dziewięciu imiennie wyliczonych wsi.

                                      Notum sit omnibus presentibus et futuris, quod ego Waltherus dei gratia Wratislaviensis ecclesie episcopus pro singulis quibusque ecclesiarum neccessitatibus ex debito sollicitus, honeste peticioni comitis palatini Petri simul et uxoris sue Marie, pariter et filii sui Swentoslai ceterorumque nobilium condescendere non distuli et ecclesiis duabus in Wratislavia iuxta pontem scilicet et in monte Silencij in honore sancte dei genitricis semperque virginis Marie constructis villarum novem decimas in consecracione earundem addidi iure perpetuo possidendas scriptoque pariter et sigillo meo incommutabili confirmavi. Quarum villarum scilicet ad ecclesiam Wratislaviensem pertinencium nomina sunt hec: Strzegoni, Ruseke, Jarasszow, Luszina, Pastuchow; montane vero ecclesie villarum nomina sunt hec: Wgyasd, Tczanscowa, Scrobis, Bistritcza ex utraque parte aque. Si quis ista violare seu qualibet occasione mutare presumpserit, non solum gloriose virginis, sed eciam omnipotentis dei excommunicacione perpetua damnatus incurrat offensam, nisi resipiscat et condigna satisfactione peniteat.

                                      A. Oryg. zaginiony.
                                      B. Kopia sprzed r. 1529 Benedykta z Poznania "Cronica Petri comitis ex Dacia", Wrocław Biblioteka Uniwersytecka, sygn. msc. IV fol. 188, fol. 32' (trzecia paginacja), według A; C. Kopia XVIII w. tejże kroniki, tamże, sygn. mscr. IV fol. 239, str. 4-5, według B (rękopis spalony).
                                      Druk: a. Klose S. B., Von Breslau I. 214, według C; b. Heyne J. Bist. Breslau I. 160, według a; c. Piekosiński Fr., Mon. med. aevi dipl. nr 17, według b; d. Schulte L., D. Anfänge d. Marienstiftes 62, według C (?); - regest: e. Smolka St., Mieszko Stary 473, nr 21; f. Regesten nr 34; g. Budkowa, Repertorium nr 51; h. Cod. dipl. Siles. cz. 2, I. nr 24.
                                      Literatura: 1. Mosbach A., Piotr syn Włodzimierza 122; 2. Adler H., Gesch. d. Zobtenberges 3 i pass.; 3. Kętrzyński W., Studia 209; 4. Górka O., (Kwart. Histor. 1910, XXIV. 634 nn.); 5. Tenże, Przyczynki do dyplomatyki 413 nn.; 6. Uhtenwoldt B., Peter Wlast d. Siling 52.
                                      Autentyczność dokumentu zakwestionowali Mosbach A. (1. str. 122); Schulte L. (d, str. 37-36, 61-65); Górka O. (4, str. 634 nn.; 5, str. 413 nn.) i Uhtenwoldt B. (6, str. 52). Argumenty ich nie są przekonywujące. Brak aktu w najstarszym kopiarzu klasztornym nie dowodzi niczego, gdyż opuszcza on wiele autentycznych dokumentów. Mylne zidentyfikowanie przez Górkę Strzegomia prowadzi do błędnych wniosków. Scholz - Babisch (h, nr 24) uważa dokument za autentyczny.

                                      Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                      • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:11
                                        Lateran, 23 stycznia (1150).

                                        Eugeniusz III papież napomina episkopat polski, aby klątwę rzuconą przez legata
                                        Gwidona, diakona kardynała, wysłanego do Polski w celu zawarcia pokoju między
                                        księciem Władysławem a jego braćmi, zachowali.

                                        Eugenius episcopus servus servorum dei venerabilibus fratribus archiepiscopis,
                                        episcopis et aliis aecclesiarum prelatis per Poloniam constitutis salutem et
                                        apostolicam benedictionem. Quod vos benedictionis alloquio salutamus, non ex
                                        vestris meritis fieri, set ex apostolicae sedis benignitate credatis. Sui enim
                                        debet honoris dolore prosterni, quisquis apostolicis contempnit obedire
                                        mandatis. Nos siquidem pro nostri officii debito de vestra et populi vobis
                                        commissi salute solliciti dilectum filium nostrum G(uidonem) sanctae Romanae
                                        ecclesiae diaconum cardinalem ad partes vestras olim direximus, ut et pacem
                                        inter W(ladislaum) ducem et fratres eius auxiliante domino reformaret, et
                                        aecclesiastica negotia, tanquam apostolicae sedis legatus, tractaret. Qui, sicut
                                        a nobis mandatum acceperat, partem, que noluit eius monitis obedire, et eos, qui
                                        eiusdem ducis terram detinent, excommunicationis vinculo innodavit et in terra
                                        divina prohibuit officia celebrari. Vos autem, sicut accepimus, quoniam hoc eum
                                        ex mandato nostro non fecisse asseritis, sententiam ipsam minime observatis.
                                        Quia vero ipse hoc nostro fecit mandato, nos tam excommunicationis, quam
                                        interdicti sententiam, sicut ab ipso data est, ratam habemus et, ut vos eam
                                        observetis et faciatis firmiter observari, precipimus. Tu vero frater
                                        archiepiscope, cui hoc ex debito tui officii potissimum imminet, ut
                                        inexcusabiles sint, omnibus suffraganeis tuis et aliis aecclesiarum prelatis
                                        denuncies et sententiam ipsam firmiter observes et facias observari; sciturus,
                                        quia siquis vestrum eandem sententiam observare noluerit, beati Petri et sanctae
                                        Romanae aecclesiae non effugiet ultionem. Data Laterani X kalendas februarii.

                                        A. Oryg. zaginiony.
                                        B. Kopia współczesna Kodeks Wibalda ze Stablo, Berlin Tajne Archiwum Państwowe,
                                        sygn. h I D 18, 40, fol. 80, według A.
                                        Druk: a. Martene E. - Durand U., Amplissima Collectio II. 406, nr 222, według B;
                                        b. Mansi J. D., Sacrorum conciliorum nova et amplissima collectio, Florentiis et
                                        Veneciis 1759-1798, XXI. 685, według a; c. Migne, Patrologia CLXXX. 1408, nr
                                        376, według b; d. Jaffe Ph., Bibl. rer. German. I. nr 224, według B; e. MPH. II.
                                        17, według d; f. Kod. dypl. wkopol. I. nr 16, r. 1150 28 I, według e; - regest:
                                        g. Regesten nr 36; h. Smolka St., Mieszko Stary 473, nr 19; i. Jaffe Ph.,
                                        Regesta nr 9369; j. Budkowa, Repertorium nr 50.
                                        Literatura: 1. Smolka St., Mieszko Stary 263; 2. Bernhardi W., Konrad III 801-2,
                                        przyp. 30, 781, przyp. 27; 3. Zakrzewski St., Władysław II; 4. Górka O., Studia
                                        nad dziejami Śląska, Lwów 1911, 65; 5. Bachmann J., D. päpstlichen Legaten 86-9;
                                        6. Zatschek H., Wibald v. Stablo 382.

                                        Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                        Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                        Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                        • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:11
                                          (1150?) Jan. (?)

                                          C. Dei gratia glorioso Romanorum regi augusto, G. sancte Romane ecclesie
                                          diaconus cardinalis devotum servitium suum et orationum perseverantiam. Pro
                                          negotio nobilis et illustris viri ducis Polonie et coniugis eius sororis vestre,
                                          mandato domini Pape nos satis laborasse, vobis non extat incognitum; verum
                                          persistentibus in duricia sua adversariis, sicut a domino Papa nobis iniunctum
                                          fuerat et exhortationis vestre nobis monita suggesserunt, iustitiam de eis
                                          facere non dubitavimus. Quia ergo negotium illud iam ad vos quodammodo spectare
                                          videtur, maiestatis vestre celsitudinem attente rogamus, ut ita manum auxilii
                                          vestri eidem duci et brachium fortitudinis vestre porrigere studeatis, ut
                                          vigorem ecclesiastici officii in hac parte viriliter sublevetis, et de indulta
                                          pace duci et sorori vestre, laudem a Deo et hominibus consequi valeatis.
                                          Sententiam autem quam circa adversarios ducis W. et sororis vestre
                                          promulgavimus, dominus Papa et Romana ecclesia firmaverunt, et usque quo
                                          resipiscant et ad pacem convertantur, eam sententiam nullatenus rellaxabunt.

                                          Jaffé. Bibl. rer. Germ. I. Nr. 225. (Bielowski. Monum. Poloniae histor. II. p. 17).

                                          Codex Diplomaticus Majoris Polonia. Kodeks Dyplomatyczny Wielkopolski obejmujący
                                          dokumenta tak już drukowane, jak dotąd nie ogłoszone, sięgające do roku 1400.
                                          Wydany staraniem Towarzystwa Przyjaciół Nauk Poznańskiego. Tom I. zawiera numera
                                          1 - 616 lata 984 - 1287. Poznań 1877. Nakładem Biblioteki Kórnickiej. Drukiem J.
                                          I. Kraszewskiego (Dr. W. Łebiński).
                                          • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:13
                                            (Spira ?, 8 - 15 lutego 1150).

                                            Wibald opat Korbei zawiadamia Arnolda proboszcza kolońskiego o wypadkach w
                                            Niemczech, o zamiarach króla, oraz o planie osadzenia z powrotem w Polsce
                                            siostry królewskiej.

                                            Dilecto domino et amico suo A(rnoldo) venerabili sanctae Coloniensis aecclesiae
                                            preposito maiori, regiae curiae cancellario, frater W(ibaldus) dei gratia id,
                                            quod est in aecclesia catholica, se ipsum et sua universa. Acephalas litteras a
                                            vobis accipere consuevimus. Quas qui scribunt, similes sunt illis, qui prandent
                                            illotis manibus. Semel correptus de cetero emendabitis. Ad penultima vestra
                                            inter prima nostra vobis respondemus, quod, quando convenerimus plura dilectioni
                                            vestrae referre habebimus, que ut litteris mandarentur, nec breve nec tutum
                                            fuit. Preterea multa nobis dempta sunt, ex eo videlicet, quod deo de coelis
                                            distillante misericordiam Guelfo cum omnibus fere hominibus suis a iuniore rege
                                            pugna superatus, captus est. Et opinabile quidem est et veraci coniecturae satis
                                            consentaneum, quod si hoc bonum divina clementia non esset largita, magnos in
                                            regno motus fuisse futuros, quos nunc ex facili posse comprimi et suffocari
                                            confidimus. Que plenius a clerico vestro cognoscere poteritis. In quantum vero
                                            intelligere et diiudicare potest nostra capacitas, dominus noster rex omne
                                            studium et consilium suum convertit ad disponendas et gerendas res publicas, nec
                                            modo tempus redimit nec causas perfunctorio transitu eludit. Inde est, quod
                                            ordinatis serio et rationabiliter rebus suis, que ex quadam necessaria serię
                                            quodammodo concatenatae sunt, colloquium habere vult cum Saxonibus in dominica,
                                            qua cantatur Iudica me deus, apud Fuldam. Ubi vos interesse modis omnibus mandat
                                            et precipit. Mittere etenim Romam cum gravitate magna et regni ac personae suae
                                            honestate intendit, in quibus rebus vestro plurimum consilio innititur et nos
                                            tanquam captivatos usque ad adventum vestrum tenet. Defixum plane et ratum est
                                            apud ipsum, quod si sororem suam absque armis in Poloniam reducere potuerit, mox
                                            expeditionem Italicam magnifico apparatu ordinabit. Super quo nos iam dubitare
                                            non audemus et maxime, cum ad consilium, quod iam captaverat, hanc mirabilem et
                                            insperatam oportunitatem propicia divinitas ei adiecerit. Cetera, cum veneritis,
                                            plenius deo prestante conferemus. Que pueri didicimus, iam senes experimur.
                                            Coelum, non animum mutant, qui trans mare currunt. In aqua Jordanis peccata
                                            vestra abluere potuistis, set mores vestros eluere non potuistis; etenim non
                                            solum mores vestros, set etiam morositatem inde retulistis.

                                            A. Oryg. zaginiony.
                                            B. Kopia współczesna Kodeks Wibalda ze Stablo, Berlin Tajne Archiwum Państwowe,
                                            sygn. h I D 18, 40, fol. 78-78v, według A.
                                            Druk: a. Jaffe Ph., Bibl. rer. German. I. nr 226. według B; b. MPH. II. 18,
                                            według a; - regest: c. Regesten nr 37; d. Smolka St., Mieszko Stary 473, nr 20.
                                            Literatura: 1. Grünhagen C., Die Vertreibung Vladislaws 77-97; 2. Smolka St.,
                                            Mieszko Stary 263; 3. Bernhardi W., Konrad III, 802, przyp. 30; 4. Zakrzewski
                                            St., Władysław II; 5. Zatschek H., Wibald v. Stablo 383-85, 284, 289.

                                            Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                            Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                            Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                            • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:14
                                              (około 1150).

                                              Fragment spisu posiadłości klasztornych w Nienburgu, wymieniający także własności klasztoru na Śląsku.

                                              ... ibidem ecclesia et mercatu, Lighinici mercatus et ecclesia, Zrale mercatus et ecclesie due, Crocowa urbs, ecclesia et mercatus, Cotibus ecclesia et mercatus. Ibi sunt iuxta urbem XXIJ unci et quotquot unusquisque uncos habet, tot scilicet urnas mellis dabit, aliquis IIIJor uncos, aliquis XIJ sive XX et de inculta terra quantum culta prebebit unusquisque tam silvis quam lignis et aquarum concursibus in singulis annis ac de crocimo in singulis sabbatis unam marcam. Temporibus Folcmari abbatis ingens dissensio adoleverat inter Heinricum marchionem de Ilburch, qui patruus Conradi marchionis extitit, et urbanos Niemcenses. Contigit quodam tempore Henricum marchionem cum manu valida in provinciam illam devenire, annitens debellare eam ac dicioni sue subicere. At contra hec evenit ac ratus sit. Quibus urbanis cognitis cum magna vi seu copia inobviam adcurrunt ac non modicum strages phalangium fecerunt, ceteros in fugam compulerunt. Unde haut modicum sunt ditati de predis occumbentium. Igitur non post modicum tempus rursus coadunata validiore manu, fingens se cum paucis venire, relictis comitibus suis in privatis locis, qui aggressus est eos et cepit pugnare. At Niemcenses autumabant sibi prospere cessurum, sicuti antea, cum omni nisu annitentes inniti. Interea adcurrunt de insidiis undiquessecus milites armati et una cum infestis in urbem intrabant. Et tali modo eos subdidit. Postea contra Sclavos dimicans advolat unus Sclavonicus miles vel eques cum magna francissa francisca et fracto cerebro eius dilapsus est. Quibus expertis suis comitibus urbanis, Heinrico scilicet marchione extincto, omnes de urbe Niemcensi volucri cursu exibant, domino emeritam talionem illi rependente, quia bis sancte Marie servientibus fraudem intulit. Igitur cognito abbate instituit in singulis annis homines, qui bona sanctorum habebant, illuc venire ad tuicionem provincie et populi, presertim tempore messis et seminarii, quia persecutio in dies grassabatur ab ipsis exulibus ab hereditariis suis seclusis. Donativum Heinrici regis secundi Babenbergensis super duas civitates in Triebus et Liubocholi in pago Lusizi consistentes: Mroscina, Grothisti, Liubsi, Zlopisti, Opprin, Goztewisti, cum omnibus territoriis suis et VIJ stagna peroptima iuxta Sprewe, que pertinent Nienburch. Ibi quiscunque voluerit piscari ter in anno, prebebit domino suo XXIIIJor marcas argenti pro hoc, qui frequenter vendit pisces mercatoribus de Brandeburch illuc adventantibus. Cellerarius quoque fratrum, quoties indiguerit, veniat illuc et iubeat illis habitatoribus sibi piscari. Olim dabantur fratribus de eodem beneficio CCC urne mellis et eodem modo servierunt Sclavi ibidem commanentes, quo Niemicenses. Sed postea constitutus est Sclavus quidam predives, Zuati nomine, qui frequenter abbatem et fratres seniores ad convivium vocavit, quatenus eius conviviis illecti ei aliquantulum parcerent in prebitione mellis, quod et impetravit. Et ex rogatu eius constitutum est, ut singulis annis daret C urnas mellis et duo carrada piscium, quod et impetravit. In villicatione Zprewe olim erant L ville et adhuc amplius remanent VIJ. Cetere devastate sunt, quia non habebant defensores. Ideo difugerunt inde aliqui, molares lapides super arbores suspendentes, ob indicium cognitionis sue ville hoc facientes. Et adhuc sunt VIJ curie super urbem Lubin. Et iuxta Alzterem IIJ ville iacent, quarum una vocatur Briezta, altera Priorna et ibi dudum erat mercatus, et Liutomizotla et alie plures, que pertinent ad IIJ ista burhwardia Triebus et Liubocholi ac Morscina. Ibi est ingens lapis, qui vocatur Opprin et VIJ optima stagna. Quapropter convenerunt in unum hi, qui remanserant, quatinus censum suum preberent in circuitu de gentibus, primum duci Polanico, deinde ultra Odoram manentibus, scilicet primatibus terre, uti pacem habeat ab his habitatoribus. Ac sic frequenter illic concurrunt et non illis obsunt nec ledunt. Igitur illa pars, que pertinet sancte Marie in Nienburch, tante longitudinis habet usque ad XVJ milliaria in silvis, aquis et lignis. Inde dabantur CCC urne ac totidem scoc piscium, nunc vero XL urne et V scoc piscium absque aliis commodis. Hec est iusticia Sclavorum Niemze regionis ac predictarum urbium duarum Heinrici regis Bauenbergensis, qui solvere debent fratribus Nienburgensis cenobii ex villis ibidem adhuc excultis: ab unaquaque domo unam urnam mellis et unum siclum et totidem peles omnium ibidem silvestrium capientium hyrcinam et mertherinam, cervinam et cattinam et ceterorum animalium silvestrium, et unum scoc piscium et unum maldrum humuliginis. Unusquisque hec cum suo plaustro apportabit, unde unicuique fratri cedent ad utilitatem suam XXV sicli totidemque pelles singulis annis, quia sunt quingenti sicli, similiterque ceterarum rerum. Et hec est longitudo Niemze regionis: X requies in longitudine et VIIIJ in latitudine, tam silvis, quam aquarum decursibus.

                                              A. Oryg. zaginiony.
                                              B. Kopia z połowy XII w. (sprzed r. 1157 ?, c. 1175 ?), Zerbst biblioteka gimnazjalna.
                                              Druk: a. Kindscher F., (Anzeiger d. German. Museums 1859, nr 10), według B; b. Tenże, D. Nienburger Bruchstück, (Neu. Lausitz. Mag. 1861, XXXVIII. 149-150), według B; c. Riedel. A. F., Cod. dipl. Brandenburg. A. XXIV. 324-5, według B; d. Heinemann O., Cod. dipl. Anhalt. V. dodat. nr 1, według B; - regest: e. Regesten nr 5 b; f. Lippert W., UB d. Stadt Lübben, Dresden 1937, III. nr 2; g. Cod. dipl. Slles. cz. 2. I. nr 25.
                                              Literatura: 1. Kindscher F., D. Nienburger Bruchstück z. Gesch. d. Lausitz, (Neu. Lausitz. Mag. 1861, XXXVIII. 148 nn.); 2. Neumann J. W., Noch ein Beitrag z. frühesten Gesch. d. Niederlausitz, (tamże 156 nn.); 3. Ledebur L., Über d. in Nienburg entdeckte Bruchstück, (Anzeiger f. Kunde d. deut. Vorzeit 1869, VII. nr 122); 4. Fechner F., Leben d. Erzbischofs Wichmann v. Magdeburg, (Forsch. z. deut. Gesch. 1865, V. 540 nn.): 5. Gumowski M., Sprawa braniborska XII w., (Slav. Occid. 1929, VIII. 202 nn.); 6. Maetschke E., Aus Breslaus Frühzeit, (Beitr. z. Gesch. d. Stadt Breslau 1955, I. 26).
                                              Autentyczność zapiski nie jest na ogół kwestionowana. Poglądy badaczy różnią się jedynie na temat czasu jej powstania i identyfikacji poszczególnych miejscowości.

                                              Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                              • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:15
                                                Rivoli, 13 stycznia 1155.

                                                Fryderyk I cesarz niemiecki czyni nadanie na rzecz Guigona z Vienne hrabiego Albon.

                                                Fridericus divina favente clementia Romanorum rex ... Notum igitur facimus... quod nostro fideli Guigoni Dalphino comiti Gratianopolitano omnia beneficia, que hereditario usque ad nostra tempora iuste possedit, in posterum libere et quiete possidere concedimus... Ut autem huius nostrae concessionis donum omni evo inconvulsum permaneat, hanc inde paginam conscribi et sigilli nostri impressione corroborari iussimus... Affuerunt huic nostrae donationi multi principes et nobiles tam Teutonici quam Italici festes, quorum hec sunt nomina... Bolizaus dux Poloniae ... Actum anno dominicae incarnationis millesimo centesimo quinquagesimo quinto indictione quarta, anno vero regni eius tertio. Datum apud castrum Raverul, idus ianuarii.

                                                A. Oryg. pergaminowy, Grenoble Archiwum Państwowe.
                                                B. Transumpt z kwietnia 1238 cesarza Fryderyka II.
                                                Druk: a. de Valbonnais Moret de Bourchenu J., Hist. du Dauphine et des princes qui ont porte le nom de dauphin, Geneve 1722, I. 23, według B; b. Huillard-Breholles J. L. A., Hist. diplom. Friderici secundi, Paris 1852-61, V. 186-7, według a; - regest: c. Böhmer, Regesta nr 2344; d. Stumpf 545, nr 3704; e. Regesten nr 37; f. Fester R., Regesten d. Markgrafen d. Baden u. Hochberg 1050-1515, Innsbruck 1892, I. nr 108; g. Dobenecker O., Regesta Thuringiae II. nr 88.
                                                Literatura: 1. Heyck E., Gesch. d. Herzoge v. Zähringen, Freiburg 1891, 345; 2. Simonsfeld H., Friedrich I, 251, 290 przyp. 8. 722; 3. Wutke K., D. angebliche italienische Heerfahr Herzog Boleslaw I. d. Langen v. Schlesien 1195-1198, (Oberschles. Heimat 1909, V. 127); 4. Holtzmann R., Über d. Polenfeldzug v. J. 1157, (Ztschr. f. Gesch. Schles. 1922, LV. 54, przyp. 4).

                                                Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:16
                                                  Rzym, 23 kwietnia 1155.

                                                  Hadrian IV papież na prośbę biskupa wrocławskiego Waltera bierze biskupstwo
                                                  wrocławskie pod swą opiekę i zatwierdza jego posiadłości.

                                                  || Adrianus episcopus servus servorum dei venerabili fratri Gualtero
                                                  Wrotizlauensi episcopo eiusque successoribus canonice substituendis in
                                                  perpetuum. || In eminenti apostolice sedis specula disponente domino constituti
                                                  fratres nostros episcopos tam vicinos, quam longe positos, fraterna caritate
                                                  debemus diligere et ecclesiis, quibus | domino militare noscuntur, suam
                                                  iustitiam conservare. Eapropter venerabilis in Christo frater episcope tuis
                                                  iustis postulationibus clementer annuimus et ecclesiam || Wrotila || uensem, cui
                                                  deo auctore prees, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et presentis
                                                  scripti privilegio communimus. Statuentes, ut quascumque possessiones, quecumque
                                                  bona eadem | ecclesia in presentiarum iuste et canonice possidet, aut in futurum
                                                  concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu
                                                  aliis iustis | modis deo propitio poterit adipisci, firma vobis tuisque
                                                  successoribus et per vos eidem ecclesie illibata permaneant. In quibus hec
                                                  propriis duximus exprimenda vo | cabulis: civitates, castella, villas, curtes et
                                                  plebes Trecen, Tescin, Gradice(m) Golensicezke, Otemochov, Gradice Barda,
                                                  Nemechi, Gramolin, Gradice(m) Ztrigom, Zpi | ni, Valan, Godiuice Szobolezke,
                                                  Glogov, Sezezko, Milice. Hec predicta loca singula cum omnibus pertinentiis
                                                  earum, terras quoque cultas et incultas, servos ac | anciilas et cetera, que
                                                  iuste et legitime eidem ecclesie pertinent, abbatiam sancti Martini cum
                                                  pertinentiis suis, castellum Otomochov cum pertinentiis, castrum Milich ad usus
                                                  fratrum supradictę ecclesie deputatum cum pertinentiis suis. Forum de Trebnice,
                                                  quod Circuice translatum est. Duas villas, una que vocatur Tache | uus, altera
                                                  Pobzino. Villam, que est sita inter Muchobor et Selenza. Ex dono Pomne(m) villas
                                                  hereditatis sue quattuor, unam in montibus, aliam iuxta vadum, | quod dicitur
                                                  Lau, tertiam iuxta Boreck, quartam iuxta aquam, que dicitur Olaua; quintam, quę
                                                  vocatur Grogesseuici cura hominibus, quorum hec sunt nomina: Groges, Pau | lus,
                                                  Dobrenta, Suc, Rozvad, Radost cum duobus filiis Rados et Milozlau, quos omnes,
                                                  cum dux Mesico convictos decimos Gedchenses vellet abducere, cum voluntate et |
                                                  assensu fratris eius Bolizelaui ducis coram nobilibus totius Polonię eidem
                                                  ecclesie restituit; in morte etiam sua omnia, que iuste possidere videbatur,
                                                  servos scilicet et ancillas, | curtem intra civitatem cum pertinentiis suis. Ex
                                                  dono Sibin duas villas unam, quę dicitur Hvzouici, alteram iuxta Vidav; ex dono
                                                  Sulizclaui duas villas: unam in montibus, | que dicitur Sulizclauici, alteram
                                                  Cochethov; ex dono comitis Lutizlai unam iuxta montem Ruzoua; ex dono comitis
                                                  Tedleui unam iuxta Calis; ex dono comitis Wlaz tres: Gele | nino iuxta Borech,
                                                  aliam iuxta Thurou(em), tertiam, que vocatur Ztriouo iuxta Pagenchno. Homines
                                                  etiam, quos dux Mesico cum hereditatibus suis ecclesie vestre restituit. Ex dono
                                                  ducis Boleziaui quinque | rusticos, quorum nomina sunt hec: Oiros, Syma, Weztis,
                                                  Milees, Vidl. Ex dono comitis Woizlai villam super vadum Zunigrod cum villulis
                                                  adiacentibus Charbci et Wseuilci. Ex dono comitis Zlauomir | villam iuxta Radom,
                                                  que vocatur Zlauno. Villas ecclesie beati Iohannis Zborouici videlicet,
                                                  Venzouici, Ozorentici, Smarseuici, Ciceuici, Drogotici, Gorice, Ztreganouici,
                                                  Biscopicj, Chirnichici, Scotenici, Rendisse | uici, Gozstech cum hominibus
                                                  Gremeza cum filiis, Bogdas et Sulon. Iuxta Goztech Briscleuici, Selim, Sorauin.
                                                  Villam que Carnchagora dicitur, villam etiam super rivulum, que Sorauina
                                                  dicitur, villam, que Chires | ne dicitur, villam que vocatur Iascotele, villas
                                                  Thessen, Grochouistam, Gelenov, Nalcho, circuitio iuxta Cozli, circuitio super
                                                  aqua, que Dragma vocatur et villam iuxta Sandoul, que Gora dicitur. Decernimus
                                                  ergo, ut nulli | omnino hominum liceat prefatam ecclesiam temere perturbare, aut
                                                  eius possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere aut aliquibus
                                                  vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum
                                                  gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva
                                                  in omnibus apostolicę sedis auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica
                                                  secularisve persona hanc nostre constitutionis paginam sciens contra eam temere
                                                  venire | temptaverit, secundo tertiove commonita, si non satisfactione congrua
                                                  emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat reamque se divino
                                                  iudicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat et a sacratissimo corpore ac
                                                  sangui | ne dei et domini redemptoris nostri Ihesv Christi aliena fiat atque in
                                                  extremo examine districte ultioni subiaceat. Cunctis autem eidem loco iusta
                                                  servantibus sit pax domini nostri Ihesv Christi, quatinus et hic fructum bonę
                                                  actionis percipiant et | apud districtum iudicem premia eternę pacis inveniant.
                                                  Amen, Amen, Amen.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:16
                                                    (Rota) Ego Adrianus catholice ecclesie episcopus ss. (BV).
                                                    † Ego Imarus Tusculanus episcopus ss.
                                                    † Ego Guido presbiter cardinalis tituli sancti Grisogoni ss.
                                                    † Ego Julius presbiter cardinalis tituli sancti Marcellj ss.
                                                    † Ego Octauianus presbiter cardinalis tituli sancte Cecilie ss.
                                                    † Ego Oddo diaconus cardinalis sancti Georgii ad Uelum Aureum ss.
                                                    † Ego Guido diaconus cardinalis sancte Marie in Porticu ss.
                                                    † Ego Gerardus diaconus cardinalis sanctę Marię in Via Lata ss.
                                                    Datum Rome, apud sanctum Petrum per manum Rolandi sancte Romane ecclesie
                                                    presbiteri cardinalis et cancellarii, VIIIJ kalendas maij, indictione IIJ,
                                                    incarnationis dominice anno M°C°L°IIIJ°, pontificatus vero domni Adriani pape
                                                    IIIJ anno primo.

                                                    A. Oryg. pergaminowy, pergamin włoski, liniowany ślepym rylcem poziomo;
                                                    marginesy znaczone; wymiary: szerokość 57,2 cm, wysokość 63,6 cm, zakładka 3,3
                                                    cm, Wrocław Archiwum Archidiecezjalne, sygn. C 46.
                                                    B. Kopia XV w., tamże, Liber niger fol. 324-5; C. Vidimus rady miejskiej
                                                    wrocławskiej z 9 III 1501, tamże, sygn. R. 60; D. Kopia XVII w., Wrocław
                                                    Biblioteka Miejska (Uniwersytecka), sygn. Rkp. 1670, str. 454 nn., według BEF;
                                                    E. Kopia z r. 1522 "rękopis nyski", Wrocław Archiwum Państwowe, sygn. rep. 135 D
                                                    1 b, fol. 353v, według A; F. Kopia XVI w. Daniela Rapolda z Freiburga "Jura
                                                    Silesiae", Wrocław Archiwum Miejskie, sygn. rkp. B 5, 2, fol. 299 nn., według
                                                    BCE; G. Kopia XVII w., tamże, sygn. rkp, D 8, pag. 278v (poprawki późniejsze
                                                    G,), według B.
                                                    Reprodukcja: a. Schulte L., D. Schutzurkunde Hadrian IV v. 23 April 1155 f. d.
                                                    Breslauer Kirche, (Darstell. u. Quell, z. schles. Gesch. 1907, III. tabl.); -
                                                    druk: b. Wattenbach W., Bericht ü. d. Arbeiten, (Ztschr. f. Gesch. Schles. 1858,
                                                    II, 191 nn.) według BCD; c. Heyne J., Bist. Breslau I. 105, według B; d. Kod.
                                                    dypl. wkopol. I. nr 586, według B; e. Haeusler W., UB nr 2, (ekscerpt) według
                                                    bc; f. Schulte L., D. Protektionsbulle d. Papstes Hadrian f. d. Breslauer
                                                    Kirche, (Ztschr. f. Gesch. Schles. 1895, XXIX. 73-80), według B-Ea-c; g. Tenże,
                                                    D. Schutzurkunde v. 1155, 175 nn., według A; h. Midunsky M. J., D. Urkunde Papst
                                                    Hadrians IV f. d. Bist. Breslau v. J. 1155, (tamże 1936, LXX. 26-36), według
                                                    AFG; - regest: i. Regesten nr 40; j. Jaffe Ph., Regesta nr 10040; k. Budkowa.
                                                    Repertorium nr 58; l. Cod. di p l. Siles. cz. 2, I. nr 26.
                                                    Literatura: 1. Pfitzner-J., Besiedlungs, Verfassungs u. Vermaltungsgesch. d.
                                                    Breslauer Bistumslandes, Reichenberg 1926, I. 5 nn.; 2. Milewski J., Dwie bulle
                                                    wrocławskie z lat 1155 i 1245, (Prace Filolog. 1927, XI. 430-61); 3. Wojtas M.,
                                                    Przynależność diecezji wrocławskiej do prowincji gnieźnieńskiej. (Bull. de
                                                    l'Acad. Polon. Cl. philol. 1929, 35-41); 4. Schmid E. F., Pfarrorganisation
                                                    1929, XVII. 202, przyp. 2, 254; 5. Wojciechowski Z., Najstarszy ustrój 144, 351;
                                                    6. Moepert A., Z. ältesten Bistumsurk. v. 1155, (Arch. f. schles. Kirchengesch.
                                                    1937, II. 1 nn.); 7. Appelt H., D. Echtheit d. Trebnitzer Gründungsurkunde,
                                                    (Ztschr. f. Gesch. Schles. 1937, LXXI. 55); 8. Silnicki T., Kościół na Śląsku 39
                                                    nn.; 9. Eistert K., Ergänzungen u. Berichtigungen z. d. beiden Schutzurkunden d.
                                                    Bist. Breslau v. 1155 u. 1245, (Arch. f. schles. Kirchengesch. 1940. V. 30 nn.).

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:17
                                                    (po 4 sierpnia 1157).

                                                    Fryderyk I cesarz niemiecki zawiadamia Wibalda opata Stablo o przybyciu posłów
                                                    polskich do Halli z propozycjami pokoju.

                                                    F(ridericus) dei gratia Romanorum imperator et semper augustus dilecto suo
                                                    W(ibaldo) Corbeiensi et Stabulensi abbati gratiam suam et omne bonum. Dignas
                                                    grates agimus dilectioni tuae, quod post curiam Bavenbergensem ita vicinus et
                                                    paratus nobis affuisti, ut forte a maiestate nostra vocatus sine cunctatione vel
                                                    dilatione ad omnes iussiones nostras explendas devotus occurreres. Scire itaque
                                                    prudentiam tuam volumus, quod magni legati Polonorum in Halla ad nos venerunt;
                                                    set nullum tale verbum, unde remanendi nobis daretur occasio, ad nos detulerunt,
                                                    a quibusdam suis fautoribus in hanc spem inducti, quod nullo modo instantem
                                                    expeditionem peragere possemus. Inde nos in misericordia dei, in cuius manu cor
                                                    regis est, omnem fiduciam nostram ponentes, II nonas augusti movimus
                                                    expeditionem, rogantes quam intime dilectionem tuam, ut apud divinam pietatem
                                                    prosperos successus et felicem reditum indefessis precibus nobis optineas. Si
                                                    vero Greci interim venerint, ordinavimus eos in Wormacia reditum nostrum
                                                    prestolari. Illuc quoque post reditum nostrum, per litteras nostras evocatus,
                                                    indubitanter accedas; quia te inconsulto nichil cum Grecis tractare proposuimus.

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopia współczesna. Kodeks Wibalda ze Stablo, Berlin Tajne Archiwum Państwowe,
                                                    sygn. h I D 18, 40, fol. 160.
                                                    Druk: a. Martene E. - Durand U., Ampliss. Collectio II. 595, według B; b.
                                                    Naruszewicz A., Dzieje narodu Polskiego VI. 36, według a; c. Jaffe Ph., Bibl.
                                                    rer. Germ. I. nr 465, według B; d. MPH. II. 21, według a; - regest: e. Stumpf nr
                                                    5778; f. Regesten nr 40 c.
                                                    Literatura: por. literaturę do nru następnego, oraz: 1. Zatschek B., Wibald v.
                                                    Stablo 492.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:17
                                                    (wrzesień 1157).

                                                    Fryderyk I cesarz niemiecki powiadamia Wibalda opata Stablo o swym zwycięstwie nad książętami polskimi, o trudach marszu i warunkach zawartego z Bolesławem Kędzierzawym pokoju w Krzyszkowie.

                                                    F(ridericus) dei gratia Romanorum imperator et semper augustus dilecto suo W(ibaldo) Corbeiensi et Stabulensi abbati gratiam suam et omne bonum. Quantam in expeditione Polonica, quam nuper gloriose peregimus, divina pietas gratiam nobis contulerit, quantave gloria et honore Romanum Imperium exaltaverit, Poloni sub iuga dominationis nostrae reducti protestantur et nos, quo plenius possumus, dilectioni tuae duximus significandum. Polonia quamvis arte et natura admodum munita esset, ut antecessores nostri reges et imperatores vix magna difficultate ad fluvium Oderam pervenissent, nos tamen in virtute dei, quae visibiliter nos precessit, clausuras illorum, quas in angustis locis precisa arborum densitate fecerant et magna ingenii mole obstruxerant, penetravimus. Et in octava assumptionis sanctae Mariae fluvium Oderam, qui totam terram illam quasi muro vallat et profunditate sua omnes excludit aditus, contra spem Polonorum cum omni exercitu nostro transivimus. Tanta enim erat omnibus transeundi aviditas, ut alii profundis gurgitibus se immergerent, alii vero transnatarent. Quo viso Poloni vehementer exterriti et iam nichil preter exicium et destructionem terrae sperantes, munitissima castra Glogowa et Bitum et alia plura, quae prius ab hoste capta non fuerant, timore nostro incenderunt et ipsi, quamvis auxilio vicinarum gentium Ruthenorum, Parthorum, Pruscorum, Pomeranorum maximum exercitum collegissent, a facie nostra fugierunt. Hos vero fugientes insecuti sumus et per episcopatum Frodezlau et episcopatum Poznan transcurrentes, totam fere terram igne et gladio vastavimus. Dux itaque Poloniae, cum totam terram et populum a facie manus nostrae periclitari videret, principes nostros tum per nuncios suos, tum in persona propria aggrediens, multis precibus, multis lacrimis vix tandem impetravit, ut sub iuga dominationis nostre redire et gratiam nostram recuperare mereretur. In predicto itaque episcopatu Poznan, in territorio Crisgowe prefatus dux Bolizlaus pedibus maiestatis nostre provolutus, interventu principum hoc ordine in gratiam nostram est receptus. Primo iuravit pro se et pro omnibus Polonis, quod frater suus exul ad ignominiam Romani imperii non fuerit expulsus. Deinde pollicitus est dare duo milia marcarum nobis et principibus mille, et uxori nostrae viginti marcas auri et curiae nostrae ducentas marcas argenti, pro ea negligentia, quod ad curiam nostram non venerat nec de terra debitam nobis fecerat fidelitatem. Iuravit quoque expeditionem Ytalicam. Deinde iuravit; quod ad curiam nostram Magdeburgh in natali domini celebrandam venire debeat super querimonia fratris sui expulsi plenarie responsurus. Sicque iurata nobis fidelitate et de supradictis omnibus fideliter explendis acceptis obsidibus Cazimero fratre ducis et aliis nobilibus, gloriose deo duce revertimur. Caeterum, quia in legatione Grecorum prudentiam tuam nobis adesse desideramus, mandando rogamus dilectionem tuam, quatinus in vigilia sancti Michaelis Wirzeburc nobis occurere festines.

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopia współczesna Kodeks Wibalda ze Stablo, Berlin Tajne Archiwum Państwowe, sygn. h I. D 18, 40, fol. 161-1610, według A.
                                                    Druk: a. Martene E. - Durand U., Ampliss. Collectio II. 594, według B; b. Naruszewicz A., Dzieje narodu polskiego VI. 40-41,według a; c. Jaffe Ph., Bibl. rer. Germ. I. nr 470, według B; d. MPH II. 21-22, według a; e. Kod. dypl. wkopol. I. nr 19, według d; - regest: f. Regesten nr 40 d; g. Smolka St., Mieszko Stary 474, nr 27.
                                                    Literatura: 1. Prutz H., Kaiser Friedrich I. 105; 2. Krüger G., Friedrich Barbarossa; 3. Smolka St., Mieszko Stary 269 nn.; 4. Braune H., D. Feldzug Barbarossas gegen Polen 44 nn.; 5. Simonsfeld H., Friedrich I, 544-546; 6. Tenże, D. polnische Feldzug Friedrichs I. 35; 7. Zakrzewski St., Okres do schyłku XII w. 115; 8. Schiermeisen L., D. politischen Beziehungen Schlesiens zu Polen im Laufe d. Jhdte, (D. Oberschles. 1921, III. nr 12, 225); 9. Holtzmann R., Über d. Polenfeldzug Friedrich Barbarossas 42-55; 10. Grodecki R., Dzieje Polski I. 152 nn.; 11. Zatschek H., Wibald v. Stablo 478, 492; 12. Grodecki R., Dzieje Śląska 169 nn.; 13. Schünemann K., Deut. Kriegführung im Osten währed d. Malters, (Deut. Arch. f. Gesch. d. Malters 1938, II. 69); 14. Lüdtke Fr., Barbarossas Feldzug gegen Polen 26-30; 15. Otto E., Friedrich Barbarossa in seinen Briefen, (Deut. Arch. f. Gesch. d. Malters 1942, V. 74).

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:19
                                                    (1157, September)

                                                    F. Dei gratia Romanorum imperator et semper augustus, dilecto suo W. Corbeiensi
                                                    et Stabulensi abbati gratiam suam et omne bonum. Quantam in expeditione
                                                    Polonica, quam nuper gloriose peregimus, divina pietas gratiam nobis contulerit,
                                                    quantave gloria et honore Romanum imperium exaltaverit, Poloni sub iugo
                                                    dominationis nostre reducti protestantur, et nos quo plenius possumus dilectioni
                                                    tue duximus significandum. Polonia quamvis arte et natura admodum munita esset,
                                                    ut antecessores nostri reges et imperatores vix magna difficultate ad fluvium
                                                    Oderam pervenissent, nos tamen in virtute Dei, que visibiliter nos precessit,
                                                    clausuras illorum, quas in angustis locis precisa arborum densitate fecerant et
                                                    magna ingenii mole obstruxerant, penetravimus, et in octava Assumptionis sancte
                                                    Marie fluvium Oderam, qui totam terram illam quasi muro vallat et profunditate
                                                    sua omnes excludit aditus, contra spem Polonorum cum omni exercitu nostro
                                                    transivimus. Tanta enim erat omnibus transeundi aviditas, ut alii profundis
                                                    gurgitibus se immergerent, alii vero transnatarent. Quo viso Poloni vehementer
                                                    exterriti et iam nichil preter exitium et destructionem terre sperantes,
                                                    munitissima castra Glogowa et Bitum, et alia plura que prius ab hoste capta non
                                                    fuerant, timore nostro incenderunt, et ipsi, quamvis auxilio vicinarum gentium,
                                                    Ruthenorum, Partorum, Pruscorum, Pomeranorum, maximum exercitum collegissent, a
                                                    facie nostra fugerunt. Hos vero fugientes insecuti sumus et per episcopatum
                                                    Frodeslav et episcopatum Posnan transcurrentes, totam fere terram igne et gladio
                                                    vastavimus. Dux itaque Polonie cum terram totam et populum a facie manus nostre
                                                    periclitari videret, principes nostros tum per nuntios suos, tum in persona
                                                    propria aggrediens, multis precibus, multis lacrimis vix tandem impetravit, ut
                                                    sub iuga dominationis nostre redire et gratiam nostram recuperare mereretur. In
                                                    predicto itaque episcopatu Posnan in territorio Crisgove, prefatus dux Bolizlaus
                                                    pedibus maiestatis nostre provolutus, interventu principum hoc ordine in gratiam
                                                    nostram est receptus. Primo iuravit pro se et pro omnibus Polonis, quod frater
                                                    suus exul, ad ignominiam Romani Imperii non fuerit expulsus. Deinde pollicitus
                                                    est dare duo millia marcarum nobis, et principibus mille, et uxori nostre
                                                    viginti marcas auri, et curie nostre ducentas marcas argenti; pro ea negligentia
                                                    quod ad curiam nostram non venerat, nec de terra debitam nobis fecerat
                                                    fidelitatem. Iuravit quoque expeditionem Ytalicam. Deinde iuravit, quod ad
                                                    curiam nostram Magdeburgh in Natali Domini celebrandam venire debeat, super
                                                    querimonia fratris sui expulsi plenarie responsurus. Sicque iurata nobis
                                                    fidelitate, et de supra dictis omnibus fideliter explendis acceptis obsidibus
                                                    Cazimero, fratre ducis, et aliis nobilibus, gloriose Deo duce revertimur.
                                                    Ceterum, quia in legatione Grecorum prudentiam tuam nobis adesse desideramus,
                                                    mandando rogamus dilectionem tuam, quatenus in vigilia sancti Michaelis
                                                    Virzeburg nobis occurrere, festines.

                                                    Marténe et Durand. Veter. Scriptor. et monument. collect. II. p. 594. -
                                                    Naruszewicz, Histor. Nar. Polskiego VI.

                                                    Codex Diplomaticus Majoris Polonia. Kodeks Dyplomatyczny Wielkopolski obejmujący
                                                    dokumenta tak już drukowane, jak dotąd nie ogłoszone, sięgające do roku 1400.
                                                    Wydany staraniem Towarzystwa Przyjaciół Nauk Poznańskiego. Tom I. zawiera numera
                                                    1 - 616 lata 984 - 1287. Poznań 1877. Nakładem Biblioteki Kórnickiej. Drukiem J.
                                                    I. Kraszewskiego (Dr. W. Łebiński).
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:19
                                                    Praga, 16 czerwca 1160.

                                                    Władysław II król czeski na prośby opata Błażeja zatwierdza posiadłości
                                                    klasztoru św. Stefana w Hradiste koło Ołomuńca.

                                                    Anno dominicę incarnationis millesimo centesimo sexagesimo, epactarum XIa,
                                                    concurrentium Va, indictionis VIIIa. Ego Wladizlaus ... secundus rex Boemorum
                                                    ... cognoscens ministros ecclesie, que est secus urbem Olomucz edificata ... in
                                                    honore beati prothomartyris Stephani ... dei ... iugiter insudare ... sic se
                                                    haberi et gaudeo et laudo ... Villarum autem nomina ... sunt hec ... Datus est
                                                    etiam de Olzaua VIus denarius, et de ponte Brazilaue civitatis VIus denarius. De
                                                    via vero, que ducit ad Poloniam iuxta civitatem Gradek VIus denarius et de
                                                    moneta decimus denarius ... Data Prage per manum Gervasii cancellarii et
                                                    prepositi Wissengradensis eiusdem anni XVI kalendarum ivlii.

                                                    A. Oryg. pergaminowy, Praga Archiwum Muzeum Czeskiego.
                                                    Reprodukcja: a. Sickel T., Monumenta graphica medii aevi, Vindobonae 1859-82,
                                                    III. tabl. 7; b. Friedrich G., Acta regum Bohemiae phototypice expressa, Pragae
                                                    1908, tabl. S; - druk: c. Hugo L. Ch., Annales I. probat. 599, według A; d.
                                                    Piter J. B., Thesaurus absconditus 187, według A ; e. Dobner G., Annales
                                                    Bageciani VI. 409 (ekscerpt) według d; f. Boczek A., Cod. dipl. Moraviae I. nr
                                                    293; g. Erben J., Regesta Bohemiae I. nr 304 (ekscerpt), według A; h. Friedrich
                                                    G., Cod. dipl. Bohemiae I. nr 208, według A; - regest: i. Regesten nr 42.
                                                    Literatura: 1. Teige J., O pramenech dejin kl. Hradisteskeho 22, 31 nn., 2.
                                                    Semkowicz Wł., Geograficzne podstawy Polski 278-81; 3. Hruby V., Tri studie k
                                                    ceske diplomatice, Brno 1936, 82 nn.; 4. Latzke W., D. Besiedlung d. Oppalandes.
                                                    (Ztschr. f. Gesch. Schles. 1938, LXXIII. 50).

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:20
                                                    1160 - 1170 r.

                                                    Napis na tympanonie dawnych zabudowań klasztoru opactwa benedyktynów na Ołbinie
                                                    we Wrocławiu.

                                                    Alfa Omega. Agapia. Do tej nowej, którą przynosi Jaksa, książę niesie darowaną
                                                    przez siebie kaplicę. Boże, przyjmij świątynie łaskawie!
                                                    Jestem bramą życia, wschodźcie zawsze przeze mnie.
                                                    Jestem, który jestem.
                                                    Bolesław - Leszek.
                                                    W Bytomiu.

                                                    Zabytek uchodził do 1962 r. za zaginiony, kiedy to odkryto go w ścianie Arsenału
                                                    Miejskiego we Wrocławiu, gdzie został wmurowany po przerobieniu go na kartusz z
                                                    napisem po rozbiórce szpitala Wszystkich Świętych, w murze którego tympanon
                                                    znajdował się od początku XVI w. Ubytki w napisie epigraficznym, który tu
                                                    przytaczamy w tłumaczeniu na język polski można uzupełnić z pomocą dwu rycin
                                                    pochodzących z XVIII w., a znajdujących się w Zbiorach Graficznych Muzeum
                                                    Historycznego we Wrocławiu. Patrz: Z. Śmiechowski, Architektura na Śląsku do
                                                    polowy XIII w., Warszawa 1955, s. 84, il. 476-477; K. Pilch, Tympanon romański z
                                                    Olbina, "Biuletyn Historii Sztuki", R. XXV: 1963 ,s. 53-55; Sztuka polska
                                                    przedromańska i romańska do schyłku XIII wieku, pod red. M. Walickiego, Warszawa
                                                    . 1971, s. 788, il. 500.

                                                    Instytut Śląski w Opolu, Towarzystwo Miłośników Bytomia. Jan Drabina, Jerzy
                                                    Horwat, Zdzisław Jedynak - BYTOM ŚREDNIOWIECZNY - Przekazy źródłowe (1123-1492),
                                                    Opole 1985.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:20
                                                    Łęczyca, 21 maja 1161.

                                                    Bolesław Kędzierzawy książę Polski i brat rodzony tegoż Bolesława Henryk nadają
                                                    klasztorowi kanoników regularnych w Czerwińsku różne posiadłości.

                                                    ... Ego Boleslaus ... dux Polonie ... quartus ... ecclesie sancte dei genitricis
                                                    Marie in Czirwensk hec possidenda dedi ... Ego insuper Henricus eiusdem Boleslai
                                                    frater germanus eidem ecclesie dedi forum scilicet Zuzola cum thabernariis [e]
                                                    et transitu .... Acta sunt hec in consecracione Lanciciensis ecclesie duodecimo
                                                    kalendas iunii, anno ab incarnacione domini millesimo C° LX° I°, ... presentibus
                                                    eciam terre episcopis eiusdem ... Waltero Wratislauiensi ... presentibus eciam
                                                    terre nobilibus scilicet domino Iazone ..., Zira, ... Sassino, Ylik, ...
                                                    Clemente, Pomnano ... et aliis ....

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Vidimus notariusza Stefana syna Grzegorza de Coldranis z 26 VI 1417, Warszawa
                                                    Biblioteka Zamoyskich, sygn. nr 152, według A; C. Transumpt Konrada III
                                                    Mazowieckiego 13 VI 1496, zaginioniony; D. Kopia z 13 VI 1486, Warszawa Archiwum
                                                    Główne, sygn. Metr. Koron. IX. fot. 194, według C. E. Kopia XVI w., Tamże, sygn.
                                                    Metr. Koron. XVIII. fol. 85, według C; F. Kopia z 13 I 1504, Tamże, Ziemskie
                                                    Zakroczymskie XV. fol. 618V - 9, według C; G. Transumpt Zygmunta I króla
                                                    polskiego 1 V 1540, Warszawa Biblioteka Zamoyskich, sygn. nr 428, według C; H.
                                                    Kopia z XVI/XVII w., Tamże, sygn. Cimelia 96 (Kopiarz czerwiński), str. 44-45,
                                                    według G; I. Kopia nieznana, bliżej, wzór dla J; J. Kopia z XVIII w. Kraszewski
                                                    M; Nova et vetera de thesauro antiquissimae ecclesiae BVMariae in Czerwinsk ....
                                                    deprompta ... anno 1740, według I.
                                                    Druk: a. Gawarecki H., Czerwińsk z klasztorem, (Pamiętn. Histor. Płocki 1828, I.
                                                    1), według J; b. Kod. dypl. małop. I. 19, przyp. 1, według a; c. Kod. dypl.
                                                    małop. II. nr 373, według BGa; d. Piekosiński Fr., Mon. med. aevi dipl. nr 24,
                                                    według c; e. Kochanowski J. K., Cod. dipl. Masoviae nr 87, według B-Ja; -
                                                    regest: f. Smolka St., Mieszko Stary 474, nr 28; g. Budkowa, Repertorium nr 61.
                                                    Literatura: 1. Piekosiński Fr., Materiały sfragistyczne, (Wiadom. Numizm.
                                                    Archeol. 1890, II. 101-5); 2. Kętrzyński W., Studia 227 nn.; 3. Semkowicz Wł.,
                                                    (Kwart. Histor. 1900, XIV. 692 nn.); 4. Małecki A., W kwestii fałszerstwa
                                                    dokumentów 446 nn.; 5. Górka O., Studia 67; 6. Wolff A., Nieznany dokument
                                                    Ziemowita Trojdenowicza dla klasztoru w Czerwińsku, (Kwart. Histor. 1928, XLII.
                                                    66 nn.); 7. Kętrzyński St., Uwagi o pieczęciach Władysława Łokietka i Kazimierza
                                                    Wielkiego, (Przegl. Histor. 1929, XXVIII) i odb. 53, przyp. 1; 8. Bachulski A.,
                                                    Założenie kl. w Czerwińsku 54; 9. Grodecki R., Początki immunitetu w Polsce,
                                                    Lwów 1930, 51; 10. Maleczyński K., Stanowisko dokumentu w polskim prawie
                                                    prywatnym i przewodzie sądowym w pierwszej połowie XIII w., (Stud. n. hist. pr.
                                                    pols. XIV. z. 4), Lwów 1935, 34, przyp. 2.
                                                    Zdania literatury na temat autentyczności dokumentu, są podzielone. Zestawienie
                                                    poglądów podaje Budkowa Z. (g, nr 61, objaśnienia). Ostatecznie nawet
                                                    przeciwnicy jego autentyczności przyznają, iż istniał niedołężnie zredagowany
                                                    oryginal nadania z r. 1161, który uległ późniejszym interpolacjom. g

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:21
                                                    (Lodi, czerwiec) 1161.

                                                    Fryderyk I cesarz niemiecki bierze Gotfryda biskupa Grenoble pod swą opiekę i
                                                    zatwierdza posiadłości jego biskupstwa.

                                                    Fredericus divina favente clementia Romanorum imperator augustus ... Gauffredum
                                                    Gratianopolitanae ecclesiae ... episcopum eiusque eeclesiam ... sub nostram
                                                    imperialem protectionem atque tutelam recepimus ... Huius vero confirmationis
                                                    festes sunt ... Boleslaus dux Polonicus ... Acta sunt hec anno incarnationis
                                                    dominice MCLXI, indictione IX, regnante Frederico Romanorum imperatore
                                                    victoriosissimo, anno regni eius X, imperii vero VII. Feliciter amen.

                                                    A. Oryg. nieznany.
                                                    Druk: a. Perard E., Recueil de plusieurs pieces curieuses servant a l'hist. de
                                                    Bourgogne, Paris 1664, 240-241, według A; b. Böhmer J. F., Acta imperii selecta,
                                                    Innsbruck 1870, nr 110, według a; - regest: c. Stumpf nr 3911; d. Regesten nr 43 b.
                                                    Literatura: 1. Prutz H., Kaiser Friedrich I. 275; 2. Balzer O., Genealogia
                                                    Piastów 127; 3. Wutke K., D. angebliche italienische Heerfahrt Boleslaws I 127;
                                                    4. Holtzmann R., Über d. Polenfeldzug 55, przyp. 5.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:21
                                                    Savignano, 26 czerwca 1162.

                                                    Fryderyk I cesarz niemiecki zawiera układ z mieszczanami miasta Ravenny.

                                                    Fredericus divina favente clementia Romanorum imperator augustus ... civitatem
                                                    Ravennam ex cara cariorem ... habere cupimus eiusque concives universos tanta
                                                    dilectionis et gratie prerogativa duximus honorandos, ut sicut ipsa civitas
                                                    Ravenna inter alias urbes Italie caput suum per titulos honoris magnificentius
                                                    extulit, ita etiam largitiones imperiales et beneficiorum donaria in ea
                                                    splendidius eluceant. ... Haec sunt nomina principum, in quorum presencia haec
                                                    acta sunt: ... dux Bolezlaus ... Acta sunt haec anno dominicae incarnationis
                                                    MCLXII, indictione X, regnante Frederico Romanorum imperatore gloriosissimo,
                                                    anno regni eius X, imperii vero VIII. Datum in territorio Mutinensi, in plano
                                                    castri Savignani, post destructionem Mediolani VI kalendas iulii; feliciter amen.

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Transumpt współczesny autorstwa "Milanensis dei gratia Ravennas tabellio et
                                                    notarius communis civitatis Ravennae", pochodzący z archiwum w Classis, Rawenna
                                                    biblioteka publiczna, według A; C. Transumpt współczesny, bliżej nieznany ?
                                                    Druk: a. Ficker J., Forsch. z. Reichs- u. Rechtsgesch. Italiens, Innsbruck 1874,
                                                    IV. nr 130, według BC; b. MG Legum sectio IV, Constitutiones I. nr 213, Hannover
                                                    1883, według ABC; - regest: c. Stumpf nr 3955; d. Regesten nr 43c.
                                                    Literatura: 1. Balzer O., Genealogia Piastów 127; 2. Wutke K., D. angebliche
                                                    italienische Heerfahrt Boleslaws I 127; 3. Holtzmann R., Über d. Polenfeldzug v.
                                                    J. 1157, 55 przyp. 5.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:22
                                                    (lipiec - 18 sierpnia) 1162.

                                                    Fryderyk I cesarz niemiecki nadaje Rajmundowi Beregariuszowi IV hrabiemu i jego
                                                    bratankowi Rajmundowi w lenno hrabstwo Prowancji.

                                                    Hec est concordia facta inter imperatorem Romanorum F. et comitem Barcilonensem
                                                    R et filium fratris eius comitem Provincie R ... Statuimus etiam, quod nepti
                                                    nostre R(ichildi) nunc comitisse Provincie semper dos eius salva permaneat.

                                                    A. Oryg. pergaminowy. Marsylia Archiwum departamentalne, sygn. Chambre des
                                                    comptes B. 285.
                                                    B. Kopia nieznana bliżej, Barcelona archiwum koronne, sygn. Libro grande de los
                                                    feudos fol. 379, według A.
                                                    Druk: a. de Marca P., Marca Hispanica sive limes Hispanicus, Parisiis 1688,
                                                    1331-3, 508, według B; b. Stumpf K. F., Acta imperii inedita nr 523; c. M. G.
                                                    Leglum Sectio IV, Constitutiones I. nr 215, według Ab; - regest: d. Svrita B.,
                                                    Indices rerum ab Aragoniae regibus gestarum, Caesar Augustae 1578, 72; e. Diago
                                                    Fr., Historia de los victoriosissimos antiguos condes de Barcelona, Barcelona
                                                    1603, 252-3; f. Bouche H., L'histoire chronologique de Provence, Aix 1664, II.
                                                    130; g. Svrita H., Anales de la corona de Aragon, Zaragossa 1669, 70; h. Boisson
                                                    de la Salle, Essai sur l'hist. des comtes souverains de Provence, Aix 1820, 119;
                                                    i. Stumpf nr 4537 a; j. Devic Cl., Vaissete J. dom, Hist. generale de Languedoc,
                                                    5 ed., Toulouse 1872-92, III. 827.
                                                    Literatura: 1. Prutz H., Kaiser Friedrich I. 290, przyp.; 2. Fitting H., Zum
                                                    Streit um d. Grafschaft Provence im 12 Jhdt., (Neu. Arch. f. alt. deut. Gesch.
                                                    1893, XIX. 229); 3. Kehr P., Zur Gesch. Victors IV, (Tamże 1926, XLVI. 53 nn.);
                                                    4. Maleczyński K., Dzieje Ryksy 16, 42; 5. David P., Richilde de Pologne 27.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:23
                                                    Turyn, 18 sierpnia 1162.

                                                    Fryderyk I cesarz niemiecki nadaje Rajmundowi Berangerowi hr. Barcelony w lenno
                                                    hrabstwo Prowancji.

                                                    Fredericus divina favente clementia Romanorum imperator augustus. ... Dignum
                                                    ducimus ... declarare, quam sincera ... devotio nostri karissimi Raimundi
                                                    Barcilonensis comitis ... extiterit ... presertim cum eius amorem ... circa
                                                    personam et honorem karissime neptis nostre Richildis Spaniarum regine ...
                                                    perspexerimus ... Adhibitis idoneis testibus, quorum nomina hec sunt: ...
                                                    Ladizlaus dux Polonorum ... Acta sunt hec anno dominice incarnationis MCLXII,
                                                    indictione X, regnante domino Friderico Romanorum imperatore gloriosissimo, anno
                                                    regni eius X, imperii vero VIII. Datum apud Taurinum post destructionem
                                                    Mediolani XV kalendas septembris.

                                                    A. Oryg. pergaminowy, zaginiony, opatrzony był według B złotą bullą cesarską.
                                                    B. Transumpt z 17 III 1273 sporządzony w kl. S. Salvatoris de Aquis, Marsylia
                                                    Archiwum departamentalne; C. Kopia XIV w., Tamże, sygn. "Liber Aureus" fol. 86,
                                                    według A; D. Kopia XV w., Tamże, sygn. "Liber Aureus" fol. 457, według A; E.
                                                    Kopia XV w., tamże, sygn. "chartulario B. 2. membr.", fol. 18v, według A; F.
                                                    Kopia nieznanego wieku, Turyn Archiwum Państwowe, sygn. Camera de conti registro
                                                    titoli per feudi, Mazzo P. vol. 22, nr 58, według A (?).
                                                    Druk: a. Bouche H., Hist. de Provence II. 132, według A; b. Martene E; Durand
                                                    U., Ampliss. Collectio I. 860, według rkp. Colbertinus; c. Brussel N., Nouvel
                                                    examen des fiefs de France, Paris 1727, I. 79, według b; d. Monum. hist.
                                                    Patriae, Leges municipales, Torino 1836 nn., 41, według Liber Statutorum
                                                    civitatis Niciae; e. M. G. Legum sectio IV, Constitutiones I. nr 216, według
                                                    BCa-e; - regest: f. Böhmer, Regesta nr 2464; g. Stumpf nr 3963; h. Regesten nr 43 e.
                                                    Literatura: 1. Svrita H., Indices rerum gestarum 72; 2. Diago Fr., Historia de
                                                    los condes de Barcelona 253-6; 3. Nostradamus C., L'hist. et chronique de
                                                    Provence, Lyon 1614, 131; 4. Svrita H., Anales de Aragon 71; 5. Fantoni
                                                    Castrucci S., Istoria della citta d'Avignone et del contado Venesino. Venetiis
                                                    1678, II. 67-8; 6. Gaufridi Fr., Hist. de Province, Aix 1694, 101; 7. Mariana
                                                    J.. Hist. de rebus Hispaniae libri 30, Hagae 1738, I. 529; 8. Boisson de la
                                                    Salle, Essai sur l'hist. des comtes de Provence 120; 9. Prutz B., Kaiser
                                                    Friedrich I. 290; 10. Devic Cl., Vaissete J. dom, Hist. de Languedoc III. 831;
                                                    11. Stekert A., Riche ou Richilde princesse Polonaise reine d'Espagne, comtesse
                                                    de Provence et Toulouse, Paris 1881, 17-8; 12. Fitting B., Zum Streit um d.
                                                    Grafschaft Provence 229; 13. Balzer O., Genealogia Piastów 127; 14. Wutke K., D.
                                                    angebliche italienische Heerfahrt Boleslaws I 127; 15. Holtzmann R., Über d.
                                                    Polenfeldzug v. J. 1157, 55, przyp.; 16. Kęszycka F., Kaiserin Beatrix Gemahlin
                                                    Friedrichs I. Barbarossa, Poznań 1923, 46-7; 17. David P., Dame Riche de
                                                    Pologne, Grenoble 1928, 11; 18. Grodecki R., Dzieje Śląska 171, przyp. 2; 19.
                                                    Maleczyński K., Dzieje Ryksy 48-9; 20. David P., Richilde de Pologne 29.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:23
                                                    (sierpień 1163).

                                                    Adalbert biskup Fryzyngi zawiadamia Eberharda arcybiskupa salzburskiego o
                                                    wypadkach w Niemczech i o zawarciu pokoju z Polską.

                                                    Venerabili patri et domino E(berhardo) Saltzburgensi archiepiscopo A(lbertus)
                                                    dei gratia Frisingensis ecclesiae minister humilis orationes, servitium cum
                                                    debita reverentia. Optatas sanctitatis vestrae literas et nuntium debita
                                                    devotione accepimus, geminam nobis apportantes laetitiam, de reditu nostro
                                                    congratulationem et de vestra incolumitate certitudinem, fateor quidem divina
                                                    comitante clementia prosperum per omnia noverit habuisse, praeter unum solum
                                                    conscientiae scrupulum, quod desideratam beatitudinis vestre faciem non vidimus
                                                    et paternae benedictionis prosecutionem praesentialiter accipere non potuimus.
                                                    De his itaque humiliter veniam petentes, gratias vobis agimus, quod status
                                                    terrarum qui pro remotione partium nobis incogniti sunt, nobis significastis.
                                                    Nos quoque, quae apud nos sunt et de curia nuper apud Norimberg celebrata, per
                                                    palatinum comitem maiorem nobis significata, debita vicissitudine paternitati
                                                    vestrae significanda duximus, hoc premisso breviter, quod per Hispaniam,
                                                    Wasconiam, Aquitaniam atque Frantiam iter agentes fere omnes illarum terrarum
                                                    archiepiscopos, episcopos, abbates caeterosque ecclesiarum praelatos invenimus
                                                    ad concilium. Sancti Iacobi electus et ordinandus a domino papa detinebatur in
                                                    curia et a negocio suo suspendebatur pro quadam inter ipsum et canonicos suos
                                                    controversia. Axensis archiepiscopus de Gasconia, dum iret in via, morte
                                                    praeventus est. Ad dominum imperatorem modo nuntii papae Alexandrj venerunt,
                                                    Papiensis et Trecensis episcopi et duo cardinales unus Brixiensis et alius et
                                                    magister Rolandus, ad quos dominus imperator missis quibusdam principibus
                                                    inquiri fecit qualitatem et formam legationis. Illi primo se non ad alios
                                                    praeter dominum imperatorem missos asserentes, tandem aperiunt se ad hoc
                                                    destinatos, ut principem Romanj imperii ad unitatem et pacem ecclesiae revocent,
                                                    Romanam ecclesiam de conspiratione cum Siculo purgent, Alexandrum canonice
                                                    electum, personam Octauiani videnter intrusam et ad papatum nullo modo idoneam
                                                    demonstrent. Displicuerunt haec verba curiae simulque domino imperatori: iussi
                                                    sunt continuo redire, detentis ad amicabile colloquium Papiensi et Irecensi. Qui
                                                    per biduum ibi commorati tale responsum acceperunt, quod, si placeret alteri
                                                    parti se iudicio supponere. eligantur due de tota ecclesia personae, quae adhuc
                                                    in partem non cesserint, earumque arbitrio septem aliae, sive Latinj sive
                                                    Teuthonici, omnesque isti sacramento iurisiurandi constringantur, quatinus
                                                    audito utrimque negocio et diligenter discusso, sententia duorum, consilio
                                                    illorum septem seu pro uno seu pro altero, seu pro neutro prolata, stare et
                                                    firmitatem inconvulsam obtinere debeat. Nos tamen non putamus partem Alexandri
                                                    partem suam in disceptionem et litigium dimittere. Praeter hoc dicebatur, quod
                                                    contra ducem Bauariae guerram movere velint marchio Albertus de Saxonia,
                                                    palatinus comes item de Saxonia, episcopus Cicensis, comes provintiae Turingiae.
                                                    De hac autem conspiratione per dominum imperatorem remoti sunt rex Bohemiae, dux
                                                    Wet. et ut putabatur dux Austriae et marchio Stirensis. Ceteri a duce parvi
                                                    habentur. Cum Polonis pax facta est. A domino imperatore ad colloquium sumus
                                                    evocati XIIII die post nativitatem sanctae Mariae a civitate Augusta in Italiam
                                                    statim profecturo.

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopia XVI w., Hannower Biblioteka Państwowa, sygn. "Cod. epist. imper. XI
                                                    671", fol. 532, według A.
                                                    Druk: a. Sudendorf H., Registrum oder merckwürdige Urkunden f. d. deut. Gesch.,
                                                    Jena 1849, I. 66-7 nr 24, według B; b. Heinemann O., Cod. dipl. Anhaltinus I. nr
                                                    482, (ekscerpt) według a; c. Cod. dipl. Saxoniae reg. A. II. nr 320, (ekscerpt)
                                                    według a; d. Friedrich G., Cod. dipl. Bohemiae I. nr 222 (ekscerpt) według a; -
                                                    regest: e. Erben J., Regesta Bohemiae I. nr 311; f. Meiller A., Regesta
                                                    archiepiscoporum Salisburgensium ab a. 1106 ad a. 1246, Wien 1866, nr 238; g.
                                                    Regesten nr 43 b; h. Dobenecker O., Regesta Thuringiae II. nr 265.
                                                    Literatura: 1. Prutz H., Kaiser Friedrich I. 345, przyp. 2; 2 Giesebrecht W.,
                                                    Kaiserzeit V. 378, VI. 421-2; 3. Grotefend H., Zur Genealogie d. Breslauer
                                                    Piasten 61; 4. Wutke K., Stammtafeln d. schlesischen Fürsten, Wrocław 1911,
                                                    objaśn. 4; 5. Grodecki R., Dzieje Polski I. 135: 6. Kutscha A., D. Stellung
                                                    Schlesiens z. deut. Reich im Malter, (Histor. Studien v. E. Ebering nr 159),
                                                    Berlin 1924, 13; 7. Grodecki R., Dzieje Śląska 172-3.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:24
                                                    (koniec 1166 - 2 marca 1167) (podejrzany).

                                                    Gedko biskup krakowski nadaje klasztorowi w Jędrzejowie dziesięcinę z wsi
                                                    należących do stołu biskupiego.

                                                    ... Ego Gedco Cracouiensis episcopus dedi ... fratribus de Andreow in
                                                    consecratione illius ecclesie decimam ad mensam meam pertinentem ... testis est
                                                    ... domimus Aiax, dominus Zetozlaus.

                                                    A. Oryg. nieznany.
                                                    B. Transumpt króla Zygmunta Starego z 7 VI 1533, Warszawa Archiwum Główne, sygn.
                                                    Metryka Koronna XLVIII, str. 1203, według A; C. Kopia z lat 1624-1627, Kraków
                                                    Biblioteka PAU., sygn. kopiarz jędrzejowski 926, fol. 9v, według A; D. Kopia z
                                                    lat 1624-1627, tamże str. 10, według B.
                                                    Druk: r. 1174-1176: a. Kod. dypl. Pol. III. nr 5, według C; b. Kod. dypl. małop.
                                                    II. nr 374 (2), według B-C; c. Piekosiński Fr., Mon. med. aevi dipl. nr 32,
                                                    według b, r. 1174-76; d. Małecki A., W kwestii fałszerstwa dokumentów 2, według
                                                    b; - regest: e. Smolka St., Mieszko Stary 475, nr 32; f. Wierzbowski T.,
                                                    Matricularum regni Poloniae Summaria, Warszawa 1912, IV. cz. 2, nr 17058, cz. 3,
                                                    nr 2; g. Budkowa, Repertorium nr 65, r. 1166/7.
                                                    Literatura: 1. Kętrzyński W., Studia 229 nn,; 2. Małecki A., W kwestii
                                                    fałszerstwa dokumentów 3 nn.; 3. Semkowicz Wł., Nieznane nadania 92 nn.
                                                    Autentyczność dokumentu sporna. Piekosiński Fr. (b, nr 374; c, nr 32) uważał go
                                                    za autentyczny; Kętrzyński W. (1, str. 229 nn.); Małecki A. (2, str, 5 nn,) i
                                                    Budkowa Z. (g, nr 67 objaśn.) za podrobiony. Za jego autentycznością świadczyć
                                                    może zgodność z listą świadków dokumentu poprzedniego, którego autentyczności
                                                    (poza Budkową) nikt nie kwestionował. Przeciw autentyczności może przemawiać
                                                    fakt, iż tylko część nadania naszego wspomniana została w zatwierdzeniu
                                                    arcybiskupa Wincentego z r. 1221 (Kod. dypl. małop. II. nr 386).

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:25
                                                    Jeżów, 13 stycznia (1167 - 1185).

                                                    R(ajnald) legat stolicy apostolskiej rozstrzyga na synodzie w Jeżowie spór
                                                    między opatem klasztoru św. Wincentego we Wrocławiu, Chwaliszem i Gedką biskupem
                                                    krakowskim i przyznaje opatowi dziesięciny ze wsi Wawrzeńczyce tylko dożywotnio.

                                                    Ego R(einaldus aposto)lice sedis legatus cum in sinodo, que in Yezow (in octava
                                                    epiphanie celebrata est | cum episcopis et abbatibus) et ceteris Polonie
                                                    personis consederem et abbas (sancti Vincencij Calixtus videlicet) | alio vero
                                                    nomine Qualis dictus, pro decimis de Laurentic super (episcopum Cracouiensem
                                                    Gethconem virum honorabilem queri)moniam fecisset et suo eas iuri nec aliqua
                                                    racione (aliqualiter vel testibus vendicare posset a prefato | episcopo) non
                                                    sine precum instancia impetravit, quatinus iam dictus (abbas decimas de quibus
                                                    agebatur) | sub obtentu gracie personaliter ad tempus obtineret, personaliter
                                                    vero dico (et ad) tempus (ut ei tantummodo dum) | viveret et non ecclesie ipsius
                                                    concessas credatur. Ne ergo de cetero post decessum eius (a successore ipsius)
                                                    vel eiusdem ecclesie fratribus contra dominum Cracouiensem vel successorem eins
                                                    pro sepe(dictis decimis) | querimonia moveri posset, quod ine mediante et
                                                    impetrante terminatum est, (scripto et si)gillo (meo) confirmare decrevi.

                                                    A. Oryg. pergaminowy; pergamin niemiecki dosyć dobrze zachowany, jedynie w paru
                                                    miejscach przez rdzę zżarty. Pismo wyblakłe, miejscami zupełnie nieczytelne i
                                                    spełzłe; w wierszach 1, 3, 7, 8, 9 częściowo splamione odczynnikami. Zakładka w
                                                    środku przedarta i naderwana przy prawym brzegu. Wymiary: szerokość 17,5 cm,
                                                    wysokość 8,3 cm, nadto zakładka 1,2 cm. Kraków Archiwum Kapitulne, sygn. dypl. 2.
                                                    B. Kopia z połowy XV w., Kraków Archiwum Kapitulne, sygn. "Liber Antiquus" fol.
                                                    72v, według A.
                                                    Reprodukcja: a. Kod. dypl. kat. Krak. I. tabl. 4; b. Krzyżanowski St., Mon. Pol.
                                                    Palaeogr. tabl. 11; - druk: Gładyszewicz M., Żywot bł. Prandoty z Białaczewa,
                                                    Kraków 1845, 198, nr 2, według B; d. Kod. dypl. kat. Krak. I. nr 2, według AB;
                                                    e. Schulte L., D. angebliche Urkunde 349, według d; f. Kochanowski J. K., Cod.
                                                    dipl. Masoviae nr 91, według d, r. 1167-80; - regest: g. Regesten nr 44, r.
                                                    1167-80; h. Smolka St., Mieszko Stary 475, nr 31, r. c. 1166; i. Budkowa,
                                                    Repertorium nr 107, r. 1168-85.
                                                    Literatura: 1. Kętrzyński W., Studia 219 nn.; 2. Górka O., Przyczynki do
                                                    dyplomatyki 377 nn.; 3. Ottenthal E., (Mtllg. d. Inst. f. österr. Gesch. 1920,
                                                    XXXVIII. 336).

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:25
                                                    Würzburg, 10 lipca 1168.

                                                    Fryderyk I cesarz niemiecki zwraca biskupowi würzburskiemu pełną jurysdykcję na
                                                    księstwem i biskupstwem würzburskim.

                                                    Fridericvs divina favente clementia Romanorum imperator semper augustus ...
                                                    Heroldo ... episcopo suisque successoribus ... damus et ... confirmamus omnem
                                                    iurisdictionem seu plenam potestatem faciendi iustitiam per totum episcopatum et
                                                    ducatum Würtzburgensem ... Adhibitis idoneis testibus, quorum nomina haec sunt
                                                    ... Albertus filius ducis Poloniae ... Datum Wirtzburg, sexto idus iulii,
                                                    indictione prima, anno dominicae incarnationis millesimo centesimo sexagesimo
                                                    octavo, regnante domino Friderico Romanorum imperatore gloriosissimo, anno regni
                                                    eius sexto decimo, imperii vero quarto decimo. Actum in Christo feliciter amen,
                                                    amen.

                                                    A. Oryg. pergaminowy, Monachium Archiwum Państwowe. B. Oryg. pergaminowy,
                                                    Monachium Archiwum Państwowe.
                                                    Druk: a. Lünig J. Chr., Teutsch. Reichsarchiv VIIe. 326; b. de Wölkern L. C.,
                                                    Singularia Norimbergensia, Nürnberg 1739, 426; c. Otter Sam. W., Wöchentliche
                                                    Wappenbelustigung, Augsburg 1761, II. 93; d. Jäger f. A., Gesch. Frankenlands,
                                                    Rudolstat 1806, II. 273; e. Monum. Boica XXIXa. nr 515, 516, według AB; -
                                                    regest: f. Böhmer, Regesta nr 2529; g. Stumpf nr 4095; h. Boczek A., Cod. dipl.
                                                    Moraviae I. nr 304; i. Erben J., Regesta Bohemiae I. nr 321; j. Regesten nr 44c;
                                                    k. Friedrich O., Cod. dipl. Bohemiae I. nr 242.
                                                    Literatlira: 1. Grotefend II., Z. Genealogie d. Breslauer Piasten 110; 2. Frutz
                                                    H., Kaiser Friedrich II. 151; 3. Piekosiński Fr., Pieczęcie polskie wieków
                                                    średnich, Kraków 1899, 18-20.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:26
                                                    Nad ujściem Wkry, 1168.

                                                    Konrad drugi biskup pomorski zatwierdza klasztorowi w Grobe posiadłości nadane
                                                    mu przez książąt pomorskich oraz dziesięciny ze wszystkich posiadłości klasztornych.

                                                    ... Ego Conradus dei gratia secundus Pomeranorum episcopus ... quecumque bona
                                                    dominus Ratiboro cum pia consorte sua Pribizlaua ... ecclesie sancte Marie
                                                    sanctique Godehardi in Grobe ... tradiderunt ... privilegio nostro confirmamus
                                                    ... Acta sunt hec super introitum fluminis Vcrensis ... istis specialiter
                                                    vocatis in testimonium: domino Iaczone ... anno dominice incarnationis M°C°LX°
                                                    VIII°, indictione II.

                                                    A. Oryg. pergaminowy dobrze zachowany. Wymiary: szerokość około 30,5 cm,
                                                    wysokość 15,2 cm, pismo ozdobne. Szczecin Archiwum Państwowe.
                                                    Reprodukcja: a. Hasselbach. Fr. W., Kosegarten J. G. L., Cod. Pomeraniae dipl.
                                                    tabl. B (częściowa); - druk: b. Dreger F., Cod. Pomeraniae vicinarumque terrarum
                                                    dipl., Berolini 1768, I. nr 4, według A; c. Hasselbach. Fr. W., Kosegarten J. L.
                                                    G., Cod. Pomeraniae dipl. nr 26, według A; d. Riedel A. F., Cod. dipl.
                                                    Brandenburg. A. XIII. 483-4, nr 1, według c; e. Klempin R., Pommersches UB. I.
                                                    nr 74 (ekscerpt), według A, r. 1178; - regest: f. Budkowa, Repertorium nr 92, r.
                                                    1178.
                                                    Literatura: 1. Schillmann F., Beitrr. z. Urkundenwesen d. älteren Bischöfe v.
                                                    Kamin (1158-1343), Leipzig 1908, 12; 2. Niessen P., D. staatsrechtlichen
                                                    Verhältnisse Pommerns in d. J. 1180-1214, (Balt. Studien NF. 1913, XVII. 254);
                                                    3. Salis F., Forschungen z. älteren Gesch. d. Bistums Kamin. (Tamże NF. 1924,
                                                    XXVI. 36); 4. Gumowski M., Sprawa Braniborska 218.
                                                    W autentyczność dokumentu, poza Niessenem, nikt nie wątpi; panuje natomiast
                                                    różnica zdań na temat roku wystawienia dokumentu.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:26
                                                    Bytom, 23 sierpnia 1169 r.

                                                    Bolesław III Kędzierzawy (syn Bolesława Krzywoustego) potwierdza akt nadania
                                                    dokonany przez przodka hrabiego von Reichenbach Bogdana, "sławnego rycerza i
                                                    wojownika", który po powrocie z wyprawy krzyżowej podarował klasztorowi
                                                    miechowskiemu "hereditatem saum prope Bitom".

                                                    Dokument znany jedynie z łacińskiej kopii osiemnastowiecznej - WAP Wrocław,
                                                    Senitziche Sammlung (B).
                                                    Opublikowano: KDM I, s. 549; Schlesisches Urkundenbuch, wyd. Historische
                                                    Kommission fur Schlesien, oprac. H. Appelt, t. 1, z. 2, s. 239, nr 324. Jest
                                                    pewne, iż mamy do czynienia z osiemnastowiecznym falsyfikatem, mającym
                                                    uprawomocnić władanie hrabiów von Reichenbach na posiadanych terenach.
                                                    Falsyfikatów z tego samego powodu wydano zresztą wówczas więcej.

                                                    Instytut Śląski w Opolu, Towarzystwo Miłośników Bytomia. Jan Drabina, Jerzy
                                                    Horwat, Zdzisław Jedynak - BYTOM ŚREDNIOWIECZNY - Przekazy źródłowe (1123-1492),
                                                    Opole 1985.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:27
                                                    1169.

                                                    Władysław II król czeski czyni nadania na rzecz zakonu joannitów.

                                                    Ego Wladizlavs ... rex Boemorum ... hospitali sancti Iohannis Iherusalem ...
                                                    promisi et asignavi quasdam villas meas .... Testes qui affuerunt ... hii sunt
                                                    ... Groznata castellanus de Cladzco ... Actum est hoc anno incarnationis domini
                                                    M° C° LXIX°, anno autem mei principatus XXX°, regni vero mei XI°, episcopatus
                                                    autem domini Fridrici Pragensis anno 1°.

                                                    A. Oryg. pergaminowy, Praga, Archiwum przeoratu joannitów.
                                                    Druk: Pubitschka Fr., Chronolog. Gesch. Böhmens, Leipzig-Prag 1770-1801, IV. cz.
                                                    1, 353, przyp. f (ekscerpt), według A; b. L'art de verifier les dates, 3 ed.,
                                                    Paris 1783-1787, III. 450 (ekscerpt), według A; d. Paoli P. A., Dell'origine ed
                                                    istituto del s. m. ordine di S. Giovambattista Gerosulimitano, Romae 1781,
                                                    dodat. nr 22, według A; e. Dobner G; Annales Hageciani VI. 464: f. Boczek A.,
                                                    Cod. dipl. Moraviae I. nr 308, według kopii; g. Delaville Le Roulx J.,
                                                    Cartulaire general de l'ordre des Hospitaliers de S. Jean de Jerusalem, Paris
                                                    1894 nn. I. nr 405, według A: h. Friedrich G., Cod. dipl. Bohemiae I. nr 246,
                                                    według A; - regest: i. Erben J., Regesta Bohemiae I. nr 327; j. Regesten nr 44 d.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:31
                                                    Grodziec, (21 marca - 31 sierpnia) 1175.

                                                    Bolesław Wysoki książę śląski, sprowadziwszy cystersów z klasztoru w Pforcie nad Salą i umieściwszy ich w miejscowości Lubiąż nad Odrą na miejscu dawnego grodu, nadaje Niemcom, których klasztor miałby zamiar osadzić w swych dobrach, pewne przywileje, potwierdza wyliczone imiennie posiadłości klasztoru, oraz nadaje wspólnie z biskupem wrocławskim Żyrosławem dziesięciny w kasztelanii legnickiej.

                                                    C || In nomine sancte et individue trinitatis ||. Bolezlaus dux Zlesię universis Christi fidelibus tam | futuris quam presentibus prosperitatem vite presentis et future. Quandoquidem velocitate dierum nostrorum transituri sumus | quemadmodum fugere solet umbra vel evanescere fumus, consultissimum constat anime salvande providere, cuius vitam scimus in | eternum permanere. Igitur pro dilectione domini nostri Ihesu Christi liberatoris animarum nostrarum et pro veneratione genitricis eius perpetuę | virginis Marie et pro interventu sancti Iacobi apostoli omniumque sanctorum dei monachos adductos de Portensi cenobio, quod est in Theotonia super Salam fluvium, collocavi in locum, qui dicitur Lubens et est in antiqui castri sinu super fluminis Odere flu | enta, ut ibi in unitate et conmunione sancte katholice ecclesie sancti Benedicti regulam atque cisterciensis ordinis instituta teneant, | in remedium animę meę et pro animabus progenitorum affiniumque meorum. Quapropter omnes attinentias cenobii Lubensis in nostra defensione | comprehendimus et successoribus nostris per omne tempus defendendas conmittimus pro solo divine retributionis intuitu. Si qua igitur spiritualis | persona secularisve potestas vel quisquam de suppanis vel aliis bonis bona aliqua Lubensi cenobio iusta traditione vel devota oblatione seu rata cam | bitione contulerit, inconcussa ei et illabata permaneant, secundum apostolica privilegia, que data sunt ordini cisterciensi, in quibus ei confir | matur integritas decimarum de terris suis et hominibus, iumentis et pecudibus. Quicumque vero Theotonici possessiones monasterii coluerint, | vel super eas habitaverint per abbatem in eis collocati, ab omni iure Polonico sine exceptione sint in perpetuum liberi. Si qui autem Poloni non pertinentes ad ali | cuius dominium fuerint abbatis coloni, non cogantur alii cuiquam aliquid solvere, vel servitium aliquod exhibere. Porro tota possessio abbatis et mo | nachorum solummodo erit atque dicetur, quia nobis assumpsimus eos non pro agricolis vel structoribus, sed pro litteratis divinorum celebratoribus celesti | umque contemplatoribus. Iam vero subicitur possessionis descriptio: Lubens et attinentię eius et termini circa Oderam, videlicet ecclesia be | ati Hiohannis Euangeliste, forum cum omni utilitate, transitus fluvii cum circumequitatione et omnibus in ea sitis. Bogonouwe | cum sua circuitione et omnibus in ea sitis. Dobrogozesdorph cum sua circuitione et omnibus in ea sitis, capella et eius attinentia et taberna in | Nabitin], Wiltsin, Godechendorph, villa Martini cum suis circuitionibus et omnibus que sunt in eis. Craiouwe cum suo circumequitatu atque sitis in eo. | Ecclesia beati Petri in Wrezlawe et attinentię. Nam Bezelinus comes tradidit ecclesie duos boves et e(qu)um et villam iuxta Brozte ex toto cum agris. | Nicor tradidit Sorauin cum agris et equabus XXV et bubus VI et tribus vaccis, cum taberna et ponte iuxta | Withaue, Tradidit etiam, quod habuit in Ol | bino et pomerium et curiam, pratum, agros et de lacu nonum piscem et redditum carnificii de trecentis den(a)riis. Ecclesia beati Stephani in Bitom, atti | nentie eius tres ville, quarum una circuitione signata est, altera vocatur Werbenice, tercia Ubrezte, et redditio nona de omni usu ad urbem pertinente. In | super ego et episcopus Wrezlawensis Cirrizlaus dotavimus ecclesiam Lubensem decimis omnibus de novis villis, que nunc sunt in potestate Legenicensi et de | illis, que deinceps in ea in omni temporum successu constituentur. Confirmationis huius festes existunt: Misico dux maximus et principes cum dero et populo Polonię. Et alia manu: Ego Bolezlauus filius Bolezlai interfui et assensi. Ego Zvvinezlaus, ego Hierozlaus, ego Cunradus, ego Nadsiowi, ego Ianus , ego Ztreso, ego Petrich, ego Obezlaus, ego Damezlaus, | ego Bertolfus, ego Bolenenus. Ego Hieronimus cancellarius recognovi. Data super castrum Grodiz anno ab incarnatione domini M° C° LXX° V°, indictione VIIJ, anno autem ordinationis Florentij abbatis primo, sub quo addita est | villa Bogodani.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:31
                                                    A. Oryg. zaginiony (?).
                                                    B. Kopia współczesna (?) naśladowcza z końca XII w. Pergamin dobrze zachowany w paru tylko miejscach na składach przeżarty przez rdzę, bez większej szkody dla pisma. Wymiary: szerokość 40,5 cm, wysokość 51 cm, bez zakładki. Dolna krawędź pergaminu podklejona na dorsie paskiem pergaminu szerokości około 2 cm. Wrocław Archiwum Państwowe, sygn. rep. 91, nr 1; C. Kopia sprzed r. 1252 w najstarszym kopiarzu klasztoru lubiąskiego, tamże, sygn. rep. 135 D 205, fol. 18-19v, według D; D. Kopia XV w., tamże, sygn. rep. 135 D 207, fol. 7-8, według B; E. Kopia XVII w. Dittmanna "Proarchivum Lubense", tamże, sygn. rep. 135 D 204, fol. 28, według B; F. Kopia XVII-XVIII w., tamże, sygn. rep. 135 D 204 a, fol. 8v, według E.
                                                    Reprodukcja: a. Kętrzyński W., Studia tabl. 8, 9 (częściowa); b. Meinardus O., D. neumarkter Rechtsbuch, (Darstell. u. Quell. z. schles. Gesch. 1906, II. tabl. 1); c. Krzyżanowski St., Mon. Pol. Palaeogr. tabl. 10; d. Krupicka H., D. sogenannte Leubuser Stiftungsurkunde, (Ztschr, f. Gesch. Schles. 1936, LXX. 69); e. Schilling F., Ursprung u. Frühzeit d. Deutschtums in Schlesien u. im Land Lebus, Leipzig 1938, tabl. 12; -druk: f. Büsching J. G. G., D. Urkunden d. Klosters Leubus, Wrocław 1821. nr 1, według B; g. Schirrmacher Fr. W., UB. nr 2, według f; h. Piekosiński Fr., Mon. med. aevi dipl. nr 33, według f; i. Kötzschke R., Quellen z. Gesch. d. deut. Kolonisation im 12-13 Jhdt, Leipzig 1912, 2 wyd. 1931, nr 35, według B; j. Bollmann C., D. Säkularisation d. Zisterzienserstiftes Leubus, Wrocław 1932, 153-5, według B: k. Schilling F., Ursprung d. Deutschtums 72, według B; - regest: l. Regesten nr 46; m. Smolka St., Mieszko Stary 473, nr 34; n. Dobenecker O., Regesta Thuringiae II. nr 502; o. Budkowa, Repertorium nr 74; p. Cod. dipl. Siles. cz. 2. I. nr 29.
                                                    Literatura: 1. Worbs J. G., (Literar. Beil. z. schles. Pruvbll. 1822, 289); 2. Roepell R., Gesch. Polens 185, 446; 3. Ritter J. J., Gesch. d. Diözese Breslau, Wrocław 1845, 83 nn.; 4. Heyne J., Bist. Breslau I. 191; 5. Wattenbach. W., Mon. Lubensia, Wrocław 1861, 14; 6. Grünhagen C., Über d. Zeit d. Gründung d. Kl. Leubus, (Ztschr. f. Gesch. Schles. 1868, V. 191 nn.); 7. Winter Fr., D. Zisterzienser d. nordöstlichen Deutschlands, Gotha 1868-71, ekskurs: Über d. Zeit d. Gründung d. Kl. Leubus 301 nn.; 8. Janauschek L., Origines Clsterciensium I. 171; 9. Haeusler W., D. Gesch. d. Fürstent. Öls 59 nn.; 10. Kętrzyński W., Einige Bemerckungen ü. d. ältesten polnischen Urkunden, (Ztschr. f. Gesch. Schles. 1886. XXII. 151); 11. Wendt G., Germanisierung d. Länder 70; 12. Weinhold K., Verbreitung u. Herkunft d. Deut. in Schles., (Forsch. z. deut. Landes u. Volkskunde 1887, II. 206); 13. Kętrzyński W., Studia 215; 14. Krzyżanowski St., Początki dyplomatyki polskiej 797; 15. Thoma W., D. kolonisatorische Tätigkeit d. Kl. Leubus im 12 u. 13 Jhdt, Leipzig 1894, 7; 16. Rachfahl F., Organisation d. Gesammtverwaltung Schles; Leipzig 1894, 41; 17. Partsch J., Schlesien I. 381; 18. Michael E; Gesch. d. deut. Volkes seit d. 13 Jhdt, Freiburg 1896, I. 98-108; 19. Schulte L., D. Anfänge d. deut. Kolonisation in Schles., (Silesiaca, Festschr. f. C. Grünhagen 36-38), Wrocław 1898; 20. Winiarz A., (Kwart. Histor. 1899, XIII. 106); 21. Wutke K., (Ztschr. f. Gesch. Schles. 1899, XXXIII. 111); 22. Schulte L., (Tamże 209); 23. Tenże, D. Villa Martini u. d. Unechtheit d. Stiftungsurkunde f. Leubus a. d. J. 1175, (tamże 1905, XXXIX. 241); 24. Wintera L., Leubus in Schles., (Stud. u. Mttlg. a. d. Benedictiner u. Cisterzienserorden 1904. XXV. 502-14, 676-97); 25. Treblin M., Beitr. z. Siedlungskunde d. ehemal. Fürst. Schweidnitz, (Darstell. u. Quell. z. schles. Gesch. 1908, VI. 77); 26. Górka O., Studia; 27. Tenże. Über d. Anfänge d. Kl. Leubus, (Darstell. u. Quell. z. schles. Gesch. 1917. XVIII); 28. Seidel V., D. Beginn d. deut. Besiedlung Schles., (tamże 1913, XVII); 29. Bretholz B., (Mttlg. d. Inst. f. östsrr. Gesch. 1914. XXXV. 718 nn.); 30. Missalek E., Zur Leubuser Urkunde v. J. 1175, (Ztschr. f. Osteurop. Gesch. 1914, IV. 401 nn.): 31. Wutke K.. Über d. Stand d. Forsch. ü. d. älteste schles. Gesch., (Schles. Volksztg. 1921, dodat. nr 11); 32. Seidel V., D. weltliche Stellung d. Abtes v. Leubus, (Ztschr. f. Gesch. Schles. 1921, LV. 110 nn.); 37. Pfitzner J., D. Besiedlung d. Breslauer Bischofslandes I. 48 nn.; 34. Michael E., D. schles. Kirche 144; 35. Schmid H. F., Pfarrorganisation 300; 36. Maleczyński K., O kanclerzach 31; 37. Schmid H. F., (Ztschr. f. Gesell. Schles. 1929, LXIII. 362); 38. Grodecki K., Początki immunitetu w Polsce, (Badania z dziejów społecz. i gospod. nr 8), Lwów 1930, 43; 39. Dersch W., Vierzig Jahre schles. Geschforsch., (Ztschr. f. Gesch. Schles. 1931, LXV. 19); 40. Seppelt Fr., D. deut. Besiedlung Schles., (Deut. Hefte f. Kulturforsch. 1930/31, I. 21 nn.); 41. Koebner R., Deut. Recht u. deut. Kolonisation in d. Piastenländern, (Viertjschr. f. Soc. u. Wirtschaftsgesch. 1932. XXV. 331); 42. Maleczyński K., Wpływy obce na dokument 10-11, 23, 30-1; 43. Seidel V., (Jhrbb. f. Kultur u. Gesch. d. Slaven 1932, VIII. 307); 44. Tenże, D. Deut. Besiedlung im Malter als Teil d. deut. Ostzuges, (tamże 1933, IX. 195 nn.); 45. Holtzmann R., Schlesien im Malter, (Deutschland u. Polen 156), München 1933; 46. Schilling F., Neue Forsch, ü. d. Frühzeit d. Deutschtums in Schles., (Deut. Hefte f. Kulturbodenforsch. 1933, III. 171 nn.); 47. Tymieniecki K., Napływ Niemców na ziemie polskie i znaczenie prawa niemieckiego w średnich wiekach w Polsce, (Roczniki Histor. 1934, X. 229); 48. Kętrzyński St., Nauka o dokumencie 333: 49. Moepert A., D. ersten Spuren d. deut. Kolonisation in Schles., (Heimatbll. d. Neissegaues 1934, IX. nr 7-8); 50. Semkowicz Wł., Uwagi o początkach dokumentu polskiego, (Kwart. Histor. 1936, XLIX. 30); 51. Gumowski M., Pieczęcie śląskie, (Historia Śląska PAU. III. 251); 52. Mikucki S., Heraldyka Śląska, (tamże 444); 53. Tymieniecki K., (Roczniki dziejów społ. i gospodarcz. 1937, V. 381-7); 54. Nehmitz H., Untersuchungen ü. d. Besieglung d. schles. Herzogsurkunde im 13 Jhdt., Wrocław 1938, 1, 25; 55. Seidel V., Z. Beurteilung d. Leubuser Stiftungsurkunde, (Arch. f. schles. Kirchengesch. 1938, III. 20-28); 56. Silnicki T., Kościół na Śląsku 101 nn.; 57. Moepert A., D. Echtheit d. Leubuser Stiftungsurkunde, (Ztschr. f. Gesch. Schles. 1979, LXXIII. 42-58).
                                                    Autentyczność dokumentu była sporna. Kętrzyński W. (10, 13), Seidel V. (28, 55), Schulte L. (22, 23) uważali go za falsyfikat; Piekosiński Fr. (h, str. 130), Krzyżanowski St. (14, str. 797) i Górka O. (26, 27) za oryginał. Ostatnio Krupicka H. (c) określa go jako kopię naśladowczą oryginału, powstałą w końcu XII w.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.

                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:33
                                                    1175 Mai. 1, super castrum Grodez

                                                    In nomine sancte et individue Trinitatis. Ego Bolezlaus dux Zlesie, filius primogenitus illustris condam principis Wladyzlai maximi ducis Zlesie et Cracovie incliteque domine Adelheydis filie imperatoris Heinrici quarti, universis Christi fidelibus tam futuris quam presentibus salutem ac prosperitatem vite presentis pariter et future. Quandoquidem velocitate dierum nostrorum transituri sumus quemadmodum fugere solet umbra, et evanescere fumus, consultissimum constat anime salvande providere, cuius vitam scimus in eternum permanere. Igitur pro dilectione domini nostri Ihesu Christi liberatoris animarum nostrarum, et pro veneracione sancte genitricis eius perpetue virginis Marie, ac pro interventu sancti Iohannis Babtiste et sancti Iacobi apostoli omniumque Sanctorum Dei, annuente nec non et rogante domino Walthero episcopo Wratizlaviense et eius Capitulo, monachos adductos de Portensi cenobio, quod est in Theotonia super Salam fluvium, collocavi in loco qui dicitur Lubens et est in antiqui castri sinu super fluminis Odre fluenta, ubi prius pauci monachi nigri Ordinis resederant, ut ibi in unitate et communione sancte katholice Ecclesie sancti Benedicti regulam atque Cysterciensis Ordinis instituta teneant, in remedium anime mee ac pro animabus progenitorum affiniumque meorum anno ab Incarnacione Domini millesimo centesimo quinquagesimo; quapropter omnes attinen­ cias cenobii Lubensis, tam veteres quam novas, in mea defensione comprehendo et successoribus meis per omne tempus huius seculi tuendas et defendendas, sub interminacione ultimi magnique iudicii Dei, pro solo divine remuneracionis intuitu recommendo. Si qua ergo spiritualis persona secularisve potestas, vel quisquam de supanis vel aliis bonis hominibus bona aliqua huic Lubensi cenobio iusta donacione vel devota oblacione seu rata cambicione aut vendicione contulerit inconcussa et illibata ei semper permaneant secundum apostolica privilegia que data sunt Cysterciensi Ordini, in quibus ei confirmatur integritas decimarum de terris suis et hominibus, pecudibus ac iumentis. Et quia quod Deo dicatum est non nisi divinis legibus subiacere debet, idcirco quicunque homines, cuiuscunque condicionis vel gentis, possessiones huius cenobii coluerint vel super eas habitaverint per abbatem in eis collocati, sive Poloni sint sive Theotonici vel Gallici, cuiuscunque eciam iuris, ab omni iure Polonico sine excepcione aliqua et ab omnibus serviciis, a solucionibus et exactionibus ac vectigalibus cuicunque debeantur, sive principi sive castellanis vel supariis aliis, sint in perpetuum liberi et exempti, nec cogantur cuiquam alteri nisi abbati et suis fratribus aliquit solvere vel servicium aliquod exhibere. Porro tota possessio eorum omnium que nuns sunt et in futurum erunt, tam in prediis quam hominibus, abbatis et monachorum solummodo erit atque dicetur; quia michi eos assumsi non pro terreno servicio, nec pro agricolis meis vel structoribus, sed pro litteratis divinorum celebratoribus celestiumque contemplatoribus et oratoribus meis ad Deum, ac pro parentum meorum et sequacium filiorum. Omnes insuper homines in bonis claustri commorantes, cuiuscunque sint gentis vel condicionis, tam posteri quam presentes, nulls castra vel municiones tenbuntur cuiquam construere, neque ad expediciones aliquas extra terram ire, neque ad hec subvenciones aliquas ministrare in vecturis, pecunia, pecoribus aut annonis, sive coloni sint seu iudices vel scholteti: set medio tempore ad servicium abbatis et claustri stabunt omnes in propriis expensis, quidquid ipsis preceptum fuerit laborando. Si vero contigerit hostilem exercitum terram velle ingredi, tunc coloni abbatis de villis pedites, scholteti equites, ad communem terre defensionem procedere tenebuntur. Iudicium nichilominus de omni causa, tam capitali quam manus, totaliter abbati do, ut ipse per iudices suos tam Theotonicos quam Polonos, omni querelanti iusticiam faciat in quolibet iure, tam suis hominibus quam alienis; et quidquid inde solucionis evenerit, tam pro culpis quam pro penis, hoc abbatis et suorum iudicum totum erit. Si vero aliqua causa tam difficilis fuerit, vel alicuius protervia seu potencia fecerit, quod debito modo per iudices abbatis determinari non possit, tunc ad curiam meam vel principis terre deferatur, in proximo castro non nisi coram me vel principe terre iudicanda, et eo iure, quo is qui inpetitur residebit, sive sit Theotonicus aut Polonus, vel cuiuscunque gentis seu condicionis; its dumtaxat, quod quidquid pecunie vel rerum de quocunque homine claustri pro culparum vel penarum cedere debuerit redemcione iudici vel mihi, vel principi vel supariis, totum solius abbatis erit. .
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:34
                                                    Nec quisquam hominum claustri per aliquem suorum complicium sive alienum
                                                    quempiam citari debet ad meam vel principis vel aliorum quorumcunque iudicum
                                                    presenciam, nisi forte sibi querelanti per iudices abbatis fuerit iustitia
                                                    denegata, neque sic respondere tenebitur, nisi per meam aut principis literam
                                                    evocatus, suo tamen iure in quo residet responsurus, solucione culparum et
                                                    penarum ad abbatem plenarie pertinente. Curie quoque claustri, quotquot fuerint,
                                                    cum omnibus pertinenciis ipsarum et famulis, omni suprascripta fruantur et
                                                    gaudeant libertate. Iam vero subnectitur hic possessionis descripcio. Lubens et
                                                    attinencie eius et termini circa Odram et ultra, transitus fluvii eiusdem cum
                                                    naulo circa Lubens, cum silvis, agris, pratis, pascuis, aquis, piscacionibus,
                                                    venacionibus, castoribus et mellificiis atque molendinis, cum utilitate que nunc
                                                    est super terram in omnibus prediis claustri et que sub terra esse poterit in
                                                    futurum, nulli de his omnibus debendo aliquam portionem. Item ecclesia sancti
                                                    Iohannis Ewangeliste, forum cum omni utilitate et circuicione cum omnibus in ea
                                                    sitis. Transitus fluvii cum naulo circa Kozam et via publica que ducit in
                                                    Chomezam et Novum forum. Bogunove cum sua circuicione et omnibus in ea sitis,
                                                    Dobrogostendorf cum sua circuicione et omnibus in ea sitis, capella sancti
                                                    Nycholai ante Wratizlave et eius attinencie cum taberna in Nabitim et Scepin.
                                                    Wilksino et Bresna, Godekendorf, Villa Martini cum suis circuicionibus et
                                                    omnibus que sunt in eis, Craievo cum suo circumequitatu atque sitis in eo.
                                                    Ecclesia sancti Petri in Wratizlave et attinentie eius. Nam Bezelinus comes
                                                    tradidit ecclesie duos boves et equm et villam iuxta Brozte ex toto cum agris.
                                                    Micora quoque tradidit Soravin cum agris et equabus XXV et bubus VI ac tribus
                                                    vaccis, cum taberna et pontes iuxta Vidave, tradidit eciam quod habuit in Olbino
                                                    pomerium et curiam, pratum, agros, et de lacu nonum piscem et redditum
                                                    carnificii de trecentis denariis. Ecclesia beati Stephani in Bythom, et
                                                    attinencie eius sunt tres ville, quarum una circuicione signata est, altera
                                                    vocatur Verbenice, tercia Vbrezte, et reddicio nona de omni usu ad urbem
                                                    pertinente. Insuper ego episcopus Wratizlavie Zirizlaus dotavimus ecclesiam in
                                                    dedicacione ipsius decimis omnibus de novis villis que nunc sunt in potestate
                                                    Legnicensi, et de illis que deinceps in ea in omni successu temporum
                                                    construentur, tam in montibus quam in planis. Donacionis autem horum omnium ac
                                                    confirmacionis testes sunt: Mesiko patruus meus dux maximus et princeps cum
                                                    episcopis et clero ac omni populo totius Polonie, et alia manu ego Bolezlaus
                                                    filius huius Bolezlai fundatoris interfui et assensi. Ego Jarozlaus alter
                                                    filius, ego Mesico frater eiusdem Bolezlai dux de Ratibor, et ego Cunradus alter
                                                    frater dux de Glogov; ego eciam Zvinezlaus, ego Nadsciwi, ego Streso, ego Janus,
                                                    ego Petrek, ego Obezlaus, ego Domazlaus, ego Bertolsus, ego Bolenews, et ego
                                                    Jeronimus cancellarius, recognovimus. Hec autem confirmacio et conscripcio ac
                                                    sigillacio facta est super castrum Grodez anno ab Incarnacione Domini nostri
                                                    Ihesu Christi M.C.LXXV, in festo beatorum apostolorum Phylippi et Iacobi,
                                                    Indictione octava. Tunc quoque addita est villa Bogudani. amen. Anno primo
                                                    ordinacionis Florencii abbatis Lubensis.

                                                    Pergam. orygin. osądzony przez Grünhagen za podrobiony, a którego na niciach
                                                    jedwabn. zielon. czerwon. i żółt. przywieszono trzy pieczęcie. 1sza Mieszka
                                                    księcia, (pieczęć II) jest odciskiem kapturka od miecza. 2ga Bolesława księcia
                                                    przedstawia zbrojneyo Jeżdzca pędzącego w lewo; w prawicy proporzec, na
                                                    piersiach trójkątna tarcz a na niéj pół księżyca na którem krzyż; Napis:
                                                    Sigillum Bolezlai. Dei. Gra. Ducis. Zlesie. 3cia Żyrosława biskupa przedstawia
                                                    biskupa na tronie, prawica błogosławi, w lewéj pastorał; napis: Sigillum.
                                                    Zirizlai. Wratizlaviensis. Epi.
                                                    Wrocław. Königl. Staats Arch. Leubus 2. (Die Urkund. d. kl. Leubus IV.)

                                                    Codex Diplomaticus Majoris Polonia. Kodeks Dyplomatyczny Wielkopolski obejmujący
                                                    dokumenta tak już drukowane, jak dotąd nie ogłoszone, sięgające do roku 1400.
                                                    Wydany staraniem Towarzystwa Przyjaciół Nauk Poznańskiego. Tom I. zawiera numera
                                                    1 - 616 lata 984 - 1287. Poznań 1877. Nakładem Biblioteki Kórnickiej. Drukiem J.
                                                    I. Kraszewskiego (Dr. W. Łebiński)
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:35
                                                    Grodziec, 1 maja 1175.

                                                    Bolesław Wysoki książę śląski, sprowadziwszy cystersów z klasztoru w Pforcie nad Salą i umieściwszy ich w miejscowości Lubiąż nad Odrą na miejscu dawnego grodu, gdzie pierwotnie osadzeni byli benedyktyni, nadaje wszelkim narodowościom, które klasztor miałby zamiar osadzić w swych dobrach, szerokie przywileje, potwierdza wyliczone imiennie posiadłości (dodane obecnie przewozy przez Odrę pod klasztorem i Kozami, oraz droga z Chomiąży do Środy) oraz nadaje wspólnie z biskupem Żyrosławem dziesięciny z kasztelanii legnickiej.

                                                    || In nomine sancte et individue trinitatis. || Ego Bolezlaus dux Zlesie filius primogenitus illustris condam principis Wladyzlai martini ducis Zlesie et Cracouie in | cliteque domine Adelbeydis filie imperatoris Henrici quarti universis Christi fidelibus tam futuris quam presentibus salutem ac prosperitatem vite presentis pariter et future. Quandoquidem | velocitate dierum nostrorum transituri sumus quemadmodum fugere solet umbra et evanescere fumus, consultissimum constat anime salvande providere, cuius vitam scimus in eternum | permanere. Igitur pro dilectione domini nostri Ihesu Christi liberatoris animarum nostrarum et pro veneracione sancte genitricis eius perpetue virginis Marie ac pro interventu sancti Johannis Babtiste et sancti Jacobi | apostoli omniumque sanctorum dei, annuente nec non et rogante domino Walthero episcopo Wratizlauiense et eius capitulo, monachos adductos de Portensi [c] cenobio, quod est in Theotonia super Salam fluvium, | collocavi in loco, qui dicitur Luberis et est in antiqui castri sinu super fluminis Odre fluenta, ubi prius pauci monachi nigri ordinis resederant, ut ibi in unitate et communione | sancte katholice ecclesie sancti Benedicti regulam atque Cysterciensis ordinis instituta teneant, in remedium anime mee ac pro animabus progenitorum affiniumque meorum anno ab incarnatione | domini millesimo centesimo quinquagesimo. Quapropter omnes attinencias cenobii Lubensis tam veteres quam novas in mea defensione comprehendo et succesoribus meis per omne tempus | huius seculi tuendas et defendendas sub interminatione ultimi magnique iudicii dei pro solo divine renumeracionis intuitu recommendo. Si qua ergo spiritualis persona, secularisve potestas, vel | quisquam de supanis vel aliis bonis hominibus bona aliqua huic Lubensi cenobio iusta donacione vel devota oblacione seu rata cambicione, aut vendicione contulerit, inconcussa et illibata ei semper | permaneant, secundum apostolica privilegia, que datasunt Cysterciensi ordini, in quibus ei confirmatur integritas decimarum de terris suis et hominibus, pecudibus ac iumentis. Et quia, quod deo dicatum est non nisi divinis legibus | subiacere debet, idcirco quicumque homines euiuscumque condicionis vel gentis possessiones huius cenobii coluerint, vel super eas habitaverint, per abbatem in eis collocati, sive Poloni sint sive Theotonici vel Gallici cuiuscumque | eciam iuris, ab omni iure Polonico sine excepcione aliqua et ab omnibus serviciis, a solucionibus et exactionibus ac vectigalibus, cuicumque debeantur, sive principi sive castellanis vel suppariis aliis, sint in perpetuum | liberi et exempti; nec cogantur cuiquam alten nisi abbati et suis fratribus aliquid solvere vel servicium aliquod exhibere. Porro tota possessio eorum omnium, que nunc sunt et in futurum erunt, tam in prediis quam hominibus, abbatis et monachorum solummodo | erit atque dicetur, quia mihi eos assumpsi non pro terreno servicio, nec pro agricolis meis, vel structoribus, sed pro litteratis divinorum celebratoribus, celestiumque contemplatoribus et oratoribus meis ad deum ac pro parentum meorum et sequatium filiorum. Omnes insuper homines in bonis claustri commorantes, euiuscumque sint gentis, vel condicionis, tam posteri quam presentes, nulla castra vel municiones tenebuntur cuicquam construere neque ad expediciones | aliquas extra terram ire, neque ad hoc subvenciones aliquas ministrare in vecturis, pecunia, pecoribus aut annonis, sive coloni sint seu iudices, vel scholteti, sed medio tempore ad servicium abbatis et claustri stabunt | omnes in propriis expensis, quidquid ipsis preceptum fuerit laborando. Si vero contigerit hostilem exercitum terram velle ingredi, tunc coloni abbatis de villis pedites, scholteti equites, ad communem terre defensionem procedere tenebuntnr. | Iudicium nichilominus de omni causa tam capitali, quam manus, totaliter abbati do, ut ipse per iudices suos tam Theotonicos, quam Polonos, omni querelanti iusticiam faciant in quolibet iure tam suis hominibus quam alienis | et quidquid inde solucionis evenerit, tarn pro culpis quam pro penis, hoc abbatis et suorum iudicum totum erit. Si vero aliqua causa tam difficilis fuerit, vel alicuius protervia, seu potencia fecerit, que debito modo per iudices abbatis | determinari non possit, tunc ad curiam meam vel principis terre deferatur in proximo castro non nisi coram me vel principe terre iudicanda et eo iure, quo is qui impetitur residebit, sive sit Theotonicus aut | Polonus, vel cuinscumque gentis seu conditionis, ita dumtaxat, quod quidquid pecunie vel rerum de quocumque homine claustri pro culparum vel penarum cedere debuerit redempcione iudici, vel mihi, vel principi, vel supa | riis totum solius abbatis erit. Nec quisquam hominum claustri per aliquem suorum complicum sive alienum quempiam citari debet ad meam vel principis vel aliorum quorumcumque iudicum presenciam, nisi forte sibi querelanti per | iudices abbatis fuerit iustitia denegata; neque sic respondere tenebuntur, nisi per meam aut principis litteram evocatus, suo tamen iure, in quo residet, responsurus, solucione culparum et penarum ad abbatem plenarie | pertinente.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:36
                                                    Curie quoque claustri quotquot fuerint cum omnibus pertinenciis ipsarum et famulis, omni suprascripta fruantur et gandeant libertate. Iam vero subnectitur hic possessionis descripcio: Lubens et attinencie | eius et termini circa Odram et ultra, transitus fluvii eiusdem cum naulo circa Lubens cum silvis, agris, pratis, pascuis, aquis, piscacionibus, venacionibus, castoribus et mellificiis atque molendinis, | cum utilitate, que nunc est super terram in omnibus prediis claustri et que sub terra esse poterit in futurum, nulli de his omnibus debendo aliquam portionem. Item ecclesia sancti Johannis Ewangeliste, forum cum omni utilitate et circuicione cum | omnibus in ea sitis, transitus fluvii cum naulo circa Kozam et via publica que dacit in Chomezam et Nouum Forum. Bogunoue cum sua circuicione et omnibus in ea sitis, Dobro | gostendorf cum sua circuicione et omnibus in ea sitis, capella sancti Nycholai ante Wratizlaue et eius attinencie cum taberna Nabitim et Stepin; Wilksino et Bresna Godekendorf, villa Mar | tini cum suis circuicionibus et omnibus, que sunt in eis; Craieuo cum suo circumequitatu atque sitis in eo; ecclesia sancti Petri in Wratizlaue et attinencie eius; nam Bezelinus comes tradidit ecclesie duos | boves et equum et villam iuxta Brozte ex toto cum agris; Micora quoque tradidit Sorauin cum agris et equabus XXV et bubus VI, ac tribus vaccis, cum taberna et ponte iuxta Vidaue; tradidit eciam quod habuit in Olbino pomerium et curiam, pratum, agros et de lacu nonum piscem et redditum carnificii de trecentis denariis. Ecclesia beati Stephani in Bythom et attinencie eius sunt tres ville, quarum | una circuicione signata est altera vocatur Verbenice, tercia Vbrezte, et reddicio nona de omni usu ad urbem pertinente. Insuper ego et episcopus Wratizlauie Zirizlaus dotavimus eeclesiam in de | dicacione ipsius decimis omnibus de novis villis, que nunc sunt in potestate Legnicensi, et de illis, que deinceps in ea in omni successu temporum construentur, tam in montibus quam in planis. Donacionis autem horum | omnium ac confirmacionis festes sunt: Mesiko patruus meus dux maximus et principes cum episcopis et dero ac omni populo tocius Polonie. Et alia manu: ego Bolezlaus filius huius Bolezlai funda | toris interfui et assensi, ego Jarozlaus alter filius, ego Mesico frater eiusdem. Bolezlai dux de Ratibor et ego Cunradus alter frater dux de Glogov, ego eciam Zuinezlaus, ego Nadscivi, | ego Streso, ego Janus, ego Petrek, ego Obezlaus, ego Domazlaus, ego Bertolfus, ego Bolenews et ego Jeronimus cancellarius recognovimus. Hec atem confirmacio et conscripcio | ac sigillacio facta est super castrum Grodez anno ab incarnacione domini nostri Ihesu Christi M°C°LXXV, in festo beatorum apostolorum Phylippi et Iacobi, indictione octava. Tunc quoque | addita est villa Bogudani amen. Anno primo ordinacionis Florencij abbatis Lubensis.

                                                    (Falsyfikat z lat 1300-1330)
                                                    B. Rzekomy oryg. pergaminowy dobrze zachowany. Szerokość 48 cm, wysokość 41,5 cm, zakładka 4 cm. Wrocław Archiwum Państwowe, sygn. rep. 91, nr 2.
                                                    Reprodukcja: a. Büsching J. G. G., UB. tabl. II nr 2 (częściowa): - druk: b. tamże nr 2, według B: c. Kod. dypl. wkopol. I. nr 21, według b; - regest: d. Regesten nr 47; e. Budkowa, Repertorium nr 76.
                                                    Literatura: por. literatura do nru 55 i 112, zwłaszcza Górka O., Najstarsza tradycja 5, 226.
                                                    Dokument powszechnie uznany za falsyfikat, co potwierdza analiza pisma. Wydawca kodeksu wielkopolskiego pomieszał go z autentykiem grodzieckim (wyżej nr 55). Brak dokumentu w najstarszym kopiarzu klasztornym świadczyć może o czasie jego powstania, tj. nie przed r. 1253. Dyktat dokumentu oparł się prawie w całości na dyktacie falsyfikatu poprzedniego (wyżej nr 112). Dodane jedynie zostały wzmianki o naulum przy przeprawie lubiąskiej i o drodze publicznej prowadzącej z Chomiąży do Środy, co oczywiście było celem fałszerstwa. Nadto w dokumentach spotykamy zwroty figurujące tylko w falsyfikacie z r. 1175 oraz wyrażenia wspólne nrowi 55 i 112.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:37
                                                    Grodziec, 1 maja 1175.

                                                    Bolesław Wysoki książę śląski, sprowadziwszy cystersów z klasztoru w Pforcie nad Salą i umieściwszy ich w miejscowości Lubiąż nad Odrą na miejscu dawnego grodu, gdzie pierwotnie osadzeni byli benedyktyni, nadaje wszelkim narodowościom, które klasztor miałby zamiar osadzić w swych dobrach, szerokie przywileje, potwierdza wyliczone imiennie posiadłości (dodaje zwolnienie od powinności na rzecz urzędników książęcych) oraz nadaje wspólnie z biskupem Żyrosławem dziesięciny z kasztelanii legnickiej.

                                                    || In nomine sancte et individue trinitatis ||. Ego Boleslaus dux Zlesie filius primogenitus illustris quondam principis Wladyzlai maximi ducis Zlesie incliteque domine Adelheydis filie imperatoris Heynrici quarti universis Christi fidelibus tam futuris quam presentibus salutem et prosperitatem vite presentis et future. Quandoquidem velocitate dierum nostrarum transituri | sumus, quemadmodum fugere solet umbra vel evanescere fumus, consultissimum constat anime salvande providere, cuius vitam scimus in eternum permanere. Igitur pro dileccione domini nostri Jesu Christi liberatoris animarum nostrarum et pro veneracione sancte genitricis eius perpetue virginis Marie ac pro interventu sancti Johannis Baptiste et sancti Jacobi apostoli omniumque sanctorum dei, annuente nec non et rogante domino Walthero | episcopo Wratislauiensi et eius capitulo, monachos adductos de Portensi cenobio, quod est in Theutonia super Salam fluvium collocatum in loco, qui dicitur Lubens et est in antiqui castri sinu super flumi | nis Odre fluenta, ubi prius monachi nigri ordinis resederant, ut ibi in unitate et communione sancte catholice ecclesie sancti Benedicti regulam atque Cysterciensis ordinis instituta teneant in remedium anime | mee ac pro animabus progenitorum affinumque meorum, anno ab incarnacione domini millesimo centesimo quinquagesimo. Quapropter omnes attinencias cenobii Lubensis tam veteres quam novas in mea defensione | comprehendo et successoribus meis per omne tempus huius seculi tuendas, fovendas et defendendas sub interminacione ultimi magnique iudicii dei pro solo divine renumeracionis intuitu recommendo. Si qua ergo spiritualis persona secularisve potestas, vel quisquam de supariis vel aliis bonis hominibus bona aliqua huic Lubensi cenobio iusta donacione, vel devota oblacione seu rata cambicione aut vendicione | contulerit, inconcussa et illibata ei semper permaneant secundum apostolica privilegia, que data sunt Cysterciensi ordini, in quibus ei confirmatur integritas decimarum de terris suis et hominibus, pecudibuset iumentis. | Et quia quod deo dicatum est non nisi divinis legibus subiacere debet, idcirco quicumque homines cuiuscumque condicionis vel gentis possessiones huius cenobii coluerint vel super eos habitaverint per abbatem in eis collocati | sive Poloni sint sive Theotonici vel Gallici, cuiuscumque eciam iuris, ab omni iure Polonico sine excepcione aliqua et ab omnibus serviciis, solucionibus et exaccionibus, araturis ac vectigalibus cuicumque debeantur | sive principi sive castellano vel supariis aliis, sint in perpetuum liberi et exempti, nec cogantur cuiquam alteri nisi abbati et suis fratribus aliquid solvere, ducere, arare vel servicium aliquod facere aut exhibere. Porro omnes | possessiones eorum, que nunc sunt et in futurum erunt, tam in prediis, quam in hominibus, abbatis et monachorum solummodo erunt atque dicentur, quia michi eos assumpsi non pro terreno servicio nec pro agricolis meis vel structori | bus, sed pro sacerdotibus et litteratis divinorum officiorum celebratoribus celestiumque contemplatoribus et oratoribus meis ad deum ac pro parentum meorum et sequacium filiorum meorum. Omnes insuper homines in | bonis claustri commorantes cuiuscumque sint gentis vel condicionis tam posteri quam presentes nulla castra vel municiones mihi tenebuntur vel cuiuscumque successorum meorum construere neque ad expediciones aliquas extra terram | ire, neque ad hec subvenciones aliquas ministrare in vecturis, pecunia, pecoribus aut annonis sive coloni sint seu iudices vel sculteti, sed medio tempore ad servicium abbatis et claustri stabunt omnes in propriis expensis quidquid ipsis preceptum fuerit laborando. Si vero contigerit hostilem exercitum terram velle ingredi, tunc coloni abbatis de villis pedites, sculteti equites, ad communem terre defensionem procedere tenebuntur. Iudicium nichilominus de omni causa tam capitis quam manus totaliter abbati et monasterio do, ut ipse per indices suos tam Theutonicos quam Polonos omni querulanti iusticiam faciat in quolibet iure tam suis hominibus quam alienis, et quidquid solucionis inde evenerit tam pro culpis quam pro penis, abbatis et suorum totum erit.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:38
                                                    Si vero aliqua causa tam difficilis fuerit vel | alicuius protervia seu potencia exegent, quod debito modo per indices abbatis determinari non possit, tunc ad curiam meam vel prinpis, qui pro tempore fuerit, causa deferatur in proximo castro non nisi coram me | vel principe terre iudicanda et eo iure; quo is, qui inpetitur, residebit, sive sit Theotonicus aut Polonus cuiuscumque gentis seu condicionis, ita dumtaxat, quod quidquid pecunie vel rerum | de quocumque homine claustri pro culparum vel penarum cedere debuerit redempcione iudici vel mihi, seu principi vel supariis, nichil dabunt, sed totum solius abbatis et monasterii Lubensis erit. | Nec quisquam hominum claustri per aliquem suorum complicum sive alienum quempiam citari debet ad meam vel principis, vel aliorum quorumcumque iudicam presenciam, nisi forte sibi querulanti per iudices abbatis fuerit iusticia | denegata, neque sic respondere tenebitur, nisi per meam aut principis litteram evocatus suo tamen iure, in quo residet, responsurus, solucione penarum pro culpis ad abbatem plenarie pertinente. Curie quoque claustri | quotquot fuerint cum omnibus pertinenciis ipsarum et famulis omni suprascripta gaudeant libertate, quia omne ius et dominium ad me et ad successores meos pertinens ipsi abbati et cenobio Lubensi do atque trado. | Verum ne sanctum canibus dari videatur, absolvo cenobium Lubense et omnes curias et possessiones eius, que subnectuntur, ab omni conservacione equorum, canum, falconum, aucupum, venatorum, ne res deo date | usu nephario consumentur, sed tantummodo in sacerdotum et clericorum usus ministrentur, qui cottidie in cenobio deo servire debent pro mea meorumque salute exorantes. Iam vero subnectitur hic possessionis | descripcio. Lubens forum et attinencie eius et termini circa Odram et ultra transitus fluvii eiusdem cum naulo suo, cum silvis, pratis, agris, pascuis, aquis, piscacionibus, venacionibus, castoribus et | mellificiis atque molendinis, cum omni utilitate, que nunc est super terram in omnibus prediis claustri et que sub terra esse poterit in futurum, nulli de hiis omnibus debendo aliquam porcionem. Item ecclesia sancti | Johannis Ewangeliste, transitus Odre circa Koze cum naulo suo et via publica, que ducit in Chomezam et Novum Forum; Bogunow cum sua circuicione et omnibus in ea sitis. Dobrogostendorf cum sua circuicione | et omnibus in ea sitis; capella sancti Nycholai ante Wratizlaue et eius attinencie cum taberna in Nabitin et Stepin; Wylksino et Bresna; Godkendorf, villa Martini cum suis circuicionibus et que sunt in eis; Cra | yewo; ecclesia sancti Petri in Wroczlaue et attinencie eius, nam Bezelinus comes tradidit ecclesie duos boves et equum [e] et villam iuxta Brozecz ex toto cum agris; Mychora quoque tradidit Sorawyn; cum | agris et equabus XXV et sex bubus ac tribus vaccis cum taberna et ponte iuxta Wydaue, tradidit eciam quod habuit pomerium in Olbino et curiam, pratum, agros et de lacu nonum piscem et redditum car | nificii de trecentis denariis. Ecclesia sancti Stephani in Bythom et attinencie eius tres ville, quarum una circuicione signata est, altera vocatur Werbenicze, tercia Ubrezcze et reddicio nona de omni usu ad | urbem pertinente. Insuper ego et episcopus Wroczislauie Zyrislaus dotavimus ecclesiam in dedicacione ipsius decimis omnibus de novis villis, que sunt in potestate Legnicensi et de illis, que deinceps in ea in omni successu | temporum construentur, tam in montibus, quam in planis. Donacionis autem horum omnium ac confirmacionis testes sunt: Mescho patruus meus dux maximus et principes cum episcopis et clero ac omni populo tocius Po | lonie. Et alia manu: ego Boleslaus filius huius Boleslai fundatoris interfui et assensi; ego Jaroslaus alter filius; ego Mescho frater eiusdem Boleslai dux de Raczybor et ego Conradus alter frater dux de Glogou; ego eciam Zuineslaus, ego Nadsciw, ego Streso, ego Janus, ego Petrek, ego Obeslaus, ego Domaslaus, ego Bertolfus, ego Bolenenus et ego Jeronimus cancellarius recognovimus. Hec autem confirmacio et conscripcio ac sigillacio facta est super castrum Grothecz anno ab incarnacione domini nostri Ihesu Christi millesimo centesimo septuagesimo | quinto in festo beatorum apostolorum Phylippi et Jacobi, indiccione VIII; tunc quoque addita est villa Bogdani, amen. Anno primo ordinacionis Florencij abbatis Lubensis.

                                                    (Falsyfikat z czasów po r. 1350).
                                                    B. Rzekomy oryg. pergaminowy, dobrze zachowany. Wymiary: szerokość 56,5 cm, wysokość 44,5 cm, zakładka 4 cm. Atrament brązowy. Wrocław, Archiwum Państwowe, sygn. rep. 91, nr 3.
                                                    C. Kopia XV w., tamże, sygn. rep. 175 D 207, fol. 1-3, według B; D. Kopia z początku XVII w., tamże, sygn. rep. 135 D 390a, fol. 1 nn., według B; Kopia z drugiej połowy XVII w., tamże, sygn. rep. 135 D 205, fol. 39 nn., według B; F. Kopia z r. 1713, tamże, sygn. rep. 135 D 212c, pag. 8 nn., według B.
                                                    Druk: a. Büsching G. G., UB nr (warianty), według B; - regest: b. Regesten nr 47 (wzmianka); c. Budkowa, Repertorium nr 77.
                                                    Falsyfikat ten najpóźniejszy ze wszystkich, co wynika z pisma późniejszego od nru 113 (ogólnie w. XIV); celem jego było dodanie zwolnień od poszczególnych ciężarów prawa książęcego. Opuszczenie wzmianek o ujazdach w Krajewie i Dobrogostowie można tłumaczyć tym, iż w tym czasie na ich miejscu istniały już niezależne, osobne wsie. Dyktat dokumentu oparty jest na obu poprzednich, przy czym niekiedy poszczególne zwroty uległy skróceniu, względnie poszczególne wyrazy zostaly opuszczone, np. brak w tytulaturze et Cracovie, opuszczono wyrazy: omnium, salva. Autor obecnego falsyfikatu wziął nadto z falsyfikatu drugiego (nr 113) wzmianki o przeprawach, których brak w najwcześniejszym falsyfikacie. Własnym dodatkiem autora, a więc celem fałszerstwa, jest zwolnienie poddanych klasztornych od szeregu powinności na rzecz urzędników książęcych.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 19:38
                                                    1175.

                                                    Sobiesław II książę czeski nadaje opatowi klasztoru w Plasach, Meinerowi, pewne posiadłości.

                                                    ...Ego Zobezlaus gratia dei dux Boemie ... abbati in Plaz videlicet Meynero ... dedi circuitum ... cum testimonio omnium eorum: ... Riuinus prefectus de Cladesc et frater eius Pelegrinus ... Acta sunt hec anno incarnationis domini MCLXXV, indictione octava. Data per manum domni Geruasii cancellarii et prepositi Wisegradensis.

                                                    A. Oryg. pergaminowy, Wiedeń Nadworne Archiwum Państwowe.
                                                    Druk: a. Dobner G., Monum. histor. Bohemiae, Pragae 1779, IV. 224, nr. 38, według A; b. Boczek A., Cod. dipl. Moraviae I. nr 315, według A; c. Friedrich G., Cod. dipl. Bohemiae I. nr 278, według A; - regest: d. Erben C. J., Regesta Bohemiae I. nr 352; e. Scheinpflug B., Materialien z. einer Gesch. v. Plass, (Mttlg. f. Gesch. d. Deut. in Böhmen 1874, XII. 58, nr 3).
                                                    Literatura: 1. Hruby V., Studie k ceske diplomatice 144 nn.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 22:00
                                                    luty 1177.

                                                    Sobiesław II książę czeski nadaje klasztorowi w Kladrubach pewne posiadłości i
                                                    zwalnia jego poddanych od niektórych ciężarów prawa książęcego.

                                                    ... Ego Sobezlaus Boemorum dux ... do ecclesie sancte Marie in Claderub
                                                    circuitum ... possidendum in perpetuum ... presentibus ... Riwino castellano de
                                                    Cladescho et fratre eius Peregrino. ... Anno domini millesimo CLXXVII,
                                                    indictione X, epacta VII, concurrente III, mense februario. Datum per manum
                                                    domini Geruasii cancellarii et prepositi Wissegradensis ecclesie feliciter.

                                                    A. Oryg. pergaminowy, Wiedeń Nadworne Archiwum Państwowe.
                                                    B. Oryg. pergaminowy (druga ekspedycja), Praga Biblioteka Uniwersytecka.
                                                    Reprodukcja: a. Friedrich G., Acta regum Boh. phototypice expressa tabl. 6,
                                                    według A; - druk: b. Dobner G; Annales Hageciani VI. 511 (fragment), według B;
                                                    c. Boczek A; Cod. dipl. Moraviae I. nr 321, według A; d. Friedrich G., Cod.
                                                    dipl. Bohemiae I. nr 279, według AB; - regest: e. Erben C. J., Regesta Bohemiae
                                                    I. nr 354; f. Regesten nr 47 b.
                                                    Literatura: 1. Hruby V., Studie k ceske diplomatice 86 nn.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 22:01
                                                    12 marca 1177.

                                                    Fryderyk biskup praski zamienia z rycerzem Przybysławem niektóre wsie.

                                                    Ego Fridericus ... Pragensis ecclesie humillis minister ... circuitum iuxta
                                                    Rokican deservivi, sed quidam miles ... Pribizlaus ... suum esse dicebat ...
                                                    villam ecclesie Lazi nomine hereditario iure ei possidendam contuli ... Actum
                                                    est autem hoc anno dominice incarnationis millesimo centesimo LXXVII, indictione
                                                    X, epacta XVIII, concurrente V, temporibus gloriosissimi et Serenissimi ducis
                                                    Boemorum Sobezlai, anno ducatus sui IIII°, idus martii IIII° ... Nomina autem
                                                    testium ... hec sunt ... Vitco castellanus de Kladsco.

                                                    A. Oryg. pergaminowy, Praga Archiwum Kapitulne.
                                                    Reprodukcja: a. Friedrich G., Monum. palaeogr. Bohemiae et Moraviae, Praha 1904,
                                                    tabl. 8; - druk: b. Boczek A., Cod. dipl. Moraviae I. nr 322 (fragment), według
                                                    A; c. Friedrich G., Cod. dipl. Bohemiae I. nr 280, według, A; - regest: d.
                                                    Dobner G., Annales Hageciani VI. 512; e. Erben C. J., Regesta Bohemiae I. nr
                                                    358; f. Regesten nr 47 c.
                                                    Literatura: 1. Novotny V., Ceske dejiny 11. cz. 2, 1045.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 22:01
                                                    1177, kwiecień 26, Gniezno (Gnezen).

                                                    VI Kal. Maii

                                                    Mieszko ks. Polski zatwierdza kl. lubiąskiemu zamianę wsi Bogunów (8ogunovo) i
                                                    Zwrócona (Dobrogoztovo) na Słup (Slup).

                                                    Or. łac., perg. 317 x 276 + 16.
                                                    Na źółto-zielonych sznurach pieczęć sygnetowa Mieszka Starego.
                                                    Wr., Rep. 91 nr 5.
                                                    KDW, I, nr 22, KDŚl., I, nr 59, SUb, I, nr 49.

                                                    Uniwersytet Wrocławski, Archiwum Państwowe we Wrocławiu. Katalog dokumentów
                                                    przechowywanych w Archiwach Państwowych Dolnego Śląska, t. I (do 1300 r.).
                                                    Opracował Roman Stelmach. Wrocław 1991.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 22:02
                                                    Gniezno, 26 kwietnia 1177.

                                                    Mieszko Stary książę całej Polski na prośbę Florentego opata klasztoru
                                                    lubiąskiego zatwierdza zamianę dokonaną za zgodą księcia śląskiego i adwokata
                                                    klasztoru, Bolesława Wysokiego, wsi Bogunów i Zwrócona, na wieś Słup własność
                                                    Konrada i Mojka, braci Stojgniewa.

                                                    || In nomine sancte et individue trinitatis. || Misico divina favente clementia
                                                    dux tocius Polonie Florentio abbati Lubensis monasterii et universis fratribus |
                                                    ibidem deo regulariter famulantibus intimam dilectionem et omne bonum.
                                                    Retributionis divine respectu iusta religiosorum peticio compleri debet
                                                    prosequente pio devoti | onis effectu. Quapropter dilecte nobis pater Florena
                                                    rogatu tuo et conventus tui confirmamus coram principibus terre nostre tam
                                                    spiritualibus quam secularibus | concambium, quod fecisti consensu fratrum
                                                    tuorum et advocati abbatię tue Bolezlawj Zlesie ducis, cum Conrado et Moyco
                                                    Stoygnewi fratribus, ut neque ab alte | ra, neque ab utraque parte unquam solvi
                                                    possit, unde stabilitatis fides ab utraque parte data est. Maneant itaque
                                                    Conrado et Moyco sub stabili et integra | inperpetuum possessione due ville
                                                    Bogunowo et Dobrogoztowo cum circuitionibus suis et omnibus attinentiis, que
                                                    date sunt illis in ista cambitione. Mane | at abbati et fratribus sub stabili et
                                                    integra in perpetuum possessione locus, qui vocatur Zlup cum circuitione sua et
                                                    omnibus attinentiis, quia datus est illis in is | ta cambitione. Si qua vero
                                                    spiritualis persona, secularisve potestas, cambitionem istam temptaverit
                                                    evacuare, vel bona, de quibus cambitio facta est in utralibet | parte occupare,
                                                    tenere, minuere, septuaginta marcas argenti purissimi componat, quarum duas
                                                    partes nobis in fisco persolvat, unam illis, quorum temerata fue | rit
                                                    possessio, ita tamen, ut restituantur pristinis possessoribus quecumque pervasa
                                                    fuerint a direptoribus. Porro ad conplendam pleniorem corrobora | tionem
                                                    presentis privilegii signavimus manu nostra hanc paginulam per inpressionem
                                                    ducalis anuli. Sequitur descriptio testium, qui pre | sentes interfuerunt
                                                    statuti istius confirmationi: Bolezlaus dux, Kazemirus dux, Misico iunior dux,
                                                    Lizstek dux, hii duces Polono | rum; Bogezlaus dux Pomeranie, Zisdek
                                                    archiepiscopus Knizenensis, Lupus Mazowensis episcopus, Cirolaus episcopus
                                                    Wrelawensis, Lodimirus, Sira, | Habraham, Iawor, Stomir, Stephanus, Pribezlaus,
                                                    Adelbertus, Iaxon], Vizlau, Mars, Bozota, Obezlau, Baram, Bars Pomeranus | et
                                                    alii multi, qui interfuerunt colloquio Knizenensi. Data anno ab incarnatione
                                                    domini M°C°LXX°VIJ°, indictione X, VI° kalendas maij in metropoli Knizen.

                                                    A. Oryg. pergaminowy dobrze zachowany bez śladów składania pergaminu. Wymiary:
                                                    szerokość 31,7 cm, wysokość 27,6 cm, nadto zakładka 1,6 cm. W wierszu 10 od góry
                                                    od wyrazu Porro następuje zmiana atramentu na ciemniejszy. Wrocław Archiwum
                                                    Państwowe, sygn. rep. 91, nr 5.
                                                    B. Kopia sprzed r. 1252, najstarszy kopiarz klasztorny, Tamże, sygn. rep. 135, D
                                                    203, fol. 31v - 32, według A; C. Kopia XIV w., Tamże, sygn. rep. 135, D 204,
                                                    fol. 211, według B; D. Kopia XV w., Tamże, sygn. rep. 135, D 207, fol. 116,
                                                    według A; E. Kopia z r. 1713, Tamże, sygn. rep. 135, D 213, pag: 1, według A.
                                                    Reprodukcja: a. Kętrzyński W., Studia tabl. 10 (częściowa); b. Meinardus O., D.
                                                    Neumarkter Rechtsbuch tabl. 2; c. Krzyżanowski St., Mon. Pol. Palaeogr. tabl.
                                                    12; d. Polska jej dzieje i kultura I. 113; e. Krupicka H., D. Leubuser
                                                    Stiftungsurkude v. J. 1175, 71 (częściowa); - druk: f. Büsching J. G. G., UB nr
                                                    5, według A; g. Mosbach A., Wiadomości do dziejów Polski, Ostrów 1860, 1, według
                                                    A; h. Kod. dypl. wkopol. I. nr 22, według A; i. Piekosiński Fr., Mon. med. aevi
                                                    dipl. nr 38, według A; j. Kochanowski J. K., Cod. dipl. Masoviae nr 107, według
                                                    c; - regest: k. Regesten nr 48; l. Klempin R., Pommersches UB I. nr 73; m.
                                                    Smolka St., Mieszko Stary 475, nr 37; n. Budkowa, Repertorium nr 87.
                                                    Literatura: 1. Cod. dipl. Siles. XIV. 77, przyp. 384; 2. Kętrzyński W., Studia
                                                    216; 3. Krzyżanowski St., Początki dyplomatyki 78; 4. Schulte L., D. Anfänge d.
                                                    deut. Kolonisation in Schles., (Silesiaca, Festschr. f. C. Grünhagen 80),
                                                    Wrocław 1898; 5. Łodyński M; Udział książąt śląskich w zamachu z r. 1177,
                                                    (Kwart. Histor. 1908, XXII. 16); 6. Górka O., Studia 137, 154; 7. Seidel V., D.
                                                    Beginn d. deut. Besiedlung Schlesiens 139; 8. Maleczyński K., Wpływy obce 20; 9.
                                                    Schilling F., Ursprung d. Deutschtums 81; 10. Moepert A., D. Leubuser
                                                    Stiftungsurkunde 49.
                                                    Jeden Schulte V. (4, str. 80) wątpi w autentyczność dokumentu. Reszta badaczy
                                                    bez zastrzeżeń ją przyjmuje.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 22:03
                                                    1177 April 26, in metropoli Knizen

                                                    In nomine sancte et individue Trinitatis. Misico divina favente clemencia dux
                                                    tocius Polonie, Florentio abbati Lubensis monasterii et universis fratribus
                                                    ibidem Deo regulariter famulantibus intimam dilectionem et omne bonum.
                                                    Retributionis divine respectu, iusta religiosorum peticio compleri debet
                                                    prosequente pio devotionis effectu. Quapropter dilecte nobis pater Florenti,
                                                    rogatu tuo et conventus tui confirmamus coram principibus terre nostre, tam
                                                    spiritualibus quam secularibus, concambium quod fecisti consensu fratrum tuorum
                                                    et advocati abbatie tue Bolezlawi, Zlesie ducis, cum Conrado et Moyco Stoygnewi
                                                    fratribus, ut neque ab alters neque ab utraque parte unquam solvi possit; unde
                                                    stabilitatis fides ab utraque parte data est. Maneant itaque Conrado et Moyco
                                                    sub stabili et integra in perpetuum possessione due ville, Bogunowo et
                                                    Dobrogoztowo, cum circuitionibus suis et omnibus attinentiis que date sunt illis
                                                    in ista cambitione. Maneat abbati et fratribus sub stabili et integra in
                                                    perpetuum possessione locus qui vocatur Zlup cum circuitione sua et omnibus
                                                    attinentiis, quia datus est illis in ista cambitione. Si qua vero spiritualis
                                                    persona secularisve potestas cambitionem istam temptaverit evacuare, vel bona de
                                                    quibus cambitio facta est in utralibet parte occupare, tenere, minuere,
                                                    septuaginta marcas argenti purissimi componat, quarum duas partes nobis in fisco
                                                    persolvat, unam illis quorum temerata fuerit possessio: ita tamen, ut
                                                    restituantur pristinis possessoribus quecunque pervasa fuerint a direptoribus.
                                                    Porro ad complendam pleniorem corroborationem presentis privilegii, signavimus
                                                    manu nostra hanc paginulam per impressionem ducalis anuli. Sequitur descriptio
                                                    testium qui presentes interfuerunt statuti istius confirmationi: Bolezlaus dux,
                                                    Kazemirus dux, Misico iunior dux, Lizstek dux hii duces Polonorum. Bogezlaus dux
                                                    Pomeranie, Zisdek archiepiscopus Knizenensis, Lupus Mazowensis episcopus,
                                                    Cirolaus episcopus Wrelawensis; Lodimirus, Sira, Habraham, Javor, Stomir,
                                                    Stephanus, Pribezlaus, Adelbertus, Iaxon, Vizlav, Mars, Bozota, Obezlav, Baram,
                                                    Bars, Pomeranus, et alii multi qui interfuerunt colloquio Knizenensi. Data anno
                                                    ab Incarnatione Domini M.C.LXX.VII. Indictione X, VI Kalendas Maii, in metropoli
                                                    Knizen.

                                                    Pergam. orygin. Na niciach jedwabn. czerwon. zielon. żółt. przywieszona pieczęć
                                                    Mieszka księcia (pieczęć III) jest odciskiem starożytnego intaglio oprawionego w
                                                    pierścień.
                                                    Wrocław. Königl. Staats. Arch. Leubus 5.

                                                    Codex Diplomaticus Majoris Polonia. Kodeks Dyplomatyczny Wielkopolski obejmujący
                                                    dokumenta tak już drukowane, jak dotąd nie ogłoszone, sięgające do roku 1400.
                                                    Wydany staraniem Towarzystwa Przyjaciół Nauk Poznańskiego. Tom I. zawiera numera
                                                    1 - 616 lata 984 - 1287. Poznań 1877. Nakładem Biblioteki Kórnickiej. Drukiem J.
                                                    I. Kraszewskiego (Dr. W. Łebiński).
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 22:04
                                                    Legnica, 29 września 1178.

                                                    Bolesław książę śląski, sprowadziwszy cystersów z klasztoru w Pforcie nad Salą i
                                                    umieściwszy ich w miejscowości Lubiąż nad Odrą na miejscu dawnego grodu, gdzie
                                                    pierwotnie osadzeni byli benedyktyni, nadaje wszelkim narodowościom, które
                                                    klasztor miałby zamiar osadzić w swych dobrach, szerokie przywileje, wymienia z
                                                    nazwy miejscowości klasztorne, określa swobody mieszkańców Lubiąża, wylicza jako
                                                    własność klasztoru wieś Ujazd i nadaje wszystkim dobrom klasztornym pełny
                                                    immunitet sądowy i ekonomiczny.

                                                    || In nomine sancte et individue trinitatis ||. Ego Boleslaus dux Zlesie filius
                                                    primogenitus illustris quondam principis Wladislai maximi ducis Zlesie inclite |
                                                    que domine Adelheydis filie imperatoris Heynrici quarti universis Christi
                                                    fidelibus tam futuris quam presentibus salutem ac prosperitatem vite presentis
                                                    pariter et future. Quandoquidem velocitate dierum | nostrorum transituri sumus
                                                    quemadmodum fugere solet ambra et evanescere fumus, consultissimum constat anime
                                                    salvande providere, cuius vitam scimus in eternum permanere. Igitur pro
                                                    dilectione domini nostri Jesu Christi liberatoris animarum nostrarum et pro
                                                    veneratione sancte genitricis eius perpetue virginis Marie ac pro interventu
                                                    sancti Johannis Baptiste et sancti Iacobi apostoli omniumque sanctorum dei,
                                                    annuente nec non rogan | te domino Walthero episcopo Wratislauiensi et eius
                                                    capitulo, monachos adductos de Portensi | cenobio, quod est in Theutonia super
                                                    Salam fluvium collocatum, in loco qui dicitur Lubens et est in antiqui castri
                                                    sinu super | fluminis Odre fluenta, ubi prius pauci monachi nigri ordinis
                                                    resederant, ut ibi in unitate et communione sancte catholice ecclesie sancti
                                                    Benedicti regulam atque Cysterciensis ordinis instituta teneant, | in remedium
                                                    anime mee ac pro animabus progenitorum affiniumque meorum, anno ab incarnacione
                                                    domini millesimo centesimo quinquagesimo. Quapropter omnes attinencias cenobii
                                                    Lubensis tam | veteres quam novas in mea defensione comprehendo et successoribus
                                                    meis per omne tempus huius seculi tuendas, fovendas et defendendas sub
                                                    interminacione ultimi magnique iudicii dei pro solo divine | renumeracionis
                                                    intuitu recommendo. Si qua ergo spiritualis persona secularisve potestas vel
                                                    quisquam de supariis vel aliis bonis hominibus bona aliqua huic Lubensi cenobio
                                                    iusta donacione vel | devota oblacione, seu rata cambicione aut vendicione
                                                    contulerit, inconcussa et illibata ei semper permaneat secundum apostolica
                                                    privilegia, que data sunt Cysterciensi ordini, in quibus ei confirmatur integri
                                                    | tas decimarum de terris suis et hominibus, pecudibus et iumentis. Et quia,
                                                    quod deo dicatum est non nisi divinis legibus subiacere debet, idcirco quicumque
                                                    homines cuiuscumque condicionis vel gentis pos | sessiones huius cenobii
                                                    coluerint vel super eas inhabitaverint, per abbatem in eis collocati, sive
                                                    Poloni sint sive Theotonici, vel Gallici, cuiuscumque eciam iuris, ab omni iure
                                                    Polonico sine ex | cepcione aliqua et ab omnibus serviciis, solucionibus
                                                    pecuniariis, exaccionibus, araturis ac vectigalibus cuicumque debeantur sive
                                                    principi sive castellano, vel supariis aliis, sint in perpetuum liberi | et
                                                    exempti, nec cogantur cuiquam alteri nisi abbati et suis fratribus aliquid
                                                    solvere, dare, ducere, arare, vel servicium aliquod facere aut exhibere. | Porro
                                                    omnes possessiones eorum, que nunc sunt et in futurum erunt | tam in prediis
                                                    quam in hominibus, abbatis et monachorum solummodo erunt atque dicentur, quia
                                                    michi eos assumpsi non pro terreno servicio nec pro agricolis meis vel
                                                    structoribus, sed pro sacerdotibus et litteratis | divinorum officiorum
                                                    celebratoribus, celestium contemplatoribus et oratoribus meis ad deum ac
                                                    parentum meorum et sequacium filiorum meorum. | Omnes insuper homines in bonis
                                                    claustri commorantes cuiuscumque | sint gentis vel condicionis, tam posteri quam
                                                    presentes nulla castra vel municiones mihi tenebuntur vel cuiquam successorum
                                                    meorum construere neque ad expediciones aliquas extra terram ire, neque ad hec
                                                    subvenciones | aliquas ministrare in vecturis, pecunia, pecoribus aut annonis,
                                                    sive coloni sint seu iudices vel sculteti, sed medio tempore ad servicium
                                                    abbatis et claustri stabunt omnes in propriis expensis, quidquid ipsis precep |
                                                    tum fuerit laborando. Si vero contigerit hostilem exercitum terram velle
                                                    ingredi, tunc coloni abbatis de villis pedites, sculteti equites ad communem
                                                    terre defensionem procederetenebuntur. Iudicium | nichilominus de omni causa tam
                                                    capitis quam manus totaliter abbati et monasterio do, ut ipse per iudices suos
                                                    tam Theutunicos quam Polonos omni querulanti iusticiam faciat in quolibet iure,
                                                    tam | suis hominibus quam alienis, et quidquid solucionis inde evenerit tam pro
                                                    culpis quam pro penis, hoc abbatis et suorum iudicum totum erit. Curie quoque
                                                    claustri quotquot fuerint cum omnibus pertinenciis ipsarum et | famulis omni
                                                    suprascripta gaudeant libertate, quia omne ius et dominium ad me et ad
                                                    succesores meos pertinens ipsi abbati et cenobio Lubensi do, trado ac resigno.
                                                    Verum ne sanctum canibus | dari videatur, absolvo cenobium Lubens et omnes
                                                    curias, villas et possessiones eius, que subnectuntur, ab omni conservacione
                                                    equorum, canum, falconum, aucupum, venatorum, ne | res deo date usu nephario
                                                    consumantur, sed tantummodo in sacerdotum et clericorum usus ministrentur, qui
                                                    cottidie in cenobio deo servire debent pro mea meorumque salute exorantes. Iam |
                                                    vero subnectitur hic possessiouum ac hereditatum descripcio. Cum iure patronatus
                                                    ecclesie forum Lubens et omnes attinencie eius cum omni utilitate et plenaria
                                                    libertate, in quo panum, carnium taber | nas, quotquot eis utilia videbuntur
                                                    macella possunt collocare mercandi, vendendi secundum quod Nouiforenses utuntur
                                                    omnimoda frui debent libertate et idem forum Lubens iure Teutonico plenam ipsis
                                                    quando vo | luerint locandi presto facultatem. Item fluvium Odre et termini
                                                    circa Odram cum utroque littore et ultra transitus fluvii eiusdem cum naulo suo,
                                                    cum silvis, pratis, agris, pascuis, aquis, piscacionibus, vena | cionibus,
                                                    castoribus et mellificiis atque molendinis cum omni iure meo ducali, cum omni
                                                    dominio, cum omni libertate, cum omni utilitate que nunc est super terram in
                                                    omnibus bonis et prediis claustri et que sub terra | esse poterit in futurum,
                                                    nulli de hiis omnibus debendo aliquam porcionem.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 22:05
                                                    Item duas villas meas Moyges maiorem et minorem cum iure patronatus ecclesie
                                                    et cum omni iure meo ducali, cum omni dominio, cum omni | libertate, cum omni
                                                    iudicio, utilitate et fructu super terram et in terra cuiuscumque minere, cum
                                                    exaccionibus, censibus ac omnibus pertinenciis secundum quod in metis et
                                                    greniciis suis ab antiquo fuerunt et sunt distincte, abbati Lu | bensi et
                                                    conventui suo trado, confero et resigno. Item transitus Odre circa Kose cum
                                                    naulo suo et via publica, que ducit in Chomezam et ulterius in Novum Forum. Item
                                                    Bogunow, Dobrogostendorf, Godekendorph, Mertinsdorph, Wilksin et Bresina cum
                                                    omnibus suis circuicionibus et attinenciis secundum quod in metis et greniciis
                                                    suis limitate sunt et distincte, cum agris cultis et incultis, pratis, pascuis,
                                                    paludibus, | silvis, mericis, lignis, rubetis, mellificiis, aquis, aqueductibus,
                                                    rivulis, molendinis, cum censibus et proventibus, cum omni iure meo ducali, cum
                                                    omni dominio, cum omni libertate, cum omni utilitate, | cum omni iudicio manus
                                                    et capitis abbati et conventui Lubensi trado, confero et resigno ita, ut ammodo
                                                    nullus iudicum vel supariorum meorum vel posterorum meorum nichil iuris seu
                                                    iudicii nec | mandati habebunt, nec habere debent in omnibus villis,
                                                    hereditatibus, possessionibus, bonis predictis, que nunc habent vel in futurum a
                                                    meis successoribus seu aliis Christi fidelibus habere poterunt. Sed | omnia
                                                    iura, iudicia ex quibuscumque causis wlnerum et mortis ad abbatem et iudices
                                                    monasterii pacifice perpetue debent pertinere, iudicibus meis et omnium
                                                    posterorum meorum irrequisitis | nichil michi nec omnibus posteris meis quidquam
                                                    iuris, iudicii, dominii seu precepti penitus reservando in dictorum monachorum
                                                    prediis atque bonis. Et hec omnia et singula | successoribus meis integra et
                                                    illibata semper in omne seculum fovenda et conservanda super eorum animas
                                                    recommendo. Verum ne quis in posterum hec infringere ausu temerario presumat |
                                                    et ne quis res vel possessiones prefati monasterii quolibet modo, vi vel fraude,
                                                    diminuat, sigilli mei ea communivi inpressione et appensione ad presentem
                                                    paginam, adhibitis ydo | neis testibus, quorum nomina sunt hec: Boleslaus et
                                                    Jaroslaus duces filii mei et Boleslaus dux de Ratibor et Conradus frater eius
                                                    dux de Glogou, Zuineslaus, Janus O | beslaus dapifer et Jeronimus cancellarius
                                                    meus, qui presencia habuit in commisso, Johannes et Theodericus capellani mei,
                                                    Stephanus castellanus de Legenitz, Fredericus castellanus | de Sagan et alii
                                                    quam plures nobiles viri, clerici et laici. Acta sunt hec publice et data in
                                                    Legenitz anno ab incarnacione domini millesimo centesimo septuagesimo octavo, |
                                                    in die beati Mychahelis archangeli.

                                                    (Falsyfikat z lat 1300-1330)
                                                    B. Rzekomy oryg. pergaminowy dobrze zachowany. Wymiary: szerokość 51,5 cm,
                                                    wysokość 54,7 cm, zakładka 5,1 cm. Wrocław Archiwum Państwowe, sygn. rep. 91, nr 6.
                                                    C. Kopia XV w., tamże, sygn. rep. 135 D 207, fol. 102v-104, według B; D. Kopia
                                                    XVI w., Wrocław Archiwum Miejskie, sygn. rkp. B 5, 2, fol. 1, Rapolda z
                                                    Freiburga, według B; E. Kopia z drugiej połowy XVII w., Wrocław Archiwum
                                                    Państwowe, sygn. rep. 135 D 205, fol. 44v, według B; F. Kopie z r. 1664
                                                    "Proarchivum Lubense", tamże, sygn. rep. 175 D 204, fol. 19v, 76, 379, 386,
                                                    według B; G. Kopia z r. 1669, tamże, sygn. rep. 135 D 204a, fol. 6, według F; B.
                                                    Kopia z r. 1700, Wrocław, Biblioteka Miejska (Uniwersytecka), sygn. R 697, fol.
                                                    159 "Monumenta Piastea quibus res ducum Silesiae... annum usque LXXV terminum...
                                                    vindicantur et illustrantur, labore J. G. Baronis, MDCC, według B; I. Kopia z r.
                                                    1713, Wrocław, Archiwum Państwowe, sygn. rep. 135 D 212c, str. 1, według B; J.
                                                    Kopia nowożytna, Archiwum Fürstensteinów, sygn. rkp. 221, str. 29-32, według B.
                                                    Druk: a. Sommersberg Fr. W., Silesiacarum rerum Scriptores Leipzig 1729-32, I.
                                                    894. według B; b. Thebesius G., Liegnietzische Jahrbuecher, Jawor 1733, II. 19,
                                                    według a; c. Büsching J. G. G., UB nr 18, według B; d. Lelewel J., Początkowe
                                                    prawodawstwo 173, nr 5, według b; e. Sammter A., Chronik v. Liegnitz, Legnica
                                                    1861, I. 45. według a (wraz z tłum. niemiec.); - regest: f. Regesten nr 49; g.
                                                    Piekosiński Fr., Mon. med. aevi dipl. nr 40; h. Budkowa, Repertorium nr 90.
                                                    Literatura: 1. Jungnitz J., Gesch. d. Dörfer Ober u. Nieder Mois im Neumarkter
                                                    Kreise, Wrocław 1885, 28.
                                                    O nieautentyczności dokumentu świadczy jego pismo, pochodzące z początku XIV w.
                                                    Terminem ad quem fałszerstwa jest wzmianka o dokumencie naszym w akcie starosty
                                                    Benesza z Chusinka z 22 VI 1395, por. Budkowa Z. (h, nr 90 objaśn.); terminem
                                                    non ante quem czas powstania falsyfikatu lubiąskiego z r. 1175 najpóźniejszego,
                                                    a więc lata 1300-1330. Z falsyfikatu tego (nr 113) fałszerz przepisał dosłownie
                                                    niektóre partie, m. i. takie, których brak w wcześniejszych falsyfikatach (np.
                                                    zwrot od quia omne ius... do meorum salute exorantes). Celem fałszerstwa było
                                                    umieszczenie zwrotu o dochodach z miasteczka Lubiąż i jego lokacji na prawie
                                                    niemieckim, dalej dodanie darowizny Moisza, wreszcie rezygnacji przez księcia z
                                                    całego sądownictwa nad poddanymi klasztoru. Świadkowie wzięci z falsyfikatu nr
                                                    113, lecz nie cała ich lista została do obecnego przejęta.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 22:07
                                                    1179 r.

                                                    Relacja Boguchwała i Godysława Paska o podziale Śląska w roku 1179.

                                                    [Bolesław Kędzierzawy] przeznaczył dla trzech braci, synów Władysława Wygnańca
                                                    [.. .] prowincję śląską w dziedziczne posiadanie za uroczystą zgodą swoich
                                                    braci, mianowicie: Mieszka [III Starego], Henryka [Sandomierskiego] i Kazimierza
                                                    [Sprawiedliwego]. Między nimi [synami Władysława Wygnańca], to jest między
                                                    Mieszkiem i Bolesławem [Wysokim] wynikła niezgoda co do podziału wspomnianej
                                                    prowincji. W jej wyniku Mieszko [Plątonogi] zmusił Bolesława [Wysokiego] do
                                                    ucieczki z miasta Wrocławia. Lecz Kazimierz, najjaśniejszy książę, przywołał ich
                                                    do jedności w zgodzie [...], przeznaczając Mieszkowi [Plątonogiemu] [...]
                                                    księstwo opolskie, Bolesławowi wrocławskie, Konradowi głogowskie. Mieszkowi zaś
                                                    księciu opolskiemu i wspomnianemu jego księstwu przydzielił chętnie Bytom i
                                                    Oświęcim z ich przynależnościami i przyległościami, kiedy trzymał mu do chrztu
                                                    świętego syna, któremu nadał imię Kazimierz.

                                                    Opublikowano: MPH II, s. 529-530.

                                                    Instytut Śląski w Opolu, Towarzystwo Miłośników Bytomia. Jan Drabina, Jerzy
                                                    Horwat, Zdzisław Jedynak - BYTOM ŚREDNIOWIECZNY - Przekazy źródłowe (1123-1492),
                                                    Opole 1985.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 18.06.09, 22:07
                                                    1180 - 1201 12 08

                                                    Ianickow antiqua villa esset ecclesie sancte Marie, de quo orta lite tempore
                                                    Radulphi abbatis, iusto iudicio eam obtinuimus coram ducibus B. et M. Hi
                                                    ascripti: Zulistirus cum fratribus suis, quatuor (sic) filii sunt isti, Milel
                                                    (?) cum fratre Stanenta, Milozlaw cum fratre Bogumino; Hokepta cum fratribus,
                                                    quatuor (sic) filii sunt Hepoxena, Parsca, Zuetgota, Maluy, Miros; Raduy cum
                                                    fratre, quorum filii sunt Semar, Sdan. Villa Kogerevo in montibus collata est a
                                                    Benedicto episcopo Poznaniensi cum benivolencia ducis B. Villam Tinech emit
                                                    comes Petrus a Iudeis et dedit sancte Marie pertinencie ad montem. Olesnich
                                                    villa prima tempore Ogerii primi abbatis data a Coseborio (?), cognato comitis
                                                    Petri, cum familia ista: Hostec cuius filii sunt Gostinyc (?) et Nistis (?);
                                                    Raden et Radick, quatuor (sic) filii sunt Hualenta, Mirec, Mila ascripti
                                                    ecclesie. Ecclesiam sancti Adalberti dedit Boguslaus, frater comitis Petri, cum
                                                    villa Mochbor, cuius ascripti sunt Zbiluc cum filiis Dados, Zanis, Vilcan,
                                                    Radon; qui cum deberet monatario (monasterio?) marcam et dimidiam (sic)
                                                    fertonem, Vlodimirus solum pro eo debitum tenet, esset homo sancte Marie
                                                    ecclesie. Dux Wlodislaus dedit ad montem Bezdad cum villa, Abrinicoy cum filiis
                                                    suis Solun (?) et Tossoz; circuicionem montis dux B. tempore patris sui cum ipso
                                                    fratre, cuius ville sunt hee: Wiri, Cescovici, Syvridow, Biala, Streloz sic
                                                    dicta, quia venatores fuerunt ecclesie, Villa ad molendinum, forum in Soboth,
                                                    villa Stregomane. Homines in Wiri: Bracheva cum filiis, Zub cum fratre Mizlos,
                                                    hospis (sic) Miculovici; de Biala: Goztec, Martin, Targossa, Znovid, Sedla,
                                                    Milec, Radec; in Strelec Presusovici; in Stregoman Bogdan, Sric frater eius,
                                                    Tessanca, Crisan. Golenec datus est a duce Boleslavo Ecclesie Thome. Vangl faber
                                                    cum fratribus tempore Alardi abbatis datus est ecclesie a duce Boleslavo. Velepa
                                                    faber cum fratribus datus est ecclesie a duce B. tempore Alardi abbatis. Isti
                                                    dati sunt tali modo: ligabantur ducendi aliis, et concessum est eis, ut non
                                                    ligarentur, sed essent homines ecclesie. Hii sunt servi ecclesie sancte Marie:
                                                    emptici comitis Petri et ... Carnota et Bil filius fratris eorum; Turryti,
                                                    Vilcost, Godec, Svantec ... tali modo devenerunt in servitutem ecclesie tempore
                                                    avi ducis Boleslai. Boleta ... cum debito taberne; tandem a duce B. reductus,
                                                    adiudicatus ecclesie servituti perpetuo. Quem comes Petrus datum sibi a duce
                                                    dedit ecclesie montane; cuius filius Zonovid et istius predicti (sic), voluerunt
                                                    evadere servitutem coram duce B., et retracti, sunt educti de ecclesia sancti
                                                    Iohannis a Domiciano et Andrea et Nessebrando.
                                                    Ubi spacium misi, ibi verba nec legere nec sensum exinde capere potui; valet
                                                    tamen pro informacione, licet mirabiliter conscripta et sigillata sit.

                                                    Wrocław. Königl. Staats Arch. Repertorium Heliae, fol. 532. Cnfr. Grünhagen,
                                                    Regesten zur Schlesischen Gesch. Nr. 69.

                                                    Codex Diplomaticus Majoris Polonia. Kodeks Dyplomatyczny Wielkopolski obejmujący
                                                    dokumenta tak już drukowane, jak dotąd nie ogłoszone, sięgające do roku 1400.
                                                    Wydany staraniem Towarzystwa Przyjaciół Nauk Poznańskiego. Tom III. zawiera
                                                    numera 1293 - 2053 lata 1350 - 1399. Poznań 1879. Nakładem Biblioteki
                                                    Kórnickiej. Drukiem J. I. Kraszewskiego (Dr. W. Łebiński).
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 10:38
                                                    (14 kwietnia 1181- 8 stycznia 1198).

                                                    Papież Celestyn III (i jego poprzednicy) zawiadamia arcybiskupa gnieźnieńskiego Piotra, aby wziął w obronę księcia śląskiego (Bolesława) przed jego nieprzyjaciółmi.

                                                    Innocentius episcopus servus servorum dei venerabili fratri Knesnensi archiepiscopo et suffraganeis eius ... cum pluries, sicut accepimus, apostolicum receperit fraternitas vestra mandatum, ut memoratum ducem, quem sicut catholicum principem et ecclesiae Romanae filium specialem quadam dilectionis praerogativa complectimur, ab impugnatoribus suis auctoritate curaretis apostolica defensare, sibique contra hostium suorum violentos insultus ecclesiasticae defensionis clypeum indulgere ... nec praedecessorum nostrorum Romanorum pontificum iussiones, quae super hoc saepius emanasse noscuntur, effectus est debitus subsecutus.

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Wzmianka w piśmie papieża Innocentego III z 8 VIII 1198, Rzym Archiwum Watykańskie, sygn. Reg. Vat. IV. fol. 12, epist. 41 (43), por. dokument niżej z 8 sierpnia 1198.
                                                    a. Regest: Budkowa, Repertorium nr 138.
                                                    Literatura: por. literaturę do dokumentu z 8 VIII 1198.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.

                                                    o00o-//{ ´°`(_)´°` }\\-o00o
                                                    ╔╦╦╦╦╦╦╦╦╦╦╦╦╦╗
                                                    ╚╩╩╩╩╩╩╩╩╩╩╩╩╩╝
                                                    hanys_hans
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 10:38
                                                    Bozdiz, 1183.

                                                    Fryderyk książę czeski nadaje niejakiemu Hadmarowi de Chunringen miejscowość
                                                    Vitoraz z przynależnościami.

                                                    ... Fridericus dei gratia Boemorum dux ... Hadmari de Chvnringen ... partem
                                                    terre nostre Austrie adiacentem, Withra videlicet ... infeudavimus ... testibus
                                                    ... adhibitis quorum nomina subscripsimus ... Bohvse barbatus ... Acta sunt hec
                                                    in Bozdiz anno dominice incarnationis millesimo centesimo octogesimo quinto.

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopia XIII w., Wiedeń, Biblioteka Nadworna, sygn. rkp. nr 543 (dawna hist.
                                                    prof. 678), fol. 212, według A.
                                                    Druk: a. Rauch A; Rer. Austriacarum SS., Vindobonnae 1793-4, II. 207, według B;
                                                    b. Boczek A., Cod. dipl. Moraviae I. nr 339, według a; c. Erben J., Regesta
                                                    Bohemiae I. nr 385 (ekscerpt), według b; d, Friedrich G., Cod. dipl. Bohemiae I.
                                                    nr 309, według B: - regest: e. Gesch. quellen d. Grafschaft Glatz I. 11.
                                                    Literatura: 1. Pröckl V., D. böhmische Weitra-Gebiet, (Mttlg. d. Ver. f. Gesch.
                                                    d. Deut. in Böhmen 1876, XIV. 84); 2. Sedlacek A., Jak se menily a ustalily meze
                                                    Cech a Rakous Dolnich, (Vyrocni Zprava c. k. vyz. gimn. 10), Tabor 1877; 3.
                                                    Hasenöhrl V., Deutschlands südöstliche Marken, (Arch. f. Österr. Gesch. 1895,
                                                    LXXIII. 468).

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 10:39
                                                    Zbecno, 1183.

                                                    Fryderyk książę czeski nadaje klasztorowi w Plasach miejscowość Kralovice.

                                                    ... ego Fridericus dei gratia dux Boemiae villam patris mei et meam nomine
                                                    Crelowitz ... fratribus in Plazs ... famulantibus ... contuli ... Huius autem
                                                    nostrae donationis festes sunt ... Bogg castellanus de Chladeschd ... Haec autem
                                                    in Zbecsene acta sunt anno dominicae incarnationis millesimo centesimo
                                                    octogesimo tertio sub venerando abbate Meynhero ...

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopia XVIII w. w rkp. "Lapis sspulchralis fundatoris et benefactorum
                                                    aliorumque memorabilium monasterii b. virg. Mariae de Plassio anno MDCCXLIV, a
                                                    fundatione jubileo 600 nonnullis suis memoris renovatiis a F. Benedicto Scheppl
                                                    sac. ord. Cisterc. eiusdemque monast. professo", Praga Archiwum Muzeum Królestwa
                                                    Czeskiego, sygn. 4 B 16, str. 47, według A.
                                                    Druk: a. Dobner G., Annales Hagec. VI. 548, według B; b. Boczek A., Cod. dipl.
                                                    Moraviae I. nr 537, według a; c. Friedrich G., Cod. dipl. Bohemiae I. nr 300,
                                                    według B; - regest: d. Erben J., Regesta Bohemiae I. nr 378; e. Scheinpflug B.,
                                                    Materialien z. Gesch. u. Plas u. seiner Umgebung, (Mttlg. z. Gesch. d. Deut. in
                                                    Böhmen 1874, XII. 59, nr 5); f. Geschichtsquellen d. Grafschaft Glatz,
                                                    Habelschwerdt 1883, I. 10; g. Regesten nr 51 a.
                                                    Literatura: 1. Scheinpflug B., Materialien z. Gesch. u. Plas 54 nn., 177 nn.,
                                                    254 nn.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 10:39
                                                    (circa 1186).

                                                    Henryk biskup praski nadaje zakonowi joannitów wieś Lecin i szereg innych
                                                    posiadłości m.in. kościół św. Wacława w Kłodzku.

                                                    † Henricus dei gracia episcopus Pragensis ... ad honorem dei et beati Johannis
                                                    Baptiste ... do ... ecclesiam beati Vencezlai in foro Cladsco a comite Bogussa
                                                    edificatam et in eadem consecratione a prefatis principibus hospitali Jerusalem
                                                    per manum nostram cum terra sibi pertinente collatam et sub interminatione
                                                    anathematis confirmatam, vobis in perpetuum libere possidendas auctoritate
                                                    divinitus nobis concessa concedimus et confirmamus.

                                                    A. Oryg. pergaminowy, Praga Archiwum joannitów.
                                                    Druk: a. Paoli P. A., Ordine di S. Giovambattista Gerosolimitano append. nr 27,
                                                    według A; b. Appendix synoptica ad theses iuridico-prolegominales de
                                                    constitutionibus, continens iuxta temporis seriem anacephalaeosim constitutionum
                                                    sigularium seu privilegiorum a nostris principibus ordini sancti Johannis in
                                                    Iherusalem vulgo Melitensium, concessorum nr 9 (ekscerpt); c. Dobner G., Monum.
                                                    hist. Bohemiae, Praha 1764-86, IV. 249, według A; d. Boczek A., Cod. dipl.
                                                    Moraviae I. nr 336, według c; e. Erben J., Regesta Bohemiae I. nr 382
                                                    (ekscerpt); f. Delaville Le Roulx J., Cartulair general I. nr 661, według A; g.
                                                    Friedrich G., Cod. dipl. Bohemiae I. nr 313, według A; - regest: h. Regesten nr
                                                    52, r. c. 1184; i. Geschichts quellen d. Grafschaft Glatz I. 10; j. Cod. dipl.
                                                    Siles. cz. 2, I. nr 32.
                                                    Literatura: 1. Maetschke E., Gesch. d. Glatzer Landes b. z. d. Hussitenkriegen,
                                                    (Viertjschr. f. Gesch. d. Grafsch. Glatz 1888/9, VIII. 59 n.); 2. Zycha A., Über
                                                    d. Ursprung d. Städte in Böhmen, (Mttlg. f. Gesch. d. Deut. in Böhmen 1913. III.
                                                    23, przyp. 7); 3. Simak J. V., Osidleni Kladska, (Ces. Cas. Hist. 1919, XXV. 43
                                                    n.); 4. Schubert F., D. älteste Glatzer Stadtbuch, (Ztschr. f. Rechtsgesch.
                                                    Germ. Abt. XLV. 257); 5. Ueberschaer, Schlesisches in
                                                    Johanniter-Ordens-Archipen, (Schles. Gesch. Bll. 1916, 33 n.).

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 10:40
                                                    1188.

                                                    Fryderyk książę czeski zatwierdza nadania niejakiego Hroznaty dla joannitów i
                                                    potwierdza zwrot niektórych dóbr zakonowi temu nadanych przez brata Hroznaty.

                                                    ... Ego Fridericus dux Boemorum ... quicquit nobilis noster Groznata domui
                                                    sancti Iohannis Baptiste et fratribus domus hospitalis Iherosolimitani
                                                    liberaliter contulit ... nos idem confirmamus ... Testes autem huius rei sunt
                                                    hii: ... Boguse et frater suus Ratibor ... Acta autem hec sunt anno dominice
                                                    incarnationis millesimo C°LXXXVIII°...

                                                    A. Oryg. pergaminowy, Praga Archiwum joannitów.
                                                    Druk: a. Dobner G., Annales Hagec. VI. 582, według A; b. Boczek A., Cod. dipl.
                                                    Moraviae I. nr 347, według a; c. Erben J., Regesta Bohemiae I. nr 397
                                                    (ekscerpt), według a; d. Delaville Le Roulx J., Cartulair general I. nr 840,
                                                    według A; e. Friedrich G., Cod. dipl. Bohemiae I. nr 320, według A; - regest: f.
                                                    Appendix synoptica nr 6.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 10:41
                                                    (circa 1189).

                                                    Żyrosław II biskup wrocławski nadaje joannitom dziesięciny dwóch wsi imiennie
                                                    wyliczonych, zamienionych z Janem synem dziekana Bieńka. Nadto zatwierdza
                                                    zakonowi dziesięciny trzech miejscowości oznaczonych imiennie, nadane joannitom
                                                    przy poświęceniu kościoła w W. Tyńcu.

                                                    In nomine Patris et Filii et Spiritus sancti amen. Ego Scirozlaus dei gracia
                                                    episcopus Vratizlauiensis | notum facio universis sancte ecclesie filiis, tam
                                                    presentibus quam futuris, ad honorem dei | et beatę Marię et beati Johannis
                                                    Baptistę me in obsequium sanctorum pauperum Christi de | disse hospitali
                                                    Iherosolimitano decimam ville, que vocatur Mlodossouici super | Nizsam iure
                                                    perpetuo possidendam, decimam etiam ville, que vocatur Glinicia, quam |
                                                    commutavi cum Iohanne filio Bennici, de cuius prebenda fuerat antea. Sed et
                                                    decimas | villarum, que vocantur Tincia, Gostizlauia et Pilauia, quas predicto
                                                    hospitali per con | sensum chori Vratizlauiensis in consecratione ecclesie in
                                                    Tincia iure nichilominus | perpetuo libere possidendas concessimus, per
                                                    presentis scripti attestationem eidem confirma | mus. Et ut ista nostra largitio
                                                    eidem hospitali rata et inviolata semper permaneat, | sigilli nostri impressione
                                                    eam communimus et corroboramus. Quicumque autem deinceps fra | tribus hospitalis
                                                    Ierosolimitani eas auferre, aut violentiam aliquam instinctu dia | bolico de eis
                                                    inferre attemptaverit, anathema sit. Amen, amen, amen.

                                                    A. Oryg. pergaminowy dobrze zachowany, dosyć gruby, liniowany rylcem. Ślady po
                                                    12 małych nacięciach, jakby po zamknięciu littera clausa. Wymiary: szerokość
                                                    17,5 cm, wysokość 20,5 cm, zakładka 2,5 cm. Praga Archiwum joannitów, sygn.
                                                    Grosstinz 1 b.
                                                    B. Kopia XIX w. kopiarz joannicki, Wrocław Archiwum Państwowe, sygn. rep. 135 D
                                                    6, fol. 1, według A.
                                                    Reprodukcja: a. Krzyżanowski St., Mon. Pol. palaeogr. tabl. 28; - druk: b.
                                                    Budkowa, Repertorium nr 120, według A; - regest: c. Delaville Le Roulx J.,
                                                    Cartulaire general II. 26, przyp. 1.
                                                    Literatura: 1. Kętrzyński W., Studia 218; 2. Krzyżanowski St., Początki
                                                    dyplomatyki polskiej 820; 3. Lerche A., D. Entwicklung d. schles.
                                                    Joanniterkommende 13; 4. Maleczyński K., Wpływy obce 14, przyp. 4; 5.
                                                    Maleczyński K., (Kwart. Histor. 1937, II. 585); 6. Schilling F., Ursprung d.
                                                    Deutscht. in Schles. 32.
                                                    Autentyczności dokumentu, z wyjątkiem Lerchego, nikt nie kwestionował, może
                                                    najwyżej chodzić o przesunięcie daty dokumentu na czasy bliżej r. 1198.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 10:42
                                                    Oleśnica - Wrocław, 1189.

                                                    Żyrosław biskup wrocławski nadaje za zgodą kapituły wrocławskiej joannitom
                                                    kościół NPMarii w Bardo wraz z dziesięcinami czterech imiennie wyliczonych wsi,
                                                    pod warunkiem modłów za dusze zmarłych kanoników wrocławskich, zatwierdza
                                                    ponadto dziesięciny z miejscowości nadanej zakonowi przy poświęceniu kościoła w
                                                    W. Tyńcu.

                                                    In nomine sancte et individue Trinitatis. Ego Sirozlaus dei gratia
                                                    Vratizlauiensis episcopus; | notum esse volo cunctis ecclesie sancte filiis tam
                                                    presentibus quam futuris ad honorem dei et | beate Marie perpetue Virginis
                                                    sanctique Johannis Baptiste consilio simul et consensu maiorum persona | rum
                                                    chori Vratizlauiensis me in obsequium sanctorum pauperum Christi hospitali
                                                    Ierosolimita | no dedisse ecclessiam in Bardou a prefati fratribus hospitalis
                                                    iure perpetuo possidendam, | hac sane fraternitate inter nos ordinata, ut cum
                                                    aliquis de canonicis nostris decesserit | apud ipsos eius obsequium ceu pro
                                                    quolibet fratre celebrabitur et ab eisdem eius obitus scriptus | Ierosolimam
                                                    transmittetur. Nec omittendum, quin scripto quoque commendentur nomina vil |
                                                    larum, de quibus decimam ad prefatam ecclesiam pertinentem cum toto nichilominus
                                                    iure eccle | sie supradicto hospitali simul concedimus. Prima villa ipsa Berdov,
                                                    secunda Prilanc, | tercia Cebanov, quarta Sluseov. Hec autem datio facia est in
                                                    Olesniz his testibus | assistentibus: domino scilicet Benico decano, magistro
                                                    Stephano archidiacono, Johanne | cantore, Martino cancellario ducis, Gallo
                                                    canonico et capellano ducis, | Godefrido canonico, Egidio capellano ducis et in
                                                    crastino hoc ipsum recognitum | est in Vratizlau coram domino Sebastiano et
                                                    coram magistro Nicholao. Ut autem hoc | ratum et illibatum perpetuali tempore
                                                    supradicto maneat hospitali, prescriptis testibus | communimus et sigilli nostri
                                                    inpressione corroboramus et confirmamus. Si quis autem | in posterum in prefata
                                                    datione supracommemoratis fratribus iniuriam aliquam aut vi | olentiam irrogare
                                                    voluerit anathema sit. Preterea quoque huic ipsi pagine dig | num censuimus
                                                    adnotare decimas nichilominus, quas iam pridem eiusdem hospitalis fratribus |
                                                    confirmaveramus et in consecratione ecclesie in Tinchia sub anathemate
                                                    posueramus |, villarum scilicet eiusdem Tinchie, Pilauie atque Gostizlauie
                                                    alteriusque ville | nomine Mlodossouiz et alterius nomine Gliniz, cuius decima
                                                    spectabat ad | prebendam Johannis filii Benicj, licet eius loco aliam ei dedimus
                                                    in villa nomine Vilcov. | Hec et supradicta eque iam sepius pretextato hospitali
                                                    confirmamus et eiusdem | sigilli nostri appositione corroborando stabilimus.
                                                    Actum anno domini M° | C°LXXXIX.

                                                    A. Oryg. pergaminowy dobrze zachowany, liniowany atramentem. Wymiary: szerokość
                                                    17,3 cm, wysokość 36,2 cm, nadto zakładka 2,7 cm. Praga Archiwum joannitów,
                                                    sygn. Grosstinz nr 1.
                                                    B. Kopia XIX w. kopiarz joannicki fol. 1, Wrocław Archiwum Państwowe, sygn. rep.
                                                    135 D 6, fol. 3, według A.
                                                    Reprodukcja: a. Krzyżanowski St., Mon. Pol. palaeogr. tabl. 14; - druk: b.
                                                    Regesten nr 55, według A; - regest: c. Smolka St., Mieszko Stary 477, nr 47; d.
                                                    Budkowa, Repertorium nr 121.
                                                    Literatura: 1. Kętrzyński W., Studia 218; 2. Krzyżanowski St., Początki
                                                    dyplomatyki polskiej 820; 3. Lerche A., D. Entwicklung d. schles.
                                                    Joanniterkomenden 14; 4. Schles. Gesch. Bll. 1916, 33 nn.; 5. Knauer P., D.
                                                    Entstehungszeit d. Mariawallfahrtsortes Wartha OS., (Ztschr. f. Gesch. Schles.
                                                    1917, LI. 181 nn.); 6. Maleczyński K., Wpływy obce 14, przyp. 5; 7. Budkowa Z.,
                                                    Repertorium str. 118; 8. Schilling F., Ursprung d. Deutscht. in Schles. 32; 9.
                                                    Sebanek J., K otazce ceskich silesiak 9.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 10:43
                                                    Sadska, 1189.

                                                    Otton książę czeski zatwierdza nadania Hroznaty Kędzierzawego, uczynione na
                                                    rzecz joannitów i otrzymane przezeń w zamian posiadłości.

                                                    ... Ego Otto dei gracia dux Boemie ... notum facio ... quod Groznata Crispus ...
                                                    dedit hospitali Ierosolimitano omnes suas possessiones ... iure hereditario in
                                                    perpetuum possidendas ... Ego Groznata sigillum meum appono. Actum est hoc in
                                                    Sazka anno dominice incarnationis M°C°LXXXIX°, anno primo ducis Otthonis, quando
                                                    positus est in sedem Boemie. Hii sunt festes, qui affuerunt ... Bogussa
                                                    castellanus de Cladsco et fratres eius Ratibor, Hermannus, Lutobor, Vimika ...

                                                    A. Oryg. pergaminowy, Praga Archiwum joannitów.
                                                    Druk: a. Dobner G., Annales Hagec. VI. 590, według A; b. Boczek A., Cod. dipl.
                                                    Moraviae I. nr 349, według a; c. Erben J., Regesta Bohemiae I. nr 401, według a;
                                                    d. Delaville Le Roulx J., Cartulair general I. nr 865, według A; e. Friedrich
                                                    G., Cod. dipl. Bohemiae I. nr 523, według A; - regest: f. Appendix synoptica nr
                                                    8; g. Regesten nr 54 b; h. Geschichtsquellen d. Grafschaft Glatz I. 11.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 10:43
                                                    (Sandomierz, 8 września 1191).

                                                    Piotr arcybiskup gnieźnieński na prośbę biskupa krakowskiego Pełki poświęca
                                                    kościół P. Marii w Sandomierzu i wymienia uposażenie jego.

                                                    ... Anno MCLXXXXI, indictione nona, epacta quarta, concurrente primo et anno
                                                    decennalis cycli quartodecimo ... ad peticionem Cracouiensis episcopi dominus
                                                    Petrus Gneznensis archiepiscopus consecravit ecclesiam sancte Marie in
                                                    Sandomiria coadiuvante ... domino Arnoldo Lubusensi episcopo ...

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopia XV w., Długosz J., Liber beneficiorum. Kraków Archiwum Kapitulne (pod
                                                    r. 1121).
                                                    Druk: a. Długosz J., Liber beneficiorum, Kraków 1863, I. 403, według B. (pod r.
                                                    1121); b. Kod. dypl. małop. I, nr 2, według a (r. 1191); c. Kochanowski J. K.,
                                                    Cod. dipl. Masoviae nr 185, według ab; - regest: d. Smolka St., Mieszko Stary
                                                    477, nr 50; e. Budkowa Z., Repertorium nr 123.
                                                    Literatura: 1. Kętrzyński W., Studia 241, 271. Zapiska podana pod mylną datą
                                                    1121 przez Długosza, została przez Piekosińskiego Fr. (b. nr 2, objaśnienia)
                                                    umieszczona poprawnie pod r. 1191. Co do jej autentyczności nie ma żadnych
                                                    wątpliwości.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 10:55
                                                    Lateran, 7 kwietnia 1193.

                                                    Celestyn III papież zawiadamia opata klasztoru św. Wincentego we Wrocławiu, iż
                                                    zatwierdza prośbę arcybiskupa gnieźnieńskiego i Żyrosława biskupa wrocławskiego,
                                                    oraz księcia Bolesława i magnatów Piotra, Włodzimierza i Leonarda patronów tegoż
                                                    klasztoru i osadza w tym klasztorze premonstrantów.

                                                    || Celestinus || episcopus servus servorum dei dilectis filiis ... abbati et
                                                    canonicis cenobii sancti Vincentij salutem et apostoli | cam benedictionem. Cum
                                                    in monasterio vestro, sicut venerabilium fratrum nostrorum ... Poloniensis
                                                    archiepiscopi et S(yroslai) Vratizla | uiensis episcopi diocesani vestri et
                                                    aliorum plurium litteris intelleximus, nigri ordinis monachi fuerunt instituti,
                                                    pro eo, | quod idem monachi male vivendo bona monasterii dilapidarunt, nec
                                                    sepius requisiti curaverant propri | um excessum corrigere, quia timebatur, ne
                                                    idem locus, qui celebris olim extiterat, per illorum iniuriam | irreparabilem
                                                    iacturam incurreret et quasi ad extremam pauperiem deveniret, de assensu
                                                    nobilium | virorum ducis Bolezlai, comitum Petri, Vlodimili et Leonardi
                                                    patronorum ipsius loci, qui de illius ruina | plurimum tristabantur, in ipso
                                                    monasterio viros Premonstratensis ordinis deliberatione provida ordinastis. |
                                                    Credentes igitur, quod illa dextere sit excelsi mutatio, nos tam vestris, quam
                                                    predictorum nobilium precibus | provocati predictam ordinationem vestram, sicut
                                                    a vobis rationabiliter facta est, auctoritate apostoli | ca confirmamus et
                                                    presentis scripti patrocinio communimus. Nulli ergo omnino hominum li | ceat
                                                    hanc paginam nostre confirmationis infringere, vel ei ausu temerario contraire.
                                                    Si quis | autem hoc attemptare presumpserit, indignationem omnipotentis dei et
                                                    beatorum Petri et Pauli | apostolorum eius se noverit incursurum. Datum Laterani
                                                    VIJ idus aprilis | pontificatus nostri anno secundo.

                                                    A. Oryg. pergaminowy dobrze zachowany, włoskiego pochodzenia. Wymiary: szerokość
                                                    19 cm, wysokość 16,3 cm., nadto zakładka około l,7 cm. W paru miejscach
                                                    splamiony ciemnym atramentem i jakby poprawiany inną ręką. Wrocław Archiwum
                                                    Państwowe, sygn. rep. 67, nr. 1.
                                                    B. Kopia z r. 1487 w kopiarzu klasztornym "Matrica sancti Vincentii", tamże,
                                                    sygn. rep. 135 D. 90 a I, fol. 3v-4, według A; C. Kopia XVI w. sprzed r. 1529 w
                                                    kronice Benedykta z Poznania, Wrocław Biblioteka Miejska (Uniwersytecka), sygn.
                                                    mscr. IV. fol. 188, f. 33, według A; D. Vidimus notariusza cesarskiego Jana
                                                    Fluskie z 23 III 1663, Wrocław Archiwum Państwowe, sygn. rep. 67, nr 2993,
                                                    według A; E. Kopia XVI (?) w., tamże, sygn. rep. 135 D 92, fol. 2, według A; F.
                                                    Kopia XVI (?) w., tamże, sygn, rep. 135 D 137, nr 2, według E; G. Kopia z końca
                                                    XVIII w. S. B. Klosego, Wrocław Biblioteka Miejska (Uniwersytecka), sygn. mscr.
                                                    Klose nr 104, fol. 4, według A.
                                                    Druk: a. Hugo L. Ch., Annales II. probat. 692, według B; b. Klose S. B., Von
                                                    Breslau. I. 225, przyp. f7, według B; c. Migne J. P., Patrologia CCVI. 986, nr
                                                    116, według a; d. Mosbach A., Piotr syn Włodzimierza 99, według A; - regest: e.
                                                    Regesten nr 57; f. Jaffe Ph., Regesta nr 16977; g. Smolka St., Mieszko Stary
                                                    478, nr 55 (pod mylną datą dzienną); h. Budkowa, Repertorium nr 127.
                                                    Literatura: 1. Görlich F. X., Gesch. d. Abtei hlg. Vinzez I. 40; 2. Mosbach A.,
                                                    Über d. Zunamen d. Peter Wlast 142; 3. Knapiński W., Św. Norbert 145, 196; 4.
                                                    Thielepape O., D. Verhältnis Papst Celestins III (1191-1198) z. d. Klöstern,
                                                    Greifswald 1914, 57; 5. Friedberg M., Ród Łabędziów 27 nn.; 6. David P., Les
                                                    Benedictins en Pologne, Paris 1939, str. 81, który kwestionuje autentyczność bulli.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 10:57
                                                    Rozmiar: 15909 bajtów

                                                    - 70 -

                                                    Lateran, 8 kwietnia 1193.

                                                    Celestyn III papież na prośby opata Cypriana bierze klasztor premonstrantów św. Wincentego pod opiekę stolicy apostolskiej i zatwierdza w jego posiadaniu imiennie wyliczone miejscowości.

                                                    || Celestinus episcopus servus servorum dei dilectis filiis Cipriano abbati sancti Uincentij de Vratizlauia eiusque fratribus tam presentibus quam futuris regularem vitam professis, in perpetuum ||. Religiosam vitam eligentibus apostolicum convenit adesse presidium, ne forte cuiuslibet temeritatis incursus aut eos a pruposito revocet, aut robur, quod absit, sacre religionis infringat. Eapropter dilecti in domino filii, vestris iustis | postulationibus clementer annuimus et prefatam sancti Vincentij ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et presentis scripti privilegio communimus. In primis siquidem | statuentes, ut ordo canonicus, qui secundum deum et beati Augustini regulam atque institutionem Premonstratensium fratrum in eodem loco institutus esse dinoscitur, perpetuis ibidem temporibus inviolabiliter observetur |. Preterea quascumque possessiones, quecumque bona eadem ecclesia in presentiarum iuste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium seu aliis iustis modis | prestante domino poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus hec propriis duximus exprimenda vocabulis. Locum ipsum, in quo prefata ecclesia sita est cum omnibus pertinentiis suis,| capellam sancti Martini in Vratizlau , capellam in Legenue cum villis et redditibus suis et forum in festo sancti Vincentij per octo dies institutum et taberna in fine pontis. Forum in Costomlat, taberna in Pelcnica cum villis | Grabissin et Socolnice et | Chenese et Sobotiste, quem dux Wladizlaus pro dimidia Trebnica vobis dedit. Wirbinic, Odram, Tristenic et Olouam, quas dedit Petrus comes. Chorech, quam dedit Baronis; Pacozlaus villam Tassou dedit. | Vlostonissa comitissa dedit aliam villam, Sandiuoi Sueccino, Jordar aliam, Criston iuxta Legenice Rudnic, Ratimar Catosou, Diuigor Veiouo, Vitozlaus Zasphi, Andreas Laurentij, Sulizlaus Pelcnicam, Cragec Sorouiam. Pros | dedit villam Nascrenoue, Gostis dedit villam Odrica; villam Gorac Sdessa dedit; Ratibor Plagodina dedit; Muncasou Dobezlaus dedit, Albertus Vidaua. Vladizlaus dux dedit sanctuarios cum omni progenie sua et eorum vil | las: Merinec, Golisa, Suaris, Suilgut, Suseto, Yronica, Stres. Rubertus Wratizlauiensis episcopus capellam sancti Michaelis iuxta monasterium beate Marie constructam cum omnibus ad eam pertinentibus eidem monasterio tradi | dit. Dux Meseco dedit forum in Kenese, tabernam, libertatem foro et hominibus. Sane laborum vestrorum, que propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis animalium vestrorum, nullus a vobis decimas exi | gere vel extorquere presumat. Liceat quoque vobis clericos vel laicos liberos et absolutos, e seculo fugientes, ad conversionem recipere et eos absque contradictione aliqua retinere. Prohibemus insuper, ut nulli fratrum | vestrorum post factam in eodem loco professionem fas sit absque abbatis sui licentia de eodem loco discedere, discedentem vero absque communium litterarum cautione nullus audeat retinere. Ad hec etiam inhibemus, | ne cui episcopo vel aliiplus a vobis pro vestris decimis petere et recipere liceat, quam fuerit a predecessoribus eorum usque ad hec tempora requisitum. Cum autem generale interdictum terre fuerit, liceat | vobis clausis ianuis, exclusis excommunicatis et interdictis, non pulsatis campanis, suppressa voce divina officia celebrare. Crisma vero, oleum sanctum, consecrationes altarium seu basilicarum, ordinationes | clericorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a diocesano suscipietis episcopo, siquidem catholicus fuerit et gratiam apostolice sedis habuerit, et ea gratis et absque pravitate et exactione aliqua vobis voluerit exhi | bere. Alioquin liceat vobis quemcumque malueritis adire antistitem gratiam et comunionem apostolice sedis habentem, qui nostra fultus auctoritate vobis, quod postulatur, impendat. Prohibemus | insuper, ut infra fines parrochie vestre nullus sine assensu diocesani episcopi et vestro capellam seu oratorium de novo construere audeat, salvis privilegiis Romanorum pontificum. Ad hec novas et indebitas | exactiones ab archiepiscopis, episcopis, archidiaconis seu decanis, aliisque omnibus ecclesiasticis secularibusve personis omnino fieri prohibemus. Sepulturam quoque loci illius liberam esse decernimus, ut eorum devotioni et extre | me voluntati, qui se illic sepeliri deliberaverint, nisi forte excomunicati vel interdicti fuerint, nullus obsistat; salva tamen iustitia illarum ecclesiarum, a quibus mortuorum corpora assumuntur. Decimas | preterea et possessiones ad ius ecclesiarum vestrarum spectantes, que a laicis detinentur, redimendi et legitime liberandi de manibus eorum et ad ecclesias, ad quas pertinent, revocandi libera sit vobis de aucto | ritate nostra facultas. Obeunte vero te, nunc eiusdem loci abbate vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia preponatur, nisi quem fratres communi assensu vel maior | pars consilii sanioris secundum dei timorem et beati Agustini regulam providerint eligendum. Paci quoque et tranquillitati vestre paterna in posterum sollicitudine providere volentes, sub intermina | tione anathematis auctoritate apostolica prohibemus, ut infra clausuras locorum seu grangiarum vestrarum nullus rapinam facere seu furtum committere, ignem apponere, hominem temere | capere vel interficere, seu aliquam violentiam audeat exercere.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 10:57
                                                    Decernimus ergo, ut nulli omnino hominum liceat prefatam ecclesiam temere perturbare, aut eius possessiones auferre, | vel ablatas detinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione ac sustentatione pia liberalitate concessa sunt, usibus omnimo | dis profutura, salva sedis apostolice auctoritate et diocessani episcopi canonica iusticia. Si qua igitur in futuram ecclesiastica secularisve persona hanc nostre constituionis paginam | sciens contra eam temere venire temptaverit, secundo terciove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui careat dignitate, eamque se | divino iuditio existere de perpetrata iniquitate cognoscat et a sacratissimo corpore ac sanguine dei et domini redemptoris nostri Ihesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine divine | ultioni subiaceat. Cunctis autem eidem loco sua iura servantibus sit pax domini nostri Ihesu Christi, quatinus et hic fructum bone actionis percipiant et apud districtum | iudicem premia eterne pacis inveniant. || Amen, amen, amen. ||
                                                    (Rota)
                                                    † Ego [q] Celestinus catholice ecclesie episcopus ss. (Bene Valete).
                                                    † Ego Albinus Albanensis episcopus ss.
                                                    † Ego Octauianus Hostiensis et Velletrensis episcopus ss.
                                                    † Ego Johannes Prenestinus episcopus ss.
                                                    † Ego Petrus Portuensis et sancte Rufine episcopus ss.
                                                    † Ego Pandulphus basilice XII apostolorum presbiter cardinalis ss.
                                                    † Ego Melior sanctorum Johannis et Pauli presbiter cardinalis tituli Pamachij ss.
                                                    † Ego Jordanus presbiter cardinalis sancte Pudentiane tituli Pastoris ss.
                                                    † Ego Johannes tituli sancti Clementis cardinalis Viterbiensis et Tusculanus episcopus ss.
                                                    † Ego Romanus tituli sancte Anastasie presbiter cardinalis ss.
                                                    † Ego Gvido presbiter cardinalis sancte Marie Transtiberim tituli Calixti ss.
                                                    † Ego Hugo presbiter cardinalis sancti Martini tituli Equitij ss.
                                                    † Ego Johannes tituli sancti Stephani in Celio monte presbiter cardinalis ss.
                                                    † Ego Soffredus tituli sancte Praxedis presbiter cardinalis ss.
                                                    † Ego Gratianus sanctorum Cosme et Damiani diaconus cardinalis ss.
                                                    † Ego Gregorius sancte Marie in Porticu diaconus cardinalis ss.
                                                    † Ego Gregorius sancte Marie in Aquiro diaconus cardinalis ss.
                                                    † Ego Gregorius sancti Georgii ad Velum Aureum diaconus cardinalis ss.
                                                    † Ego Lotarius sanctorum Sergij et Bachi diaconus cardinalis ss.
                                                    † Ego Nycolaus sancte Marie in Cosmidyn diaconus cardinalis ss.
                                                    Datum Laterani per manum Egidij sancti Nicolai in carcere Tulliano diaconi cardinalis, VJ idus aprilis, indictione undecima, incarnationis dominice anno M°C°XC° IIJ, pontificatus vero domni || Celestini || pape IIJ anno secundo.

                                                    A. Oryg. pergaminowy dobrze zachowany, liniowany rylcem. Wymiary: szerokość około 53 cm, wysokość około 69,5 cm, nadto zakładka około 1,7 cm. Wrocław Archiwum Państwowe, sygn. rep. 67, nr 2.
                                                    B. Kopia z r. 1487 w kopiarzu klasztornym "Matrica s. Vincentii", Wrocław Archiwum Państwowe, sygn. rep. 135 D. 90 a I, fol. 4-5, według A; C. Kopia XVI (?) w., tamże, sygn. rep. 135 D 92 fol. 2v, według A; D. Kopia 1726 r., Tamże, sygn. rep. 135 D 95 fol. 1, według B; E. Kopia XVIII w., tamże, sygn. rep. 135 D 103, fol. 118, według A (?); F. Kopia XVI w., tamże, sygn. rep. 135 D 137, nr 1 i pag. 33, według A; G. Oryginalny transumpt z 22 IV 1756, tamże, sygn. rep. 67, nr 4931, według A; H. Kopia z końca XVIII w., Wrocław Biblioteka Miejska (Uniwersytecka), sygn. Klose 104, fol. 4v, według A.
                                                    Druk: a. Hugo L. Ch., Annales II probat. 691, według A; b. Migne J. P., Patrologia CCVI. 987. nr 117, według a; c. Haeusler W., UB. nr 3 (eskcerpt), wedlug Aa; d. Kod. dypl. małop. I. 60, przyp., według A; e. Kod. dypl. wkopol. I. nr 31, według d; - regest: f. Regesten nr 58; g. Jaffe Ph., Regesta nr 16978; h. Smolka St., Mieszko Stary 477, nr 54; i. Budkowa, Repertorium nr 128; j. Cod. dipl. Siles. cz. 2. I. nr 33.
                                                    Literatura: 1. Görlich F. X., Gesch. d. Abtei hgl. Vincenz 40. przyp. 3; 2. Kętrzyński W., Studia 44 nn.; 3. Schulte L., D. angebliche Stiftungsurkunde 300 nn.; 4. Górka O., Przyczynki do dyplomatyki 396 nn.; 5. Schulte L., D. angebliche Urkunde 342-54.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:01
                                                    Lateran, 8 kwietnia 1193.

                                                    Celestyn III papież na prośby opata Cypriana bierze klasztor premonstrantów św. Wincentego pod opiekę stolicy apostolskiej i zatwierdza w jego posiadaniu imiennie wyliczone miejscowości.

                                                    || Celestinus episcopus servus servorum dei dilectis filiis Cipriano abbati sancti Uincentij de Vratizlauia eiusque fratribus tam presentibus quam futuris regularem vitam professis, in perpetuum ||. Religiosam vitam eligentibus apostolicum convenit adesse presidium, ne forte cuiuslibet temeritatis incursus aut eos a pruposito revocet, aut robur, quod absit, sacre religionis infringat. Eapropter dilecti in domino filii, vestris iustis | postulationibus clementer annuimus et prefatam sancti Vincentij ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et presentis scripti privilegio communimus. In primis siquidem | statuentes, ut ordo canonicus, qui secundum deum et beati Augustini regulam atque institutionem Premonstratensium fratrum in eodem loco institutus esse dinoscitur, perpetuis ibidem temporibus inviolabiliter observetur |. Preterea quascumque possessiones, quecumque bona eadem ecclesia in presentiarum iuste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium seu aliis iustis modis | prestante domino poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus hec propriis duximus exprimenda vocabulis. Locum ipsum, in quo prefata ecclesia sita est cum omnibus pertinentiis suis,| capellam sancti Martini in Vratizlau , capellam in Legenue cum villis et redditibus suis et forum in festo sancti Vincentij per octo dies institutum et taberna in fine pontis. Forum in Costomlat, taberna in Pelcnica cum villis | Grabissin et Socolnice et | Chenese et Sobotiste, quem dux Wladizlaus pro dimidia Trebnica vobis dedit. Wirbinic, Odram, Tristenic et Olouam, quas dedit Petrus comes. Chorech, quam dedit Baronis; Pacozlaus villam Tassou dedit. | Vlostonissa comitissa dedit aliam villam, Sandiuoi Sueccino, Jordar aliam, Criston iuxta Legenice Rudnic, Ratimar Catosou, Diuigor Veiouo, Vitozlaus Zasphi, Andreas Laurentij, Sulizlaus Pelcnicam, Cragec Sorouiam. Pros | dedit villam Nascrenoue, Gostis dedit villam Odrica; villam Gorac Sdessa dedit; Ratibor Plagodina dedit; Muncasou Dobezlaus dedit, Albertus Vidaua. Vladizlaus dux dedit sanctuarios cum omni progenie sua et eorum vil | las: Merinec, Golisa, Suaris, Suilgut, Suseto, Yronica, Stres. Rubertus Wratizlauiensis episcopus capellam sancti Michaelis iuxta monasterium beate Marie constructam cum omnibus ad eam pertinentibus eidem monasterio tradi | dit. Dux Meseco dedit forum in Kenese, tabernam, libertatem foro et hominibus. Sane laborum vestrorum, que propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis animalium vestrorum, nullus a vobis decimas exi | gere vel extorquere presumat. Liceat quoque vobis clericos vel laicos liberos et absolutos, e seculo fugientes, ad conversionem recipere et eos absque contradictione aliqua retinere. Prohibemus insuper, ut nulli fratrum | vestrorum post factam in eodem loco professionem fas sit absque abbatis sui licentia de eodem loco discedere, discedentem vero absque communium litterarum cautione nullus audeat retinere. Ad hec etiam inhibemus, | ne cui episcopo vel aliiplus a vobis pro vestris decimis petere et recipere liceat, quam fuerit a predecessoribus eorum usque ad hec tempora requisitum. Cum autem generale interdictum terre fuerit, liceat | vobis clausis ianuis, exclusis excommunicatis et interdictis, non pulsatis campanis, suppressa voce divina officia celebrare. Crisma vero, oleum sanctum, consecrationes altarium seu basilicarum, ordinationes | clericorum, qui ad sacros ordines fuerint promovendi, a diocesano suscipietis episcopo, siquidem catholicus fuerit et gratiam apostolice sedis habuerit, et ea gratis et absque pravitate et exactione aliqua vobis voluerit exhi | bere.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:01
                                                    Alioquin liceat vobis quemcumque malueritis adire antistitem gratiam et
                                                    comunionem apostolice sedis habentem, qui nostra fultus auctoritate vobis, quod
                                                    postulatur, impendat. Prohibemus | insuper, ut infra fines parrochie vestre
                                                    nullus sine assensu diocesani episcopi et vestro capellam seu oratorium de novo
                                                    construere audeat, salvis privilegiis Romanorum pontificum. Ad hec novas et
                                                    indebitas | exactiones ab archiepiscopis, episcopis, archidiaconis seu decanis,
                                                    aliisque omnibus ecclesiasticis secularibusve personis omnino fieri prohibemus.
                                                    Sepulturam quoque loci illius liberam esse decernimus, ut eorum devotioni et
                                                    extre | me voluntati, qui se illic sepeliri deliberaverint, nisi forte
                                                    excomunicati vel interdicti fuerint, nullus obsistat; salva tamen iustitia
                                                    illarum ecclesiarum, a quibus mortuorum corpora assumuntur. Decimas | preterea
                                                    et possessiones ad ius ecclesiarum vestrarum spectantes, que a laicis
                                                    detinentur, redimendi et legitime liberandi de manibus eorum et ad ecclesias, ad
                                                    quas pertinent, revocandi libera sit vobis de aucto | ritate nostra facultas.
                                                    Obeunte vero te, nunc eiusdem loci abbate vel tuorum quolibet successorum,
                                                    nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia preponatur, nisi quem
                                                    fratres communi assensu vel maior | pars consilii sanioris secundum dei timorem
                                                    et beati Agustini regulam providerint eligendum. Paci quoque et tranquillitati
                                                    vestre paterna in posterum sollicitudine providere volentes, sub intermina |
                                                    tione anathematis auctoritate apostolica prohibemus, ut infra clausuras locorum
                                                    seu grangiarum vestrarum nullus rapinam facere seu furtum committere, ignem
                                                    apponere, hominem temere | capere vel interficere, seu aliquam violentiam audeat
                                                    exercere. Decernimus ergo, ut nulli omnino hominum liceat prefatam ecclesiam
                                                    temere perturbare, aut eius possessiones auferre, | vel ablatas detinere,
                                                    minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, sed omnia integra conserventur
                                                    eorum, pro quorum gubernatione ac sustentatione pia liberalitate concessa sunt,
                                                    usibus omnimo | dis profutura, salva sedis apostolice auctoritate et diocessani
                                                    episcopi canonica iusticia. Si qua igitur in futuram ecclesiastica secularisve
                                                    persona hanc nostre constituionis paginam | sciens contra eam temere venire
                                                    temptaverit, secundo terciove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione
                                                    correxerit, potestatis honorisque sui careat dignitate, eamque se | divino
                                                    iuditio existere de perpetrata iniquitate cognoscat et a sacratissimo corpore ac
                                                    sanguine dei et domini redemptoris nostri Ihesu Christi aliena fiat, atque in
                                                    extremo examine divine | ultioni subiaceat. Cunctis autem eidem loco sua iura
                                                    servantibus sit pax domini nostri Ihesu Christi, quatinus et hic fructum bone
                                                    actionis percipiant et apud districtum | iudicem premia eterne pacis inveniant.
                                                    || Amen, amen, amen. ||
                                                    (Rota)
                                                    † Ego [q] Celestinus catholice ecclesie episcopus ss. (Bene Valete).
                                                    † Ego Albinus Albanensis episcopus ss.
                                                    † Ego Octauianus Hostiensis et Velletrensis episcopus ss.
                                                    † Ego Johannes Prenestinus episcopus ss.
                                                    † Ego Petrus Portuensis et sancte Rufine episcopus ss.
                                                    † Ego Pandulphus basilice XII apostolorum presbiter cardinalis ss.
                                                    † Ego Melior sanctorum Johannis et Pauli presbiter cardinalis tituli Pamachij ss.
                                                    † Ego Jordanus presbiter cardinalis sancte Pudentiane tituli Pastoris ss.
                                                    † Ego Johannes tituli sancti Clementis cardinalis Viterbiensis et Tusculanus
                                                    episcopus ss.
                                                    † Ego Romanus tituli sancte Anastasie presbiter cardinalis ss.
                                                    † Ego Gvido presbiter cardinalis sancte Marie Transtiberim tituli Calixti ss.
                                                    † Ego Hugo presbiter cardinalis sancti Martini tituli Equitij ss.
                                                    † Ego Johannes tituli sancti Stephani in Celio monte presbiter cardinalis ss.
                                                    † Ego Soffredus tituli sancte Praxedis presbiter cardinalis ss.
                                                    † Ego Gratianus sanctorum Cosme et Damiani diaconus cardinalis ss.
                                                    † Ego Gregorius sancte Marie in Porticu diaconus cardinalis ss.
                                                    † Ego Gregorius sancte Marie in Aquiro diaconus cardinalis ss.
                                                    † Ego Gregorius sancti Georgii ad Velum Aureum diaconus cardinalis ss.
                                                    † Ego Lotarius sanctorum Sergij et Bachi diaconus cardinalis ss.
                                                    † Ego Nycolaus sancte Marie in Cosmidyn diaconus cardinalis ss.
                                                    Datum Laterani per manum Egidij sancti Nicolai in carcere Tulliano diaconi
                                                    cardinalis, VJ idus aprilis, indictione undecima, incarnationis dominice anno
                                                    M°C°XC° IIJ, pontificatus vero domni || Celestini || pape IIJ anno secundo.

                                                    A. Oryg. pergaminowy dobrze zachowany, liniowany rylcem. Wymiary: szerokość
                                                    około 53 cm, wysokość około 69,5 cm, nadto zakładka około 1,7 cm. Wrocław
                                                    Archiwum Państwowe, sygn. rep. 67, nr 2.
                                                    B. Kopia z r. 1487 w kopiarzu klasztornym "Matrica s. Vincentii", Wrocław
                                                    Archiwum Państwowe, sygn. rep. 135 D. 90 a I, fol. 4-5, według A; C. Kopia XVI
                                                    (?) w., tamże, sygn. rep. 135 D 92 fol. 2v, według A; D. Kopia 1726 r., Tamże,
                                                    sygn. rep. 135 D 95 fol. 1, według B; E. Kopia XVIII w., tamże, sygn. rep. 135 D
                                                    103, fol. 118, według A (?); F. Kopia XVI w., tamże, sygn. rep. 135 D 137, nr 1
                                                    i pag. 33, według A; G. Oryginalny transumpt z 22 IV 1756, tamże, sygn. rep. 67,
                                                    nr 4931, według A; H. Kopia z końca XVIII w., Wrocław Biblioteka Miejska
                                                    (Uniwersytecka), sygn. Klose 104, fol. 4v, według A.
                                                    Druk: a. Hugo L. Ch., Annales II probat. 691, według A; b. Migne J. P.,
                                                    Patrologia CCVI. 987. nr 117, według a; c. Haeusler W., UB. nr 3 (eskcerpt),
                                                    wedlug Aa; d. Kod. dypl. małop. I. 60, przyp., według A; e. Kod. dypl. wkopol.
                                                    I. nr 31, według d; - regest: f. Regesten nr 58; g. Jaffe Ph., Regesta nr 16978;
                                                    h. Smolka St., Mieszko Stary 477, nr 54; i. Budkowa, Repertorium nr 128; j. Cod.
                                                    dipl. Siles. cz. 2. I. nr 33.
                                                    Literatura: 1. Görlich F. X., Gesch. d. Abtei hgl. Vincenz 40. przyp. 3; 2.
                                                    Kętrzyński W., Studia 44 nn.; 3. Schulte L., D. angebliche Stiftungsurkunde 300
                                                    nn.; 4. Górka O., Przyczynki do dyplomatyki 396 nn.; 5. Schulte L., D.
                                                    angebliche Urkunde 342-54.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:02
                                                    Lateran, 9 kwietnia 1193.

                                                    Celestyn III papież na prośby Alarda opata klasztoru NPMarii kanoników regularnych we Wrocławiu na Piasku bierze ich klasztor pod opiekę stolicy apostolskiej i zatwierdza jego uposażenie.

                                                    Celestinus episcopus servus servorum dei dilectis filiis Alardo abbati monasterii sancte Marie in Wratislauia de Aruasia eiusque fratribus tam presentibus quam futuris regularem vitam professis in perpetuum. Religiosam vitam eligentibus apostolicum convenit adesse presidium, ne forte cuiuslibet temeritatis incursus aut eos a proposito revocet aut robur, quod absit, sacre religionis infringat. Ea propter dilecti in domino filii vestris iustis postulacionibus clementer annuimus et prefatam ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et presentis scripti privilegio communimus. In primis quidem statuentes, ut ordo canonicus, qui secundum deum et beati Augustini regulam atque institucionem Arrovasiensium fratrum in eodem loco institutus esse dinoscitur, perpetuis ibidem temporibus inviolabiliter observetur. Preterea quascumque possessiones, quecumque bona eadem ecclesia in presenciarum iuste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largicione regum vel principum, oblacione fidelium, seu aliis modis prestante domino poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus hec propriis duximus exprimenda vocabulis: locum ipsum, in quo prefata ecclesia constructa est, Mstou cum redditibus suis et decimis, thaberne in Lelou, thaberne in Cromolou, smardones cum decimis suis; villam in Zarist cum ecclesia, villam in Borch cum decima, villam Olesnic cum decima, ecclesiam sancti Adalberti in Vreczlau, villam Maslec cum decima, villam Muchobor cum decima, villam Gay cum decima, villam Prochou cum decima, villam Smarchou, villam Blizanouich cum decima, villam Janichou cum decima, in montibus Rogereuich cum decima, villam Brunchouo cum decima, villam Tinec cum decima, montem cum villis sibi attinentiis videlicet: Uino cum decimis, Stregomen cum decimis, forum in Sabat cum decimis, villam ad molendinum cum decimis, villam Strelce cum decimis, villam Beala cum decimis, villam Zyuridou cum decimis, villam Tesech cum decimis, villam Vuiri cum decimis, villam in Budischou cum decimis; decimam in Jaroschou, decimam in Ruschi, decimam in Poscuchou, decimam in Lubouo, decimam in Bristica, decimam in Bolestino, decimam in Grodec, decimam in Gogoleuo, decimam in Demano, decimam in Strobis, decimam in Timanon, decimam in Solay; pontem in Vreczlau et thabernam et carnificem; decimam quoque omnium possessionum, que Petrum quondam comitem ex parte avi et patris sui iure hereditario contingebant et servicium rusticorum ab eodem comite ecclesie vestre concessum. Sane laborum vestrorum, que propriis manibus aut sumptibus colitis, sive de nutrimentis animalium vestrorum nullus a vobis decimas exigere vel extorquere presumat. Liceat quoque vobis clericos vel laycos liberos et absolutos e seculo fugientes ad conversacionem recipere et eos absque contradiccione aliqua retinere. Prohibemus insuper, ut nulli fratrum vestrorum post factam in eodem loco professionem fas sit absque abbatis sui licencia de eodem loco discedere, discedentem vero absque communium litterarum caucione nullus audeat retinere. Ad hec eciam inhibemus, ne cui episcopo vel aliis plus a vobis pro vestris decimis petere et recipere liceat, quam fuerit a predecessoribus eorum usque ad hec tempora requisitum. Cum autem generale interdictum terre fuerit, liceat vobis ianuis clausis, exclusis excommunicatis et interdictis, non pulsatis campanis, suppressa voce divina officia celebrare. Crisma vero, oleum sanctum, consecraciones altarium seu basilicarum, ordinaciones clericorum, qui ad sacros fuerint ordines promovendi, a dyocesano suscipietis episcopo, si quidem catholicus fuerit et graciam apostolice sedis habuerit et ea gratis et absque pravitate et exaccione aliqua, vobis voluerit exhibere. Alioquin liceat vobis quemcumque malueritis adire antistitem graciam et communionem apostolice sedis habentem, qui nostra fultus auctoritate vobis, quod postulatur, impendat. Prohibemus insuper, ut infra fines parrochie [ee] vestre nullus sine assensu dyocesani episcopi et nostro capellam seu oratorium de novo construere audeat, salvis privilegiis Romanorum pontificum. Ad hec novas et indebitas exacciones ab archiepiscopis, episcopis, archidyaconis seu decanis aliisque omnibus ecclesiasticis secularibusve personis omnino fieri prohibemus.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:03
                                                    Sepulturam quoque loci illius liberam esse decernimus, ut eorum devocioni et
                                                    extreme voluntati, qui se illic sepeliri deliberaverint, nisi forte
                                                    excommunicati vel interdicti fuerint, nullus obsistat , salva tamen iusticia
                                                    illarum ecclesiarum, a quibus mortuorum corpora assumuntur. Decimas preterea et
                                                    possessiones ad ius ecclesiarum vestrarum spectantes, que a laycis detinentur
                                                    redimendi et legittime liberandi de manibus eorum et ad ecclesias, ad quas
                                                    pertinent, revocandi libera sit vobis de auctoritate nostra facultas. Obeunte
                                                    vero te nunc eiusdem loci abbate vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi
                                                    qualibet subrepcionis astucia seu violencia preponatur, nisi quem fratres
                                                    communi consensu vel maior pars consilii sanioris secundum dei timorem et beati
                                                    Augustini regulam providerint eligendum. Paci quoque et tranquillitati vestre
                                                    paterna in posterum sollicitudine providere volentes, sub interminacione
                                                    anathematis auctoritate apostolica prohibemus, ut infra clausuras locorum seu
                                                    grangiarum vestrarum nullus audeat rapinam facere seu furtum committere, ignem
                                                    apponere, hominem temere capere, vel interficere, seu aliquam violenciam
                                                    exercere. Decernimus ergo, ut nulli omnino hominum liceat prefatam ecclesiam
                                                    temere perturbare, aut eius possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere,
                                                    seu quibuslibet vexacionibus fatigare, sed omnia integra conserventur eorum, pro
                                                    quorum gubernacione ac sustentacione pya liberalitate concessa sunt usibus
                                                    omnimodis profutura, salva sedis apostolice auctoritate et dyocesani episcopi
                                                    cononica iusticia. Si qua igitur in futurum ecclesiastica secularisve persona
                                                    hanc nostre constitucionis paginam sciens contra eam temere venire temptaverit,
                                                    secundo tertiove commonita nisi reatum suum congrua satisfaccione correxerit,
                                                    potestate honorisque sui careat dignitate, reamque se divino iudicio existere de
                                                    perpetrata iniquitate cognoscat et a sacratissimo corpore ac sangwine dei et
                                                    domini redemptoris nostri Ihesu Christi aliena fiat atque in extremo examine
                                                    divine ulcioni subiaceat. Cunctis autem eidem loco sua iura servantibus sit pax
                                                    domini nostri Ihesu Christi, quatinus et hic fructum bone accionis percipiant et
                                                    apud districtum iudicem premia eterne pacis inveniant. Datum Laterani per manum
                                                    Egidij sancti Nicolai in carcere Tulliano dyaconi cardinalis, V idus aprilis,
                                                    indiccione XI, incarnacionis dominice anno MCXC°III, pontificatus vero domini
                                                    Celestini pape III anno secundo.

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopia z r. 1455, najstarszy kopiarz klasztorny, Wrocław Archiwum Państwowe,
                                                    sygn. rep. 155 D 17, fol. 1-2, według A [1]; C. Kopia sprzed r. 1512 w kopiarzu
                                                    klasztornym "Repertorium Heliae", tamże, sygn. rep. 155 D 18, pag. 600-602,
                                                    według A.
                                                    Druk: a. Kod. dypl. małop. I. 58-9, według B; b. Haeusler W., UB nr 4, według B;
                                                    - regest: c. Regesten nr 59; d. Smolka St., Mieszko Stary 477, nr 55; e. Jaffe
                                                    Ph., Regesta nr 16980; f. Schulte L., D. Anfänge d. Marienstiftes 42-9; g.
                                                    Budkowa, Repertorium nr 150; h. Cod. dipl. Siles. cz. 2, I. nr 54.
                                                    Literatura: 1. Adler H., Gesch. d. Zobtenberges pass.; 2. Belle H., D. Breslauer
                                                    Sandstiff u. seine Propsteien, (Schles, Gesch. Bll. 1924, nr 1); 3. Knoetel P.,
                                                    D. August. Chorherrenstift z. Zobtengebietes 31 nn.; 4. Czypionka V., D.
                                                    Marienkloster am Zobten 21 nn.; 5. Uhtenwoldt H., Peter Wlast d. Siling 32 nn.,
                                                    42 nn.; 7. Moepert A., Peter Wlast 1 nn.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:04
                                                    (ante 1193).

                                                    (Dokument książęcy ?) zawierający fragment uposażenia klasztoru kanoników regularnych NPMarii na Piasku we Wrocławiu.

                                                    Janickow antiqua villa esset ecclesie sancte Marie, de quo orta lite tempore Radulphi abbatis, iusto iudicio eam obtinuimus coram ducibus B. et M . Hi ascripti: Zulistirus cum fratribus suis. Quatuor filii sunt isti: Milel cum fratre, Stanenta, Milozlaw cum fratre Bogumini, Hokepta cum fratribus. Quatuor filii sunt Hepoxena: Parsca, Zuetgota, Maluy, Miros, Raduy [a] cum fratre, quorum filii sunt: Semar, Sdan. Villa Rogereuo in montibus collata est a Benedicto episcopo Poznaniensi cum benivolencia ducis B. Villam Tinech emit comes Petrus a Iudeis et dedit sancte Marie pertinenciam ad montem. Olesnich villa prima tempore Ogerij primi abbatis data a Ceseborio cognato comitis Petri cum familia ista: Hosta cuius filii sunt: Gostmyt et Mstis, Radey et Radick, quatuor filii sunt Hualenta, Mirec, Mila ascripti ecclesie. Ecclesiam sancti Adalberti dedit Boguslaus frater comitis Petri cum villa Mochbor, cuius ascripti sunt: Zbilut cum filiis Dados, Zauis, Vilcan, Radon [e], qui cum deberet monatario marcam et dimidiam fere [g], Vlodimirus solum pro eo debitum teilet esset homo sancte Marie ecclesie. Dux Wlodislaus dedit ad montem Bezdad cum villa, Abrinicoy cum filiis suis Solay et Tossoz. Circuicionem montis dux B. tempore patris sui cum ipso fratre (...), cuius ville sunt hec: Wiri, Cescouici, Syuridow , Biala, Strelec sic dicti, quia venatores fuerunt ecclesie. Villa ad molendinum, forum in Soboth, villa Stregomane. Homines in Wiri: Bracheva cum filiis Zub cum fratre Mizlos; hospis Miculouici. De Beala: Goztec, Martin, Targossa, Znouid, Sedla, Milec, Radec; in Strelez Presusouici; in Stregoman Bogdan, Sric frater eius, Tessauca, Crisan. Golenec datus est a duce Boleslao ecclesie Thome. Vangl faber cum fratribus tempore Alardi abbatis datus est ecclesie a duce Boleslao; Velepa faber cum fratribus datus est ecclesie a duce B tempore Alardi abbatis. Isti dati sunt tali modo: ligabantur ducendi aliis et concessum est eis, ut non ligarentur, sed essent homines ecclesie. Hii sunt servi ecclesie sancte Marie emptici comitis Petri et (...) Carnota et Bil filius fratris eorum. Turryti, Vilcost, Godec, Suantec (...) tali modo devenerunt in servitutem ecclesie tempore avi ducis Boleslai: Boleta (...) cum debito taberne; tandem a duce B reductus adiudicatus ecclesie servituti perpetuo, quem comes Petrus datum sibi a duce dedit ecclesie montane, cuius filius Zonouid et isti predicti voluerunt evadere servitutem coram duce B et retracti sunt educti de ecclesia sancti Johannis a Domiciano et Andrea et Nessebrando.

                                                    A. Oryginał pergaminowy zaginiony.
                                                    B. Kopia z r. 1512 w kopiarzu klasztornym "Repertorium Heliae", Wrocław Archiwum Państwowe, sygn. rep. 135 D 18, fol. 532r-v, według A.
                                                    Druk: a. Stenzel G. A., (Übersicht ü. d. Arbeiten d. schles. Ges. i. J. 1841), Wrocław 1842, 165, według B; b. Kod. dypl. wkopol. III. nr 2021, według B: c. Haeusler W., UB nr 5, według a; d. Moepert A., Peter Wlast u. d. Stiftung d. Augustinerklosters auf d. Zobten, (Arch. f. schles. Kirchengesch. 1939, IV. 4-5) według B; - regest: e. Regesten nr 69; f. Schulte L., D. Anfänge d. Marienstiftes 49; g. Budkowa, Repertorium nr 129; h. Cod. dipl. Silesiae cz. 2, I. nr 36.
                                                    Literatura: 1. Kętrzyński W., Studia 236-8, 256; 2. Krzyżanowski St., Początki dyplomatyki polskiej 31; 3. Małecki A., Studia heraldyczne II. 12; 4. tenże, W kwestii fałszerstwa dokumentów 434-5, 480; 5. Górka O., (Kwart. Histor. 1910, XXIV. 635); 6. Czypionka V., D. Marienkloster 17; 7. Hirschberg A., Stosunki osadnicze 54; 8. Maleczyński K., Stanowisko dokumentu 34, przyp. 2; 9. Uhtenwoldt H., Peter Wlast d. Siling 32 nn.; 10. Appelt H., D. Echtheit d. Trebnitzer Gründungsurkunden 42; 11. Schilling F., Ursprung d. Deutscht. i. Schles. 33 nn; 12. Arnold St., Z dziejów społecznych Polski średniowiecznej "Ascripticii" i ich genezy (Księga M. Handelsmana), Warszawa 1929; 13. Tymieniecki K., Ludność zakupna i jej znaczenie w Polsce XII w., (Sprawozd. Pozn. Tow. Przyj. Nauk 1935).

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:05
                                                    (po czerwcu 1194).

                                                    Piotr (z Kapui) kardynał presbiter tytułu s. Mariae in Via lata legat papieski (na Bawarię, Czechy i Polskę) zatwierdza postanowienie biskupa wrocławskiego Żyrosława usunięcia benedyktynów z opactwa św. Wincentego we Wrocławiu.

                                                    Honorius episcopus servus servorum dei dilectis filiis abbati et conventui sancti Vincentii Praemonstratensis ordinis ... cum bonae memoriae Syroslaus Wratislaviensis episcopus a monasterio vestro nigris monachis, qui esse consueverant in eodem, propter enormes excessus suos et bonorum eiusdem monasterii dilapidationem, eiectis, statuerit, ut in eodem vestri statuta ordinis servarentur, quod bonae menioriae Petrus tituli sancti Marcelli presbyter, tunc sanctae Mariae in Via lata diaconus cardinalis legatus sedis apostolicae approbavit. Nos ... quod a praedicto episcopo provide factum est ... et ab eodem legato ... approbatum ... confirmamus.

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopia zaginiona.
                                                    C. Wzmianka w piśmie papieża Honoriusza III z daty Lateran 2 kwietnia 1218, która jednak nie wspomina wyraźnie o sporządzeniu przez legata wyroku na piśmie.
                                                    Druk: a. Hugo L. Ch., Annales Praemonstratensium II. probat, str. 693, według A; - regest: b. Presutti P. l'abb., I regesti del pontifice Onorio III dall'anno 1216 all'anno 1227, Roma 1884, nr 1167; c. Regesten nr 197; d. Potthast A., Regesta pontificum Romanorum, Berolini 1874, I. nr 5741; e. Budkowa, Repertorium nr 139.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:05
                                                    (Wrocław, maj 1197 - styczeń 1198).

                                                    Piotr (z Kapui) kardynał presbiter tytułu s. Mariae in Via lata legat papieski (na Bawarię, Czechy i Polskę) zatwierdza postanowienie biskupa wrocławskiego Żyrosława usunięcia benedyktynów z opactwa św. Wincentego we Wrocławiu.

                                                    Honorius episcopus servus servorum dei dilectis filiis abbati et conventui sancti Vincentii Praemonstratensis ordinis ... cum bonae memoriae Syroslaus Wratislaviensis episcopus a monasterio vestro nigris monachis, qui esse consueverant in eodem, propter enormes excessus suos et bonorum eiusdem monasterii dilapidationem, eiectis, statuerit, ut in eodem vestri statuta ordinis servarentur, quod bonae menioriae Petrus tituli sancti Marcelli presbyter, tunc sanctae Mariae in Via lata diaconus cardinalis legatus sedis apostolicae approbavit. Nos ... quod a praedicto episcopo provide factum est ... et ab eodem legato ... approbatum ... confirmamus.

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopia zaginiona.
                                                    C. Wzmianka w piśmie papieża Honoriusza III z daty Lateran 2 kwietnia 1218, która jednak nie wspomina wyraźnie o sporządzeniu przez legata wyroku na piśmie.
                                                    Druk: a. Hugo L. Ch., Annales Praemonstratensium II. probat, str. 693, według A; - regest: b. Presutti P. l'abb., I regesti del pontifice Onorio III dall'anno 1216 all'anno 1227, Roma 1884, nr 1167; c. Regesten nr 197; d. Potthast A., Regesta pontificum Romanorum, Berolini 1874, I. nr 5741; e. Budkowa, Repertorium nr 139.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:09
                                                    Lateran, 8 marca (1198).

                                                    Innocenty III papież poleca arcybiskupowi gnieźnieńskiemu i jego sufraganom, aby
                                                    zabronili książętom polskim niepokoić księcia śląskiego Bolesława, jak to już
                                                    poprzednio miał sobie polecone ze strony stolicy apostolskiej.

                                                    (Innocentius episcopus servus servorum dei venerabili fratri) Knesnensi
                                                    archiepiscopo et suffraganeis eius (salutem et apostolicam benedictionem).
                                                    Apostolicae sedis benignitas, sicut ex debito pastoralis officii ad omnes
                                                    fideles generaliter affectum caritatis extendit, sic eos, quos circa servitium
                                                    suum et christianitatis honorem devotiores invenerit, speciali tenetur
                                                    patrocinio confovere. Unde fidem et devotionem dilecti filii nobilis viri
                                                    Bolezlai ducis Poloniae sancta Romana ecclesia, cuius sumus regimini, sicut
                                                    domino placuit, deputati, manifestis iamdudum experta indiciis merito ipsum
                                                    brachiis specialis dilectionis amplectitur et in iustis petitionibus eius
                                                    inveniri gaudet facilis et benigna. Sane cum pluries, sicut accepimus,
                                                    apostolicum receperit fraternitas vestra mandatum, ut memoratum ducem, quem
                                                    sicut catholicum principem et ecclesiae Romanae filium specialem quadam
                                                    dilectionis praerogativa complectimur, ab impugnatoribus suis auctoritate
                                                    curaretis apostolica defensare, sibique contra hostium suorum violentos insultus
                                                    ecclesiasticae defensionis clypeum indulgere, nondum tamen, sicut nobis
                                                    intimatum est, commodum aliquod de literis apostolicis reportavit, nec
                                                    praedecessorum nostrorum Romanorum pontificum iussiones, quae super hoc saepius
                                                    emanasse noscuntur, effectus est debitus subsecutus. Quare merito de
                                                    inobedientia potestis et negligentia reprehendi. Quia igitur in eo loco nos
                                                    clementia divina constituit, ut suam cuilibet debeamus iustitiam conservare,
                                                    fraternitati vestrae per apostolica scripta mandamus et districte praecipimus,
                                                    quatenus universis Poloniae ducibus ex parte nostra curetis districtius
                                                    inhibere, ne praefatum ducem in persona vel rebus offendere praesumant
                                                    quomodolibet, vel turbare, aut ei super his, quae in praesentiarum
                                                    rationabiliter possidet, aut in futurum iustis modis poterit deo propitio
                                                    adipisci, molestiam inferre audeant indebite, vel gravamen. Quod si
                                                    commonitionibus vestris acquiescere forte noluerint, vos eos ad hoc per
                                                    excommunicationis sententiam auctoritate nostra sine appellationis obstaculo
                                                    compellatis. Nos enim sententiam, quam in ipsos propter hoc ratione praevia
                                                    tuleritis, ratam habebimus, ipsamque faciemus auctore domino usque ad
                                                    satisfactionem congruam firmiter observari. Provideatis autem, ut quilibet
                                                    vestrum tamdiu faciat eandem sententiam per suam diocesim observari, donec
                                                    mandatum nostrum celeri fuerit executione completum. Datum Laterani VIII idus
                                                    martij.

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopia współczesna, Rzym Archiwum Watykańskie, sygn. Reg. Vat. IV. fol. 12, nr
                                                    43, według A.
                                                    Druk: a. Bzovius A; Annalium ecclesiasticorum post C. Baronium, Coloniae Aug.
                                                    1616, XIII. 15, według B; b. Baluzius S., Epistolarum Innocentii III papae libri
                                                    undecim, Parisiis 1682, I. 24, według B; c. Migne J. P., Patrologia CCXIV. 38,
                                                    nr 47, według b; - regest: d. Regesten nr 64; e. Potthast A., Regesta pontificum
                                                    nr 45; f. Budkowa, Repertorium nr 140.
                                                    Literatnra: 1. Łodyński M., Udział książąt śląskich w zamachu 1177, 43; 2.
                                                    Umiński J., Henryk arcyb. gnieźnieński, Lublin 1926, 5; 3. Grodecki R., Dzieje
                                                    Śląska 182 nn.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:10
                                                    (1 czerwca 1198 - 22 marca 1201).

                                                    Jarosław biskup wrocławski zamienia z kościołem w Pożarzysku imiennie wyliczone
                                                    miejscowości.

                                                    Sciant presentes et posteri, quod ego dei gratia Jarozlaus humilis
                                                    Wratizlauiensis ecclesie antistes inita deliberatione et consilio communi
                                                    hahito, assignavi ecclesie de Posarisch Jauoravo et Tissech, Petri villam pro
                                                    villis, quarum hec sunt nomina: Osech, Wlostcouici, Scharino, Lopenica,
                                                    Ystebcha. Ne vero hoc factum ullomodo irritum fiat, presenti scripto confirmamus
                                                    et sigilli nostri munimine roboramus.

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopia sprzed r. 1253 w najstarszym kopiarzu kl. w Lubiążu, Wrocław Archiwum
                                                    Państwowe, sygn. rep. 135 D 203, fol. 13v.
                                                    Regest: a. Regesten nr 71 a.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:11
                                                    (przed 1 czerwca 1198).

                                                    Jarosław syn Bolesław Wysokiego brat Henryka Brodatego książę opolski za ich
                                                    zgodą nadaje klasztorowi cystersów w Pforcie dobra Jarosław ze wszystkimi pożytkami.

                                                    ... Ego Henricus Zlesie dux ... notum facio ... quod ... frater meus pie
                                                    recordationis Jarozlaus Wratislauiensis episcopus tunc dominus de Opol cum
                                                    patris mei et meo assensu contulit Portensibus Jarozlav integraliter cum omni
                                                    utilitate mellificii et castorum ...

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopia zaginiona. C. Wzmianka w dokumencie Henryka Brodatego dla klasztoru w
                                                    Lubiążu z r. 1202 (po 25 maja).
                                                    Druk: a. Grünhagen C., Über d. Zeit d. Gründung d. Klosters Leubus 214; -
                                                    regest: b. Regesten nr 78; c. Dobenecker O., Regesta Thuringiae II. nr 1222.
                                                    Literatura: por. literaturę do dokumentu z r. 1202.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:12
                                                    (1198).

                                                    Monachus (Haymarus) patriarcha kościoła zmartychwstania w Jerozolimie za zgodą
                                                    swej kapituły przyjmuje biskupów, książąt i możnowładców polskich w zamian za
                                                    darowizny na rzecz kościoła grobu Pańskiego do bractwa tegoż kościoła.

                                                    Nos Monachus dei gracia sancte resurrectionis ecclesie patriarcha una cum
                                                    eiusdem ecclesie nostre capitulo et fratrum collegio ... universos episcopos
                                                    Polonie, duces, barones, viros et mulieres, quorum nomina inferius leguntur, ob
                                                    helemosinarum suarum beneficia ecclesie dominici sepulcri collata, in eiusdem
                                                    domus nostre fraternitatem et consorcium recepisse ... quorum nomina sunt hec:
                                                    ... Bolezlauus dux de Verzlaue et uxor eius cum filiis suis Conrado et domino
                                                    Ierozlauuo episcopo et duce Henrico ... Dominus Iaczo cum uxore sua dederunt deo
                                                    et sancto sepulchro Mechou et Zagoriz et Comarouo ... Dominus Zuantozlaws
                                                    Coccham dedit inferiorem ... Dominus Micora dedit Chelm cum ecclesia et cum
                                                    decimis et forum et tabernam et aliam villam, que dicitur Nescouiche; iterum
                                                    addidit sal de Bochegna, aliud sal Nepreuecham, tercium sal Sidignam et aliam
                                                    tabernam Studenicham ... Dominus Leonardus dedit villam iuxta Coccham, frater
                                                    eius Wlodimirus dedit Belobrese ... Dominus Cagnimirus dedit pro anima sua
                                                    Benganouo ... Voyzlauus frater domini Gethkonis episcopi in Vroczlauiensi
                                                    provincia duas villas dedit, que decambite fuerant ab episcopo pro villa, que
                                                    dicitur Grocouic et pro Sclauono et eius decima. Christon frater Canimeri dedit
                                                    Zitnam, quam decambivit prefatus Cagnimirus pro Borouna et Comeou ...

                                                    A. Oryg. zaginiony (może nie istniał).
                                                    B. Kopia (brulion?) współczesna istniała jeszcze w r. 1857, kiedy ją widział
                                                    Helcel w posiadaniu W. Piątkowskiego, naczelnika powiatu miechowskiego.
                                                    Druk: a. Nakielski S., Miechovia 81, według B; b. Kod. dypl. wkop. III. nr 2020,
                                                    według a; c. Kod. dypl. małop. II. nr 376, według kopii Helcla A. Z., z B; d.
                                                    Kochanowski J. K., Cod. dipl. Masoviae nr 143, według ac; - regest: e. Budkowa,
                                                    Repertorium nr 147.
                                                    Literatura: 1. Kętrzyński W., Studia 257; 2. Krzyżanowski St., Początki
                                                    dyplomatyki polskiej 29; 5. Kętrzyński W., O początkach dyplomatyki polskiej 37;
                                                    4. Małecki A., W kwestii fałszerstwa dokumentów 428; 5. Rybarski A., Losy Album
                                                    miechowskiego, (Przegl. Histor. 1948, XXXVII. 374-5).
                                                    Nie jest sensu stricto księga bracka klasztoru miechowskiego czy kościoła grobu
                                                    Pańskiego w Jerozolimie, ale raczej brulion dokumentu patriarchy sporządzony
                                                    przypuszczalnie przez klasztor miechowski, który może nigdy zatwierdzenia
                                                    wystawcy nie otrzymał.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:13
                                                    Nos Monachus Dei gratia sancte Resurrectionis ecclesie patriarcha, una cum eiusdem ecclesie nostre Capitulo et fratrum collegio, ad normam predecessorum nostrorum patriarcharum Hierosolymitanorum notum facimus universitati tam modernorum presentie quam successorum posteritati: universos episcopos Polonos, duces, barones, viros et mulieres, quorum nomina inferius leguntur, ob eleemosynarum suarum beneficia ecclesie dominici Sepulchri collata, in eiusdem domus nostre fraternitatem et consortium recepisse, ut omnium orationum et beneficiorum, que hinc et in evum in Hierosolymitana fient ecclesia, eandem, quam ab ipso Ihesu Christo expectamus, nobiscum pariter percipiant portionem. Quorum nomina sunt hec: Boleslaus magnus dux Polonie. Mescho Polonie dux et prima uxor eius Elizabeth et filii eorum Otho et Stephanus. Item Eudoxia secunda uxor eius et tres filii eorum Boleslaus, Mesco, Vladislaus. Casimirus dux et uxor eius Helena cum duobus filiis Lescone et Conrado. Boleslaus dux de Werslave et uxor eius cum filiis suis Conrado et domino Iaroslavo episcopo et duce Henrico. Meseco dux frater predicti Boleslavi et uxor eius cum liberis suis. Predicta ducissa Eudoxia dedit Grodysk. Interea omnibus quorum obtutibus presentia veniunt: quia omne bonum in commune deductum pulchrius elucescit, et: quia nemo accendit candelam ut sub modio ponat, sed super candelabrum, ut ingredientibus lumen fiat: notificandum duximus: duos ex predictis ducibus, scilicet Mesconem magnum et Casimirum, Deo et glorioso Sepulchro Iesu Filii eius, pro salute anime sue suorumque omnium successorum, in universis commorantibus que hic leguntur villis talem donasse, dedisse et tradidisse libertatem, videlicet ut ad expeditionem non eant, castrum non edificent, poralne et strozam non solvant, monetario non obediant, powoz et podvode non dent, et ab omni servili Polonico opere sint liberi. Soli Deo et prelato domus obediant. Dominus Iaczo cum uxore sua dederunt Deo et sancto Sepulchro Mechow et Zagorzyce et Comarowo. Dominus Gedko Cracoviensis episcopus ibidem ecclesiam in honorem sancti Sepulchri consecravit, in qua consecratione decimam ipsius ville, scilicet Mechow, et aliarum trium villarum, Zagoryz et Comarowo et Coccha, Deo et sancto Sepulchro contulit. Svantoslaus Coccham dedit inferiorem. Comes Stephanus dedit superiorem Coccham. Dominus Micora dedit Chelm cum ecclesia et cum decimis et forum et tabernam et aliam villam que dicitur Neschovice. Iterum addidit sal de Bochegna. Aliud sal Prevechan. Tertium sal Sidignam et aliam tabernam Studencham. Dominus Radoslaus dedit Deo et sancto Sepulchro Scarissow et ecclesiam, forum et tabernam. Decimam vero ipsius ecclesie predictus episcopus Gedeon in consecratione ecclesie addidit, scilicet decimam de commemorato Scarissow et aliarum quatuor villarum, Modrelanc et Virbicze et Zdinechowic et Crampa. Iterum predictus comes dedit Repinam et homines morantes in ea. Dominus Zyro et uxor eius cum filio suo Otthone dederunt duas villas, Kye et Samogost. Dominus Leonardus dedit villam iuxta Cocczam. Frater eius Vlodimirus dedit Belobrzeze. Dominus Gnevomirus et uxor eius cum filio suo dederunt Lanthkowic. Comes Nicolaus palatinus dedit duas villas, Iaczic et Replic. Dominus Lassota dedit Dlubnam. Dominus Bugiwoy dedit Goreslawice. Dominus Berloch et uxor eius cum filiis dederunt sancto Sepulchro duas villas, Charncowic et Oludzam. Dominus Iohannes dedit villam que decambita fuit a fratre eius Mattheo pro Gostyradic. Uxor Wseborii pro eius anima et sua et filiorum suorum dedit villam que dicitur Golchowo cum suis pertinenciis. Dominus Kagnimir dedit pro anima sua Benganovo. Andreas frater Matthei dedit Bamvol. Voyslaus frater domini Gedkonis episcopi, in Vroclaviensi provincia duas villas dedit, que decambite fuerunt ab episcopo pro villa que dicitur Groshowic et pro Sclavono et eius decima. Christon frater Cagnimiri dedit Zytnam, quam decambivit prefatus Cagnimirus pro Borowna et Comeow. Dominus Ottho de Verbic dedit Dirskow. Comes Iacobus Sundumeriensis cum uxore sua dedit villam que dicitur Karoche. Teuto Teuthonicus dedit villam que est ante Rudam. Frater Preclavos dedit villam sancto Sepulchro et ecclesiam que est in Guenezne cum duabus villis. Frater Crecocha dedit villam unam que est iuxta Mechow. Hugoldus clericus dedit sortem unam que est super Coccham. Dominum Petrum archiepiscopum Guenezenensem in fraternitatem nostram recepimus. Dominum Fulconem Cracoviensem episcopum in fraternitatem nostram recepimus. Dominum Gorythonem cum uxore et liberis suis recepimus. Iohannem archidiaconum de Lubelma recepimus. Ludovicum de Cracovia recepimus. Fratrem Christinum de Guenezne recepimus. Saltheman cum uxore et liberis recepimus. Conradum cum uxore et liberis recepimus. Bertoldum cum uxore et liberis recepimus et Otthonem. Simonem Polaiowski cum uxore et liberis recepimus.

                                                    Nakielski. Miechovia, p. 81.

                                                    Codex Diplomaticus Majoris Polonia. Kodeks Dyplomatyczny Wielkopolski obejmujący dokumenta tak już drukowane, jak dotąd nie ogłoszone, sięgające do roku 1400. Wydany staraniem Towarzystwa Przyjaciół Nauk Poznańskiego. Tom III. zawiera numera 1293 - 2053 lata 1350 - 1399. Poznań 1879. Nakładem Biblioteki Kórnickiej. Drukiem J. I. Kraszewskiego (Dr. W. Łebiński).
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:14
                                                    Jerozolima, [b.d.d.] 1198 r.

                                                    Monachus patriarcha jerozolimski zatwierdza posiadłości bożogrobców z Miechowa
                                                    (m.in. Chorzów i Białobrzezie).

                                                    W Imię Świętej i Niepodzielnej Trójcy - Ojca i Syna i Ducha Świętego Amen.
                                                    Monachus, z łaski Bożej patriarcha Świętego Kościoła Zmartwychwstania i cała
                                                    tegoż kościoła kapituła wszystkim arcybiskupom, biskupom, opatom, prepozytom i
                                                    innym przełożonym kościołów, książętom, hrabiom, baronom, rycerzom i innym synom
                                                    Świętej Matki Kościoła, ustanowionym dla Księstwa Polskiego teraz i w
                                                    przyszłości, do których dotrze wiadomość o niniejszym piśmie - pozdrowienie i
                                                    błogosławieństwo patriarchalne.
                                                    [...] z biegem czasu wielu szlachetnych mężów przynosi swoje jałmużny dla
                                                    naszego kościoła i daruje posiadłości oraz wsie, z Bożego natchnienia - ich
                                                    nazwy przytaczamy w załączeniu.
                                                    [...] Pan Leonard dał wieś Dolną koło Coccham, brat jego Włodzimierz dał
                                                    Belobrese [...].
                                                    [...] Działo się to tego roku Pańskiego Wcielenia 1198.

                                                    Oryginał zachował się w Bibliotece Czartoryskich w Krakowie (Perg 4).
                                                    Opublikowano: KDM II, nr 375, s. 12-13.
                                                    Fotokopia: Arch. Byt.

                                                    Instytut Śląski w Opolu, Towarzystwo Miłośników Bytomia. Jan Drabina, Jerzy
                                                    Horwat, Zdzisław Jedynak - BYTOM ŚREDNIOWIECZNY - Przekazy źródłowe (1123-1492),
                                                    Opole 1985.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:14
                                                    1198.

                                                    Monachus (Haymarus) patriarcha kościoła zmartychwstania w Jerozolimie wraz z
                                                    kapitułą tegoż kościoła zatwierdza nadania różnych panów polskich na rzecz
                                                    klasztoru w Miechowie i wymienia imiennie nadane miejscowości i swobody.

                                                    ... Monachus dei gracia sancte resurrectionis ecclesie patriarcha et totum
                                                    eiusdem ecclesie capitulum ... universitati vestre presentibus litteris
                                                    innotescat, quod cum dominus Jaczo vir bone memorie dominicum adiret sepulchrum
                                                    ... rogavit, ut ecclesia sancti sepulcri unum de canonicis suis secum in Polonia
                                                    mitteret ... tres villas videlicet Mechou, Zagoriz, Commarouo in perpetuam
                                                    helemosinam canonico et suis successoribus assignavit ... dominus Zuantozlaws
                                                    dedit Coccham inferiorem ... dominus Cagnimirus dedit Benganouo ... dominus
                                                    Michora dedit nobis super Rabbam villam, que dicitur Quelme cum ecclesia et
                                                    decimis et forum et thabernam et aliam villam Nescouiche, iterum addidit sal de
                                                    Bochegna, aliud sal in Preuenchan, tercium sal Sidignam et aliam tabernam
                                                    Studencam ... Christon dedit Zitnam, quam decambivit prefatus Cagnimirus pro
                                                    Borouna et Comeou ... Voizlauus frater domini Gethkonis episcopi in
                                                    Vroczlauiensi provincia dedit duas villas, que decambite fuerunt ab episcopo
                                                    Vroczlauiensi pro villa, que dicitur Groscouic et pro Sclauono et earum decimis
                                                    ... Factum est hoc anno dominice incarnationis M°C°XC°VIIJ°.

                                                    A. Oryg. pergaminowy dobrze zachowany. Wymiary: szerokość około 56,5 cm,
                                                    wysokość około 66,8 cm, zakładka 4,6 cm. Pergamin liniowany z marginesami
                                                    znaczonymi rylcem. Kraków, Biblioteka Czartoryskich, sygn. dypl. nr 4.
                                                    B. Kopia XVI w., Warszawa Biblioteka Krasińskich, rkp. nr 177, fol. 104 (spalona).
                                                    Reprodukcja: a. Kod. dypl. kat. krak. I. tabl. 3 (częściowa); b. Krzyżanowski
                                                    St., Mon. Pol. palaeogr, tabl. 19; - druk: c. Nakielski S., De sacra antiquitate
                                                    et statu ordinis ... custodum s. sepulcri Domini, Kraków 1625, 144, według A; d.
                                                    Tenże, Miechovia sive promptuarium monasterii Miechoviensis, Kraków 1634, 83,
                                                    według A; e. Długosz J., Liber beneficiorum III. 26, według A?; f. Kod. dypl.
                                                    wkopol. I. nr 34, według A; g. Kod. dypl. małop. II. nr 375, według A; h.
                                                    Kochanowski J. K., Cod. dipl. Masoviae nr 142, według b; - regest: ; Regesten nr
                                                    62; j. Smolka St., Mieszko Stary 478, nr 58; k. Budkowa, Repertorium nr 144.
                                                    Literatura: 1. Kętrzyński W., Studia 256 nn.; 2. Krzyżanowski St., Początki
                                                    dyplomatyki polskiej 29; 3. Małecki A., W kwestii fałszerstwa dokumentów 429; 4.
                                                    Seidel V; Deutsche Besiedlungen im Malter 210 nn.; 5. Kętrzyński St., Zarys 156 nn.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:15
                                                    Lateran, 8 maja (1199).

                                                    Innocenty III papież poleca Cyprianowi biskupowi wrocławskiemu aby zbadał sprawę
                                                    niejakiego B, niegdyś kanonika reguły z Arrovaise później mnicha joannity, który
                                                    odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej i aby ewentualnie udzielił mu zezwolenia na
                                                    powrót do pierwotnego zakonu.

                                                    (Innocentius episcopus servus servorum dei venerabili fratri) C(ipriano)
                                                    Lubussensi episcopo (salutem [a] et apostolicam benedictionem). Referente
                                                    dilecto filio fratre B hospitalario nostro est apostolatui reseratum, quod cum a
                                                    tempore iuventutis suae secundum institutiones canonicorum regularium
                                                    Arrouvasiensis ecclesiae beati Augustini regulam professus fuisset et in ea
                                                    ultra decennium permanens, sacros ordines usque ad sacerdotium suscepisset,
                                                    iuventute postmodum impellente, curiositate potius quam religionis amore
                                                    devictus, terram Hierosolymitanam et alias videre desiderans, ab abbate suo non
                                                    tam voluntariam sub eadem conditione licentiam obtinuit, quam extortam, ut si
                                                    bonae memoriae Alexandrum papam praedecessorem nostrum inveniret in via, causam
                                                    itineris sibi exponeret et iuxta mandatum eius vel procederet, vel rediret.
                                                    Verum ipse neglecta conditione precedens, suscepit habitum hospitalis, in cuius
                                                    servitio usque ad haec tempera fideliter laboravit. Sed cum ordo praemissus
                                                    districtioris sit observantiae, quam secundus, prudenter attendens, quod de
                                                    laxiore ascendendum sit ad ordinem arctiorem, non autem de arctiore ad laxiorem
                                                    sit ratione aliqua descendendum, ad se domino inspirante reversus, ad bonum
                                                    redire desiderat, quod dimisit. Cum itaque non mediocriter erret, qui minus
                                                    bonum maiori bono praeponit, fraternitati tuae per apostolica scripta mandamus,
                                                    quatenus inquisita super praemissis diligentius veritate, si rem inveneris ita
                                                    esse, praefato fratri B licentiam auctoritate apostolica praebeas ad primum
                                                    ordinem redeundi. Datum Laterani VIII idus maij.

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopia współczesna, Rzym Archiwum Watykańskie, sygn. Reg. Vat. IV. fol. 156,
                                                    nr 56, według A.
                                                    Druk: a. Bauluzius S., Epistolarum Innocentii III libri undecim, I. 369, 543,
                                                    według B; b. Migne J. P., Patrologia CCXIV. 395, według a; c. Küster G. G.,
                                                    Collectio opusculorum hist. Marchicam illustrantium, Berlin 1727-36, fasc. 21,
                                                    84, według a; d. Delaville Leroulx J., Cartulaire de l'ordre des hospitaliers I.
                                                    nr 1082, według a; - regest: e. Regesten nr 66; f. Pothast A., Regesta nr 695;
                                                    g. Funcke F., Regesten d. Bischöfe v. Lebus nr 8;. h. Budkowa, Repertorium nr 147.
                                                    Literatura: 1. Wohlbrück S. W., Gesch. d. ehemaligen Bistums Lebus, Berlin 1829,
                                                    I. 55.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:16
                                                    Lateran, 18 maja 1199.

                                                    Innocenty III papież odpowiada (Jarosławowi) biskupowi wrocławskiemu na jego
                                                    zapytanie, czy ten, który więzi kleryka podpada pod klątwę; czy ten, kto obcuje
                                                    z wyklętymi, może otrzymać rozgrzeszenie od zwykłego kapłana; czy duchodni
                                                    żyjący z dwiema konkubinami podpadają pod pojęcie bigamistów.

                                                    (Innocentius episcopus servus servorum dei venerabili fratri) Vratizlaviensi
                                                    episcopo (salutem et apostolicam benedictionem). Nuper a nobis tua fraternitas
                                                    requisivit, quid sit de illis laicis sentiendum, qui clericos violenter sine
                                                    laesione tamen in custodia detinent publica vel privata, vel etiam detrudunt in
                                                    vincula, utrum in canonem sententiae latae incidant, ut ipso facto sint vinculo
                                                    excommunicationis innodati, sicut illi, qui manus in clericos iniiciunt temere
                                                    violentas. Et utrum, qui nominatim excommunicatis scienter communicant, absolvi
                                                    ab excommunicatione possint per confessionem a simplici sacerdote, vel episcopi
                                                    seu archipresbiteri sit ab eis absolutio expetenda. Et si post actam
                                                    poenitentiam cum illis valeas dispensare, qui etsi bigami de iure non sunt, de
                                                    facto saltem bigami nominantur eo, quod in sacris ordinibus constituti more
                                                    nuptiali secundas in contubernium sibi mulierculas adiunxerunt. Nos igitur
                                                    inquisitioni tuae taliter duximus ex ordine respondendum, quod in primo
                                                    consultationis articulo non credimus laicos poenam excommunicationis evadere,
                                                    quamvis eorum factum corporalis laesio non fuerit subsecuta, citra quam
                                                    violentia saepius circa clericos nequiter perpetratur. In secunda vero
                                                    quaestione credimus distinguendam, an is qui nominatim excommunicato scienter
                                                    communicat, in crimine communicet criminoso, ei consilium impendendo, auxilium
                                                    vel favorem, aut alias in oratione, vel osculo, vel orando secum, aut etiam
                                                    comedendo. In primo quidem articulo, cum talis et communicet crimini et
                                                    participet criminoso, ac per hoc ratione damnati criminis videatur in eum
                                                    delinquere, qui damnavit, ab eo vel eius superiore merito delicti tunc erit
                                                    absolutio requirenda, cum iuxta canonicas sanctiones, facientes et consentientes
                                                    par poena constringat. In secundo vero casu a suo episcopo vel proprio sacerdote
                                                    poterit absolutionis beneficium obtinere. Quamvis enim et tunc non iudicis sed
                                                    iuris sententia excommunicato communicans sit ligatus, quia tamen conditor
                                                    canonum solutionem eius sibi specialiter non retinuit, eo ipso concessisse
                                                    videtur facultatem aliis relaxandi. Is autem, qui iuxta primum modum
                                                    excommunicato communicat, cum iuramento debet absolvi. Qui vero iuxta secundum
                                                    modum illi participat, reconciliari poterit sine iuratoria cautione. Verum si
                                                    difficile sit ex aliqua iusta causa quod ad ipsum excommunicatorem absolvendus
                                                    accedat, concedimus indulgendo, ut praestita iuxta formam ecclesiae cautione,
                                                    quod excommunicatoris mandato parebit, a suo absolvatur episcopo, vel proprio
                                                    sacerdote. Tertius et ultimus inquisitionis articulus videbatur habere non
                                                    modicum quaestionis: quoniam cum in matrimoniis contrahendis, non iuris
                                                    affectus, sed animi destinatio attendatur, unde illum comitatur infamia, qui
                                                    duas simul habet uxores, quod partim ad factum convenit retorquendi, sicut et
                                                    quod in canone legitur de presbytero, qui non legalibus nuptiis detinetur, eadem
                                                    censura tales inter bigamos videntur reputandi. Licet obviet ex adverso, quod
                                                    opinioni sit veritas praeferenda et quod iuxta praemissa, qui nullam uxorem
                                                    habuit, foret bigamus reputandus. Quod contingeret, si quis de facto contraheret
                                                    cum: diversis quibus de iure non posset matrimonialiter copulari, nos autem in
                                                    hac quaestione taliter respondemus, quod cum huiusmodi clericis, qui quantum in
                                                    ipsis fuit secundas sibi mulieres matrimonialiter coniunxerunt, tanquam cum
                                                    bigamis non licet dispensari, licet in veritate bigami non existant, non propter
                                                    sacramenti defectum, sed propter affectum intentionis cum opere subsecuto. Datum
                                                    Laterani XVII kalendas iunij.

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopia współczesna, Rzym Archiwum Watykańskie, sygn. Reg. IV. fol. 158, nr 66,
                                                    według A ; C. Inne kopie zestawione w c.
                                                    Druk: a. Baluze E., Epistolarum Innocentii III libri undecim, Parisiis 1682, I.
                                                    375, według B; b. Migne, Patrologia CCXIV. 605, według a; c. Friedberg Ae.,
                                                    Corpus iuris canonici, Lipsiae 1881, II. decr. lib. V, tit. 39, c. 29, gdzie
                                                    zestawienie przekazów i odmianek tekstu; - regest: d. Regesten nr 67; e.
                                                    Potthast A., Regesta nr 700; f. Budkowa Repertorium nr 148.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:17
                                                    Lubiąż, 6 kwietnia 1200.

                                                    Jarosław biskup wrocławski zatwierdza darowiznę Bartłomieja diakona z Borowa uczynioną na rzecz klasztoru w Lubiążu ze wszystkiego jego majątku z zastrzeżeniem dożywocia dla niego i pewnych praw dla jego żony i synów.

                                                    Ego Jarozlaus humilis Wratislaviensis ecclesie minister notum facio universis tam presentibus quam posteris, quod Bartholomeus diaconus de Boriov recognovit coram nobis et coram multis presentibus, videlicet abbate Lubense Conrado et priore Moyse et plurimis fratribus eiusdem cenobii ad hoc vocatis, confessus est inquam donationem omnium rerum suarum mobilium et immobilium, quas dudum ecclesie sancte Marie de Lubens contulerat, relinquens in arbitrio dicti abbatis quam vellet misericordiam facere cum pueris et muliere, ex qua suscepit illos, dummodo sibi liceret de benignitate memorati abbatis in hereditate ecclesie beate Marie de Lubens ab ipso collata degere toto vite sue tempore. Hec autem acta sunt anno ab incarnatione domini MCC in cena domini, presente decano Benico et archidiacono St(ephano), cancellario Martino, magistro Egydio, Geruardo canonico. Affuit eciam Bogdanus filius iam dicti diaconi ratam habens paternam donationem et sue renuntians porcioni, si qua ipsum ex rebus iam dictis contingeret. Hec autem acta sunt in Lubens.

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopia sprzed r. 1252. Wrocław Archiwum Państwowe, najstarszy kopiarz klasztorny, sygn. rep. 135, D 203, fol. 43v - 44r według A.
                                                    Druk: a. Górka O., Przyczynki do dyplomatyki str. 422-423, według B; - regest: b. Grünhagen C., Korn G., Regesta episcopatus Vratislaviensis, Wrocław 1864, 10; c. Regesten nr 70.
                                                    Literatura: 1. Górka O., Przyczynki do dyplomatyki 422 nn.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:17
                                                    (23 marca 1201 - 7 stycznia 1202).

                                                    Innocenty III papież poleca arcybiskupowi gnieźnieńskiemu, opatowi lubiąskiemu i
                                                    archidiakonowi gnieźnieńskiemu zbadać sprawę postulacji biskupa lubuskiego na
                                                    biskupstwo wrocławskie.

                                                    Kevestensi archiepiscopo et abbati de Lauda ac archidiacono Kevestensi super
                                                    examinatione postulationis facte de episcopo Lubucensi ad ecclesiam
                                                    Wratislaviensem tunc pastore carentem.

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopie zaginione; - streszczenie: C. Rzym Archiwum Watykańskie, sygn. Regesta
                                                    Innocentii papae III, annus IV, fol. 131, nr 138 (streszczenie zaginionych
                                                    listów Innocentego III z trzech woluminów).
                                                    Druk; a. Theiner A., Vetera monumenta Slavorum meridionalium, Romae 1863, I. 59,
                                                    nr 138, według .C; - regest: b. Potthast A., Regesta nr 1460; c. Regesten nr 73 b.
                                                    Literatura: 1. Abraham Wł., Organizacja kościoła 224, przyp. 2; 2. Silnicki T.,
                                                    Kościół na Śląsku 50 nn.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:18
                                                    lipiec 1201.

                                                    Przemysł Ottokar I król czeski i książę ołomuniecki wraz ze swą małżonką
                                                    Konstancją i synem Wratysławem, nadaje biskupowi ołomunieckiemu dziesięcinę z
                                                    prowincji Golaszyce oraz wieś Drysice.

                                                    || In nomine sancte et || individue trinitatis, patris et filii et spiritus
                                                    sancti. Notum sit universis sancte religionis christiane professoribus | et in
                                                    caritatis unione fideliter perseverantibus, tam presentibus quam posteris, quod
                                                    ego || Premisl || miseratione divina opitulante rex | Boemorum tercius et dux
                                                    Olomucensium, reminiscens conditionis humane atque fragilitati mee consulens,
                                                    pro remedio peccatorum me | orum, cupiens particeps fieri eterne retribucionis
                                                    ab omnium bonorum retributore cum coniuge mea regina Constancia et filio meo |
                                                    Wratizlao, acclamantibus et laudantibus omnibus meis primatibus tam Boemis, quam
                                                    Morauis, constitui decimam episcopo dari in provincia | Golassizch undique per
                                                    omnes villas meas et militum. meorum, videlicet VI denarios de aratro, |
                                                    secundum ius ecclesiastice institucionis et antiquorum tradicionem patrum.
                                                    Veruntamen quia facta mortalium tempore labente iacturam oblivionis | plerumque
                                                    senciunt, nisi monimentis litterarum alligentur et eorum amminiculo ab
                                                    oblivionis interitu defendantur, sapientum virorum providencia | salubriter
                                                    provisum est, ut memoriam rerum gestarum posteris scripto transmittamus. Ne
                                                    igitur super hac constitucione mea, quam etiam divine | leges aprobant, aliqua
                                                    suboriatur negligencia vel controversie admittatur occasio fraudulenta, summam
                                                    rei geste posterorum memorie scripto trans | mittere dignum duxi atque sigilli
                                                    mei inpressione confirmavi. Nomina eciam testium, qui eidem actioni affuerunt,
                                                    tam spiritua | lium quam secularium presenti pagine inserere precepi, quatinus
                                                    testimonio multorum veritas innixa calumpniatorum compescat fallaciam. | Si quis
                                                    autem irretitus vicio superbie hoc immutare attemptaverit, tamquam sacrilegus
                                                    perpetuo anathemate damnatus perpetuis cruciatibus in | ferni deputetur. Isti
                                                    sunt qui affuerunt: Bawarus episcopus, Jurik, Cirnin, Wlastibor, Boguzlau
                                                    camerarius, Baluinus decanus, Zbi | neus archidiaconus, Boscho archidiaconus,
                                                    Walterus archidiaconus, Stephanus, Jacob magister, Jacobus comes de Wiscou,
                                                    Sdizlaus subcamerarius, Petr, | Pomnenus, Medl, Suirch, Semizlaus. Insuper eciam
                                                    contulimus ecclesie beati Wencezlai martyris villam Drissich. hereditario iure
                                                    possi | dendaro in finem seculi sub testimonio presciptorum testium; quod si
                                                    quis immutare laboraverit, perpetuo anathemate remaneat condempnatus, amen. |
                                                    Anno dominice incarnacionis M°CC°I°, indictione V, epacta XIIII, concurrente
                                                    VII°, mense iulio.

                                                    A. Oryg. pergaminomy, Kromieryż Archiwum arcybiskupie, sygn. Wischau G I a 1.
                                                    B. Kopia XIV w., Ołomuniec Archiwum Kapitulne, sygn. Liber privilegiorum eccl.
                                                    Olomucensis E I 27, fol. 6v, według A; C. Kopia XIV w., Kromieryż Archiwum
                                                    Arcybiskupie, sygn. Copiar I, fol. D VIIv, nr 29, według A; D. Transumpt z 3 III
                                                    1528, tamże.
                                                    Reprodukcja: a. Friedrich G., Acta regum Bohemiae photot. expressa tabl. 14; -
                                                    druk: b. Boczek A., Cod. dipl. Moraviae II. nr 4, według C; c. Erben. J.,
                                                    Regesta Bohemiae I. nr 459 (ekscerpt), według a; d. Friedrich G., Cod. dipl.
                                                    Bohemiae II. nr 22, według ABC; - regest: e. Regesten nr 73 a.
                                                    Literatura: 1. Lechner K., Beitrr. z. Frage d. Verlässlichkeit d. "Codex
                                                    diplomaticus et epistolaris Moraviae", (Zfschr. f. Gesch. Mährens u. Schles.
                                                    1898, II. 133); 2. Novotny V., Ceske dejiny II. cz. 3, str. 250, przyp. 3.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 11:19
                                                    Segni, 10 sierpnia 1201.

                                                    Innocenty III papież na prośby opata lubiąskiego (Konrada) bierze tamtejszy
                                                    klasztor pod opiekę stolicy apostolskiej i zatwierdza w jego posiadaniu imiennie
                                                    wyliczone posiadłości i dochody.

                                                    || Innocentius || episcopus servus servorum dei dilectis filiis.. abbati et
                                                    fratribus Lubensis monasterii Cisterciensis ordinis salutem et apostolicam
                                                    benedictionem. | Sacrosancta Romana ecclesia devotos et humiles filios ex
                                                    assuete pietatis officio propensius diligere consuevit et, ne pravorum ho |
                                                    minum molestiis agitentur, eos tamquam pia mater sue protectionis munimine
                                                    confovere. Eapropter dilecti in domino filii vestris | iustis precibus annuentes
                                                    personas et monasterium vestrum cum omnibus bonis, que ip presentiarum
                                                    rationabiliter possidet | aut in futurum iustis modis deo propitio poterit
                                                    adipisci, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus. Specialiter autem
                                                    Radtaj, Zagorizs, Oprowe, Clisoy, Viasd, villam Bogudanj, Godekendorp, Zolp,
                                                    Jarozlav cum omni utilita | te, Wrezt, villam Bartolomej cum omnibus
                                                    pertinentiis et decimationibus suis, a dilectis filiis nobilibus viris Bolezlao
                                                    duce | Zlesie et H(enrico) eius filio intuitu pietatis monasterio vestro
                                                    concessas; Wilczin villas: Lubens, Ruzke, cum ponte et taberna, villam Andree,
                                                    villam | Martinj; decimam in Posirist, villam iuxta Prozton cum pertinentiis
                                                    suis, a Berzelino comite vobis in helemosinam assig | natam; medietatem ville
                                                    iuxta Sorawin cum pertinentiis suis, taberna et ponte iuxta Widav; in Olbino
                                                    pomerium, curiam, | pratum, agros, de lacu nonum piscem et redditum carnificii
                                                    trecentorum denariorum, ab M(ikora) comite monasterio vestro pro a | nime sue
                                                    salute donata; et alia iura vestra, sicut predicta omnia iuste ac pacifice
                                                    possidetis, vobis et per vos monasterio vestro auc | toritate apostolica
                                                    confirmamus et presentis scripti patrocinio communimus. Preterea libertates et
                                                    immunitates ordini vestro concessas ratas haberi volumus et precipimus
                                                    inviolabiliter observari. Nulli ergo omnino hominum liceat hanc paginam nostre |
                                                    protectionis et confirmationis infringere, vel ei ausu temerario con | traire.
                                                    Si quis autem hoc attemptare presumpserit indigna | tionem omnipotentis dei et
                                                    beatorum Petri et Pauli apostolorum eius se noverit incursurum. Datum Signie,
                                                    IIII idus augusti, | pontificatus nostri anno quarto.

                                                    A. Oryg. pergaminowy włoskiego pochodzenia dość dobrze zachowany, jedynie nad
                                                    trzecim od góry wierszem splamiony, nieliniowany. Atrament brązowy miejscami
                                                    spłowiały. Wymiary: szerokość 27,5 cm, wysokość 23,5 cm, zakładka 2,3 cm. Brzegi
                                                    pergaminu zdają się być obcięte. Wrocław Archiwum Państwowe, sygn. rep, 91, nr 7.
                                                    B. Kopia sprzed r. 1253 w najstarszym kopiarzu klasztornym. Tamże, sygn. rep.
                                                    135 D 203, fol. 56v - 57, według A; C. Kopia sprzed r. 1713, Tamże, sygn. rep.
                                                    135 D 212c, pag. 62, według B.
                                                    Druk: a. Büsching J.G.G., UB. nr. 7, według A; b. Bollmann A., Säcularisation d.
                                                    Stiftes Leubus 155-56, według A; - regest: c. Regesten nr 74; d. Potthast A.,
                                                    Regesta nr 1444; e. Cod. dipl. Siles. cz. 2, I. nr 37.
                                                    Literatura: por. literaturę do nru 55, nadto: 1. Meinardus O., D. Neumarkter
                                                    Rechtsbuch 72; 2. Moepert A; D. ersten Spuren d. deut. Kolonisation in Schles.,
                                                    (Heimatbll. d. Neissegaues 1934, I. nr 7, 8, 56); 7. Schilling F., Ursprung d.
                                                    Deutschtums, przyp. 580, 599, 601, 632, 635, 655, 685, 1042, 2537, 2540, 2552.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 12:25
                                                    11 listopada 1201.

                                                    Bolesław Wysoki książę śląski, syn wielkiego księcia Władysława, stwierdza, że
                                                    syn jego Jarosław wówczas książę opolski w czasie pobytu Bolesława przez 3 lata
                                                    na wyprawie cesarskiej w Lombardii, unieważnił darowiznę biskupa Żyrosława z
                                                    dziesięciny terytorium legnickiego dla klasztoru w Lubiążu, a obecnie dla
                                                    zadośćuczynienia nadał klasztorowi 1000 łanów między rzekami Ozobłogąi
                                                    Stradunią, co wystwaca obecnie ponawia.

                                                    || In nomine domini amen. || Ne cum tempore transeunte transcant a posterorum
                                                    noticia, que fuerint temporaliter facta et ordinata, litterarum perhennari
                                                    debent testimonio et | astipulacione proborum hominum roborari. Itdirco ego
                                                    Bolezlaus dei gracia dux Zlesie filius illustris condam et maximi ducis
                                                    Wladizlai declaro presenti pagina presentibus | ac futuris Christi fidelibus
                                                    universis, quod venerande memorie dominus Zirizlaws condam episcopus Wratizlauie
                                                    pro devocionis affectu et ad meam ac baronum meorum peti | cionem cum unanimi et
                                                    pleno consensus capituli sui cenobium Lubense, quod ego fundavi, dotavit omnibus
                                                    novalibus, decimis villarum novarum et agrorum in toto territorio | Legnicensi,
                                                    que tunc fuerunt vel esse poterant in futurum, tam in montibus quam in plano.
                                                    Processu vero temporis eodem pio patre viam universe carnis ingresso filius |
                                                    meus Jarozlaus tunc dux de Opol sibi in episcopatu succedens, sicuti contra me
                                                    patrem suum non filialiter egit in multis, cum apud avunculum meum Heinricum |
                                                    quintum inperatorem cum meo exercitu in expedicione in Lombardia per triennium
                                                    consisterem, sic quoque contra fundacionem meam Lubense cenobium consurgens |
                                                    donacionem prefatam decimarum novalium potencialiter irritavit. Quem cum ego ad
                                                    propria reversus super eis commonerem, respondit se velle satisfacere ordini |
                                                    sed non claustro Lubensi. Unde vocatis aliquot fratribus de Porta contulit eis
                                                    mille mansos magnos in districtu ducatus sui circa metas Morauie inter duo |
                                                    flumina Ozoblogam videlicet et Stradunam cum omni decimacione inter eadem
                                                    flumina usque ad Odram fluvium, quem influunt, et eos ibi in loco quem Jarozlaue
                                                    | appellavit pro fundando cenobio collocavit. Eo autem defuncto et potestate
                                                    terre ad me reversa, Portensis conventus illiusque abbas contuentes cenobii mei
                                                    | Lubensis iniuriam et preiudicium manifestum per sanctionem quoque generalis
                                                    capituli, quod interpellavi prefatam donacionem filii mei cenobio Lubensi de meo
                                                    con | sensu totaliter resignarunt in refusionem decimarum novalium predictarum.
                                                    Quapropter ego eosdem mille mansos cum omnibus attinenciis suis videlicet aquis,
                                                    pratis, | agris, silvis, mellificiis, decimis, ut prius fuerunt et cum omni
                                                    libertate cenobio Lubensi trado et confirmo in possessionem legitimam et
                                                    eternam. Acta sunt autem | hec anno domini M° CC° primo, III° idus novembris,
                                                    indictione IIII, attestantibus probis et fide dignis viris, videlicet domino
                                                    Cipriano episcopo Wratizlauiense | et canonicis eius Benico decano, Egidio [u]
                                                    archidyacono, Johanne cantore, magistro Odone. Martino cancellario, Felice,
                                                    Mathia, Friderico, Laurencio et Lam | berto; item Andrea castellano Glogouiense,
                                                    Nenkero castellano der Bolezlauez, Stephano castellano de Legniz, Ingrammo
                                                    castellano de Wratizlaue, Voi | zlauo iudice curie, Schanztoborio castellano de
                                                    Zandovel et aliis quam pluribus viris nobilibus ac honestis, amen.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 12:25
                                                    (falsyfikat z końca XIII lub początku XIV w.).
                                                    B. Rzekomy oryg. pergaminowy dobrze zachowany, atrament brązowy. Wymiary:
                                                    szerokość 35,5 cm, wysokość 15,7 cm, zakładka 7 cm. Wrocław Archiwum Państwowe,
                                                    sygn. rep. 91, nr 8.
                                                    C. Rzekomy oryg. pergaminowy dość dobrze zachowany, częściowo na brzegach
                                                    uszkodzony; atrament brązowy. Wymiary: szerokość 39,4 cm, wysokość 22,4 cm,
                                                    zakładka 6,4 cm. Wrocław Archiwum Państwowe, sygn. rep. 91, nr 9.
                                                    D. Kopia XV w., tamże, sygn. rep. 155 D 207, fol. 173, według C; E. Kopia XVII
                                                    w., tamże, sygn. rep. 135 D 217, pag. 1, według B; F. Kopia z r. 1664
                                                    "Proarchivum Lubense", tamże, sygn. rep. 135 D 204, fol. 203, według B; G. Kopia
                                                    z drugiej połowy XVII w., tamże, sygn. rep. 135 D 205, fol. 28, według B; H.
                                                    Kopia z końca XVII w., tamże, sygn. 135 D 209, pag. 3, według B.
                                                    Druk: a. Büsching J. G. G., UB. nr 8, według B; b. Ibid. nr 9, według C
                                                    (odmianki tekstu.); c. Boczek A., Cod. dipl. Moraviae II. nr 8, według C;
                                                    regest: d. Regesten nr 76a; e. Dobenecker O., Regesta Thuringiae II. nr 1204; f.
                                                    Friedrich G., Cod. dipl. Bohemiae II. nr 353.
                                                    Literatura: 1. Grünhagen C., Über d. Zeit d. Gründung d. Kl. Leubus 200 nn.; 2.
                                                    tenże, Boleslaw d. Lange Herzog d. Schlesien 1163-1201, (Ztschr. f. Gesch.
                                                    Schles. 1872. XI. 404 nn.); 3. SS. rer. Siles. I. 160; 4. Regesten nr 72bcd, nr
                                                    154, 172, 199, 210, 479, 4090; Grünhagen C., Gesch. Schles. I. 35; Schulte L.,
                                                    Kostenblut 222; 7. Seidel V., D. Beginn d. deut. Besiedlung Schles. 111; 8.
                                                    Wutke K., D. angebliche italienische Heerfahrt Boleslaws d. Langen v. Schlesien
                                                    121 nn.; 9. Loesch H., D. fränkische Hufe, (Ztschr. f. Gesch. Schles. 1927, LXI,
                                                    84, przyp. 5); 10. Schilling F., D. Ursprung d. Deutschtums przyp. 2509.
                                                    Nieautentycznosć obu tych redakcji przyjmowana jest w literaturze powszechnie.
                                                    Pismo ich świadczy o tym roztrzygająco. Treść dokumentu polegać się zdaje jednak
                                                    w znacznej części na jakiejś autentycznej tradycji, względnie nawet na jakimś
                                                    zaginionym autentycznym nadaniu, jak to już przypuszczał Grünhagen.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 12:40
                                                    (8 grudnia 1201 - 25 listopada 1202).

                                                    Układ pokoju między Henrykiem Brodatym a Mieszkiem raciborskim książętami śląskimi, mocą którego Mieszko otrzymawszy od Brodatego tysiąc marek srebra zrezygnował z grodów i ziem, które należały do Henryka mocą prawa dziedziczenia.

                                                    I
                                                    Innocentius episcopus servus servorum dei ... inter te (Henricum) et nobilem virum Mesconem patruum tuum talis conpositio intervenit, quod acceptis mille marcis argenti, quas ipsi solvisti, contentus esset castris et terra, que compositionis tempore detinebat nec ullo tempore ad aliquam partem terre, vel castra, que titulo successionis paterne tenebas, aspiraret ullatenus, vel filium tuum imposterum molestaret ... Tu quoque, quod nec eum, nec filium eius super castris omnibus, que tenebat, ullo tempore molestares, firmiter promisisti ... Fuit autem forma compositionis huius modi utriusque vestrum iuramento firmata ... et in scripto authentico continetur.

                                                    II
                                                    Innocentius episcopus servus servorum dei Gneznensi archiepiscopo et ... Cracoviensi et ... Wratizlaviensi episcopis ... compositionem, que inter nobilem virum Henricum Zlesie et Mesconem patruum eius duces vobis mediantibus intervenit, sub sigillis vestris et ducum ipsorum sedi apostolice presentatam ... auctoritate curavimus apostolica confirmare.

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopie zaginione; C. wzmianki w dwóch pismach Innocentego III z 25 listopada 1202: do Henryka Brodatego zatwierdzającym układ (I) i do episkopatu polskiego polecającym rzucenie klątwy na tego, kto postanowienia uładu przekroczy (II), (por. nr 95, 96).
                                                    Druk i literatura: por. druk i literaturę do nrów 95 i 96.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 12:41
                                                    1201 r.

                                                    Relacja Jana Długosza o roli Bytomia w walce Leszka Białego z Mieszkiem III
                                                    Starym w r. 1201.

                                                    I kiedy Mieszko Stary przebywa na terenach Wielkopolski, wojewoda krakowski
                                                    Mikołaj zająwszy zamek krakowski wprowadza Leszka Białego z jego matką, księżną
                                                    Heleną, na tron książęcy w Krakowie i zyskuje dla nich poparcie wszystkich
                                                    [...]. I choć wszystkie zamki i warownie księstwa krakowskiego wyraziły
                                                    posłuszeństwo Leszkowi, jeden tylko zamek w Bytomiu stał po stronie Mieszka
                                                    Starego. Książę Mieszko posławszy do niego silną załogę żołnierzy nie przestawał
                                                    gnębić dzielnicy krakowskiej grabieżami, rabunkami, łupiestwem i innymi
                                                    przykrościami.

                                                    Długosz, Roczniki, księga VI, s. 224.

                                                    Instytut Śląski w Opolu, Towarzystwo Miłośników Bytomia. Jan Drabina, Jerzy
                                                    Horwat, Zdzisław Jedynak - BYTOM ŚREDNIOWIECZNY - Przekazy źródłowe (1123-1492),
                                                    Opole 1985.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 12:47
                                                    Wrocław, (po 1 marca) 1202.

                                                    Cyprian biskup wrocławski na prośby opata lubiąskiego Konrada wylicza
                                                    miejscowości należące do parafii kościoła św. Jakuba w Lubiążu, do kościoła
                                                    klasztornego tamże i do kościoła św. Piotra we Wrocławiu.

                                                    || In nomine sancte et individue trinitatis. || Cyprianus dei gratia
                                                    Wratizlaviensis episcopus. Quum ex officio pontificali subditarum nobis
                                                    ecclesiarum curam gerimus, earum utilitati quoad valemus | insudare parati
                                                    sumus. Veniens igitur ad nos dilectus filius noster abbas Lubensis Conradus cum
                                                    fratribus sibi commissis humili precum instantia postulavit, quatinus decimam,
                                                    quam | predecessores nostri eidem contulerunt ecclesie nos privilegii nostri
                                                    subscriptione et sigilli inpressione communiremus. Nos vero iustis peticionibus
                                                    eorum annuentes ratam donationem antecessorum | nostrorum habentes auctoritate
                                                    nostra roboramus. Hee sunt igitur decime ad sanctum Iacobum pertinentes:
                                                    Vglinau, Zlaucowe, Lubensi, Stutscou; ad sanctum Iohannem: Vconar | Motsidliza,
                                                    Vpanica, Lassouiz, Nakesru, Vbalca; ad sanctam Mariam: Vyelaues, Moiansitz,
                                                    Wolouo, item Wolouo, Grodanou, Zagorits, Ruske, Dunino; | Janouichi, Craiouo,
                                                    Slup, Barhleuichi, Paruum Maluts, Polchouiz, Chelmetz, Vmasna, Vquatka, Godcouo,
                                                    Rusinouiz, Gneuomir Viasd, Bogdanouo, | Wilcsin, villa Bartolomei; ad sanctum
                                                    Petrum de Urozlau: Posarisce, Sarawin, Olpinou. Nos quoque pro remedio anime
                                                    nostre consentiente capitulo superaddimus hec: Vgodke Bruchatego , Zseske
                                                    camerarium, in Moyansitz quatuor uncos, in Grodenou tres uncos, in Conar
                                                    dimidium uncum. Sane omne ius decimarum de | villis ad prefatum monasterium
                                                    pertinentibus, que nunc et in omni successu temporum inesse poterunt, scripti
                                                    nostri auctoritate firmamus et eas sanas et inconcussas | fratribus inibi
                                                    servientibus assignamus. Et ut hec rata permaneant sigilli nostri inpressione
                                                    sub viriculo anathematis firmissime confirmamus, adhibitis idoneis | testibus,
                                                    quorum nomina sunt hec: dux Henricus, abbas de sancta Maria Alardus, abbas de
                                                    sancto Uincentio Gerardus, Martinus cancellarius, Benec decanus, | Johannes
                                                    cantor, Egidius, Mathias, Felix, Odo, Moyses cellerarius Lubensis, Budiuoy,
                                                    Petrus, Jarach, Jan, Voyzlaus, Pribizlaus, Stephanus, Preczlaus, | Janus,
                                                    Vitozlaus, Godardus, Paulus, Stephanus, Henricus, Jascocel, Varmundus,
                                                    Lambertus, Laurentius capellanus ducis, Vitalis. | Facta sunt hec in Vrozlauia
                                                    in monasterio sancti Iohannis, anno ab incarnatione domini millesimo ducentesimo
                                                    secundo, indictione quinta, epacta XXV, | concurrente I.

                                                    A. Oryg. pergaminowy niemieckiego pochodzenia, bardzo dobrze zachowany,
                                                    liniowany atramentem, złożony pionowo poczwórnie; atrament ciemno-brązowy.
                                                    Wymiary: szerokość 30,2 cm, wysokość 29,3 cm, zakładka 2,4 cm. Wrocław Archiwum
                                                    Państwowe, sygn. rep. 91, nr 10.
                                                    B. Kopia sprzed r. 1253 w najstarszym kopiarzu klasztornym, tamże, sygn. rep.
                                                    135 D 203, fol. 9-9v, według A; C. Kopia XV w., tamże, sygn. rep. 135 D 207,
                                                    fol. 16v-17, według A; D. Kopia z r. 1713, tamże, sygn. rep. 135 D 212 c, pag.
                                                    45, według A; E. Kopia z r. 1664 "Proarchivum Lubense", tamże, rep. 135 D 204,
                                                    fol. 404, według A; F. Kopia z r. 1669, tamże, sygn, rep. 135 D 204 a, fol.
                                                    224v, według E.
                                                    Reprodukcja; a. Krzyżanowski St., Mon. Pol. Palaeogr. tabl. 29; - druk: b.
                                                    Büsching J. G. G; UB. nr 10, według A: - regest; c. Regesten nr 77.
                                                    Literatura: 1. Seidel V., D. Beginn d. deut. Besiedlung Schles. 32; 2. Bollmann
                                                    A., D. Säcularisation d. Stiftes Leubus 21; 3. Schilling F., Ursprung d.
                                                    Deutschtums przyp. 565, 971, 1178, 2492, 2538, 2544.
                                                    Autentyczność dokumentu, choć wisi przy nim pieczęć podrobiona (zapowiedziana
                                                    jest w korroboracji), nie była nigdy w literaturze kwestionowana. Umieszczenie
                                                    konkurensu I, zmieniającego się z dniem 1 marca pozwala oznaczyć datę, dokumentu
                                                    na czas po 1 III 1202.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 13:33
                                                    (po 23 maja) 1202.

                                                    Henryk Brodaty książę śląski zatwierdza klasztorowi w Lubiążu darowizny swego
                                                    ojca i innych darczyńców, oznacza granice ujazdu klasztornego, oraz dodaje
                                                    własne darowizny.

                                                    Rebus temporaliter gestis littere sigillo roborate prestant immobile
                                                    firmamentum. Ego Henricus Zlesie dux presentis pagine testimonio notum facio
                                                    presentibus et posteris, quod pater meus quondam dux Zlesie contulit deo et
                                                    beate Marie in Lubes et fratribus inibi deo servientibus ipsum Lubes cum foro et
                                                    suis pertinentiis et ego suam donationem ratam habens confirmo. Et quia patre
                                                    meo vivente ambitus terminorum non erat distinctus, ipso viam universe carnis
                                                    ingresso cum baronibus meis et hominibus circumsedentibus circuivi anno dominice
                                                    incarnationis M°CC°II° in die ascensionis domini et circuitum signis munivi.
                                                    Ibidem etiam quedam addidi, que michi videbantur ambitui competere, tam ea, quam
                                                    sortem nomine Stuchono cum aliis sortibus prenominate circuitioni includens,
                                                    quarum loco Klissouo recepi. Addidi insuper eidem loco omnes castores, qui
                                                    reperiri possunt in Odra a transitu, qui Cozi dicitur, usque ad transitum, qui
                                                    dicitur Lubensensis, et omnes alios qui reperti fuerint in aliis aquis euisdem
                                                    ambitus, quem feci, et lacum iuxta Malschic cum castoribus et usibus universis.
                                                    Item Dirsicrai circuitum, quem filii eiusdem Dirsicrai sub patris mei et
                                                    multorum eius nobilium testimonio Lubensibus pro duabus villis Bogunovo et
                                                    Wzurocona bona voluntate commutaverunt, commutationem ipsam plurium baronum
                                                    meorum mihi protestante relatu ego denuo circuivi et ut mihi utile visum fuit
                                                    terminos ampliavi, ambitum signorum muniens firmitate. Preterea ville Viazd
                                                    dicte, quam comes Gneomir a patre meo sibi collatam et circuitam memoratis
                                                    contulit cenobitis, cuius filius Hemrammus baro et castellanus meus eandem
                                                    collationem in audientia mea recognovit, circuitionem eius cum multo nobilium et
                                                    popularium cpmitatu renovavi et ipsum ambitum quibusdam pro meo libitu additis
                                                    confirmavi. Ceterum comes Bogdan villam de nomine suo dictam, quam sibi pater
                                                    meus dedit et circuivit, pretaxato donavit monasterio, usum in ea uxori
                                                    superstiti relinquens quoad viveret, que post mortem eius ad ipsum est
                                                    monasterium devoluta, quam similiter signis ambiens communivi. Godek etiam
                                                    servicialis patris mei villam, que Godcouo dicitur, a patre meo pro suo sibi
                                                    datam servicio, cum assensu eiusdem in Lubens contulit, quam Stephanus
                                                    castellanus meus vice mea cum plurimis circumsedentibus ambivit et signis
                                                    munivit. Item Vilxino sicut a quibusdam eidem est collata monasterio, ita ego in
                                                    propria persona cum nobilium meorum et popularium vicinorum comitatu eam
                                                    circuivi et munivi. Capella preterea sancti Petri in Wratzlav ad Lubes pertinet
                                                    cum omnibus suis pertinentiis, que prout audivi pro dote sunt ei assignate a
                                                    loci fundatione, videlicet pars ville Serauin, pars territorii Olbino dicti, que
                                                    sicut precepi eis designari ita confirmo. Item carnificium in macello
                                                    Wratislaviensi CCCorum et plurium denariorum, pons Micore in Vidau et taberna et
                                                    decima de totali circuitione Posarizc. Omnes autem circuitiones, quas ego
                                                    circuivi vel feci vice mea circuiri, eidem loco perpetuo confirmo et quicumque
                                                    eas in aliquo minuerit vel aliquid iniurie irrogaverit manifeste contra deum
                                                    faciet et contra iusticiam. Inter cetera dominus Bartholomeus diaconus villam
                                                    emptam a Razon, que sita est iuxta Boruiov in presentia patris mei et mea et
                                                    multorum baronum et capellanorum meorum tam patre meo quam me assentiente et ut
                                                    assensum preberemus instanter postulante, claustro beate Marie donavit, omne ius
                                                    in ea filiis abnegans. Quem cum ego in propria persona plurimum sollicitassem,
                                                    ut filio suo Bogdano aliquam portionem conferret, nichil ei conferre ad preces
                                                    meas voluit, sed processu temporis fratres Lubenses in presentia domini Jarozlai
                                                    Wratislaviensis episcopi cum eodem Bogdano transegerunt, ubi statim predictus
                                                    Bogdanus facta transactione ville prorsus abrenuntiavit.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 13:34
                                                    Item Wilzchec castellanus de Lubus eisdem fratribus in presentia mea et
                                                    multorum meorum nobilium contulit partem Ossechnice, que est sita ex parte
                                                    Zarbie, quam comes Stephanus castellanus meus de Sagan cum tribuno Mirzlau de
                                                    Crosten et cum quam pluribus circumsedentibus vice mea circuivit. Preterea
                                                    frater meus pie recordationis Jarozlaus Wratislaviensis episcopus tunc dominus
                                                    de Opol cum patris mei et meo assensu contulit Portensibus Jarozlau integraliter
                                                    cum omni utilitate mellificii et castorum. Quo viam universe carnis ingresso eis
                                                    ibi nolentibus remanere et predio renuntiantibus ipsum predium pater meus una
                                                    mecum Lubensibus contulit cum omni utilitate et cum omni collata primitus
                                                    libertate. Predicta omnia eis confirmo perpetua firmitate. Addidi etiam ego
                                                    sepedictis fratribus in Lubes curiam Gerungi ad sanctum Adalbertum in Wratzlau.
                                                    In omnibus insuper eorum villis, quarum nomina presenti pagine sunt inserta eis
                                                    indulsi solutionem debiti, que wlgo ztrosa et ztan dicitur. Sane Theutonicis in
                                                    possessionibus eorum segregatim a Polonis habitantibus omnimodam libertatem
                                                    concedo. Nullus ergo exigat ab eis deductiones, legationes vel aliqua obsequia
                                                    per vegicula sive per iumenta. Statuo etiam, ut quotiens inter solos Theutonicos
                                                    vel inter eos et alios homines abbatis causa emerserit, nullum adeant nisi
                                                    abbatis iudicem. Si vero inter Theutonicos abbatis et homines meos vel aliorum
                                                    preter abbatis homines causa mota fuerit, non provocentur nisi ad iudicem
                                                    Theutonicis propinquiorem, vel si eis placet ad proximum ville cui insident
                                                    castellanum, vel ad meam audientiam, si tale genus sit cause, quod in mea
                                                    presentia de iure debeat terminari. Polonis vero vel aliarum nationum hominibus
                                                    in villis abbatis et fratrum manentibus, talem libertatem indulgeo, quali
                                                    gaudent omnium spiritualium virorum servitores. Verum ne quis in posterum hec
                                                    infringere temerario ausu presumat et ne quis res prefati monasterii quolibet
                                                    modo, vi vel fraude, diminuat, sigilli nostri ea communimus inpressione
                                                    adhibitis ydoneis testibus, quorum nomina sunt hec: dominus Cyprianus
                                                    Wratizlaviensis episcopus, Benicus decanus, Martinus cancellarius, Egidius
                                                    archidiaconus, Johannes cantor, Theodericus de Bytom, magister Odo, dominus
                                                    Felix, dominus Mathyas, dominus Fredericus, Laurentius capellanus, item
                                                    Laurentius, Lambertus capellanus et canonicus, Vitalis capellanus, Lupus
                                                    capellanus, Andreas castellanus de Glogov, Nancerus castellanus de Bolezlauezc,
                                                    Voyzlaus iudex curie, Stephanus castellanus de Legnizc, Vizlaus castellanus de
                                                    Nouo Castro, Stephanus de Sagan castellanus, Chastobor castellanus de Zudouel,
                                                    Vincemir frater suus, Budiuoy.

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopia sprzed r. 1253 w najstarszym kopiarzu klasztornym, Wrocław Archiwum
                                                    Państwowe, sygn, rep. 135 D 203, fol. 45-47, według A; C. Kopia XV w., tamże,
                                                    sygn. rep. 135 D 207, fol. 9-10, według A; D. Kopia z r. 1654, tamże, sygn. rep.
                                                    135 D 347, fol. 76, według A; E. Kopia z r. 1664 "Proarchivum Lubense", tamże,
                                                    sygn. rep. 135 D 204, fol. 23, według A; F. Kopia z r. 1669, tamże, sygn. rep.
                                                    135 D 204a, fol. 10v, 16, według E.
                                                    Druk: a. Grünhagen C., Über d. Zeit d. Gründung d. Kl. Leubus 214-21, według B;
                                                    - regest: b. Regesten nr 78; c. Dobenecker O., Regesta Thuringiae II. nr 1222;
                                                    d. Cod. dipl. Siles. cz. 2, I. nr 38.
                                                    Literatura: 1. Schulte L., Beitrr. z. Besiedlung Schles. 306, przyp. 2; 2.
                                                    tenże, Kostenblut 222; 3. Seidel V., D. Beginn d. deut. Besiedlung Schles. 32,
                                                    39, 60, 69, 96, 98, 104; 4. tenże, D. deut. Besiedlung Schles. im Malter,
                                                    (Jrhbb. f. Kultur u. Gesch. d. Slaven 1933, NF. IX. 224); 5. Krupicka H., Ü. d.
                                                    sogenn. Stiftungsurkunde v. J. 1175, 103, przyp. 119; 6. Appelt H., D. Echtheit
                                                    d. Trebnitzer Gründungsurkunden 40, przyp. 135; 7. Krupicka H., D. Schriftkritik
                                                    eine Grundfrage d. schles. Urkundenforsch. 29 nn.; 8. Schilling F., D. Ursprung
                                                    d. Deutschtums 544, 567, przyp. 286, 571, 601, 615, 644, 687, 722, 726, 727,
                                                    730, 1076, 1516, 1630, 1705, 2525.
                                                    Autentyczność dokumentu podawanego w wątpliwość przez Grünhagena i Schultego,
                                                    stwierdzają ostatnio Krupicka i Appelt.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 13:40
                                                    3 czerwca 1202.

                                                    Henryk książę śląski na życzenie swego ojca Bolesława określa granice
                                                    posiadłości klasztoru w Lubiążu, a specjalnie oznacza je dla miejscowości
                                                    (Bartoszowo) koło Borowa, świeżo przez klasztor nabytej i określa obowiązki
                                                    tamtejszych rybaków.

                                                    In nomine domini amen. Quoniam teste veritate in novissimis diebus erunt tempora
                                                    periculosa et multorum caritas refrigescetur, ne rite ordinata et acta impiorum
                                                    perversitas valeat perturbare scripturae ac testium apponenda fidelis caucio et
                                                    perhennis. Ego ergo Henricus dei et beati Johannis gratia dux Siesie, ne acta
                                                    mea, quae perpetua fore volo, ullatenus evanescant, praesentis scripti tenore
                                                    omnium Christi fidelium praesentium et futurorum notitiae declaro, quod felicis
                                                    memoriae inclitus princeps et dux Boleslaus pater meus coenobium Lubense
                                                    fundavit, bonisque sibi a deo datis liberaliter dotavit et ordinis Cisterciensis
                                                    fratribus pro remedio animae suae progenitorum ac sequacium suorum ad honorem
                                                    dei et beatae virginis Mariae in possessionem contulit sempiternam. Praeterea
                                                    vovit, ut ubicumque in suo dominio vita decedet, quod illius loci ambitus totus
                                                    cum omnibus suis pertinentiis in Lubense claustrum, ubi sibi sepulturam statuit,
                                                    nomine ac iure testamenti liberi pertineret. Qui cum vocancte deo in Lesnicz
                                                    decederet anno domini M°CCI super animam meam mihi commisit, ut ipsum Lubense
                                                    coenobium pio amore prosequens votum suum complerem terminosque universarum
                                                    possessionum illius dilatarem et in persona propria cernens firmiter communirem.
                                                    Quod et postea studiosius de meo et non alieno perficere curavi, respondens,
                                                    quod in hoc coenobio pro territorio Lesnicensi, quod propter meum in Legnitz de
                                                    Wratislauia et illuc iterum redeundo carere non poteram ullo modo. Et quia
                                                    nullam possessionem praefati coenobii certis terminis indistinctum permittere
                                                    volui, etiam illam, quae noviter illi accessit circa Boriow, quae nunc Pulcher
                                                    Campus dicitur et antea Lanca vocabatur, certis terminis ambire curavi. De qua
                                                    possessione seu villa hoc posterorum memoriae sollicite recommendo, scilicet
                                                    quod piae recordationis avus meus dux Wladislaus ministro suo Bogdano de Boriow
                                                    pro fidelibus laboribus suis, quos secum exulando fecerat, eam contulerat et
                                                    suis successoribus in possessionem aeternam; qui Bogdanus moriens ipsam filio
                                                    suo Razon nomine iure hereditario dereliquit, cum situ castelli, super quem
                                                    constituat domum suam. Processu vero temporis dominus Bartholomeus diaconus de
                                                    Boriow parens memorati Razonis in praesentia patris mei et mea, fratrisque mei
                                                    domini Jaroslai episcopi Wratislaviensis tunc ducis de Opol, eandem villam emit
                                                    a Razone et eam Lubensi coenobio contulit perpetuo, patris mei et mea ac fratris
                                                    mei prius favore et assensu expostulato sollicite et obtento ius omne in ea suis
                                                    abnegans filiis ac cognatis. Quem cum ego in propria persona plurimum
                                                    sollicitassem, ut filio suo Bogdano portionem aliquam conferret, nil ei conferre
                                                    voluit ad preces meas; sed tamen postmodum abbas et patres Lubenses coram domino
                                                    Jaroslao episcopo Wratislaviensi fratre meo cum eodem Bogdano finaliter
                                                    transegerunt, ipsum in Wyazd praedio ipsorum super aliquos agros pro servitio
                                                    perpetuo collocantes.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 13:40
                                                    Ego itaque predictam villam, ut premissum est, Lubensibus per Bartholomeum donatam in persona mea cum meis baronibus et capellanis vulgique multitudine circuiens, his metis ac terminis distinxi; videlicet: in parte aquilonali ab occidente usque in orientem terminus est via procedens de Strosa in Wanzow usque ad fluvium Slenze, ubi lapidem grandem pro signo poni feci in opposito littore; inde per ascensum fluvii contra orientem ex opposito Boriow usque ad paludem magnam, quae est inter Boriow et desertum meum, quod Gola dicitur; item inde erga meridianum ad austrum ad terminos villae Tynez et circa illos per occidentem usque ad viam Strosa superius memorata. Ego etiam usui fratrum Lubensium in molendino et piscibus providere volendo totum fluvium Slense cum paludibus suis et praeter inter dictos terminos eis contuli cum utroque littore et singulariter cum littore meridiano deserti mei, quod Gola vocatur, super quod littus meus apifex Goluch nomine residebat, usque ad terminos villae Tinez, ut piscinas et molendina construant et ad hoc opus ligna in eadem Gola mea accipiant abundanter. Quod si clausuram piscinae propter copiam piscium et aquarum facere voluerint inter situm castelli, super quod curia eorum iam tempore patris mei est locata, et inter Golam meam, hoc procurare studeant, quod via, quae tendit Domaslav per ipsam Golam ad Nemsche castrum non impediatur, scilicet fiat cum ponte ut clausura que gaie seu groble nuncupatur de littore, quos saepedicta Gola mea fluvio contiguo semper in perpetuum terram accipient pro molendinis et clausuris piscinarum ac via nemine obsistente nec eos in piscationibus suis quantumcumque aqua diffundetur ut extendetur aliquatenus impediente, seu in piscinis violentiam faciente. Hanc itaque limitationem, quam ego personaliter feci, et alias cum baronibus meis praefato coenobio confirmo in perpetuo tempore permansuras; et quicumque eas minuerit vel quiquam contrarium intulerit, manifeste contra dominum factum et suam salutem et deum eum nisi resipiscat in praesenti vita et futura minuat ac confundat. Acta sunt autem haec anno domini millesimo ducentesimo secundo, IIda feria pentecostes, praesentibus probis viris et fidedignis, quorum nomina sunt haec: dominus Cyprianus episcopus Wratislaviensis, Benicus decanus, Martinus canonicus et cancellarius meus, Egydius archidiaconus et alii plures canonici ac clerici; item comes Imaramus castellanus Wratislaviae, Wilscho castellanus de Nembsch, Stephanus castellanus de Legniz, Andreas castellanus de Glogov, Schanztobor castellanus de Sandouel, Woislau iudex curiae, Penzerus castellanus de Boleslauez et alii quam plures nobiles viri, qui ad colloquium in Boriow fuerant convocati. In huius rei ac fidei robur et memoriam sempiternam praesentem paginam conscribi iussi per manum Andreae notarii mei et meo sigillo firmiter insigniri; amen.

                                                    (Falsyfikat z XIV w.)
                                                    B. Rzekomy oryg. zaginiony.
                                                    C. Kopia XVII w. "Collectaneorum tom I continens tes gestas et acta Mislai ducis Polonorum et successorum usque ad tempora Leopoldi Austriaci Romanorum imperatoris incliti maximi", Wrocław Archiwum Miejskie, sygn. E. "Historisches" 2, 4, fol. 61 (tamże fol. 63v niemieckie tłumaczenie); D. Kopia z drugiej połowy XVII w. "Liber provilegiorum ducatus Wratislaviensis", Wrocław Archiwum Państwowe, sygn. rep. 135 D 305, fol. 47v, według B; E. Kopia z r. 1664 "Proarchivum Lubense", tamże, sygn. rep. 135 D 204, fol. 150v, według B; F. Kopia z r. 1669, tamże, sygn. rep. 135 D 204a, fol. 477, według E; G. Kopia z r. 1802 "Liber privilegiorum principatus Vratislaviensis", tamże, sygn. rkp. C 25, fol. 25-26, według D [1]; B. Kopia XVIII w., tamże, sygn. rep. 135 D 361, fol. 47.
                                                    Druk: a. Sommersberg Fr. W., Rer. Siles. SS. I. 896 nn., według?; -b. Lünig J. Chr., Codex Germaniae diplomaticus worinnen viele documenta... erhalten, Frankfurt Leipzig 1733, II. 177, według C; - regest: c. Regesten nr 79; d. Cod. dipl. Siles. cz. 2, I. nr 39.
                                                    Literatura: 1. Bandtkie J.S., Histor. - kritische Analecten z. Erläuterung d. Gesch. d. Ostens v. Europa, Wrocław 1802, 118 przyp. c; 2. Schulte L., Beitrr. z. Besiedlung Schles. 306 przyp. 2; 3. Seidel V., D. Beginn d. deut. Besiedlung Schles. 105-7; 4. Schilling F., D. Ursprung d. Deutschtums 107, 593, przyp. 25, 722, 1516, 1620.
                                                    Dyktat dokumentu opiera się w dużej części na dyktacie falsyfikatu z 26 VI 1202 (niżej nr 118), z którego całe zwroty odpisuje.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 13:42
                                                    Rozmiar: 15909 bajtów

                                                    - 118 -

                                                    Wrocław, 26 czerwca 1202.

                                                    Henryk Brodaty książę śląski na życzenie swego ojca Bolesława, zmarłego w r.
                                                    1201 w Leśnicy, zatwierdza w posiadaniu klasztoru w Lubiążu imiennie wyliczone
                                                    posiadłości, oraz stwierdza, iż w dzień wniebowstąpienia 1202 r. obszedł granice
                                                    miejscowości Lubiąż, wreszcie zatwierdza nadania na rzecz tegoż klasztoru,
                                                    uczynione przez feudałów polskich.

                                                    || In nomine domini amen. || Rebus temporaliter gestis littere sigillo roborate
                                                    prestant inmobile firmamentum. Eapropter ego Heinricus dei et beati Johannis
                                                    gracia dux Zlesie presentis pagi | ne scripto notum facio presentibus ac
                                                    posteris Christi fidelibus universis, quod sollempnis recordacionis inclitus
                                                    princeps et dux Bolizlaus condam pater meus contulit deo et beate Mari | e
                                                    semper virgini in Lubens et fratribus Cysterciensis ordinis inibi deo
                                                    servientibus ipsum Lubens cum foro ac suis pertinenciis universis. Et ego suam
                                                    donacionem ratam habens animo volenti | roboro et confirmo. Et quia vovit, ut
                                                    ubicumque in suo dominio huic vite decederet, quod illius loci ambitus totus cum
                                                    omnibus attinenciis suis nomine ac iure testamenti et finalis elemo | sine sue
                                                    in Lubens pertinere deberet, ubi sibi statuit sepulturam, huic voto assensum
                                                    benivolum commodavi. Qui cum vocante deo in Leznize decederet anno domini. M°CC°
                                                    primo, super animam | meam michi commisit, ut ipsum cenobium pro amore
                                                    prosequens, votum suum complerem terminosque universorum possessionum illius
                                                    dilatarem et in propria persona circuiens terminos diligenter me | tis certis
                                                    distinguens communirem. Quod eciam quantocius potui curavi perducere ad effectum
                                                    et hoc de meo tantummodo et non alieno. Anno igitur domini M°CC°II°, in die
                                                    ascensionis domini circuivi ipsum Lubens cum baronibus meis et hominibus
                                                    circummanentibus ibidem eciam addidi quedam, que michi videbantur ambitu
                                                    competere, tam ea, quam sortem nomine Stuchouo cum aliis sortibus | sine
                                                    vocabulis prefate circuicioni includens, quarum loco Klissouo recepi circa
                                                    Trebniz. Addidi preterea in Lubens omnes castores, qui reperiri possunt in Odra
                                                    a transitu, qui Cozi dicitur, usque ad | transitum, qui vocatur Lubensis et
                                                    omnes alios, qui reperti fuerint in omnibus aliis aquis eiusdem ambitus, quem
                                                    feci, et lacum iuxta Malschiz cum castoribus et universis usibus, necnon ville
                                                    Slupe et in | colis eiusdem ville vendendi et emendi ac forum habendi in
                                                    omnibus, sicut in Lesnize contuli libertatem, respondens in hoc eidem cenobio et
                                                    in aliis pro territorio Lesnicensi, quo propter fre | quens iter meum de
                                                    Wratislauie in Legniz et inde illuc redeundo carere non poteram ullo modo. Item
                                                    Dirsicraij circuitum id est Slupe cum omnibus attinenciis eius videlicet mon |
                                                    tibus, qui vocantur Cholme cum nemore suo, Hermannesdorf, Heinrichesdorf, Slupe
                                                    ecclesia, villa et curia; Craevo utrumque et Beleuiz, quem circuitum filii
                                                    eiusdem Dirsicraij sub pa | tris mei ac multorum nobilium eius testimonio
                                                    Lubensibus pro duabus villis Bogunov et Zurocena commutaverunt, bona voluntate
                                                    commutacionem rite factam plurimi baronum meorum | michi prestante relatu, ego
                                                    denuo circuivi et, ut michi atile visum fuit, terminos ampliavi, ambitum totum
                                                    signorum muniens firmitate. Preterea circuitum predii Vyazd dicti, quod | comes
                                                    Gneuomir de Posarische a patre meo sibi collatum et circuitum memoratis contulit
                                                    cenobitis, cuius filius Ingramus baro et castellanus meus eandem collacionem in
                                                    mea | audiencia recognovit cum multitudine nobilium ac wlgi iterato circuiens
                                                    metisque muniens renovavi et quibusdam pro meo libitu additis confirmavi. Item
                                                    comes Bogdan villam | de nomine suo dictam, quam sibi pater meus dederat et
                                                    circumierat pretaxato donavit monasterio, que nunc Nova Curia vocatur, similiter
                                                    signis ambiens communivi. Godek eci | am servicialis patris mei villam, que
                                                    Godcouo dicitur, a patre meo pro suo sibi datam servicio cum assensu eiusdem in
                                                    Lubens contulit, quam Stephanus castellanus meus vice me | a cum plurimis circum
                                                    sedentibus ambivit signisque munivit. Item Vilksino et Bresno, sicut a quibusdam
                                                    eidem collata sunt monasterio, ita ego in propria persona cum multitu di | ne
                                                    nobilium meorum et popularium vicinorum comitatu circuivi et sub uno circuitu
                                                    signis communivi. Capella preterea sancti Petri in Lubens pertinet, que est in
                                                    Wratizlaue, cum omnibus suis | at tinenciis, que pro dote sibi sunt assignata a
                                                    claustri fundacione videlicet: pars ville Sorauin, pars territorii Olbino dicti
                                                    circa Wratizlaue, que omnia sicut precepi circuivi, ita confir | mo. Item pons
                                                    Micore super Wydnam iuxta Suinare et taberna. Item in Lubens pertinet
                                                    carnificium in macellis Wratizlaue signulis septimanis trecentorum et plurium
                                                    denariorum, insuper decima | de totali circuicione Posarische. Item dominus
                                                    Bartholomeus dyaconus villam emptam a Razon, que sita est iuxta Boriov et nunc
                                                    vocatur Schoneuelt, in presencia patris mei et mea multorumque | baronum meorum
                                                    et capellanorum, tam patre meo quam me assenciente, deo et beate virgini Marie
                                                    in Lubens donavit, omne ius in ea suis filiis abnegans et cognatis, qui eciam
                                                    presentes totaliter ab | renunciaverunt.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 13:42
                                                    Item Wilschek castellanus de Lubus contulit fratribus in Lubens partem
                                                    Osnetnice, que sita est iuxta Croznam ex parte Zarbie, que nunc Guntheresberc et
                                                    Monche | dorf vocatur, quam comes Stephanus castellanus de [c] Sagan et tribunus
                                                    Mirozlaus cum vicinia circuiverunt vice mea. Preterea frater meus dominus
                                                    Jarozlaus episcopus Wratizlauie | tunc dominus de Opol contulit Portensibus
                                                    predium Jarozlaue integraliter cum omni utilitate; quo viam universe carnis
                                                    ingresso Portensibus inde recedentibus et predio abrenunciantibus | ipsum
                                                    predium pater meus una mecum Lubensibus contulit cum omni utilitate et cum omni
                                                    collata primitus libertate. Addidi eciam ego sepedictis fratribus Lubensibus
                                                    curiam Gerun | gi prope sanctum Adalbertum in Wratizlauie. Omnes ergo has
                                                    supradictas donaciones, resignaciones et circuiciones, quas ego ipse circuivi
                                                    vel curcuiri mandavi vice mea, eidem loco Lubensi | confirmo, ratifico,
                                                    incorporo et inviscero cum omnibus suis pertinenciis, prout in suis metis et
                                                    terminis circumferencialiter sunt distincta, dedi et confirmavi, ac proprietatis
                                                    tytulo irrevocabiliter adunavi | pleno iure supremo et infimo manus et capitis
                                                    et omni dominio quiete et pacifice perpetuis annis et seculis possidendas,
                                                    tenendas et in usus beneplacitos convertendas. Volo autem, ut | sepenominatas
                                                    donaciones sive resignaciones seu circuiciones ab omnibus exaccionibus,
                                                    serviciis et solucionibus, angariis et perangariis quocumque nomine censeantur
                                                    libere sint exempte | gaudentes et utentes ea libertate, qua alia bona
                                                    ecclesiastica solent perfrui et gaudere. Et quicumque in aliquo hoc inminuerit
                                                    vel aliquid iniurie irrogaverit, manifeste contra deum et iusti | ciam faciet et
                                                    in anime sue dampnacionem. Preterea quicumque homines Poloni vel Theotonici, aut
                                                    alterius gentis cuiuscumque fuerint condicionis liberi an proprii possessiones
                                                    huius | claustri incoluerint vel super eas habitaverint per abbatem in eis
                                                    collocati, quocumque iure ab omnibus iuribus Polonicalibus et ab omni servicio
                                                    principum, palatinorum castellanorum et aliorum quorum | libet superiorum et ab
                                                    omnibus solucionibus, exaccionibus, vectigalibus, a stroza, a stan, quibuscumque
                                                    nominibus censeantur sint in perpetuum liberi et immunes, soli abbati et
                                                    fratribus servient ac eorum | tantummodo instabunt operibus et mandatis, nulla
                                                    castra vel municiones construent, neque ad expediciones aliquas ibunt, neque ad
                                                    hec subvenciones aliquas in vecturis, annonis, vel pe | cunia ministrabunt, sive
                                                    iudices sint aut coloni, vel sculteti, sed medio tempore ad servicium claustri
                                                    stabunt laborantes, quitquit eis ab abbate preceptum fuerit propriis in
                                                    expensis. Nullus | eciam hominum claustri per aliquem suorum complicum aut
                                                    alienum citabitur ad principis aut alterius cuiuscumque iudicis presentiam; nisi
                                                    forte, quod absit, querulanti per iudices ab | batis fuerit iusticia denegata,
                                                    nec comparebit, nisi fuerit per litteram principis evocatus, ibi tamen salvo
                                                    iure, ut premittitur, abbatis responsurus. Et hec omnia et singula successoribus
                                                    meis | integra et illibata semper in omne seculum fovenda et conservanda super
                                                    eorum animas recommendo. Verum igitur, ne quis in posterum nostrorum successorum
                                                    hec infringere ausu temerario pre | sumat et ne quis res vel possessiones
                                                    prefati monasterii Lubensis quolibet modo vi vel fraude diminuat, sigilli mei ea
                                                    communivi inpressione et appensione ad presentem paginam per manum | Martini
                                                    cancellarii, adhibitis ydoneis testibus, quorum nomina sunt hec: dominus
                                                    Cyprianus episcopus Wratizlauiensis et canonici eius Benicus decanus, Egidius
                                                    archidyaconus, Johannes cantor, | magister Odo, dominus Felix, dominus Mathias,
                                                    dominus Fridericus, dominus Laurencius et alius Laurencius, item Andreas
                                                    castellanus de Glogov, Nenkerus de Bolezlauez, Worzlaus iudex curie, | Stephanus
                                                    castellanus de Legniz, Vizlaus de Nouo Castro, Stephanus castellanus de Sagan et
                                                    alii quam plures nobiles viri clerici et layci, qui cuncti inprecabantur hec
                                                    servantibus | bona a deo; infringentibus vero supplicia sempiterna. Acta autem
                                                    sunt hec publice et data in Wratizlauie anno domini millesimo ducentesimo
                                                    secundo, in die beatorum | martirum Johannis et Pauli, indiccione quinta,
                                                    regnante domino nostro Jesu Christo in celo et in terra nunc et per omnia secula
                                                    seculorum, amen.

                                                    (Falsyfikat z przełomu XIII/XIV w.).
                                                    B. Rzekomy oryg. pergaminowy dobrze zachowany, atrament brązowy. Wymiary:
                                                    szerokość 46,3 cm, wysokość 46 cm., zakładka 4 cm. Wrocław Archiwum Państwowe,
                                                    sygn. rep. 91, nr 11.
                                                    C. Kopia XV w., tamże, sygn. rep. 135 D 207, fol. 104, według B; D. Kopia z r.
                                                    1664 "Proarchivum Lubense", tamże, sygn. rep. 135 D 204, fol. 190, 213-213v,
                                                    według B; E. Kopia z drugiej połowy XVII w., "Liber privilegiorum ducatus
                                                    Wratislaviensis", tamże, sygn. rep. 135 D 205, fol. 41v, według B; F. Kopia z r.
                                                    1713, tamże, sygn. rep. 135 D 212c, str. 15, według B.
                                                    Druk: a. Büsching G. G. J., UB. nr 11, według B; b. Grünhagen C., Über d. Zeit
                                                    d. Gründung d. Kl. Leubus 214 nn. według B; - regest: c. Regesten nr 80.
                                                    Literatura: 1. Schulte L., Beitrr z. Besiedlung Schles. 306, przyp. 2: 2.
                                                    Meinardus O., D. Neumarkter Rechtsbuch 72; 3. Schulte L., Kostenblut 223; 4.
                                                    Seidel V., Beginn d. deut. Besiedlung Schles. 71, 72, 92, 97; 5. tenże, D.
                                                    weltliche Stellung d. Abtes v. Leubus 111, 121; 6. Panzram B., D. schles.
                                                    Archidiakonate b. z. Mitte d. 14. Jhdts, Wrocław 1937, 34; 7. Appelt H., D.
                                                    Echtheit d. Trebnitzer Gründungsurkunden 40; 8. Cod. dipl. Siles. cz. 2, I. nr
                                                    38 objaśnienia; 9. Schilling F., Ursprung d. Deutschtums przyp. 686, 722, 1516,
                                                    1630.
                                                    Nieautentyczność dokumentu, przyjmowaną powszechnie w literaturze, potwierdza
                                                    analiza paleograficzna pisma, pochodzącego z przełomu XIII/XIV w., o czym
                                                    świadczy choćby charakterystyczna postać litery a.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 14:09
                                                    (przed 22 listopada 1202), 6 kwietnia 1203.

                                                    Cyprian biskup wrocławski, nadaje klasztorowi cestersek w Trzebnicy,
                                                    ufundowanemu przez księcia Henryka, dziesięciny z miejscowości Ścinawa i Stobno,
                                                    co Henryk Kietlicz arcybiskup gnieźnieński w dniu św. Wincentego zatwierdził.

                                                    In nomine domini nostri Ihesu Christi. Ego Ciprianus Vratizlauensis episcopus
                                                    prospicere curavi, ne | factum legitimum temporis vetustate prorsus adnulletur.
                                                    Presentibus igitur et posteris notum | facio, quod Henricus dux Zlesie in
                                                    hereditate propria, que dicitur Trebnic, claustrum sanctimoniali | um de grisio
                                                    ordine construxit, eidem quoque cenobio dictam hereditatem cum ambitu suo, quem
                                                    ipse in propria persona | cum plurimis testibus designavit, cum omnibus suis
                                                    attinenciis atribuit. Ambitum quoque piscatorum, qui dicitur | Cotouic cum lacu
                                                    et clausura eidem claustro contulit. Omnes etiam decimationes in predictis
                                                    ambitibus consti | tutas memorato claustro obtinuit partim per commutacionem
                                                    partim antiquo iure capelle sancti Petri in | Trebnic, que et ipsa eidem cenobio
                                                    collata est. Nos quoque ex consensu domini pape Innocencii et consilio |
                                                    capituli Vratizlauensis decimationem de Stinav et Stobno dicto cenobio
                                                    contulimus. Ad petici | onem quoque eiusdem principis omnia supradicto claustro
                                                    collata extinctis cereis sub anathemate confir | mavimus. Archiepiscopus etiam
                                                    Gneznensis H(enricus) in Vratizlauiam in festo sancti Vincencii diaconi casu |
                                                    superveniens, memoratam confirmationem et anathema accensis cereis in terram
                                                    proiectis iteravit. | Data Vratizlauie in pasca anno domini MCCIII°,
                                                    pontificatus nostri secundo.

                                                    A. Oryg. pergaminowy dobrze zachowany. Wymiary: szerokość 18,3 cm, wysokość 17,7
                                                    cm, zakładka 2,1 cm. Wrocław Archiwum Państwowe, sygn. rep. 125, nr 2.
                                                    B. Kopia XVII? w., tamże, sygn. rep. 135 D 299, fol. 591, według A; C. Kopia
                                                    XVII-XVIII w., tamże, sygn. rep. 135 D 300, fol. 6v, według B; D. Kopia z r.
                                                    1664, tamże, sygn. rep. 135 D 303, fol. 16, według B.
                                                    Reprodukcja: a. Krzyżanowski St., Mon. Pol. Palaeogr. tabl. 30; -druk: b.
                                                    Haeusler W., UB. nr 8, według A; - regest: c. Regesten nr 91; d. Appelt H., D.
                                                    Urkundenfälschungen 123, nr 2.
                                                    Literatura: 1. Schulte L., D. angebliche Sfiftungsurkunde 4 nn., 9 nn.;
                                                    Maleczyński K., Najstarsze targi 156; 3. Appelt H., D. Echtheit d. Trebnitzer
                                                    Gründungsurkunden 3-4 nn.; 4. Schilling F., D. Ursprung d. Deutschtums przyp. 1169.
                                                    Za autentycznością dokumentu oświadcza się ostatnio Appelt H. (3, str. 9 nn.),
                                                    choć na innym miejscu (str. 4-5) skłonny jest uznać dokument za "fraglich".

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 14:10
                                                    (przed 22 listopada 1202).

                                                    List Cypriana biskupa wrocławskiego do papieża Innocentego III w sprawie
                                                    kanonika V. nieprawnie wyświęconego na kapłana.

                                                    Innocentius episcopus servus servorum dei dilecto fratri ... Wratislaviensi
                                                    episcopo ... Per tuas nobis literas intimasti, quod V canonicus regularis ... in
                                                    presbiterum est promotus ... Datum Laterani, X kalendas decembris anno V.

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopie zaginione; C. Wzmianka w piśmie Innocentego III z 22 XI 1202, por.
                                                    niżej nr 94.
                                                    Druk: por. niżej nr 94.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 14:11
                                                    Lateran, 22 listopada 1202.

                                                    Innocenty III papież pozwala biskupowi wrocławskiemu (Cyprianowi) zwolnić od
                                                    cenzur kościelnych V. kanonika regularnego, który niezgodnie z przepisami został
                                                    wyświęcony na kapłana.

                                                    (Innocentius episcopus servus servorum dei dilecto fratri) ... Wratislaviensi
                                                    episcopo (salutem [a] et apostolicam benedictionem). Per tuas nobis literas
                                                    intimasti, quod V canonicus regularis canonici iuris ignarus in anniversario
                                                    dedicationis cuiusdam ecclesie in diaconum et post pascali sabbato in
                                                    presbiterum est promotus. Ideoque fraternitati tue significatione presentium
                                                    intimamus, quatenus super hoc ei penitentiam competentem iniungas et, si vir
                                                    religiosus existit et necessarius ecclesie, in qua manet, cum sit canonicus
                                                    regularis cum ipso poteris in executione supradictorum ordinum dispensare. Datum
                                                    Laterani, X kalendas decembris (anno V).

                                                    A. Oryg. zaginiony.
                                                    B. Kopia współczesna w rejestrach papieskich, Rzym Archiwum Watykańskie, sygn.
                                                    Reg. Vatic. V fol. 35, nr 113, według A.
                                                    Druk: a. Brequigny L. G. O., de la Porte du Theil F. J. G., Diplomata, cartae,
                                                    epistolae et alia documenta, Paris 1791, II. 181, według B; b. Migne, Patrologia
                                                    CCXIV. 1111, według a; c. Ptaśnik J., Monumenta Poloniae Vaticana, Kraków 1915,
                                                    III. nr 1, według B; - regest: d. Regesten nr 82; e. Potthast A., Regesta nr 1771.

                                                    Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. KODEKS DYPLOMATYCZNY ŚLĄSKA - wydał
                                                    Karol Maleczyński. Tom I obejmujący lata 971 - 1204. Wrocław 1951-56, Zakład
                                                    Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk.
                                                  • hanys_hans Re: Codex Diplomaticus Silesiae 21.06.09, 14:12
                                                    Lateran, 22 listopada 1202.

                                                    Innocenty III papież bierze posiadłości klasztoru mniszek w Trzebnicy pod opiekę
                                                    stolicy apostolskiej, a specjalnie dziesięciny z dwóch imiennie wyliczonych
                                                    miejscowości, nadanych klasztorowi przez biskupa wrocławskiego.

                                                    || Innocentius || episcopus servus servorum dei dilectis in Christo filiabus..
                                                    abbatisse et sororibus de Trebuyc salutem | et apostolicam benedictionem. Solet
                                                    annuere sedes apostolica piis votes et honestis petentium precibus favorem
                                                    benivolum im | pertiri. Eapropter dilecte in domino filie nobilis viri H(enrici)
                                                    ducis Zlesie precibus annuentes et quieti vestre volentes in po | sterum
                                                    providere, monasterium vestrum, quod idem dux in proprio fundo proprio sumptu
                                                    fundavit cum | omnibus, que fundator ipsa pia vobis liberalitate concessit et
                                                    certis limitibus terminavit et aliis, que impresen | tiarum rationabiliter
                                                    possidet, aut in futurum iustis modis deo propitio poterit adipisci, sub beati
                                                    Petri et | nostra protectione suscipimus. Specialiter autem decimas de