Jak sie nie bać?

[ellesine]

Poradźcie mi, jak nie bać się, że ukochany człowiek ode mnie nie odejdzie. Jak
zdobić aby codziennie nie zabijać go moją tęsknotą i obawą? Jak nie martwić
ukochanego strachem. Przecież przyjedzie moment, że on znienawidzi histeryczkę,
która codziennie płacze, boi się i obciąża go swoimi wyimagowanymi stresami.
Przecież w każdym jego słowie i czynie widać że mnie kocha. Dlaczego się boję
że odejdzie????

[ha-ga]

ellesine napisał(a):

> Poradźcie mi, jak nie bać się, że ukochany człowiek ode mnie nie odejdzie. Jak
> zdobić aby codziennie nie zabijać go moją tęsknotą i obawą? Jak nie martwić
> ukochanego strachem. Przecież przyjedzie moment, że on znienawidzi histeryczkę,
>
> która codziennie płacze, boi się i obciąża go swoimi wyimagowanymi stresami.
> Przecież w każdym jego słowie i czynie widać że mnie kocha. Dlaczego się boję
> że odejdzie????

Droga Ellesine (cóż za okropne imię:)))

Czy nie wydaje Ci się że dyskusja jest bezprzedmiotowa? Jeżeli piszesz że kocha,
i co gorsza wiesz i czujesz że kocha, to skąd te lęki, płacz i smutek? A może
jego słowa i czyny nie są wystarczająco jednoznaczne?
Nie wierz w to, że ktoś da Ci jednoznaczną radę "co robić?". Wstępna rada na
teraz to mniej histerii, a więcej zaufania. Chyba że nie ufasz w jego szczerość,
uczucia, miłość. Jeżeli kocha, a wierzę że kocha, to zrozumie i wybaczy zmienność
nastrojów. I zrobi wszystko, aby mniej było płaczu, tęsknoty i lęku przed
rozstaniem. I Ty też powinnaś w to uwierzyć. Znasz takie słowa jak wiara,
nadzieja, miłość. A więc wierz, miej nadzieję i kochaj. I będzie dobrze.

Pozdrawiam, Ha-Ga:)))

[ellesine]

Kochana(y) Ha-ga!
Zakochałam się, we wspaniałym dobrym i wyrozumiałym człowieku. Zakochałam tak
mocno, że nie wyobrażam sobie, że mógłby mnie zostawić. Mam wrażenie że wtedy
cały mój swiat by runął. Czy jak mu to mówię to przypadkiem go nie szantażuję i
nie wymuszam na nim bycia przy mnie? Na początku znajomości obiecaliśmy sobie
szczerość, zaufanie i jak do tej pory tak ja, jak i On jesteśmy szczerzy. Może
mój lęk o niego wynika z tego że jesteśmy od siebie oddaleni, że są momenty w
których mimo wielkich chęci, nie możemy sie usłyszeć ani zobaczyć? Może moja
bezgraniczna tęsknota powoduje lęk o Nas? Każde spotkanie jest dla mnie czymś
wspaniałym, każda rozmowa sensem życia. Czy można kochać bez opamiętania? Wiem
i czuje że mnie kocha, wierzę że nie zostawi mnie samej. Mimo wszystko w
samotnej chwili boje się i tego strachu nie mogę opanować. Nie chcę go
zniechęcić swoimi humorami. Jestem taka szczęśliwa przy nim. Na razie mnie
kocha i rozumie a co bedzie dalej? Czas pokaże....

[ha-ga]

Droga Ellesine (cóż za okropne imię:)))

A czy przypadkiem Twoje lęki nie biorą się stąd, że zbytnio wyidealizowałaś
tego człowieka? Może nie jest on taki dobry i wspaniały? Może Twoja intuicja i
instynkt samozachowawczy próbują Cię ratować przed tą sytuacją? Ludzie idealni
nie istnieją. W każdym drzemią jakieś wady, słabostki i ograniczenia. Zastanów
się czy człowiek ten wart jest Twojego poświęcenia, wiary i zaufania. Może zbyt
dużo łez przez niego wylałaś?

Pozdrawiam Ha-Ga:))

[ellesine]

Kochana(y)!
Co oznacza wyidealizować kogoś?
Przecież patrząc widzę dobre, czułe oczy, słuchając słyszę głos - spokojny,
cierpliwy. Spotykając się widzę i czuję gesty. W każdym słowie i geście widać i
czuć miłość. To jest jak sen, który chcielibyśby aby si sprawdził i nareszcie
po latach czekania jest prawdziwy i realny. Dlatego boję się obudzić. Znasz
piosenkę Kukulskiej?

[ha-ga]

Kochana Ellesine (imię w dalszym ciągu paskudne:))

No to jak z niego taki cukiereczek to czego się, kurrrrrr....de, boisz????


Pozdrawiam, Ha-Ga:))

[ellesine]

Kochana(y) Ha-Ga! (z Twojego nicka nie wynika płeć, też jakiś taki bez
sensu:)))))

Każda chwila z nim jest dla mnie szczęściem, każde rozstanie smutkiem. Każde
czułe słowo radością i każde choć niezawinione nieporozumienie bólem. Zawsze
tak jest w miłości. Strach zawsze towarzyszy miłości a szczególnie takiej jak
moja. Pozbawionej na codzień tego jedynego, ukochanego. A jeśli po jakimś
niewielkim nieporozumieniu nie odezwie się? Wiem, że są to pytania retoryczne,
bo czy znamy przyszłość. Mam wiarę i miłość. Mam jej więcej niż sama możesz
sobie wyobrazić. Tak jak mam nadzieję, że moja miłośc będzie trwała zawsze.
Staram się nauczyć żyć z moją miłością, staram się pół roku, ale mimo tych
starań moja tęsknota i strach momentami mnie paraliżuje i wtedy jakiekolwiek
logiczne myślenie jest nie możliwe.

[Gość: inka]

ellesine napisał(a):

> Kochana(y) Ha-Ga! (z Twojego nicka nie wynika płeć, też jakiś taki bez
> sensu:)))))
>
> Każda chwila z nim jest dla mnie szczęściem, każde rozstanie smutkiem. Każde
> czułe słowo radością i każde choć niezawinione nieporozumienie bólem. Zawsze
> tak jest w miłości. Strach zawsze towarzyszy miłości a szczególnie takiej jak
> moja. Pozbawionej na codzień tego jedynego, ukochanego. A jeśli po jakimś
> niewielkim nieporozumieniu nie odezwie się? Wiem, że są to pytania retoryczne,
> bo czy znamy przyszłość. Mam wiarę i miłość. Mam jej więcej niż sama możesz
> sobie wyobrazić. Tak jak mam nadzieję, że moja miłośc będzie trwała zawsze.
> Staram się nauczyć żyć z moją miłością, staram się pół roku, ale mimo tych
> starań moja tęsknota i strach momentami mnie paraliżuje i wtedy jakiekolwiek
> logiczne myślenie jest nie możliwe.

A czy te rozstania sa takie nieuniknione? Czemu? Nie możecie tego troche zmienić?
Ten lęk myślę że jest w każdym - tylko mniejszy i głębiej... Pomyśl - ludzie
umieraja, prędzej czy później. Czasami niestety prędzej. Ja sie nie bałam że mnie
zostawi - i zostawił nieodwołalnie - bo odszedł na tamten swiat jakieś 40-50 lat
za wczesnie...
No i co ?

[ellesine]

Kochana!
Kiedy jest nam dobrze z drugą osobą, kiedy jesteśmy blisko siebie, wtedy nie ma
we mnie strachu ani obaw. Najbardziej boje się samotnych chwil bez możliwości
kontaktu. Razem z Nim jest tak dobrze.....
Bardzo Ci wspólczuję i wyobrażam sobie co musiałaś przeżyć.
Jednak nie potrafię znaleźć w sobie tyle siły, żeby w Naszą znajomość
wkalkulować ryzyko rozstania. Poprostu nie potrafię.